II OSK 1537/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marzenna Linska- Wawrzon (spr.), Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA (del.) Marta Laskowska- Pietrzak, Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 950/16 w sprawie ze skargi [...]Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w K. na rzecz [...]Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 950/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Kielce nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. którą po wznowieniu postępowania odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Kielce nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w K. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami oraz garażem podziemnym i wewnętrzną instalacją wraz z rozbiórką istniejących budynków: handlowego i gospodarczego, na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka [...]Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 141 §4 p.p.s.a. przez takie sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które uniemożliwia kontrolę instancyjną tego orzeczenia ze względu na: – brak wskazania, jaki przepis prawa był w ocenie Sądu źródłem interesu prawnego skarżącego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, co powoduje, że nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu, – brak wyjaśnienia, jak "przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności", z których zdaniem Sądu wynika interes prawny Skarżącej, mają się do "przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu", do których odsyła art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, b art. 141 §4 p.p.s.a, w zw. z art. 77 i 7 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez postawienie błędnego zarzutu organom administracji nieprawidłowej oceny materiału dowodowego w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania, 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię, tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy, polegające na bezpodstawnym wytknięciu organom administracji wadliwej wykładni tych przepisów, i przyjęciu, że do przepisów odrębnych, do jakich odsyła art. 3 pkt 20 ww. ustawy, należą też przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności, 3. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, będące skutkiem wadliwej wykładni, tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy, polegające na nieprawidłowej ocenie sposobu zastosowania prawa materialnego przez organy administracji, w sytuacji, gdy organy te dokonały prawidłowej subsumcji norm prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego; W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niezasadny okazał się zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki przedstawił bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód prawny pozwalający na instancyjną weryfikację oceny, zgodnie z którą organy obu instancji z naruszeniem przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego odmówiły przyznania Spółce [...]statusu strony, w związku ze złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Kielce z [...] lutego 2016 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym na rzecz Spółki "[...]". Sąd Wojewódzki, kierując się właściwą interpretacją wymienionych przepisów wskazał na istotne okoliczności pominięte przy subsumpcji stanu faktycznego niniejszej sprawy, jak też błędne zastosowanie przepisów stanowiących podstawę prawną podjętej decyzji o odmowie uchylenia zakwestionowanego pozwolenia na budowę z [...] lipca 2016 r. Przypomnieć należy, że Spółka [...]występując o wznowienia postępowania wskazała, że przedmiotowa inwestycja stwarza zagrożenie dla budynku wielorodzinnego położonego na jej nieruchomości z uwagi na warunki gruntowe i wodne występujące na tym terenie, przy czym podała konkretnie, iż w jej budynku pojawiły się po rozpoczęciu robót budowlanych rysy i pęknięcia, a głębokie wykopy stwarzają ryzyko osuwania się budynku. We wniosku podniesiono również, że realizacja spornej inwestycji spowoduje zacienienie budynku mieszkalnego wnioskodawcy oraz zagrożenie wypłukiwania jego fundamentów poprzez skierowanie przez inwestora wód gruntowych w stronę działki wnioskodawcy. Wnioskodawca zarzucając błędne wyznaczenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji zaznaczył, że został pozbawiony udziału w sprawie pozwolenia na budowę, podczas gdy jako właściciel sąsiedniej nieruchomości powinien mieć możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i ewentualnego zgłoszenia uwag i zastrzeżeń. Organy obu instancji badając legitymację wnioskodawcy na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stwierdziły, że zabudowana nieruchomość stanowiąca jego własność nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W decyzjach przedstawiono analizę poszczególnych przepisów wymienionego rozporządzenia, regulujących odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów oraz granic działek, a także normujących kwestie zacieniania i przesłaniania – z konkluzją, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej Spółki. Ponadto ustalono, że zgodnie z opisem technicznym projektu zagospodarowania terenu nie zostanie zakłócony naturalny spływ wód powierzchniowych na przedmiotowych działkach, a wody opadowe odprowadzane będą systemem lokalnej kanalizacji deszczowej. Zaznaczono również, że podmiotom, na których nieruchomości negatywnie oddziałuje obiekt budowlany przysługuje roszczenie z art. 144 kc, którego mogą dochodzić przed sądem powszechnym. