II OSK 1516/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant asyst. sędz. Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 280/09 w sprawie ze skargi Z. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na rozprawie sprawy o sygn. akt II SA/Łd 280/09 ze skargi B. K. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z dnia [...] listopada 2008 r. Przedmiotowy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta Sieradza decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", po rozpatrzeniu wniosku J. K., właściciela firmy "[...]" [...] w S. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu instalacji przemysłowej do produkcji betonu towarowego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] przy ul. [...] w Sieradzu. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że inwestycja spełnia wymagania określone ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren inwestycyjny znajduje się na obszarze, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd istniała konieczność ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, w myśl art. 59 u.p.z.p. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w tym przepisie warunków. Przy czym przepisu ust. 1 pkt 1 tego artykułu nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm. (art. 61 ust. 2 u.p.z.p.). Część działki, w tym miejsce, na którym wskazana jest lokalizacja inwestycji, położona jest na obszarze, który stary plan kwalifikował jako tereny przemysłu i składów, pozostała część działki przeznaczona była pod tereny zieleni nieurządzonej. Niemniej jednak w odniesieniu do części działki przeznaczonej wcześniej pod zieleń nieurządzoną konieczna była analiza spełnienia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., która wypadła pozytywnie, bowiem warunki określone tym przepisem zostały spełnione. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpoznaniu odwołania B. K. i Z. K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy, zarzut co do braków formalnych wniosku o ustalenie warunków nie jest trafny, gdyż wynika z niego jednoznacznie, że inwestor terenem inwestycji określił cała działkę [...], na załączniku graficznym wskazał lokalizację wytwórni betonu. Inwestor nie skorzystał z możliwości wyznaczenia na załączniku graficznym do wniosku terenu inwestycji, który nie obejmowałby całej działki, a tylko tę jej część, która w planie zagospodarowania obowiązującym do końca 2003 r. przeznaczona była dla inwestycji produkcyjnych. Skorzystanie z tej możliwości zwalniałoby organ z obowiązku przeprowadzenia analizy co do wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ podkreślił, że bezzasadne są również zarzuty dotyczące braków formalnych zaskarżonej decyzji, gdyż wymóg lokalizacji projektowanej inwestycji na załączniku graficznym wniosku nie został powtórzony wśród wymogów formalnych decyzji o warunkach zabudowy, a dokonując oceny w sprawie poprawności ustalonych warunków nie można pomijać prawnej istoty takiej decyzji. Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa tylko możliwość realizacji na działce gruntu skonkretyzowanego rodzaju inwestycji. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może określać lokalizacji planowanego obiektu na działce, usytuowanie takie leży w kompetencji organu architektoniczno-budowlanego w odrębnym postępowaniu. Organ podniósł, że obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony, natomiast sprawa sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wyłącznie przedmiotem odrębnego postępowania, nie jest elementem składowym postępowania zmierzającego do wydania zaskarżonej decyzji. WSA w Łodzi rozpatrując skargę stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo, co stanowi podstawę do ich uchylenia. Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma na celu ustalenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna, a jeśli tak to na jakich warunkach. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwane dalej "powołanym rozporządzeniem". W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej (obejmującej teren, którego dotyczy wniosek i obszar, na który ta inwestycja ma oddziaływać) przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1000 (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 m (§ 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia) Przy czym przez "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia). Sąd podkreślił, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia wspomnianej analizy powinien zachować powyższe wymogi, ustalając front działki i precyzyjnie wskazując sposób wyliczenia trzykrotnej szerokości frontu działki. Informacje te powinny znaleźć się w części tekstowej analizy i wynikać z wyznaczenia na mapie. W rozpatrywanej sprawie organ w części tekstowej analizy wskazał, że działka 37/15 nie przylega bezpośrednio do drogi, a obsługa komunikacyjna zapewniona jest przez, należące do inwestora, działki nr [...] i [...] do ul. [...]. "Nieruchomość przylega do ul. Uniejowskiej na szerokości 5 m". Takie stwierdzenie organu nakazuje przyjąć, że szerokość frontu działki wynosi 5 m, a granice obszaru analizowanego powinny zostać wyznaczone w odległości, nie mniejszej niż 50 m od granic działki. Z takim założeniem Sąd I instancji się nie zgodził. Zarówno z części tekstowej jak i graficznej analizy nie wynika jaki obszar organ przyjął do analizy, bowiem brak jest w tym zakresie stosownych wyliczeń w tekście analizy, ani nie zostało to wykreślone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Do analizy załączona została mapa w skali 1:5000, na której wyznaczono obszar analizowany, działkę objętą wnioskiem oraz sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, kopia mapy w skali 1:2000, również z adnotacją, że stanowi część graficzną, z kolorowym oznaczeniem sposobu użytkowania poszczególnych terenów, a także mapa wskazującą "dostępność komunikacyjną" w skali 1:500. Wyniki analizy zarówno w części tekstowej jak i graficznej również nie wskazują granic obszaru analizowanego. Część graficzną wyników analizy stanowi kopia mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 z zaznaczeniem, że oryginał tej mapy został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, która również zawiera część tekstową i graficzną, co odpowiada wymogom § 9 ust. 