II OSK 1495/23

Dnia 24 sierpnia 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 509/23 oddalającego sprzeciw B. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2023 r., znak: KOA/1253/Ar/22 w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 509/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił sprzeciw B.K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ("SKO" lub "Kolegium") z 24 stycznia 2023 r., znak: KOA/1253/Ar/22, w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Wójt Gminy [...] decyzją z 4 lutego 2022 r., nr 11/2022, ustalił jednorazową opłatę w kwocie 363 153,60 zł tytułem wzrostu wartości nieruchomości - udziału 3/4 części w prawie własności dz. nr ew. [...] położonej we wsi [...] gm. [...], o powierzchni 10700 m² (nieruchomość), w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP") części terenów położonych we wsi [...] w Gminie [...] - rejon Południowej Obwodnicy Warszawy, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] września 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. [...], poz. [...], MPZP). Od powyższej decyzji B.K. złożyła odwołanie. W wyroku VII SA/Wa 509/23 przywołano, że decyzją z 24 stycznia 2023 r. SKO – działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 134 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm., K.p.a.) – uchyliło w całości w/w decyzję Wójta, a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium wyjaśniło, że decyzja Wójta została wydana na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 741 ze zm., Upzp). Organ odwoławczy przytoczył treść art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 3 w zw. z art. 37 ust. 4, art. 37 ust. 1 i ust. 12 Upzp. Wskazano, że sprzedaż udziału 3/4 w ww. nieruchomości nastąpiła aktem notarialnym z 23 września 2021 r., termin 5-letni do określenia wysokości opłaty planistycznej został zachowany, bowiem MPZP wszedł w życie 16 października 2018 r., zaś wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty planistycznej nastąpiło zawiadomieniem z 14 października 2021 r. W wyroku przywołano dalszą argumentację decyzji organu II instancji, który za bezsporne uznał, że przedmiotowa działka znajduje się w obszarze MPZP oznaczonym symbolem 3UP - tereny zabudowy usługowej i obiektów produkcyjnych oraz składów i magazynów. W planie zostały określona została stawka procentowa dla terenu UP w wysokości 20%. Uprzednio dla terenu, na którym położona jest przedmiotowa działka obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Warszawskiego z [...] r. Nr [...] poz. [...]), zgodnie z którym działka położona była w obszarze oznaczonym symbolem R/U - Południowa Strefa Ekonomiczna Lotniska Okęcie. Plan ten obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. Natomiast po wygaśnięciu ww. planu z 1994 r. nastąpiła tzw. "luka planistyczna", a więc sytuacja, w której dla danego terenu przez pewien okres nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że środkiem dowodowym w postępowaniu o ustalenie opłaty planistycznej jest opinia o wzroście wartości nieruchomości sporządzana przez osobę posiadającą uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego. Operat szacunkowy jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a. i podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie lub ocenie sądu. W przedmiotowej sprawie został sporządzony przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego E.W. operat szacunkowy z 17 listopada 2021 r., w którym wykazano wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości w związku z uchwaleniem nowego planu. Zdaniem organu odwoławczego, ustalenie wysokości opłaty planistycznej wymaga określenia następujących wartości nieruchomości: - według jej przeznaczenia w nowym planie miejscowym, - według jej przeznaczenie w uprzednio obowiązującym planie miejscowym, - według faktycznego sposobu jej wykorzystywania w okresie tzw. "luki planistycznej". Dopiero ustalenie tych wartości będzie pozwalało na prawidłowe zastosowanie do obliczania wzrostu wartości nieruchomości powstałej na skutek uchwalenia MPZP, albo zasady określonej w art. 37 ust. 1 albo w art. 87 ust. 3a Upzp. Przedstawiona powyżej zasada nie została jednak – w ocenie organu II instancji – uwzględniona w sporządzonym operacie szacunkowym. Rzeczoznawca majątkowy ustalił jedynie wartość nieruchomości po uchwaleniu planu oraz przed uchwaleniem planu jako gruntu rolnego, co nie jest do końca jasne, czy jest to wartość określona przy uwzględnieniu przeznaczenia wynikającego z planu z 1994 r., czy według faktycznego sposobu jej zagospodarowania w okresie "luki planistycznej". Trudno jednoznacznie przyjąć, czy rzeczoznawca uwzględnił wycenę według faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem obowiązującego obecnie planu, czy według starego planu. Samo uznanie, że przedmiotowy grunt przed wejściem w życie planu był gruntem rolnym, jest niewystarczające do jego wyceny tylko jako gruntu rolnego. W operacie poza wskazaniem na jakim terenie położona była przedmiotowa działka w starym planie (R/U - teren Południowej Strefy Ekonomicznej Lotniska Okęcie) oraz, że na terenie strefy obowiązywał całkowity zakaz inwestowania, nie wskazano czy plan zawierał inne zapisy dotyczącej terenu R/U, szczególnie, że działka była w części zabudowana. Brak w aktach sprawy, jak i w operacie szacunkowym wypisu z ww. planu uniemożliwia weryfikację podanych danych. Ponadto rzeczoznawca majątkowy nie przeanalizował rynku nieruchomościami rolnymi w zależności od tego, czy nieruchomości rolne będące przedmiotem sprzedaży objęte są planem zagospodarowania przestrzennego, czy też nie, i czy i ewentualnie jaki ma to wpływ na cenę takiej nieruchomości. W ocenie SKO, niezrozumiałym jest wydłużenie okresu badania rynku nieruchomościami rolnymi powyżej 3 lat. Rzeczoznawca wskazał, że rynek jest bardzo płytki, przy czym nie wskazał ile faktycznie zwarto transakcji i nie dokonał szczegółowej ich analizy, co ewentualnie dałoby podstawę do stwierdzenia, że jest to faktycznie niewystarczająca ilość do ustalenia wartości nieruchomości. W wyroku przywołano dalej, iż w ocenie Kolegium Wójt nie odniósł się w szczególności do konieczności ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości w trzech powyżej wymienionych stanach i braku takiego ustalenia w operacie szacunkowym. Tym samym twierdzenie organu I instancji, że operat szacunkowy zawiera dane niezbędne dla oceny jego rzetelności i jednocześnie podaje okoliczności konieczne dla oceny adekwatności operatu w przedmiotowej sprawie - w świetle powyżej wskazanych uchybień, świadczy o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), jak i o naruszeniu art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które to przepisy zobowiązują organ administracji do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, w tym do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. SKO stwierdziło ponadto, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę powinien uwzględnić przedstawioną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie odnośnie ustalenia opłaty planistycznej na skutek uchwalenia MPZP musi uwzględnić warunki wynikające z art. 87 ust. 3a Upzp. Organ I instancji powinien mieć również na uwadze fakt, że z uwagi na upływ 12 miesięcy od daty sporządzenia operatu, stosownie do art. 156 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2021, poz. 1899 ze zm.; Ugn), nie może on być wykorzystany dla celu, dla którego został sporządzony. Odnośnie do wniosku o dopuszczenie dowodu z załączonego do odwołania operatu szacunkowego, SKO podkreśliło, że zgodnie z art. 157 ust. 2 Ugn, sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości w formie operatu szacunkowego nie może stanowić podstawy oceny prawidłowości sporządzenia takiego operatu. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że B.K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do WSA w Warszawie sprzeciw od powyższej decyzji. Ww. rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona wnosząca sprzeciw wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu szacowania i wyceny nieruchomości sporządzonej dla potrzeb. W jej ocenie organ odwoławczy nie przeprowadził jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego, a merytoryczna treść decyzji jest lapidarna. Wskazówki dla organu I instancji są lakoniczne, niezrozumiałe, a decyzja nie zawiera oceny dowodów przedłożonych przez skarżącą przy zaniechaniu jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej przez organ odwoławczy. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że przedstawione wyceny dotyczą wprawdzie tej samej nieruchomości, lecz zostały sporządzone dla innego celu. Jej zdaniem, dokonano błędnej wykładni art. 157 ust. 2 Ugn. W odpowiedzi na sprzeciw, organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił sprzeciw. W motywach swojego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że zasadnie organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, jak również wskazał również w sposób precyzyjny zakres spraw koniecznych do ponownej analizy i odpowiednio je uzasadnił. Nadto organ II instancji w sposób właściwy wskazał na podstawy prawne dotyczące przedmiotowej sprawy. Sąd wojewódzki stwierdził, że Kolegium miało możliwość zbadać sporządzony w toku postępowania administracyjnego operat pod względem jego zgodności z prawem i ocenić jego kompletność, logiczność i zupełność. Zdaniem tegoż sądu organ I instancji nie odniósł się do konieczności ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości w: a) według jej przeznaczenia w nowym MPZP; b) według jej przeznaczenie w uprzednio obowiązującym MPZP; c) według faktycznego sposobu jej wykorzystywania w okresie tzw. "luki planistycznej" (tj. między utratą mocy przez jeden plan zagospodarowania a uchwaleniem nowego).i braku takiego ustalenia w operacie szacunkowym. Zasadnie twierdzi organ II instancji, że: - trudno jednoznacznie przyjąć, czy rzeczoznawca uwzględnił wycenę według faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem obowiązującego obecnie MPZP, czy według starego MPZP; - samo uznanie, że przedmiotowy grunt przed wejściem w życie MPZP był gruntem rolnym, jest niewystarczające do jego wyceny tylko jako gruntu rolnego; - w operacie poza wskazaniem na jakim terenie położona była przedmiotowa działka w starym planie (R/U - teren Południowej Strefy Ekonomicznej Lotniska Okęcie) oraz, że na terenie strefy obowiązywał całkowity zakaz inwestowania, nie wskazano czy MPZP zawierał inne postanowienia dotyczącej terenu R/U, szczególnie, że działka była w części zabudowana; - brak w aktach sprawy, jak i w operacie szacunkowym, wypisu z MPZP uniemożliwia weryfikację podanych danych; - rzeczoznawca nie przeanalizował rynku nieruchomościami rolnymi w zależności od tego, czy nieruchomości rolne będące przedmiotem sprzedaży objęte są MPZP, czy też nie, i czy i ewentualnie jaki ma to wpływ na cenę takiej nieruchomości; - niezrozumiałe jest wydłużenie okresu badania rynku nieruchomościami rolnymi powyżej 3 lat; rzeczoznawca wskazał, że rynek jest bardzo "płytki", przy czym nie wskazał ile faktycznie zawarto transakcji i nie dokonał szczegółowej ich analizy, co ewentualnie dałoby podstawę do stwierdzenia, że jest to faktycznie niewystarczająca ilość do ustalenia wartości nieruchomości. W ocenie sądu a quo prawidłowo zatem przyjął organ II instancji, że decyzja organu I instancji została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, co powodowało naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Przy czym stwierdzone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miało istotny i bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie omawianej sprawy. W rezultacie zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Ponadto w niniejszej sprawie nie było możliwe przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, gdyż nie można przeprowadzać postępowania dowodowego, którego przedmiotem jest ustalenie istotnych okoliczności, warunkujących przedmiot i zakres dalszego postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika B.K., zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa) zarzuca naruszenie prawa materialnego w zakresie błędnej wykładni art. 36 ust. 4 Upzp w zw. z art. 37 ust. 1 oraz art. 87 ust. 3a Upzp oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 Ppsa. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zażądała zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wniosła też o wyznaczenie rozprawy w przedmiotowej sprawie ze względu na konieczność przedstawienia istotnych argumentów potwierdzających zarzuty przytoczone w skardze kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie zaznaczyła w uzasadnieniu środka odwoławczego, że organ II instancji przed wydaniem decyzji dysponował rzeczywistymi wartościami godziwymi tej samej nieruchomości po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie dołączonych przez pełnomocnika skarżącej aktów notarialnych z 10 sierpnia 2020 r. i 13 listopada 2020 r., w których cena 1 m² przedmiotowej nieruchomości wynosi od 189,77 zł do 250 zł. Zauważa, że podobna cena znajduje się w opinii biegłej sądowej z zakresu szacowania i wyceny nieruchomości Sądu Okręgowego w Warszawie rzeczoznawcy majątkowego mgr inż. M.J, która zgodnie z zasadami wiedzy fachowej, pod groźbą odpowiedzialności karnej za wykonanie fałszywej i wadliwej opinii sądowej na potrzeby postępowania sądowego, wyceniła wartość nieruchomości w sposób zupełnie zbieżny z wartościami pochodzącymi z rzeczywistych cen rynkowych przedmiotowego gruntu w obrocie rynkowym. Zdaniem skarżącej kasacyjnie organ II instancji, ani też sąd procedujący w sprawie nie odniósł się do zupełnego braku logiki, rzetelności, wadliwości operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego p. E.W., która na zlecenie gminy w sposób rażący i niezgodny z doświadczeniem życiowym (cena/ wartość dwukrotnie wyższa niż z umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości) sztucznie i błędnie zawyżyła wartość przedmiotowej nieruchomości, by przypodobać się gminie i otrzymywać kolejne zlecenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2a Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. na