II OSK 1454/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Miron, Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.), Sędzia WSA (del.) Grzegorz Rząsa, Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 492/20 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 16 czerwca 2020 r. nr SKO.II.41/632/PZP/2020 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 492/20, po rozpoznaniu skargi W. D., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 16 czerwca 2020 r., znak: SKO.II.41/632/PZP/2020 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 25 czerwca 2019 r., znak: SKO.II.41/643/PZP/2019 umarzającą postępowanie nieważnościowe. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie zaskarżoną decyzją z dnia 16 czerwca 2020 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek W. D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 157, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256), dalej "k.p.a.", uchyliło decyzję własną z dnia 25 czerwca 2019 r., znak: SKO.II.41/643/PZP/2019 i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 lutego 2019 r., znak: PP.6733.5.2018 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (...) polegająca na realizacji następujących elementów: wieży kratowej o wysokości 60,45 m n.p.t., zespołu anten sektorowych zamontowanych na konstrukcji wieżowej, urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo - odbiorczych oraz instalacji zasilającej i odgromowej na działce nr [...], położonej w [...] gm. [...]". We wskazanej decyzji lokalizacyjnej, organ wyjaśnił, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności, zaś z pisma inwestora z dnia 14 grudnia 2018 r. i załączonej mapy wynika, że działka nr [...], należąca do W. D., zabudowana obiektami młyna i produkcji mąki, nie znajduje się pod obszarami oddziaływania planowanej stacji bazowej. Organ stwierdził, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej "rozporządzenie z 2010 r." sporna inwestycja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma zatem obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów), a projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi oraz będzie spełniać wymagania określone w ww. rozporządzeniu. Miejsca dostępne dla ludności, w tym teren produkcji przetwórstwa zbożowego, nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych. Na podstawie przeprowadzonych obliczeń stwierdzono, że obszary w których wartość gęstości mocy pola elektromagnetycznego przekroczy 0,1 W/m2 znajdują się w miejscach niedostępnych dla ludności. W piśmie z dnia 6 maja 2019 r. W. D. zwrócił się do organu o stwierdzenie nieważności tej decyzji, podnosząc, że z kwalifikacji spornej instalacji radiokomunikacyjnej wynika, że ma ona obejmować 3 anteny o mocy przekraczającej 2000W, a zatem powinna być przeprowadzona analiza oddziaływania inwestycji na środowisko; ponadto w kwalifikacji zostało pominięte oddziaływanie sumy mocy wszystkich anten, a organ nie uwzględnił, że na jego działce w odległości ok. 35 m znajduje się budynek młyna, w którym prowadzi działalność gospodarczą i gdzie przebywają ludzie. W związku z tym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 157 § 1 i 2 k.p.a., pismem z dnia 28 maja 2019 r. zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W toku postępowania oświadczenie złożył m.in. M. W., działający w imieniu inwestora, wskazując, że działka nr [...], objęta inwestycją, ma długość ok. 50,26 m, a sąsiednia działka nr [...] ma długość 31,47 m. Planowana inwestycja ma natomiast być usytuowana przy granicy zachodniej działki nr [...], a więc faktycznie odległość inwestycji od budynku młyna wynosi ok. 90 m, poza tym działka nr [...], na której młyn się znajduje, nie sąsiaduje z planowaną inwestycją - oddziela ją bowiem działka nr [...]. Decyzją z dnia 25 czerwca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 157 § 2, art. 28 i art. 105 § 1 k.p.a. umorzyło postępowanie nieważnościowe, uznając, że W. D. nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie może się domagać stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Decyzją z dnia 6 sierpnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie utrzymało w mocy powyższą decyzję. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 581/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję dnia 6 sierpnia 2019 r. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczęte z urzędu nie może zostać umorzone z powodu stwierdzenia braku interesu prawnego osoby domagającej się jego wszczęcia, powinno zaś zostać zakończone stosowną decyzją opartą na merytorycznej ocenie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie wydało wskazaną na wstępie decyzję z dnia 16 czerwca 2020 r. uchylając decyzję własną o umorzeniu postępowania i odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wójta. Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe ustalenia, w tym co do braku konieczności wydania decyzji środowiskowej, braku oddziaływania inwestycji na działkę skarżącego, brak miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej promieniowania anten sektorowych. Podkreśliło, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego w dniu jej wydania, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja. W ocenie Kolegium, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, by kwestionowana decyzja była dotknięta jedną z wad nieważności, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się w szczególności do przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, Kolegium podniosło, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. W ocenie Kolegium, taka sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Decyzja lokalizacyjna jest aktem o charakterze związanym, co oznacza, że jeżeli planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach i nie narusza przepisów odrębnych, nie jest prawnie dopuszczalne wydanie decyzji odmownej, pomimo że okoliczni mieszkańcy nie wyrażają zgody na lokalizację inwestycji. Przedmiotem oceny w postępowaniu lokalizacyjnym nie są zagadnienia związane z przyszłym i niepewnym wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji. Kolegium przytoczyło także treść § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010 r. i stwierdziło, że sporna inwestycja nie należy do wymienionych w tym przepisie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i podtrzymując stanowisko wyrażone w poprzedniej swojej decyzji, że zaprezentowane graficznie oddziaływanie anten objętych tą inwestycją, w żaden sposób nie może potencjalnie stanowić źródła uciążliwości. W konsekwencji Kolegium nie stwierdziło przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i odmówiło stwierdzenia nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. D. domagał się uchylenia powyższej decyzji zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wskazań WSA w Lublinie zawartych w wyroku z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 581/19 i niewyjaśnienie, czy postępowanie zostało wszczęte z urzędu, czy na wniosek oraz czy zdaniem organu, skarżący ma przymiot strony; - art. 8 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 94 w zw. z art. 78 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu ustalonym w Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm.); z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, art. 53 ust. 4, art. 59 ust. 1 i 2; art. 60 ust. 1 i 4; art. 61 ust. 1-5, art. 63 ust. 1-5 oraz art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293), dalej "u.p.z.p."; z art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w brzmieniu ustalonym w Dz. U. z 2018 r. poz. 2081), dalej jako "u.d.i.o.ś."; z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a, § 3 ust. 2 pkt 3 w związku z ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia z 2010 r. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało dokonaniem pozornej oceny zgodności kwestionowanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co stanowi rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej; - art. 7, 77 i 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającym na nienależytej ocenie zgodności decyzji lokalizacyjnej z prawem oraz nienależytym uzasadnieniu. W obszernym uzasadnieniu skarżący wskazywał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, a co najmniej dokonanie przez organ własnych ustaleń co do zgodności decyzji lokalizacyjnej z przepisami z zakresu ochrony środowiska i oceny oddziaływania na środowisko. Zarzucał, że organ pominął przepis art. 59 ust. 1 pkt 2 u.d.i.o.ś., zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.d.i.o.ś. Jednym z kryteriów, które należy uwzględnić przy przeprowadzaniu tej oceny jest kryterium wymienione w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. g, tj. zagrożenie dla zdrowia ludzi, w tym wynikające z emisji. Organ nie poczynił żadnych własnych ustaleń co odległości inwestycji od nieruchomości skarżącego, poprzestając wyłącznie na ustaleniach organu I instancji sformułowanych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej, przy czym są to różne odległości (90 m, 70 m). Zdaniem skarżącego, w sprawie powinien mieć zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia z 2010 r., zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej, niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Sporna inwestycja obejmuje bowiem 3 anteny - każda o mocy 2116,11 W, a więc mocy wyższej niż 2000 W, które niewątpliwie znajdują się w odległości poniżej 100 m od działki skarżącego. W konsekwencji powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania inwestycji na środowisko, o czym informowała Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska pismem z dnia 20 maja 2019 r. Skarżący podniósł również, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się także przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Z charakterystyki technicznej planowanego zespołu 9 anten sektorowych wynika, że ich łączna zsumowania moc promieniowana izotropowo EIRP wynosi 10 471,95 W (najniższa moc promieniowania to 506, 52 W, najwyższa to 2 116,11 W), a zatem nie ulega wątpliwości, że