II OSK 1479/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 635/23 w sprawie ze skargi P.T. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 2 sierpnia 2021 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy [...] obejmującej [...] oraz [...] 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.T. na rzecz Gminy [...] kwotę: 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lutego 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 635/23 oddalił skargę P. T. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 2 sierpnia 2021 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...] obejmującej wsie C., M. – W. oraz S. (dalej: m.p.z.p.). W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonych numerem ewidencyjnym [...] i [...]obręb [...] gmina [...], powiat C. w, województwo [...], dla których założone są księgi wieczyste. Działki te objęte są ustaleniami zaskarżonego m.p.z.p. W projekcie planu część działki nr [...] położona jest na terenie elementarnym o symbolu C-02RU, pozostała część tej działki wraz z działką o numerze [...] są częścią terenu elementarnego o symbolu C-19R. Wojewoda Mazowiecki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 1 września 2021 r. stwierdził nieważność ww. uchwały w części dotyczącej ustaleń części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: a-01R, a-02R, a-03R, a-04R, a-05R, a-06R, a-07R, a-08R, a-09R, a-10R, a-11R, a-12R, a-13R, a-14R, a-15R, a-16R, a-17R, a-18R, a-19R, b-01R, b-02R, b-03R, b-04R, b-05R, b-06R, b-07R, b-08R, b-09R, C-01R, C-02R, C-03R, C-04R, C-05R, C-06R, C-07R, C-08R, C-09R, C-10R, C-11R, z-12R, c-13R, c- 14R, C-15R, C-16R, C-17R, C-18R, C-19R, 20R, C-21R, C-22R, c-23R, C-24R. W skardze uchwale zarzucono naruszenie: 1) art. 17 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), dalej: "u.p.z.p., poprzez brak 21 dni wyłożenia projektu m.p.z.p. do publicznego wglądu; 2) art. 17 pkt 6 i 13 u.p.z.p. Skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny poprzez nieuwzględnienie zamiarów dotyczących planowanej inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej instalacji do chowu kurcząt-brojlerów obejmującej zaprojektowanie 3 budynków inwentarskich - kurników K2-K4, w systemie chowu ściółkowego o obsadzie maksymalnej 34 000 sztuk kurcząt brojlerów każdy. W ocenie strony Gmina S. podejmując uchwałę o przyjęciu m.p.z.p. przekroczyła granice władztwa planistycznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Gmina nie może bowiem dowolnie kształtować przestrzeni, gdyż ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Zaznaczono, że obecna technologia dla kurników pozwala na prowadzenie tej dziedziny rolnictwa bez zakłócania środowiska naturalnego oraz utrudniania warunków życia w sąsiedztwie inwestycji. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi w całości. Organ wskazał, że składając skargę strona skarżąca musi wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Co istotne, wskazano, że w trakcie prowadzonej procedury odbyły się cztery wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Za każdym razem projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wykładany był na co najmniej 21 dni i dostępny był również w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Urzędu. Podczas każdego wyłożenia przeprowadzona była dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Rada Gminy podkreśliła, że wyznaczone wskaźniki urbanistyczne mają prowadzić do poprawy jakości przestrzeni i życia mieszkańców. Ustalone przeznaczenie gruntów rolnych oraz parametry zagospodarowania i zabudowy nie pozbawiają możliwości rolniczego wykorzystywania tych gruntów, umożliwiając prowadzenie działalności rolniczej, zarówno w zakresie produkcji roślinnej, jak i zwierzęcej. Wyznaczone w projekcie miejscowego planu wskaźniki dotyczące DJP stwarzają warunki pozwalające na prowadzenie działalności rolniczej w zakresie chowu i hodowli zwierząt, jednocześnie mając na względzie ochronę środowiska oraz ochronę zdrowia i życia mieszkańców. Pismem z dnia 23 sierpnia 2023 r. skarżący ustosunkował się do otrzymanej odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnił, że skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu przysługiwania mu prawa własności do działki o nr ew. [...] i nr ew. [...] obręb [...]