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki zasadnie zanegował stanowisko organów obu instancji, wskazując: • po pierwsze, że zachowanie przez przedmiotową inwestycję wymogów co do odległości obiektów od budynku i granicy działki skarżącej Spółki oraz norm technicznym w zakresie zacienienia, przepisów przeciwpożarowych, zapewnienia miejsc postojowych – nie przesądza o tym, że nieruchomość sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornego obiektu; • po drugie, organy badając status strony skarżącej Spółki pominęły całkowicie treść opinii geotechnicznej oraz załącznika nr 4 projektu budowlanego "Geologia i Archeologia", określających warunki gruntowo - wodne dla potrzeb posadowienia budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w K. Zaznaczyć należy, że w kontrolowanych decyzjach organy nie odniosły się w sposób konkretny do podstawowych okoliczności mających znaczenie dla wyznaczenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji, mianowicie warunków gruntowych i wodnych występujących na danym terenie oraz związanych z tym zagrożeń dla stabilności budynku skarżącej Spółki. Wskazywane przez skarżącą Spółkę we wniosku i odwołaniu negatywne oddziaływanie rozpoczętej budowy należało zweryfikować na podstawie dokumentacji projektowej zawierającej informacje istotne w tym zakresie. Tymczasem organ odwoławczy odniósł się m.in. do opisu technicznego dotyczącego spływu wód powierzchniowych i opadowych, podczas gdy we wniosku Spółka wyraźnie wskazywała na zagrożenia związane z głębokimi wykopami w kontekście wód gruntowych. Z przeprowadzonej przez organy analizy nie wynika, aby geotechniczne warunki posadowienia przedstawionego obiektu budowlanego były uwzględnione przy ocenie oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącej Spółki. Z kontrolowanych decyzji wynika, ze ograniczono się tylko do oceny opartej na przepisach ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie miało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w tym § 3 ust. 1 pkt 6 stanowiący, że ustalanie geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego polega na m.in. ustaleniu wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego i podłoża gruntowego w różnych fazach budowy i eksploatacji, a także wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi. Należy zauważyć, że w obszernej opinii geotechnicznej odnotowano niekorzystne warunki gruntowe do bezpośredniego posadowienia budowli oraz złe warunki wodne podłoża inwestycji, a w konsekwencji zaproponowano przyjęcie dla projektowanej inwestycji II kategorii geotechnicznej. Taki charakter przedmiotowej inwestycji powinien skutkować zaliczeniem skarżącej Spółki do kręgu stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, aby w postępowaniu jurysdykcyjnym miała ona możliwość aktywnego uczestnictwa celem ochrony własnego interesu prawnego. Całkowicie błędne było wnioskowanie organu pierwszej instancji, który z jednej strony dostrzegł, że zgodnie z wytycznymi projektu budowlanego inwestor został zobowiązany do wykonania projektowanej inwestycji w sposób zapewniający bezpieczeństwo konstrukcji budynków usytuowanych w sąsiedztwie projektowanego budynku, a z drugiej strony przyjął, iż obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek objętych pozwoleniem na budowę. Jak trafnie podniosła w odwołaniu skarżąca Spółka z uwagi na geotechniczne warunki posadowienia przedmiotowego budynku, powinna mieć zapewniony udział w sprawie pozwolenia na budowę, aby mieć wpływ na to, że przyjęte rozwiązania projektowe będą gwarantować bezpieczeństwo konstrukcji budynku, stanowiącego jej własność. Podobnie skarżąca powinna mieć możliwość zapoznania się z dokumentacją projektową, z której organ odwoławczy wywiódł, że nie wystąpi negatywne oddziaływanie inwestycji na sąsiednie budynki w zakresie wymogów nasłonecznienia. Przyjęty przez organy obu instancji sposób ustalania obszaru oddziaływania konkretnego obiektu celem ustalenia kręgu stron w sprawie pozwolenia na budowę jest całkowicie sprzeczny z wykładnią przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przyjmowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wielokrotnie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) nie może ograniczać się do ustalenia takiego oddziaływania planowanego obiektu budowlanego, które stanowić będzie naruszenie obowiązujących przepisów prawa. W sprawach pozwolenia na budowę należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działek sąsiednich, to tym samym właściciele tych działek mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone stosownymi przepisami czy normami technicznym (por. wyroki NSA: z 14 grudnia 2012 r., II OSK 1494/11; z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1698/11; z 14 lipca 2011 r., II OSK 1182/10; z 16 sierpnia 2012 r., II OSK 832/11; z 9 października 2007 r., II OSK 1321/06; z 14 września 2006 r., II OSK 1090/05; z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10; z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10; z 25 lutego 2014 r., II OSK 2271/12; z 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13; z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12; wyroki WSA w Gliwicach: z 17 czerwca 2010 r., II SA/Gl 983/09 i z 24 sierpnia 2011 r., II SA/Gl 250/11). W piśmiennictwie wskazuje się, że obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie – nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w sprawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego innych podmiotów jako stron tego postępowania, poza inwestorem, nie oznacza, że niemożliwe będzie uzyskanie pozwolenia. Należy bowiem przyjąć, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomości, powinny być stronami tego postępowania (zob. Komentarz