inwestycja oddziałuje na znacznie szerszy krąg nieruchomości, niż nieruchomość, na której inwestycja ma być posadowiona i nieruchomości bezpośrednio z nią sąsiadujące. Oznacza to, że osiągnięty został próg, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia z 2010 r. i należało sumować moc promieniowania anten oraz dokonać oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, bowiem jej odległość od granicy działki skarżącego i posadowionego na niej zakładu pracy wynosi 50 m. W związku z tym, zdaniem skarżącego, organ powinien obecnie stwierdzić nieważność decyzji lokalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są trafne. Sąd wskazał, że mając na względzie wydany w sprawie wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2019 r., II SA/Lu 581/19 Kolegium dokonywało oceny przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że prowadziło postępowanie z urzędu, stosownie do zawiadomienia z dnia 28 maja 2019 r. o wszczęciu z urzędu niniejszego postępowania (k. 157 akt admin.). Wbrew zarzutom skargi w tej sytuacji kwestia przymiotu strony skarżącego miała znaczenia drugorzędne, skoro organ samodzielnie zdecydował o wszczęciu postępowania nieważnościowego. Zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie jest więc uzasadniony. Sąd podzielił natomiast stanowisko skarżącego, że Kolegium co najmniej przedwcześnie, bez szczegółowej analizy stwierdziło, że nie zachodzi podstawa stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażące naruszenie prawa. W ocenie Sądu, skarżący słusznie upatruje rażącej wadliwości decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 lutego 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w pominięciu, przy dokonywaniu kwalifikacji przedsięwzięcia (a w konsekwencji i oceny, czy konieczne jest uprzednie wydanie decyzji środowiskowej), kwestii superpozycji (kumulacji) mocy wszystkich anten. Sąd wskazał, że za rażące naruszenie prawa polegające na pominięciu sumowania (kumulacji) mocy wszystkich anten stanowiące przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej uznał wprost NSA w wyroku z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1271/18, którego stanowisko Sąd podzielił. Wyjaśniając to stanowisko Sąd ten podkreślił, że "kwestia dopuszczalności ustalenia lokalizacji musi być rozpatrzona w świetle zgodności z przepisami szczególnymi. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Oznacza to, że - stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 u.d.i.o.ś. - organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązany jest uwarunkować wydanie zgody lokalizacyjnej od przedłożenia przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej winno dotyczyć również zagadnień związanych z ewentualnym obowiązkiem przedłożenia decyzji środowiskowej. W tym zakresie kluczowe znaczenie przypisać należy ustaleniu, czy przedsięwzięcie to należy do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010 r.) lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia). Z powołanych przepisów rozporządzenia wynika zaś, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko (por. wyroki NSA: z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3008/18; z 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15; z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14), czego wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w niniejszej sprawie nie uczyniono. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W związku z tym wskazuje się również, że odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów, w tym przede wszystkim wielkości promieniowania, zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia (wyroki NSA: z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15; z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14; z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16; z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15)". Sąd wskazał, że pogląd o konieczności uwzględniania kumulacji promieniowania przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnych, a także zatwierdzających pozwolenie na budowę jest obecnie dominujący w orzecznictwie (zob. wyroki NSA: z 16 stycznia 2020 r., II OSK 4609/18; z 23 stycznia 2020 r., II OSK 559/18; z 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; z 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15). Sąd wskazał, że kwestia sumowania (kumulacji) mocy promieniowania wszystkich anten sektorowych i radioliniowych, powinna być w każdym wypadku uwzględniana przez organ przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Wynika to zarówno ze związania organu planistycznego ewentualną decyzją środowiskową (art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.), która jest obowiązkowa w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co jest wprost zależne od wielkości promieniowania (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r.). Brak uwzględnienia tej kwestii przy wydaniu decyzji lokalizacyjnej może doprowadzić do pominięcia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.d.i.o.