posiedzeniu niejawnym. W art. 182 § 3 Ppsa stwierdza się, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Z tego względu nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie. NSA zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. A. Przypomnieć należy, że z uwagi na to, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, sporządzanym przez profesjonalnego pełnomocnika, to jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym jest, m. in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie w sposób zapewniający, by dostrzegana wadliwość w wyroku sądu odpowiadała przepisowi prawa powołanemu w skardze kasacyjnej jako jej podstawa. Uwaga ta jest istotna w kontekście podstaw kasacyjnych zawartych w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. B. Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 Ppsa. Odwołanie się w podstawie skargi kasacyjnej do tego przepisu musi być uznane jako działanie oczywiście nieuzasadnione, skoro dotyczy on działalności kontrolnej sądu wykonywanej na skutek wniesienia skargi, a nie sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Prawidłową podstawę prawną wyroku oddalającego przez wojewódzki sąd administracyjny sprzeciw od decyzji administracyjnej stanowi przepis art. 151a § 2 Ppsa. Zauważyć trzeba, że ten przepis sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę zaskarżonego wyroku. Skuteczne kontestowanie wyroku oddalającego sprzeciw wymagało zatem powołania w podstawach kasacyjnych zarzutu naruszenia art. 151a § 2 Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bądź zarzutu niezastosowania art. 151a § 1 Ppsa, jako przepisu, w oparciu o który, w ocenie strony skarżącej, zasadne było uwzględnienie sprzeciwu. Rozpoznawana skarga kasacyjna tego rodzaju zarzutów jednakże nie zawiera. C. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Omawiany przepis zawiera regulację wskazującą elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 Ppsa jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie konieczne elementy umożliwiające kontrolę kasacyjną, pozostając spójne, logiczne, poparte rzeczową argumentacją. Wskazano też w nim na podstawę prawną wyroku oraz zawarto jej wyjaśnienie. Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji jasno wynika, dlaczego w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do wydania przez organ odwoławczy tzw. decyzji kasacyjnej, wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Uzasadnienie to zawiera również odniesienie się do zarzutów sprzeciwu, zaś okoliczność, iż nie w stopniu satysfakcjonującym skarżącą kasacyjnie czy bez odniesienia się do wszystkich powołanych w nim kwestii, pozostaje bez wpływu dla oceny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiwsa 2010, z. 3, poz. 39), że przepis art. 141 § 4 Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Takiego zarzutu skutecznie wyrokowi VII SA/Wa 509/23 postawić nie można. Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji spełnia wszystkie wymogi z art. 141 § 4 Ppsa i odnosi do istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy. Wobec niepodważenia ustaleń stanu faktycznego, należy przyjąć, że niezbędne okoliczności faktyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Fakt, że strona skarżąca nie zgadza się meriti ze stanowiskiem sądu, nie świadczy o naruszeniu przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 Ppsa. Reasumując sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował ten przepis. D. Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 153 Ppsa, który dotyczy mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w orzeczeniu sądu. Nie sposób odnieść się do niego merytorycznie, skoro sprawa nie była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny i kwestia mocy wiążącej jakiegokolwiek wyroku sądu nie mogła być przedmiotem rozważań. E. Co się tyczy zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie błędnej wykładni art. 36 ust. 4 Upzp w zw. z art. 37 ust. 1 oraz art. 87 ust. 3a Upzp, to w skardze kasacyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 176 Ppsa nie podano uzasadnienia tak sformułowanej podstawy kasacyjnej. W tej sytuacji nie poddaje się on kontroli kasacyjnej. Sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Ppsa) wymaga bowiem nie tylko przywołania konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które zostały naruszone, ale też wyjaśnienia na czym zarzucane naruszenie polegało. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono zaś na czym miałoby polegać naruszenie ww. przepisów prawa materialnego, dlatego tak sformułowany zarzut należało uznać jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. F. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji, oddalając skargę kasacyjną.