aktualizowany do art. 28 Prawa budowlanego, A. Plucińska-Filipowicz (red.), A. Kosicki, SIP Lex pkt II – stan prawny programu 09.05.2018). Utrwalone jest stanowisko, że wyznaczając strefę wokół projektowanego obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, organ powinien każdorazowo dokonać analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych w kontekście indywidualnych cech obiektu budowlanego – tj. jego wielkości, formy, konstrukcji, przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinickiego, wyd. 2, Lexis Nexis s. 270 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). Zauważyć również trzeba, że przy wyznaczaniu kręgu stron w sprawie pozwolenia na budowę właściwe organy powinny uwzględniać zawarty w art. 5 ust. 1 pkt 9 wymóg poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiekty, uzasadnionych interesów osób trzecich. Właściciel nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim lub bliskim sąsiedztwie inwestycji musi mieć możliwość brania udziały w postępowaniu administracyjnym służącym sprawdzeniu m.in. tego, czy obowiązujące wymogi związane z zagospodarowaniem i zabudową nieruchomości zostaną zachowane w sposób gwarantujący ochronę przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10; z 1 marca 2012 r., II OSK 282/12; z 17 kwietnia 2013 r., II OSK 2508/11; z 22 czerwca 2016 r., II OSK 2569/14). Wskazane powyżej reguły nie zostały zachowane w niniejszej sprawie. Organy obu instancji badając podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa zignorowały wskazane przez wnioskodawcę okoliczności istotne dla wyznaczenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Dodać przy tym trzeba, że nie jest obowiązkiem wnioskodawcy podawanie przepisów prawa z jakich wywodzi legitymację procesową, bowiem to obowiązkiem organu jest zastosowanie tych wszystkich przepisów, które odnoszą się do okoliczności faktycznych danej sprawy (por. wyrok NSA z 16 września 2015 r. II OSK 136/14). W niniejszej sprawie zasadniczą wadą kontrolowanych decyzji było nieuwzględnienie ww. rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Właśnie z przepisami tego rozporządzenia, jako "przepisami odrębnymi" w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należało powiązać przepisy kodeksu cywilnego w zakresie ochrony prawa własności, które w ocenie Sądu Wojewódzkiego stanowiły podstawę do przyznania skarżącej Spółce statusu strony. Wprawdzie Sąd nie skonkretyzował przepisów kodeksu cywilnego, lecz nie ulega wątpliwości, że w kontekście badanej legitymacji procesowej skarżącej Spółki znaczenie miały przepisy art. 140 i 144 kc, gwarantujące właścicielom nieruchomości uprawnienie do korzystania z nich zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, jak też ochronę przed takimi działaniami właścicieli nieruchomości, które by zakłócały korzystnie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę. Oczywiście w sprawie budowlanej kwestia immisji musi być uwzględniana, jeżeli podlega regulacji prawa administracyjnego, co w niniejszym przypadku wystąpiło. Dlatego nieuprawniona była ocena organu odwoławczego, że skarżąca Spółka nie może domagać się ochrony swojego interesu w niniejszym postępowaniu, a roszczenia z art. 144 kc powinna dochodzić na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. Z tych względów niezasadne okazały się zarzuty sformułowane w punktach 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu z punktu 2 podstawy kasacyjnej, dotyczącego wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zaznaczyć należy, że kwestia traktowania przepisów art. 140 kc i 144 kc, jako regulacji odrębnych, służących wyznaczeniu obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie jest w orzecznictwie ujmowana jednolicie. W szeregu orzeczeń sądy administracyjne przyjmowały, że ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje wiele zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, co należy oceniać w kontekście prawa publicznego, ale też cywilnego, przy czym źródłem interesu prawnego może być norma prawa materialnego nie tylko administracyjnego, ale należąca do każdej gałęzi prawa, również do prawa cywilnego – w tym przepisy art. 140 kc i art. 144 kc (por. wyroki NSA z dnia: 13 marca 2014 r. II OSK 2503/12, 17 kwietnia 2014 r. II OSK 1899/13, 17 kwietnia 2014 r. II OSK 2811/14, 21 maja 2015 r. II OSK 2562/13, 8 lipca 2015 r. II OSK 2969/13, 25 listopada 2015 r. II OSK 2499/14, 17 maja 2013 r. II OSK 176/12, 24 marca 2016 r. II OSK 1835/14, 1 grudnia 2016 r. II OSK 551/15, 14 czerwca 2016 r. II OSK 2603/14, 24 czerwca 2015 r. II OSK 2209/14). Według odmiennej linii orzeczniczej same regulacje cywilnoprawne dotyczące ochrony prawa własności oraz immisji nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia: 25 września 2007 r. II OSK 1241/06, 9 stycznia 2009 r. II OSK 1748/07, 28 kwietnia 2009 r. II OSK 12/08, 26 lutego 2013 r. II OSK 2011/11, 22 stycznia 2015 r. II OSK 1504/13, 21 maja 2015 r. II OSK 2562/13, 5 stycznia 2016 r. II OSK 1062/14). Przedstawiona różnica stanowisk, zaakcentowana w skardze kasacyjnej, miała drugorzędne znaczenie w rozpoznawanej sprawie. Jak bowiem wykazane zostało wyżej, uzasadniona ochrona interesu skarżącej Spółki wiązała się z potrzebą wyznaczenia obszaru oddziaływania przedmiotowego obiektu na podstawie przepisów rozporządzeń wykonawczych mających zastosowanie w sprawie, a nie na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. Z tych wszystkich względów akceptacji podlegało rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego, który uchylił kontrolowane decyzje na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.