ś., dlatego ten brak należy traktować jako rażące naruszenie prawa, a więc przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Obowiązek oceny, czy dane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, spoczywa na organie wydającym decyzję lokalizacyjną. Jest to podstawowa okoliczność podlegająca ustaleniu w takim postępowaniu. Z obowiązku tego nie zwalnia organu przedstawienie przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia i złożenie oświadczenia, że przedsięwzięcie nie wymaga decyzji środowiskowej, zwłaszcza, że u.d.i.o.ś. nie określa żadnych warunków, jakie powinien spełniać autor takiej kwalifikacji, w szczególności nie wymaga, by jej autor posiadał specjalistyczną wiedzę. Obowiązkiem organu w każdym wypadku jest weryfikacja dokonanej przez inwestora kwalifikacji i ustalenie, jakie jest rzeczywiste oddziaływanie przedsięwzięcia, co wymaga uwzględnienia kumulacji mocy promieniowania. Jak wyżej wskazano, na obowiązek uwzględniania kumulacji mocy promieniowania wskazuje dominująca obecnie linia orzecznicza dotycząca wykładni art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.d.i.o.ś. i w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. Jakkolwiek zasadniczo naruszenie przepisów, które wymagają pogłębionej wykładni, nie jest traktowane jako rażące naruszenie prawa, to jednak wyrażane jest również stanowisko, że "nie jest całkowicie wykluczone, że wybór jednej z wykładni może okazać się tak dalece wadliwy, że będzie spełniał kryteria rażącego naruszenia prawa" (zob. wyroki z 18 czerwca 1997 r., III SA 422/96; z 28 listopada 1997 r., III SA 1134/96). W ocenie Sądu taka wyjątkowa sytuacja zachodzi w odniesieniu do obowiązku jednoznacznego określenia przez organ wydający decyzję lokalizacyjną, rzeczywistej mocy promieniowania stacji bazowej, obejmującej sumę wszystkich anten tej stacji. Stacje bazowe telefonii komórkowej są bowiem szczególnymi inwestycjami ze względu na emitowane przez nie promieniowanie elektromagnetyczne, którego wpływ na żywe organizmy, a więc i na ludzi, nie jest jednoznacznie zbadany. Jakkolwiek lokalizowanie takich stacji ma charakter inwestycji użyteczności publicznej, to jednak realizowanie tego celu publicznego nie może dokonywać się z naruszeniem podstawowych wartości (zdrowie, życie), innych osób, znajdujących się w sąsiedztwie stacji bazowej. W ocenie Sądu, przeciwna wykładnia § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r., dopuszczająca wydanie decyzji lokalizacyjnej bez ustalenia rzeczywistej mocy promieniowania wszystkich anten, nie daje się pogodzić z konstytucyjnymi zasadami ochrony życia i zdrowia. Skutkiem pominięcia kumulacji mocy promieniowania może być powstanie sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. Sąd wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie nieważnościowe brak natomiast odniesienia się do kwestii sumowania promieniowania, nie sposób więc ocenić, czy zarzuty skarżącego dotyczące znacznie wyższych wielkości promieniowania, emitowanego łącznie przez wszystkie anteny objęte sporną inwestycją, niż wskazane w kwalifikacji przedsięwzięcia, na podstawie którego wydano decyzję lokalizacyjną, są zasadne. Choć rzeczywiście organ w postępowaniu nieważnościowym nie rozpatruje ponownie sprawy, to jednak zobowiązany jest podjąć czynności wyjaśniające zmierzające do stwierdzenia, czy nastąpiło rażące naruszenie prawa. Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie dotyczące decyzji Wójta [...] i uwzględniło skarżącego jako stronę, to powinno stosownie do przedstawionej wyżej argumentacji ustalić, czy przy kwalifikacji spornej inwestycji zostało uwzględnione sumowanie (kumulacja) mocy promieniowania wszystkich 9 anten, przy czym Sąd podkreślił, że chodzi również o anteny radioliniowe. Tymczasem - jak wynika z akt – autorka kwalifikacji przedsięwzięcia, przedstawionej przez inwestora, wprost wskazała, że w kwalifikacji nie uwzględniła anten radioliniowych (k. 7 kwalifikacji). Tylko w razie pozytywnych ustaleń Kolegium byłoby obecnie uprawnione od odmowy stwierdzenia nieważności, brak uwzględnienia kumulacji mocy promieniowania wszystkich 9 anten, musi natomiast skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji, z tym, że należy uwzględnić treść art. 53 ust. 7 u.p.z.p. oraz 158 § 2 k.p.a. W świetle powyższego, Sąd uznał, że podlegały uchyleniu obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a." Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez - jak wynika z treści uzasadnienia wyroku - błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji, a w szczególności organ II instancji nie przeprowadziły we własnym i wystarczającym zakresie postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ustaliły tegoż stanu faktycznego, a w szczególności jakoby oparły się wyłącznie na kwalifikacji instalacji radiofonii telekomunikacyjnej telefonii komórkowej, przedstawionej przez skarżącą, a także, że dokonały błędnych ustaleń w zakresie kwalifikacji inwestycji pod względem wymogu uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, a w konsekwencji, że nie dokonały weryfikacji, czy projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie oddziaływać na środowisko, podczas gdy organy administracji obu instancji wydały decyzje na podstawie wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji i na tej podstawie wywiodły słuszne wnioski, iż planowana przez skarżącą inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organy administracji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz pominięciu przez Sąd I instancji ustaleń dokonanych zarówno przez organ I jak i II instancji; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadami polegającymi na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również innym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie wskazał, jakie konkretnie przepisy prawa naruszył organ administracyjny II instancji, które poskutkowały wydaniem zaskarżonego wyroku w takim kształcie, wskazanie zaś jako podstawy do uchylenia decyzji posłużenie się przez organ do weryfikacji odległości większej niż to wynika z rozporządzenia jest błędem, przy czym błąd ten nie ma wpływu na wynik sprawy, bo skoro inwestycja nie kwalifikuje się przy zastosowaniu bardziej rygorystycznych wartości do kategorii przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego przynajmniej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to tym bardziej nie będzie się ona kwalifikowała do tychże przy zastosowaniu mniejszych parametrów, zatem jest to błąd, ale nie ma on wpływu na wynik sprawy; d) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym sprawowaniu funkcji kontrolnej, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym wyroku uchylił decyzje organów obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania pomimo braku naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie; e) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej przy jej ponownym rozpatrzeniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy; II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: a) art. 53 i nast. u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą nieuprawnionym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że w stanie taktycznym niniejszej sprawy możliwe jest zaliczenie inwestycji skarżącej do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ parametry krytyczne planowanej inwestycji nie kwalifikują jej do ww. kategorii, jak również nie jest możliwe dokonywanie sumowania parametrów tego typu inwestycji (parametry pojedynczej anteny nie sumują się z parametrami innej anteny), w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; b) § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia z 2010 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą bezpodstawnym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że dla ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko konieczne jest zbadanie równoważnej mocy promieniowania izotropowego obejmującego całą instalację, podczas gdy organy administracji prawidłowo określiły równoważną moc promieniowaną izotropowo oddzielnie dla każdej z planowanych anten sektorowych, albowiem ww. przepisy stanowią wprost, iż "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Równocześnie Sąd I instancji analizując zgromadzony materiał dowodowy w całkowicie dowolny sposób przyjął, że parametry planowanej inwestycji, które zostały wprost wskazane przez skarżącą, należy rozpatrywać w innym niż podane zakresie - poprzez określenie parametrów dla poszczególnych anten, czy też sumy anten na danym azymucie, ewentualnie całego przedsięwzięcia, co nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Ponadto z logicznego punktu widzenia nie sposób wyobrazić sobie w jaki sposób mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" oraz jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować, nawet jeżeli jak wskazuje Sąd I instancji miałoby to dotyczyć mocy anten na danym azymucie, w związku z czym rozumowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w tym zakresie należy uznać za błędne; c) błędną interpretację pojęcia "pojedyncza antena", o której mowa w rozporządzeniu z 2010 r. Wobec powyższych zarzutów, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.; ewentualnie w razie braku stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stwierdzenia jedynie naruszenia prawa materialnego, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a.; zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych na podstawie art. 203 p.p.s.a., a ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. rozpoznanie skargi na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył W. D., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 16 czerwca 2020 r., którą organ ten uchylił decyzję własną z dnia 25 czerwca 2019 r. umarzającą postępowanie nieważnościowe i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 lutego 2019 r., znak: PP.6733.5.2018 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o oznaczeniu [...] polegającej na realizacji następujących elementów: wieży kratowej o wysokości 60,45 m n.p.t., zespołu anten sektorowych zamontowanych na konstrukcji wieżowej, urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo - odbiorczych oraz instalacji zasilającej i odgromowej na działce nr [...], położonej w [...] gm. [...]