., objętych zaskarżonym planem. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała dotyczy interesu prawnego skarżącego wynikającego z przysługiwania mu prawa własności do przedmiotowych działek. Strona wskazała, że na naruszenie jego interesu prawnego wpływa ograniczenie wskaźników DJP i ograniczenie maksymalnej obsady w pojedynczych obiektach, a tym samym zakaz lokalizacji obiektów uciążliwych. Sąd przyjął, że wbrew zapatrywaniu organu, brak jest podstaw do odrzucenia skargi z przyczyn formalnych, tj. z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego skarżącego. Natomiast Sąd I instancji nie znalazł podstaw do uznania, by doszło do istotnych naruszeń trybu sporządzania zaskarżonej uchwały ani właściwości organów wynikających z przepisów u.p.z.p. Bezzasadny jest zatem zarzut skargi, że w przedmiotowej sprawie nie można było dokonać wglądu do projektu planu, z uwagi na okoliczność, iż niektóre dni w czasie wyłożenia projektu planu przypadły na dni wolne od pracy, w których Urząd Gminy nie był otwarty. Procedura sporządzania m.p.z.p., prowadzona była zgodnie z przepisami u.p.z.p. W pierwszej kolejności Wójt zawiadomił o podjęciu przez Radę Gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia ww. miejscowego planu przez ogłoszenia i obwieszczenia w miejscowej prasie oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Urzędu, a także w sposób zwyczajowo przyjęty na tablicach ogłoszeń w siedzibie Urzędu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu nie krótszy niż 21 dni. Następnie Wójt zawiadomił na piśmie właściwe instytucje i organy o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu. Sporządzony projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko uzyskał stosowne opinie i uzgodnienia od właściwych w tym zakresie instytucji, organów. W trakcie prowadzonej procedury odbyły się cztery wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Dalej Sąd I instancji podniósł, że o przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. W niniejszej sprawie, stosownie do treści art. 15 ust 6 pkt 6 oraz ust. 3 pkt 810 u.p.z.p. oraz § 6 ust 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 17 grudnia 2021 w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2404), dalej: rozporządzenie, na podstawie przeprowadzonych analiz urbanistycznych ustalono parametry wskaźników urbanistycznych ze szczególnym poszanowaniem zasad ładu przestrzennego. Stosownie do treści § 44 pkt 5 lit a) m.p.z.p. dla terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolem cyfrowo-literowym C-01RU, C-02RU (na którym znajduje się część działki Skarżącego nr [...]) ustala się zasady ochrony środowiska polegające na maksymalnej obsadzie pojedynczego budynku inwentarskiego dla terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolem literowym RU-poniżej 105 DJP, tj. poniżej 210 DJP dla przedsięwzięcia realizowanego na jednej działce budowlanej. Wbrew zarzutom skarżącego ustalone przeznaczenie gruntów rolnych oraz parametry zagospodarowania i zabudowy nie pozbawiają możliwości rolniczego wykorzystywania tych gruntów, umożliwiając prowadzenie działalności rolniczej, zarówno w zakresie produkcji roślinnej, jak i zwierzęcej. M.p.z.p. wprowadził jedynie ograniczenia ze względu na ochronę środowiska, co znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska. Wyznaczone w projekcie miejscowego planu wskaźniki dotyczące DJP (duże jednostki przeliczeniowe inwentarza) stwarzają warunki pozwalające na prowadzenie działalności rolniczej w zakresie chowu i hodowli zwierząt, jednocześnie mając na względzie ochronę środowiska oraz ochronę zdrowia i życia mieszkańców. Projekt miejscowego planu ma na celu przede wszystkim zapewnienie odpowiednich warunków jakości życia mieszkańców oraz ochronę środowiska. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. T. zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania tj.: 1) art. 28 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 (w części przed wyliczeniem), art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a także § 44 pkt 4) lit. a) oraz § 44 pkt 2) m.