II OSK 1534/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Ministra Środowiska i A. S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2541/15 w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 25 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.S. (dalej jako "skarżący") uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Środowiska z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2010 r. Marszałek Województwa Warmińsko-Mazurskiego wydał na rzecz A. S.A. w P. (dalej: inwestor) pozwolenie zintegrowane dla instalacji do wtórnego wytopu metali nieżelaznych lub ich stopów, w tym do oczyszczania lub przetwarzania metali z odzysku, zlokalizowanej w K. Skarżący wystąpił do Ministra Środowiska o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Minister Środowiska umorzył postępowanie wszczęte w tym przedmiocie. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2015 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję z 22 kwietnia 2015 r. Organ wskazał, że art. 185 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1233 ze zm.; dalej: p.o.ś.) określa krąg stron postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Stroną takiego postępowania jest wyłącznie podmiot prowadzący instalację, bądź – jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania – władający powierzchnią ziemi na tym obszarze. Podmiotom tym służy przymiot strony również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że art. 185 ust. 1 i 2 p.o.ś. jest lex specialis w stosunku do ogólnych zasad zakreślonych w art. 28 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, art. 185 ust. 1 p.o.ś. dotyczy tylko "wydawania pozwolenia", a więc skoro wprowadzono na jego mocy wyjątek od zasady ogólnej, to norma z tego przepisu nie może być interpretowana rozszerzająco. Zdaniem Sądu I instancji, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji krąg stron postępowania może być inny. Sąd I instancji podkreślił, że konieczne jest ustalenie czy w konkretnym przypadku warunki pozwolenia zostały ustalone tak, że w następstwie jego wydania dochodzi do niedopuszczonych oddziaływań na nieruchomość sąsiednią, a więc czy warunki zostały określone wadliwie. Ponadto należy ustalić, czy organ wydając pozwolenie powinien był to przewidywać, bowiem jeśli nie mógł to ujawnione skutki mogłyby ewentualnie stanowić podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §. 1 pkt 5 k.p.a. Nie może natomiast mieć znaczenia dla wywodzenia interesu prawnego w tego rodzaju sprawie okoliczność późniejszego funkcjonowania instalacji wbrew warunkom pozwolenia. Może mieć to znaczenie tylko w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia tego aktu administracyjnego. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że osoba będąca właścicielem nieruchomości sąsiedniej może żądać zbadania przez organ prawidłowości wydania pozwolenia emisyjnego dla instalacji położonej w sąsiedztwie. Rolą organu jest w pierwszym rzędzie zbadanie, czy warunki pozwolenia zostały określone tak, że w ramach jego wykonywania mogą wystąpić negatywne skutki dla nieruchomości sąsiedniej (np. przekroczenie standardów jakości środowiska, zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi itp.) wobec wadliwego określenia warunków emisji. Zdaniem Sądu I instancji, organ powinien ustalić, czy z treści raportu wynikały zakładane przekroczenia standardów jakości środowiska na terenach sąsiednich i jakie części raportu miał na uwadze organ, formułując końcową ocenę. Jeżeli raport wskazywał na założenie występowania przekroczeń, organ powinien ustalić, czy został sporządzony wadliwie (błędnie oceniono skutki emisji), czy też warunki określone następnie w pozwoleniu (a więc na późniejszym etapie niż postępowanie, gdy sporządzano ten dokument) były odmienne i zapewniały brak negatywnych oddziaływań. Ponadto zdaniem Sądu I instancji, organ nie odniósł się wyczerpująco do podnoszonych okoliczności aktualnych negatywnych oddziaływań, stwierdzając jedynie, że są one następstwem przekraczania warunków pozwolenia. Organ nie odniósł się w ogóle do zarzutów, że pozwolenie z 2010 r. było obarczone błędami. Organ powinien był ocenić, czy ich ewentualne wystąpienie może mieć w ogóle wpływ na sytuację prawną skarżącego z perspektywy wykonywania prawa własności. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniósł Minister Środowiska i inwestor. Inwestor zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 134, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1, art. 157 § 2 i art. 28 k.p.a. a także art. 185 ust 1 p.o.ś. przez błędne przyjęcie, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 29 grudnia 2010 r. może być inny podmiot niż wskazany w art. 185 ust. 1 p.o.ś. W ocenie inwestora, krąg stron postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji jest taki sam jak w przypadku wydania pozwolenia zintegrowanego, tj. stronami są prowadzący instalację lub także jeżeli utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią na tym obszarze. Po drugie, art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 134, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 151 oraz art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 28 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku Sądu z jakiego przepisu prawa administracyjnego materialnego wynika interes prawny skarżącego. Po trzecie, błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 185 ust. 1 p.o.ś. przez przyjęcie, że z jego treści nie wynika jednoznacznie wyłączenie legitymacji do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przez inne podmioty niż wymienione w treści tego przepisu, uzasadniające swój interes ochroną przysługującą im z tytułu prawa własności w związku z uciążliwościami związanymi z prowadzoną przez inwestora działalnością. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Ewentualnie, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny nie podzieli tego wniosku, inwestor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto inwestor wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W swojej skardze kasacyjnej Minister Środowiska w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że organ nie wyjaśnił sprawy w istotnym zakresie w wyniku nieprawidłowej wykładni art. 185 ust. 1 i 2 p.o.ś. W ocenie organu, sprawa została dostatecznie wyjaśniona, ponieważ krąg stron postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Warmińsko- Mazurskiego z [...] grudnia 2010 r. jest taki sam jak w przypadku wydawania tego pozwolenia. Po drugie, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku art. 156 § 1, art. 157 § 2 oraz art. 28 k.p.a. jak również art. 185 ust. 1 p.o.ś. przez przyjęcie, że stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 29 grudnia 2010 r. mogą być inne podmioty niż wskazane w art. 185 ust. 1 p.o.ś. W ocenie organu, krąg stron postępowania o stwierdzenia nieważności tej decyzji jest taki sam jak w przypadku wydawania pozwolenia zintegrowanego, a więc zawsze jest to prowadzący instalację lub także, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze, ponieważ tylko praw i obowiązków tych podmiotów dotyczy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia zintegrowanego. Po trzecie, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1, art. 157 § 2 oraz art. 28 k.p.a. oraz art. 185 ust. 1 p.o.ś., przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, z jakiego materialnego przepisu prawa administracyjnego wynika interes prawny skarżącego. Po czwarte, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że organ nie wyjaśnił ponadnormatywnego oddziaływania instalacji - poza terenem zakładu objętego pozwoleniem zintegrowanym - na nieruchomość skarżącego. Organ wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie stwierdzono, że w pozwoleniu zintegrowanym nie przewiduje się legalizacji ponadnormatywnych oddziaływań poza terenem, do którego tytuł prawny ma inwestor. Zostało to ustalone na podstawie treści warunków pozwolenia zintegrowanego i miało swoje wyraźne odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego pozwolenia. Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Po pierwsze, art. 156 § 1, art. 157 § 2 i art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i art. 144 k.c. oraz art. 185 ust. 1 p.o.ś. przez przyjęcie, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia zintegrowanego mogą być inne podmioty niż wskazane w art. 185 ust. 1 p.o.ś. Po drugie, art. 28 k.p.a. oraz art. 157 § 2 k.p.a. oraz art. 185 ust. 1 p.o.ś. przez błędne przyjęcie, że z art. 28 k.p.a. oraz art. 140 i art. 144 k.c. wynika interes prawny do bycia stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia zintegrowanego. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto organ wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skargi kasacyjne zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, odnosząc się do skargi kasacyjnej Ministra Środowiska należy podkreślić, że podlegające kontroli Sądu I instancji nadzwyczajne postępowanie administracyjne dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji, tj. pozwolenia zintegrowanego wydanego dla przedmiotowej instalacji w zakresie dotyczącym ustalenia stron tego postępowania. Organ prowadzący postępowanie w tej sprawie dokonywał zatem oceny legitymacji procesowej skarżącego, a więc posiadania przez niego interesu prawnego. Nie budzi bowiem wątpliwości, w świetle jednoznacznej dyspozycji art. 185 ust. 1 p.o.ś., że stronami postępowania o wydanie pozwolenia są tylko prowadzący instalację, a także jeżeli w związku z jej eksploatacją utworzono obszar ograniczonego użytkowania, są to również władający powierzchnią ziemi na tym obszarze. Wbrew jednak stanowisku Sądu I instancji, w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji ostatecznej, nie ma natomiast zastosowania przepis art. 28 k.p.a. w związku z art. 185 ust. 1 i 2 p.o.ś. w zakresie ustalenia przymiotu strony takiego postępowania. Skarżąca do Sądu I instancji jest bowiem właścicielem sąsiedniej nieruchomości i tylko na podstawie wywodzi swój interes prawny w świetle art. 28 k.p.a. Skarżąca posiada zatem jedynie interes faktyczny w tej sprawie. Ponadto w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji bada się wystąpienie przesłanek tylko z art. 156 § 1 k.p.a., jak i w związku z art. 185 ust. 1 p.o.ś., biorąc pod uwagę oczywiście stan prawny obowiązujący w dacie wydania pozwolenia zintegrowanego. Ponadto, dokonana w 2014 r. nowelizacja przepisów p.o.ś. obejmująca między innymi art. 185 ust. 2a p.o.ś., dotyczyła dopuszczenia organizacji ekologicznej do postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji lub o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym stanowi art. 204 ust. 2 p.o.ś. czy też w postępowaniu, które dotyczy jego zmiany, a która polega na uchyleniu takiego odstępstwa jak i w postępowaniu o wydanie decyzji w przedmiocie wydania lub zmiany pozwolenia zintegrowanego, które dotyczy istotnej zmiany takiej instalacji. Do organizacji ekologicznej działającej na prawach strony odpowiednie zastosowanie znajdzie w takim przypadku art. 44 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). Jednocześnie ustawodawca zrezygnował ze wskazywania postępowań, w których zastosowanie art. 185 ust. 1 i 2 p.o.ś. zostało wyłączone. Ponadto postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie należy mylić i utożsamiać, także w zakresie dotyczącym ustalenia stron postępowania, z postępowaniami nadzwyczajnymi, które reguluje przepis art. 199 p.o.ś. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1632/14, Lex nr 2037420). Norma z art. 199 p.o.