. Powodem uchylenia decyzji organów było uznanie przez Sąd I instancji, że Kolegium przedwcześnie, bez szczegółowej analizy stwierdziło, że nie zachodzi podstawa stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażące naruszenie prawa. Zdaniem Sądu I instancji, decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 25 lutego 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest wadliwa, bowiem organ pominął, przy dokonywaniu kwalifikacji przedsięwzięcia (a w konsekwencji i oceny, czy konieczne jest uprzednie wydanie decyzji środowiskowej), kwestii superpozycji (kumulacji) mocy wszystkich anten. W ocenie Sądu I instancji, pominięcie sumowania (kumulacji) mocy wszystkich anten jest rażącym naruszeniem prawa, stanowiącym przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej. Stanowiska tego nie podzieliła skarżąca kasacyjnie Spółka, zarzucając m.in. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą bezpodstawnym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że dla ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko konieczne jest zbadanie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo obejmującej całą instalację, podczas gdy ww. przepisy stanowią wprost, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Powyższy zarzut należało uznać za zasadny. Kwestia stanowiąca spór prawny występujący w niniejszej sprawie była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, w której stwierdzono, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że literalna treść § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. nie budzi wątpliwości. Wynika z niej, że parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo jako warunek zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych pod przepisy rozporządzenia z 2010 r., a tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy przyjmować w odniesieniu do "pojedynczej anteny". Brzmienie przepisu, pomimo użycia w nim kilku zwrotów i terminów technicznych, jest jasne i zrozumiałe. Instalacja wymaga decyzji środowiskowej jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli w jej składzie jest zaprojektowana co najmniej jedna antena odpowiadająca wymaganiom zawartym w przepisie. NSA zwrócił uwagę, że wielkość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo "pojedynczej anteny" nie jest jedynym warunkiem, od którego zależy kwalifikacja przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. Została ona powiązana z odległością wyznaczaną od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Oba te parametry, tj. moc i odległość służą ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799). Przepis skonstruowany jest tak, że w kolejnych punktach oznaczonych literami od "a" do "g" punktu 8 ustępu pierwszego stopniuje, tj. zwiększa moc anteny i jednocześnie powiększa odległość terenu, na którym należy przeprowadzić badanie pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności. Oba te parametry pozostają zatem w zależności. Dopiero ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o mocy podanej w § 3 ust. 1 pkt 8 znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 71 ust. 2 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, a tym samym, że wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie z kolei, że takie miejsce w otoczeniu instalacji składającej się z pojedynczych anten o równoważnych mocach promieniowanych izotropowo mieszczących się w przedziałach wskazanych w tym przepisie nie występuje skutkuje jej zwolnieniem z tego obowiązku. To, że parametr EIRP (W) odnosi się do pojedynczej anteny świadczy zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 8 za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko. Już chociażby z tego względu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. nie może znaleźć zastosowania do instalacji składającej się z kilku anten. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną jest związany poglądem wyrażonym w powołanej uchwale. Ogólna moc wiążąca uchwał konkretnych i abstrakcyjnych nie pozwala bowiem na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl bowiem art. 269 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w ww. uchwale z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. Wobec tego, sformułowaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocenę prawną odnośnie wymogu uwzględnienia kumulacji mocy planowanych do zainstalowania anten, należało uznać za wadliwą. Tym samym stwierdzić należy, że nieprawidłowo Sąd I instancji uchylił decyzje organów wskazując, że pominięcie w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 lutego 2019 r. kwestii sumowania (kumulacji) mocy wszystkich anten jest rażącym naruszeniem prawa, stanowiącym przesłankę stwierdzenia nieważności ww. decyzji lokalizacyjnej. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.