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu regulacji przewidującej nieważność uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która została podjęta z istotnymi naruszeniami zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającymi na sprzeczności kwestionowanej uchwały z uchwałą Nr XLIV/330/2018 Rady Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], co wyrażało się w: a) wprowadzeniu w § 44 pkt 4) lit. a) m.p.z.p. zakazu lokalizacji budynków mieszkalnych - podczas, gdy w uchwale Nr XLIV/330/2018 Rady Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] teren ten zaliczono do terenów zabudowy zagrodowej (MR), dla których na s. 149 tej uchwały Nr XLIV/330/2018 Rady Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2018 r. przewidziano podstawowy kierunek przeznaczenia: zabudowa zagrodowa oraz dopuszczalne kierunki przeznaczenia: zabudowa usługowa związana z rolnictwem, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zieleń urządzona, drogi, place, ciągi pieszo-jezdne, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (dotyczące terenów MR - tereny zabudowy zagrodowej tiret od pierwszego do szóstego na s. 149 uchwały Nr XLIV/330/2018 Rady Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]), zatem przepis § 44 pkt 4) lit. a) MPZP jest sprzeczny z dotyczącym terenów MR - tereny zabudowy zagrodowej trzecim tiret na s. 149 uchwały Nr XLIV/330/2018 Rady Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]; b) określeniu w § 44 pkt 2) m.p.z.p. jako uzupełniającego przeznaczenia terenu budynków usługowych (bez uszczegółowienia jaka ma być to zabudowa usługowa) - podczas, gdy w dotyczącym terenów MR - tereny zabudowy zagrodowej tiret drugim na s. 149 uchwały Nr XL1V/33O/2O18 Rady Gminy [...] z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. wskazano, że dopuszczalnym kierunkiem jest zabudowa usługowa związana z rolnictwem, nie zaś zabudowa usługowa dowolnego rodzaju, w konsekwencji czego kwestionowana uchwała - jako istotnie naruszająca zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - powinna zostać uznana za nieważną na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.; 2) art. 28 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6) i 10) u.p.z.p., § 4 pkt 9) lit. c) rozporządzenia oraz § 13 pkt 5) lit. f) tiret drugie i trzecie m.p.z.p. w związku z § 44 pkt 2), § 44 pkt 3) lit. a) i b), § 44 pkt 7) lit. a) i b), § 44 pkt 10) lit. b) m.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu regulacji przewidującej nieważność uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która została podjęta ż istotnymi naruszeniami zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającym na: a) niewyznaczeniu w kwestionowanej uchwale XLVI/277/2021 minimalnej liczby miejsc do parkowania w odniesieniu do budynku inwentarskiego o powierzchni od 500 m2 do 1000 m2, który może powstać na terenie C-02RU na nieruchomości Skarżącego obejmującej działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...], objętej księgą wieczystą nr [...] (dalej również jako: Nieruchomość), albowiem: (i) § 13 pkt 5) lit. f) tiret drugie m.p.z.p. określa liczbę miejsc parkingowych w odniesieniu do budynku inwentarskiego o łącznej powierzchni zabudowy poniżej 500 m2, a nie równej 500 m2; (ii) § 13 pkt 5] lit. f) tiret trzecie m.p.z.p. określa liczbę miejsc parkingowych w sytuacji, gdy łączna powierzchnia zabudowy budynku lub zespołu budynków inwentarskich jest powyżej 1000 m2, a równocześnie § 44 pkt 7] lit. b) mp.z.p. zawiera ustalenie, że powierzchnia zabudowy pojedynczego budynku inwentarskiego lub budynku usługowego może wynosić maksymalnie 500 m2 (a nie "poniżej 500 m2"), zatem na terenie C-02RU może powstać budynek inwentarski o powierzchni wynoszącej 500 m2, względem którego uchwała nie zawiera ustalenia minimalnej ilości miejsc parkingowych; b) niewyznaczenie w kwestionowanej uchwale nr XLVl/277/2021 minimalnej liczby miejsc do parkowania w odniesieniu do budynków zabudowy gospodarczo - garażowej - pomimo tego, że możliwość realizacji takiej zabudowy wprost przewidziano w ramach uzupełniającego