II OSK 151/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 931/18 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 czerwca 2018 r. nr I-III.7721.7.15.2018 w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamierzonego przystąpienia do rozstawienia tymczasowego masztu mobilnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 931/18 oddalił skargę T. S.A. w W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 czerwca 2018 r. nr I-III.7721.7.15.2018 w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamierzonego przystąpienia do rozstawienia tymczasowego masztu mobilnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. S.A. w W., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, 2) prawa materialnego poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez: - naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) poprzez przyjęcie, że przedmiotowa tymczasowa stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi obiekt wymagający trwałego połączenia (kwalifikowanego) z gruntem, które powinno być weryfikowane w ramach pozwolenia na budowę, - naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez zaakceptowanie stanowiska organów administracji publicznej, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem. Wskazując na powyższe podstawy, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na uznanie, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. i art. 77 k.p.a. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz należycie ustaliły stan faktyczny, który słusznie został zaakceptowany przez Sąd I instancji. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy planowane przez skarżącą kasacyjnie Spółkę zamierzenie inwestycyjne: "rozstawienie tymczasowego masztu mobilnego >>[...] W niniejszej sprawie należało podzielić stanowisko organów, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że zgłoszone przez skarżącą kasacyjnie Spółkę zamierzenie inwestycyjne dotyczyło obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu. Jak wynika z dołączonego do zgłoszenia szkicu i dokumentacji fotograficznej, planowany obiekt wymaga zastosowania odpowiednich zabezpieczeń w celu zapewnienia mu stabilności i wykluczenia możliwości niekontrolowanej zmiany położenia, czy zniszczenia. Zasadnie zatem uznał Sąd I instancji, że konieczność ustabilizowania masztu za pomocą podstaw, zastrzałów stalowych oraz odciągów dowodzi, że obiekt ten, dla prawidłowego i bezpiecznego użytkowania, musi być połączony trwale z gruntem. Ponadto, konstrukcja i wysokość masztu (do 25,5 m n.p.t.) nie pozwalają przyjąć, że jest to obiekt, który stawia się na gruncie bez trwałego, stabilnego z nim związania. Wobec powyższego, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Na marginesie należy dodać, że z dniem 25 października 2019 r. nastąpiła zmiana brzmienia art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez zaliczenie mobilnych masztów antenowych do tymczasowych obiektów budowlanych (ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw). Ta ustawa nowelizująca mająca na celu usunięcie istniejących barier administracyjnoprawnych, stanowiących przeszkodę w budowie sieci telekomunikacyjnych, stworzyła dopiero z dniem 25 października 2019 r. możliwość kwalifikacji masztów antenowych zgodnie z oczekiwaniami skarżącej Spółki i nie może być odnoszona do spraw rozstrzygniętych przed tą datą. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.