II OSK 1484/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/21 w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę, 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/21 w ten sposób, że w miejsce błędnie określonego nazwiska skarżącego "M." wpisuje prawidłowo brzmiące nazwisko "M.", 3. odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 4. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz R.M. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 851/21 oddalił skargę R. M. na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z [...] lutego 2021 r. nr [...] uchylające postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 2020 r. nr [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią hotelową i garażem podziemnym na dz. nr [...] wraz z drogami wewnętrznymi na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania. 2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej Kpa) poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego, podczas gdy organ odwoławczy zaniechał wyjaśnienie w sposób wyczerpujący istniejącego stanu faktycznego sprawy oraz zebranego w niej materiału dowodowego, uznając przedwcześnie, iż w niniejszej sprawie pozostaje do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a organ ten nie jest w stanie go wyjaśnić na etapie postępowania odwoławczego; b) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 3 Ppsa w zw. z art. 6 i art. 8 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez działanie organów administracyjnych z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, praworządności, także poprzez działanie w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej, a także poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W oparciu o wskazane zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia skargi kasacyjnej, ponieważ zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. 3.2. Stosownie do treści art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Uwzględnia także okoliczności skutkujące odrzuceniem skargi, ewentualnie umorzeniem postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 189 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny bierze je pod rozwagę niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 40). 3.3. Zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), uzgodnień, o których mowa w ust. 4 (tj. uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy) dokonuje się w trybie art. 106 Kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Przepis art. 53 ust. 5 upzp wprowadza więc ograniczenie kręgu podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie do inwestora. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie regulują wprost kwestii legitymacji procesowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego wydane w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym na podstawie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp. Jednak skoro legitymację do wniesienia zażalenia na postanowienie organu uzgodnieniowego przyznano wyłącznie inwestorowi, to również wyłącznie inwestor ma legitymację do wniesienia skargi na postanowienie organu odwoławczego wydane po rozpoznaniu tego zażalenia. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z: 6 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2133/11, 2 października 2012 r. sygn. akt II OSK 2300/12, 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 743/12, 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2007/16. Ponadto skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia (art. 52 § 1 Ppsa), a w tej sprawie taki środek zaskarżenia (zażalenie) przysługiwał wyłącznie inwestorowi. Pozostałe strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy mogą kwestionować zgodność z prawem tego postępowania w odwołaniu od końcowej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, a później ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na tę decyzję. 3.4. Z akt sprawy wynika, że inwestorem w tej sprawie jest K. sp z o.o. z siedzibą w K., która złożyła do Prezydenta Miasta Krakowa wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Inwestor złożył również zażalenie na postanowienie organu I instancji wydane w tej sprawie. Natomiast skargę na postanowienie organu odwoławczego złożył R. M., który został przez organ uznany za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skarżący nie jest więc inwestorem w rozumieniu art. 53 ust. 5 upzp. Skoro przepis ten wyraźnie wskazuje podmiot, który ma wyłączną legitymację do zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji w przedmiocie uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy, to tylko ten podmiot (inwestor) jest uprawniony do wniesienia skargi na postanowienie organu odwoławczego do sądu administracyjnego. Nie ma w związku z tym znaczenia dla legitymacji skargowej, czy skarżącemu doręczono zaskarżone postanowienie. 3.5. Wobec powyższego uznać należało, że zaistniała podstawa do uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku i odrzucenia skargi na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa. Wobec odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł o zwrocie wpisu sądowego. Natomiast w oparciu o art. 207 § 2 Ppsa odstąpiono od zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.