II OSK 1441/15

Dnia 16 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1769/14 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1769/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ powiatowy dniu [...] maja 2011 r. stwierdzono, iż prowadzone są roboty budowlane przy budowie zadaszenia pomiędzy ogrodzeniem działki a budynkiem mieszkalnym o wymiarach 7,40 x 6,00 m i wysokości 2,75 m. Ponadto na ścianie o grubości 25 cm ułożono w odległościach około 1,00 m belki stalowe dwuteowe 140 x 6 sztuk obmurowane cegłą. Podciąg oparty został na dwóch belkach dwuteowych i na słupie o wymiarach 28 cm x 70 cm oraz częściowo na ścianie. Na prowadzenie ww. robót inwestorzy nie posiadali pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Otwocku wydał w dniu [...] czerwca 2011 r., nr [...] postanowienie nakazujące wstrzymanie A. i S. P. prowadzenie prac budowlanych przy ww. obiekcie oraz nałożył obowiązek dostarczenia dokumentów wskazanych w tym rozstrzygnięciu. Inwestorzy przedłożyli kompletną dokumentację dopiero po zobowiązaniu ich przez organ powiatowy do uzupełnienia dokumentacji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. nr [...]. Po stwierdzeniu przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], którą organ I instancji odmówił A. i S. P. zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczącego budynku gospodarczo - garażowego usytuowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. P. [...] w O., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Otwocku decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] nakazał A. i S. P. rozbiórkę powyższego obiektu jako samowolnie wybudowanego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013cr., nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] lutego 2014 r. organ powiatowy przeprowadził czynności kontrolne na działce nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. P. [...] w O. w wyniku których ustalił, że stan obiektu usytuowanego pomiędzy ogrodzeniem działki a budynkiem mieszkalnym jest aktualnie zgodny z protokołem z wizji przeprowadzonej w dniu [...] maja 2011 r. Według oświadczenia S. P. budynek gospodarczy, na który nałożono obowiązek rozbiórki został rozebrany, a obecna wiata znajduje się w miejscu zlikwidowanego budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Otwocku decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] nakazał A. i S. P. rozbiórkę samowolnie nowowybudowanego stropu o konstrukcji stalowej obmurowanego cegłą oraz murowanego słupa usytuowanych na działce nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. P. [...] w O. Po rozpatrzeniu odwołania inwestorów od ww. decyzji Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku. Organ odwoławczy przyjął za prawidłową argumentację PINB w Otwocku, iż nie istnieje możliwość zalegalizowania aktualnej inwestycji tj. prowadzonych bez wymaganego zezwolenia robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczo - garażowego usytuowanego pomiędzy ogrodzeniem działki a budynkiem mieszkalnym na działce położonej przy ul. P. [...] w O. i za zasadne uznał nakazanie A. i S. P. rozbiórki samowolnie wybudowanego stropu o konstrukcji stalowej obmurowanego cegłą oraz murowanego słupa. Organ zwrócił uwagę, że zobowiązany wprawdzie przedłożył stosowne dokumenty, do których został zobowiązany w toku prowadzonego postępowania, niemniej jednak w trakcie postępowania ustalono, iż część obiektu, do którego inwestorzy dobudowali strop o konstrukcji stalowej oraz murowany słup stanowi budynek gospodarczy objęty decyzją nr [...] nakazującą S. P. jego rozbiórkę. Wobec powyższego w sytuacji takiej niemożliwe było pozytywne dla inwestora zakończenie postępowania naprawczego przedmiotowego obiektu. Zaznaczył, że z zapisu znajdującego się w przedłożonym projekcie budynku gospodarczo-garażowego wynika, iż inwestorzy planowali budowę przedmiotowego obiektu wykorzystując nierozebrane elementy budynku objętego decyzją rozbiórkową nr [...]. Powyższa okoliczność wykluczała możliwość legalizacji części obiektu objętej niniejszym postępowaniem. Kontynuowanie procesu legalizacyjnego ww. obiektu byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby inwestorzy wykonali w całości obowiązek wynikający z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Otwocku nr [...], a następnie samowolnie wykonywali roboty budowlane polegające na budowie nowego obiektu w całości, co nie miało miejsca. Organ zauważył, że fakt wypełniania obowiązków nakładanych przez organ I instancji w toku postępowania nie oznacza, iż obiekt objęty tym postępowaniem zostanie automatycznie zalegalizowany. Nie można odmawiać wiarygodności oświadczeniom pozostałych stron składanym w toku postępowania, gdyż oświadczenia te składane były pod rygorem odpowiedzialności karnej, co zaznaczono w protokołach załączonych do akt sprawy. Na uwzględnienie zdaniem organu II instancji nie zasługuje również zarzut skarżących dotyczący skuteczności wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...]