przeznaczenia terenu c-02RU w przepisach § 44 pkt 2) oraz w § 44 pkt 3] lit. a], § 44 pkt 7] lit. a], § 44 pkt 10) lit. b) m.p.z.p.; c) niewyznaczenie w kwestionowanej uchwale nr XLVI/277/2021 minimalnej liczby miejsc do parkowania w odniesieniu do budynków usługowych - pomimo tego, że możliwość realizacji takiej zabudowy wprost przewidziano w ramach uzupełniającego przeznaczenia terenu C-02RU w przepisach § 44 pkt 2) oraz w § 44 pkt 3) lit. b), § 44 pkt 7) lit. b) m.p.z.p., w konsekwencji czego kwestionowana uchwała - jako istotnie naruszająca zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - powinna zostać uznana za nieważną na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.; 3) art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.), § 6 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283), dalej: z.t.p., oraz § 13 pkt 5) lit. f) tiret pierwsze i § 44 pkt 4) lit. a) m.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu regulacji stanowiącej o nieważności uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która została podjęta z istotnymi naruszeniami zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającym na zawarciu w kwestionowanej uchwale nr XLVI/277/2021 sprzecznych ze sobą regulacji w postaci zapisów § 13 pkt 5) lit. f) tiret pierwsze oraz § 44 pkt 4) lit. a) MPZP (w odniesieniu do terenu C-02RU obejmującego Nieruchomość], ponieważ: a) 13 pkt 5] lit. f] tiret pierwsze m.p.z.p. przewiduje wymóg zapewnienia minimum 1 miejsca parkingowego na jeden lokal w budynku mieszkalnym w zabudowie zagrodowej; b) § 44 pkt 4] lit. a] m.p.z.p. zakazuje lokalizacji budynków mieszkalnych (D/o terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolem cyfrowo- literowym c-OIRU, C-02RU ustala się: szczególne warunki i zasady kształtowania zabudowy: a) zakazuje się lokalizacji budynków mieszkalnych); w konsekwencji czego kwestionowana uchwała - jako istotnie naruszająca zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - powinna zostać uznana za nieważną na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p; 4) art. 28 ust 1 u.p.z.p., art. 2 Konstytucji, § 6 w związku z § 143 z.t.p., oraz § 6 ust. 1 pkt 10] m.p.z.p. w związku z § 2 ust. 1 pkt 51] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 wrześnai 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), dalej: r.p.m.z.o.ś., oraz § 6 ust 1 pkt 10] MPZP, § 44 pkt 5] lit. a] i § 44 pkt 3] lit d] m.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu regulacji przewidującej nieważność uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która została podjęta z istotnymi naruszeniami zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającym na zawarciu w kwestionowanej uchwale nr XLVl/277/2021 sprzecznych ze sobą regulacji: a) § 6 ust. 1 pkt 10] m.p.z.p. który zakazuje się w granicach planu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych z zakresu ochrony środowiska, za wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, komunikacji i infrastruktury technicznej; b) § 44 pkt 5] lit. a] m.p.z.p., który dopuszcza maksymalną obsadę pojedynczego budynku inwentarskiego dla terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolem literowym RU - poniżej 105 DJP, tj. poniżej 210 DJP dla przedsięwzięcia realizowanego na jednej działce budowlanej, albowiem w § 44 pkt 3] lit. d] m.p.z.p. dopuszcza się maksymalnie dwa budynki inwentarskie na jednej działce budowlanej podczas gdy z § 2 ust. 1 pkt 51] r.p.m.z.o.ś., wynika, że chów lub hodowla: a) norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), b) zwierząt innych niż wymienione w lit. a) w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia; zatem, c) 6 ust. 1 pkt 10] m.p.z.p. zakazuje na terenie objętym uchwałą przedsięwzięć obejmujących chów lub hodowlę norek w liczbie nie mniejszej niż 105 DJP, podczas, gdy postanowienia § 44 pkt 5] lit. a] i § 44 pkt 3] lit. d] m.p.z.p. dozwalają na realizację przedsięwzięcia obejmującego 2 budynki inwentarskie o obsadzie poniżej 105 DJP każdy, zatem o łącznej obsadzie przekraczającej 105 DJP i nieprzekraczającej 210 DJP, w konsekwencji czego kwestionowana uchwała - jako istotnie naruszająca zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - powinna zostać uznana za nieważną na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.,; 5) art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 2 Konstytucji, art. 15 ust. 2 pkt 6] i 10] u.p.z.p., § 4 pkt 9] lit. a]-c] rozporządzenia oraz przepisu § 13 pkt 6] m.