ś. dotyczy tylko postępowań w przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia, które wszczyna się z urzędu lub na wniosek prowadzącego instalację lub jego następcy prawnego czy też zainteresowanego jej nabyciem. W takim przypadku zastosowanie może mieć art. 28 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest w ogóle regulowane przepisem art. 199 p.o.ś., a więc nie ma tu także zastosowania przepis art. 28 k.p.a. Oznacza to, że w tego rodzaju postępowaniu brak jest podstaw do wywodzenia interesu prawnego strony postępowania w związku z ewentualnym negatywnym oddziaływaniem spowodowanym eksploatacją danej instalacji na sąsiednią nieruchomość będącą własnością skarżącego. Po drugie, należy także podzielić stanowisko, że w tej sprawie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, o których stanowi przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli rażącego naruszenia prawa lub wydania pozwolenia zintegrowanego bez podstawy prawnej, odnośnie przyznania skarżącemu jako właścicielowi sąsiedniej nieruchomości w świetle art. 28 k.p.a. legitymacji procesowej do wszczęcia tego postępowania z powodu posiadania interesu prawnego, nie można w żadnym przypadku wywodzić ze sposobu realizacji osnowy pozwolenia zintegrowanego, a więc eksploatacji przedmiotowej instalacji. Ponadto z osnowy (rozstrzygnięcia) danego pozwolenia zintegrowanego wynika brak podstaw do przyjęcia stanowiska, że zezwala ono na legalizację ponadnormatywnych oddziaływań poza obszarem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, przy zastrzeżeniu, że nie utworzono oczywiście obszaru ograniczonego użytkowania. Dlatego też słusznie w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut dotyczący błędnej kontroli przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także niezastosowaniem przepisu art. 151 p.p.s.a. Z kolei ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie są prawidłowe w świetle dyspozycji art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. jak i art. 157 § 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. Po trzecie, Sąd I instancji nie powołał w uzasadnieniu wyroku przepisu z zakresu materialnego prawa administracyjnego, z którego wynika interes prawny skarżącego, co z kolei spowodowało naruszenie przez Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. jak i art. 153 p.p.s.a. z powodu błędnej oceny prawnej i wskazań dotyczących dalszego postępowania, a w rezultacie zastosowania art. 151 p.p.s.a. Należy także podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej organu, że Sąd I instancji błędnie powołał się na nieprawidłową tezę z programu Lex dotyczącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1475/07 (Lex nr 526056). W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie orzekł, że przepis art. 185 ust. 1 p.o.ś. jest lex specialis wobec przepisu art. 28 k.p.a. w przypadku ustalenia stron takich postępowań, które mają interes prawny, a nie tylko interes faktyczny. Po czwarte, w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 185 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 156 § 1 i art. 157 § 2 jak i art. 28 k.p.a. w zakresie ustalenia interesu prawnego skarżącego jako strony przedmiotowego postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności danego pozwolenia zintegrowanego. Dlatego też chociaż Sąd I instancji słusznie stwierdził, że właściwy organ powinien na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, to uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Po piąte, skarga kasacyjna inwestora jest także zasadna odnośnie zarzutu błędnej wykładni art. 185 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 28 k.p.a. w zakresie dotyczącym braku podstaw do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego i błędnego zastosowania z tej przyczyny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jak i art. 185 p.o.ś. Dlatego też zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że w tej sprawie brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącemu statusu strony tego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z powodu braku jego interesu prawnego w świetle dyspozycji art. 185 ust. 1 p.o.ś., ponieważ przepis art. 28 k.p.a. nie ma tu zastosowania. Po szóste, należy podzielić stanowisko, że interesu prawnego skarżącego nie można wywodzić ze sposobu eksploatacji przedmiotowej instalacji. Ponadto z osnowy danego pozwolenia zintegrowanego wynika, że brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, że zezwala ono na legalizację ponadnormatywnych oddziaływań poza obszarem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, przy zastrzeżeniu, że nie utworzono oczywiście obszaru ograniczonego użytkowania. Dlatego też słusznie inwestor podniósł zarzut błędnej kontroli przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz ust. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także niezastosowania przepisu art. 151 p.p.s.a. Z kolei ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie są prawidłowe w świetle dyspozycji art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. i art. 157 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 185 ust. 1 p.o.ś. jak i art. 28 k.p.a. Po siódme, Sąd I instancji nie powołał w uzasadnieniu wyroku przepisu materialnego prawa administracyjnego, z którego można wywodzić interes prawny skarżącego, co z kolei spowodowało naruszenie przez Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., jak i art. 153 p.p.s.a. z powodu błędnej oceny prawnej i braku wskazań dotyczących dalszego postępowania, a w rezultacie braku zastosowania art. 151 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 188 w związku z art. 151 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 tejże ustawy, uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.