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia, ale decyzja także nie zawiera informacji o przyjętym do analizy obszarze. Część graficzna natomiast analizy nie została sporządzona na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., a czego wymaga przepis § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia i nie sposób ocenić prawidłowości wyznaczonego na niej obszaru do analizy (§ 9 ust. 3 powołanego rozporządzenia). Stosownie zaś do przepisu § 9 ust. 4 powołanego rozporządzenia, część graficzna analizy powinna uwzględniać nazewnictwo i oznaczenia graficzne stosowane w decyzji o warunkach zabudowy. Załączniki graficzne do analizy i decyzji powinny pozostawać ze sobą w zgodności co do rodzaju, skali i objętego obszaru. Wynika z tego, że mapa służąca analizie powinna spełniać te same wymagania co mapa stanowiąca załącznik graficzny do wyników analizy i decyzji ustalającej warunki zabudowy, tymczasem w niniejszej sprawie są to zupełnie różne mapy, w różnych skalach i nie przedstawiają tożsamych fragmentów danego obszaru. Obszar analizowany należy wyznaczyć na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. A front działki stanowi ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 3 ust. 2 w związku z § 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia). Droga, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę nie musi być drogą publiczną, jak przyjął organ w tekście analizy i rysunku mapy wyznaczając odcinek 5 m jako zjazd z działek [...] i [...], stanowiących drogę dojazdową z działki budowlanej na ul. Uniejowską. Dostęp do drogi publicznej może być również przez drogę wewnętrzną, lub ustanowienie odpowiedniej służebności drogi koniecznej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.), a także, jak w sprawie niniejszej, przez własne działki inwestora, które mogą stanowić prywatną drogę dojazdową. Wskazane wady w określeniu szerokości frontu działki i co za tym idzie prawidłowym wyznaczeniu obszaru analizowanego, mają wpływ na ustalenie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a tym samym na wynik sprawy. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), a z załączonego do akt projektu nie wynika, by warunek ten został zachowany. Kolejnym naruszeniem, na które wskazał Sąd I instancji, jest okoliczność niewzięcia przez stronę bez własnej winy udziału w postępowaniu odwoławczym, co ustawodawca przewidział jako podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie została doręczona M. K., która jest współużytkowniczką wieczystą nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez uchylenie decyzji wskutek błędnego przyjęcia, że decyzje te naruszały w sposób mający wpływ na wynik sprawy art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 5, § 3 ust. 2 i § 9 ust. 3 powołanego rozporządzenia, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 135 p.p.s.a., poprzez uchylenie decyzji wskutek błędnego przyjęcia, że stwierdzenie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - polegające na niewzięciu przez stronę bez własnej winy udziału w postępowaniu odwoławczym (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) - stanowi obligatoryjną przesłankę uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak uzasadnienia wpływu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. na wynik sprawy oraz błędną ocenę ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie przez organy administracji polegającą na przyjęciu, że w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki [...] położonej w Sieradzu przy ul. Uniejowskiej nie został określony obszar analizowany, - art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieoddalenie skargi jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że przyjmując za uzasadniony zarzut Sądu, iż podmiot dokonujący analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalił w sposób nieprawidłowy szerokość frontu działki objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, należy stwierdzić, że uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Obszar jaki został przyjęty do analizy wykracza bowiem daleko poza minimalne granice obszaru analizowanego, jakie należałoby wyznaczyć uwzględniając wskazania Sądu. Front działki [...] ustalony zgodnie z tymi wskazaniami wynosiłby bowiem nie 5 m a 60 m, co oznacza, że granice obszaru analizowanego powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 180 m. Tymczasem – co bezspornie wynika z analizy - granice te znajdują się w odległości od 270 m do 600 m. Nie można zatem zasadnie twierdzić, że uchybienie polegające na nieprawidłowym wyznaczeniu szerokości frontu działki objętej wnioskiem miało wpływ na prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego (skoro granice te w istocie wykraczają poza wymagane przepisami minimum), a tym samym na ustalenie spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podobną argumentację skarżący przedstawił w związku z zarzutami Sądu dotyczącymi naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i odsyłającego do tego przepisu § 9 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Stosownie do wspomnianych przepisów, część graficzną analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania kopii. Naruszenie wymogu sporządzenia części graficznej analizy na mapie wykonanej w określonej przepisami skali (w rozpatrywanej sprawie 1:5000) nie stanowi jednak samo w sobie podstawy do uchylenia decyzji wydanej w oparciu o tak sporządzoną analizę, o ile nie zostanie wykazane, że miało to wpływ na wynik sprawy np. poprzez wadliwe ustalenie spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd takiej zależności nie wykazał, ograniczając się wyłącznie do konstatacji, że załącznik graficzny do analizy musi być sporządzony na mapie w odpowiedniej skali. Stanowi to uchybienie postanowieniom art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszeniem przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. jest również nieprawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy. Wbrew bowiem zarzutom Sądu w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu został określony obszar analizowany. Do analizy załączona została mapa w skali 1:5000, na której wyznaczono obszar analizowany, działkę objęta wnioskiem oraz sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. WSA w Łodzi w zaskarżonym wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r. jako podstawę rozstrzygnięcia powołał również art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., który to przepis daje podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, o ile zostanie stwierdzone naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem w postępowaniu odwoławczym nie brała udziału M. K., która jako współużytkowniczka wieczysta nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym powinna zostać uznana za stronę postępowania, a tymczasem nie została jej doręczona decyzja organu odwoławczego. Stanowisko Sądu jest błędne, gdyż przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może stanowić obligatoryjnej podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje wyłącznie na żądanie strony, która została pominięta w postępowaniu. Tylko od woli tej strony zależy bowiem czy skorzysta ona ze swojego uprawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, prawidłowo przyjmując, że zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. narusza w sposób mający wpływ na wynik sprawy art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 5, § 3 ust. 2 i § 9 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Jak wynika z treści decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2008 r., jej integralną częścią są: załącznik graficzny – kopia mapy w skali 1 : 1000, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, a także wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na które składają się część tekstowa i część graficzna. W części tekstowej stwierdzono, że działka objęta wnioskiem to działka zainwestowana, na której jest prowadzona działalność produkcyjna. Wokół działki występują tereny o przemieszanej funkcji, tj. zabudowa mieszkaniowa, zagrodowa, produkcyjna. Część graficzną wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzono na kopii mapy zasadniczej w skali 1 : 1000. Oznaczono na niej granice terenu inwestycji oraz stan zagospodarowania terenów sąsiadujących z terenem inwestycji. Wbrew wymogom § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia część graficzna analizy nie określa granic obszaru analizowanego. Zgodnie z tym przepisem wyznacza się go na mapie w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie inny załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z zaznaczoną granicą terenu objętego analizą, na który powołuje się skarżące Kolegium, nie spełnia on jednak określonych w przepisach wymogów. Wbrew wymogom § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, wspomniany wyżej załącznik graficzny nie stanowi załącznika do decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto został on sporządzony na kopii mapy w skali 1 : 5000, podczas gdy zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 9 ust. 3 powołanego rozporządzenia powinna to być kopia mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopia mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1.000. Znajdujący się w aktach załącznik graficzny nie spełnia powyższych wymogów zarówno co do skali mapy, jak również nie zawiera informacji w kwestii jej przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto nawet pobieżna analiza tego załącznika graficznego, wbrew twierdzeniu skarżącego Kolegium, pozwala na stwierdzenie, że wyznaczone na nim granice obszaru analizowanego są ustalone w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że brak prawidłowego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, stanowił naruszenie powołanych w wyroku przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Z powyższych względów chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. Sąd uwzględniając, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., skargę na decyzję lub postanowienie jest obowiązany uchylić decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając naruszenie prawa materialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie zatem nie zastosował w rozpatrywanej sprawie art. 151 p.p.s.a. Sąd prawidłowo wyjaśnił również podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz podał w uzasadnieniu wskazania co do dalszego postępowania. W skardze kasacyjnej zasadnie natomiast podniesiono, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może stanowić obligatoryjnej podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Zasada rozporządzalności prawami procesowymi przez stronę ma bowiem również znaczenie przy wykładni art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym mogłoby stanowić podstawę do uchylenia decyzji, jeżeli naruszenie praw procesowych mogło mieć wpływ na wynik sprawy, czego Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie nie wyjaśnił. W przypadku natomiast, gdy zaskarżona decyzja jest zgodna z oczekiwaniami strony, której prawa procesowe zostały naruszone, nie można stwierdzić, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08 oraz z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 754/07). Naruszenie jednak art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w rozpatrywanej sprawie nie miało wpływu na jej wynik. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.