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu regulacji przewidującej nieważność uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającym na zawarciu w kwestionowanej uchwale nr XLVl/277/2021 regulacji dotyczącej tego, z jakich materiałów mają być wykonane miejsca parkingowe, która nie zawiera się w zakresie wynikającym z art. 15 ust. 2 pkt 6] i 10] u.p.z.p. ani z § 4 pkt 9 lit. a]-c] rozporządzenia, a w szczególności nie stanowi ona określenia sposobu realizacji tych miejsc, w konsekwencji czego kwestionowana uchwała - jako istotnie naruszająca zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - powinna zostać uznana za nieważną na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.; 6) art. 1 ust. 2 pkt 3, art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2, art. 15 ust. 2 pkt 3, 3a, 6 i 9, art. 28 ust. 1 u.p.z.p., stosowanych w związku z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023, r., poz. 1610 ze zm.), dalej: k.c., przy czym w niniejszej sprawie istotne jest brzmienie przepisów obowiązujące w dacie podejmowania uchwały Rady Gminy [...] nr XLVI/277/2021 w związku z art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu regulacji przewidującej nieważność uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającym na nadużyciu władztwa planistycznego przez Radę Gminy [...], wyrażającym się we wprowadzeniu regulacji uniemożliwiających prowadzenie działalności rolniczej w dużym wymiarze poprzez: a) wprowadzenie w § 6 ust. 1 pkt 10] m.p.z.p. zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych z zakresu ochrony środowiska (z wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, komunikacji i infrastruktury technicznej, do których przedsięwzięcia rolnicze nie należą] - bez wprowadzenia przesłanki zwalniającej od tego zakazu, która występuje w § 6 ust. 1 pkt 10] m.p.z.p. (dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w przypadku gdy wykonana ocena wykazała brak znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko') bądź podobnej, która pozwalałaby na realizację tych przedsięwzięć, dla których przewidziano wystarczające rozwiązania chroniące środowisko przed niekorzystnym wpływem przedsięwzięcia; b) wprowadzenie w § 44 pkt 5] lit. a] m.p.z.p. maksymalnej obsady pojedynczego budynku inwentarskiego poniżej 105 DJP, tj. poniżej 210 DJP dla przedsięwzięcia realizowanego na jednej działce budowlanej; c) znaczne ograniczenie gabarytów obiektów służących produkcji rolniczej na terenie C-02RU i możliwości lokalizacji zabudowy: (i) w § 44 pkt 3] lit. d] m.p.z.p. poprzez ograniczenie liczby budynków inwentarskich do dwóch na jednej działce budowlanej; (ii) w § 44 pkt 3] lit. e] m.p.z.p. oraz części graficznej m.p.z.p. poprzez graniczenie możliwości zabudowy Nieruchomości w wyniku wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy we wschodniej części terenu C-02RU, w miejscu przebiegu linii rozgraniczającej z terenem c-19R, która to nieprzekraczalna linia zabudowy dzieli w nieracjonalny sposób obszar działki ewidencyjnej nr [...] na dwie części, ograniczając możliwość realizacji inwestycji, która przekraczałaby tę granicę i pokrywającą się z nią nieprzekraczalną linię zabudowy - przy braku wyraźnego wprowadzenia regulacji dozwalającej na umiejscowienie zabudowy w odległości 1,5 m od granicy działki lub bezpośrednio przy tej granicy (jak przewidziano to w § 5 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami MN, UN, UPs, UPrs, RM, R), co jest istotne z uwagi na regulację § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i poszerza możliwości lokalizacji obiektów służących działalności rolniczej; (iii) w § 44 pkt 7) lit. b) m.p.z.p. ograniczenie powierzchni zabudowy pojedynczego budynku inwentarskiego do 500 m2 (pomimo tego, że § 44 pkt 6) lit. b) m.p.z.p. przewiduje wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie 0,6, co daje powierzchnię 1800 m2 przy minimalnej powierzchni nowowydzielonej działki budowlanej wynoszącej 3000 m2, stosownie do § 16 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p.; (iv) w § 44 pkt 8) lit. a) m.p.z.p. ograniczenie szerokości elewacji frontowej dla budynków inwentarskich do maksymalnie 25 m, v. w § 44 pkt 9) lit. a) m.p.z.p. - ograniczenie wysokości zabudowy do maksymalnie 1 kondygnacji nadziemnej, nie wyższej niż 12 m, co prowadzi do podważenia ustalenia przeznaczenia terenu C-02RU jako terenów obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (§ 44 pkt 1) m.p.z.p.), bowiem: - ograniczenia przewidziane w przytoczonych przepisach m.p.z.p., limitujące wielkość dopuszczalnej działalności rolniczej i możliwość realizacji dalszych obiektów służących produkcji rolnej, nie są niezbędne dla realizacji zasady ochrony środowiska, ponieważ w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzenie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, obejmującego ocenę oddziaływania na środowisko, jest obligatoryjne, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.), dalej: u.o.o.ś., zatem zapewnienie limitowania wpływu takiej inwestycji na środowisko następuje w ramach rozstrzygnięć wynikających z art. 82 ust. 1 pkt 1) lit. b], c] oraz d]., art. 82 ust. 1 pkt 2) lit. a]-c], art. 82 ust. 1 pkt 5] u.o.o.ś., a nawet możliwości stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.), dalej: p.o.ś, i nie było konieczności wprowadzenia całkowitego zakazu realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; - wprowadzenie tak licznych ograniczeń dotyczących umiejscowienia i parametrów obiektów służących prowadzenia działalności rolniczej może podważać ekonomiczną zasadność realizacji inwestycji zmierzających do rozwoju istniejącej działalności rolniczej, zatem wprowadzone w kwestionowanej uchwale ograniczenia w możliwości realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz gabarytach i umiejscowieniu obiektów służących działalności rolniczej są nieproporcjonalne względem tego, co było niezbędne dla zapewnienia rozwiązań służących ochronie środowiska, co w konsekwencji narusza możliwość korzystania z prawa własności Nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w kwestionowanej uchwale, a kwestionowana uchwała - jako istotnie naruszająca zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - powinna zostać uznana za nieważną na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.; 7) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 147 § 1, oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi skarżącego na uchwałę nr XLVI/277/2021 pomimo tego, że dotknięta jest ona wadą określoną w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w postaci istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego i jest nieważna, a zatem WSA w Warszawie powinien był stwierdzić nieważność tej uchwały w całości i to nawet w sytuacji braku szczegółowych zarzutów dotyczących uchybień ujętych w zarzutach nr A-F niniejszej skargi kasacyjnej, bowiem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem treść zaskarżonego wyroku powinna być inna niż miało to miejsce. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych oraz zrzeczono się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy [...] wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w treści art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym dotyczącym skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania wyroku Sądu I instancji w obszarze wyznaczonym zarzutami wnoszącego skargę. Sąd ten nie może natomiast wkraczać w kompetencje sądów I instancji i samodzielnie dokonywać oceny aktów będących przedmiotem wyroków tych sądów w przypadku, gdy zakres kontroli wykonanej na poziomie Sądu I instancji, w ocenie skarżącego kasacyjnie budzi wątpliwości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej w sytuacji, w której nie były one przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji, naruszałoby dyspozycję art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji RP przewidującą dwuinstancyjność postępowania. Rozpoznanie wspomnianych zarzutów dopiero na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym powodowałaby, że sprawa została rozpoznana wyłącznie w jednej instancji. Postępowanie wywołane skargą kasacyjną podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, albowiem istotą tego postępowania jest weryfikacja - w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych - zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania, nie zaś weryfikacja zaskarżonego do tego sądu aktu prawa miejscowego. Przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby koniecznością każdorazowo w przypadku sformułowania nowych zarzutów nie objętych kontrolą Sądu I instancji, uchylania wyroku i przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania, co mogłoby skutecznie uniemożliwić prawomocne rozstrzygnięcie sprawy. Nadto należy zauważyć, że legitymacja skargowa, która określona jest w art. 101 u.s.g. w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie k.p.a., w którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, to w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 u.s.g. stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Nie budzi wątpliwości, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Prawo do wniesienia takiej skargi przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Interes prawny można wywodzić tylko z treści normy prawa materialnego (należącej do każdej gałęzi prawa, nie tylko prawa administracyjnego) dającej się za każdym razem indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm - normy, której treść można do końca ustalić. Interes prawny nie może być zatem wyprowadzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną i kwestionowanymi postanowieniami uchwały. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g. który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2023 r. sygn. akt I OSK 810/22, LEX nr 3621452). Jeżeli ustalenia wynikające z planu miejscowego nie naruszałyby interesu prawnego skarżącego, to poza sądową kontrolą pozostawało badanie podnoszonych przez niego naruszeń, stąd nie jest możliwe odniesienie się do zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszeń prawa nie objętych kontrolą Sądu I instancji i nie objętych weryfikacją w zakresie naruszenia przez nie interesu prawnego skarżącego. W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna nie mogła być uznana za skuteczną. Stawiane w niej zarzuty, z wyjątkiem jednego dotyczącego przekroczenia granic władztwa planistycznego w zakresie określającym wysokość wskaźników DJP dla terenów, na których położone są działki skarżącego, nie zmierzały bowiem do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, lecz do zakwestionowania legalności aktu stanowiącego przedmiot kontroli tego Sądu, a mianowicie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie który nie był dotychczas objęty kontrolą sądu. Przewidziany w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. obowiązek badania przez Sąd zasad sporządzenia planu miejscowego nie oznacza, że kontrola i rozstrzyganie dotyczy ustaleń planu w zakresie nie mającym wpływu na interes prawny skarżącego. Wobec powyższego należy przyjąć, że w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno zasadniczo skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. W przypadku rozpatrywania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., wojewódzki sąd administracyjny kontrolując merytorycznie zaskarżony akt - w zakresie zasad jego sporządzenia - czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi nie oznacza, że sąd z urzędu przeprowadza w pełnym zakresie kontrolę uchwały, obejmując w konsekwencji rozstrzygnięciem również jej postanowienia, które nie kształtują interesu prawnego skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2303/15, LEX nr 2315125). Stąd konieczne jest na etapie wnoszenia skargi do Sądu I instancji wskazanie konkretnych postanowień planu naruszających indywidualny interes prawny skarżącego, tak aby Sąd I instancji mógł ocenić, czy w tym zakresie przysługuje skarżącemu interes prawny, a następnie w granicach interesu prawnego skarżącego dokonać kontroli zaskarżonego aktu. Należy również zauważyć, że wnoszący skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest związany zakresem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jakie wcześniej skierował do organu, który wydał kwestionowaną uchwałę, jeżeli takie złożył (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 117/13, LEX nr 1511174). Dlatego też podnoszenie zarzutów dotyczących: sprzeczności wskazanych w nich postanowień planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, niewyznaczenia minimalnej liczby miejsc do parkowania, wewnętrznej sprzeczności uchwały we wskazanym zakresie, czy też zawarciu w uchwale regulacji dotyczącej z jakich materiałów mają być wykonane miejsca parkingowe, nieracjonalnego wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ograniczenia gabarytów obiektów służących produkcji rolniczej, ograniczenia powierzchni zabudowy budynku inwentarskiego, szerokości elewacji frontowej i wysokości zabudowy, dopiero na etapie postępowania kasacyjnego jest nieskuteczne. Zarzuty skargi kasacyjnej odnosić się powinny do skarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego zgodność z prawem jest przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie zaś do aktu prawa miejscowego, podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 26/16, LEX nr 2442162). Odnosząc się do kwestii będących przedmiotem oceny Sądu I instancji należy wskazać, że przyjęta w § 44 pkt 5 lit. a) m.p.z.p. regulacja zgodnie z którą dla terenów oznaczonych w planie symbolem cyfrowo-literowym c-01RU, c-02RU (na którym znajduje się część działki skarżącego nr [...]) ustala się zasady ochrony środowiska polegające na maksymalnej obsadzie pojedynczego budynku inwentarskiego dla terenów elementarnych oznaczonych w planie symbolem literowym RU – poniżej 105 DJP, tj. poniżej 210 DJP dla przedsięwzięcia realizowanego na jednej działce, wprawdzie ogranicza możliwość rozbudowy istniejącej na działkach skarżącego instalacji do chowu kurcząt, jednak ograniczenie to mieści się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Ten zespół uprawnień gminy określany jest władztwem planistycznym. W myśl treści art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawowy instrument prawny gospodarki przestrzennej gminy, gdyż przy jego uchwalaniu gmina dysponuje władztwem planistycznym i ma możliwość przeznaczenia terenów i określenia warunków ich zagospodarowania zgodnie z prowadzoną polityką przestrzenną. Realizacja władztwa planistycznego przez gminę nie może mieć cech dowolności, lecz może nastąpić tylko w granicach prawa i być wynikiem wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego na danym terenie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że Gmina, kierując się potrzebą ochrony środowiska i wskazaniami w tym zakresie studium, wprowadziła ograniczenia w zakresie maksymalnej obsady budynków inwentarskich, dokonują przy tym wyważenia interesów: prywatnego i publicznego, bowiem przyjęte wskaźniki pozwalają na kontynuowanie produkcji rolniczej z jednoczesnym uwzględnieniem wartości środowiskowych. Niezasadny jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. Wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi nie oznacza z kolei, że sąd z urzędu przeprowadza w pełnym zakresie kontrolę uchwały w przedmiocie planu miejscowego, obejmując w konsekwencji rozstrzygnięciem również postanowienia planu, które nie kształtują interesu prawnego skarżącego. Natomiast przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. należy do tzw. przepisów wynikowych, a co za tym idzie, znajduje on zastosowanie w sprawie, jeżeli wskutek przeprowadzonej kontroli Sąd I instancji stwierdzi istnienie naruszeń prawa przez organy administracji publicznej w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Tym samym nie można zarzucać Sądowi I instancji naruszenia tegoż przepisu prawa, jeżeli wcześniej nie wykaże się, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa. Podobnie naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. W kontrolowanej sprawie Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego, dlatego zasadnie oddalił skargę. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.