. W aktach sprawy znajdują się bowiem wyłącznie dokumenty wskazujące na zgłoszenie przez S. P. wykonania ww. nakazu rozbiórki, niemniej jednak nie ma urzędowego potwierdzenia wykonania nałożonego obowiązku. Powyższe skutkowało zatem uznaniem, iż inwestor nie dokonał całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł S. P. Skarżący wskazał jakie okoliczności faktyczne sprawy zostały niewłaściwie ocenione przez organy. Jego zdaniem to, że wywiązał się ze zobowiązań nakładanych na niego postanowieniami PINB w Otwocku nie powinno prowadzić do orzeczenia rozbiórki. Skarżący zaznaczył, że dla PINB w Otwocku wiarygodne są zeznania i oświadczenia jego sąsiadów, którzy wypowiadają się co do stanu faktycznego obiektów na jego nieruchomości w okresie, kiedy nie byli właścicielami swoich działek i tam nie mieszkali. Wiarygodnymi świadkami byliby właściciele działek sąsiednich z tamtego okresu. Podkreślił, że obecni właściciele sąsiednich nieruchomości mijają się z prawdą stwierdzając, że przed 1994 r. istniało ogrodzenie wyłączenie z siatki. Skarżący wyjaśnił, że ogrodzenie murowane zostało wykonane w okresie kiedy właścicielem sąsiedniej działki nr ew. [...] był J. K., a nie K. C. Z poprzednim właścicielem ustalał lokalizację ogrodzenia oraz wyraził on zgodę na budowę budynku gospodarczego w ostrej granicy. Otrzymał na piśmie jego zgodę na zabudowanie powierzchni przylegającej bezpośrednio do jego ściany. Zdaniem skarżącego, zapisy znajdujące się w przedłożonym projekcie budynku gospodarczo-garażowego mówiące, że "inwentaryzowane roboty budowlane związane z budową budynku gospodarczo-garażowego zrealizowane zostały zgodnie z oświadczeniem inwestora w 1991 r." potwierdzają, że mury ogrodzenia zostały wykonane dużo wcześniej niż podają właściciele działek sąsiednich. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1769/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że wydana decyzja odpowiada prawu. W uzasadnieniu Sąd I instancji, mając na uwadze przedmiot skarżonej decyzji stwierdził, że prowadzone roboty budowlane przy budowie zadaszenia pomiędzy ogrodzeniem działki a budynkiem mieszkalnym opisane w decyzji wymagały wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestorzy nie posiadają. Zatem należało uznać je za samowolę budowlaną, do której zastosowanie znajduje art. 48 ustawy Prawo budowlane. Art. 48 ust 2 stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem -właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i nakłada obowiązki określone w ust. 3. Sąd zauważył, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, w tym znaczeniu że stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie implikuje wprost nałożenia na stronę obowiązku rozbiórki danego obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy w myśl obowiązujących przepisów prawa, legalizacja danego obiektu budowlanego jest dopuszczalna. Sąd zwrócił uwagę, że co prawda organ nadzoru budowlanego wszczął w odniesieniu do powyższej samowoli procedurę legalizacyjną wydając postanowienie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wstrzymując prowadzenie robót budowlanych i nakładając na inwestorów obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów, jednak rozstrzygnięcie to było przedwczesne i nie poprzedzone wnikliwą analizą stanu prawnego zabudowy na przedmiotowej nieruchomości a tym samym dopuszczalności prowadzenia postępowania legalizacyjnego. W toku postępowania legalizacyjnego ustalono, iż w miejscu obiektu objętego niniejszym postępowaniem znajdował się budynek gospodarczy, który zgodnie z treścią decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Otwocku z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] objęty został nakazem rozbiórki. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Mazowieckiego decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r., nr [...] natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 1996 r., sygn. akt: IV SA 350/95 oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego, stwierdzając, iż legalizacja samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego jest prawnie niedopuszczalna, a sam budynek spowodowałby pogorszenie warunków użytkowych działki sąsiedniej (art. 37 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane). Sąd zaznaczył, że z akt postępowania dotyczącego rozbiórki z listopada 1994 r. wynika, iż ostateczna decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Otwocku nie została całkowicie wykonana (pozostały ściany w granicy oraz fundamenty). W związku z niewykonaniem ww. obowiązku rozbiórki skierowano do zobowiązanego upomnienie przedegzekucyjne z dnia [...] kwietnia 1997 r., a następnie tytuł wykonawczy z dnia [...] lipca 1997 r., znak: [...] oraz postanowienie z dnia [...] października 1998 r., znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku w postaci rozbiórki rozpoczętej budowy budynku gospodarczego oraz zamurowania dwóch otworów okiennych usytuowanych w ścianie szczytowej samowolnie rozbudowanego budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. P. [...] w O. Sąd podkreślił, że brak jest urzędowego potwierdzenia oświadczenia składanego przez inwestora, iż budynek gospodarczy został całkowicie rozebrany. Przede wszystkim brak jest protokołu oględzin potwierdzającego ten fakt. Natomiast dokumentacja fotograficzna sporządzona przez przedstawicieli organu w dniu [...] stycznia 2012 r. oraz [...] maja 2011 r. potwierdza zeznania świadków, że skarżący nigdy nie wykonał w całości nakazu rozbiórki, a na pozostałej ścianie (i fundamentach) dokonał w warunkach samowoli montażu stropu o konstrukcji stalowej obmurowanego cegłą oraz posadowienia murowanego słupa. Wbrew twierdzeniom skargi Sąd uznał, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do odmowy wiarygodności złożonych oświadczeń przez świadków, zwłaszcza, iż przedstawione okoliczności znajdują potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej. W ocenie Sądu, zastosowanie przez organ normy art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane było w pełni uzasadnione. Nie można bowiem zalegalizować samowolnie wykonanych robót budowlanych wykonanych na częściach obiektu budowlanego, co do którego orzeczono ostateczny nakaz rozbiórki. Organ prawidłowo określił, iż przedmiotem nakazu rozbiórki wydanego na podstawie art. 48 ust 1 ustawy Prawo budowlane mogą być tylko te elementy, które nie są objęte decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Otwocku z [...] listopada 1994 r. Mając na uwadze zarzuty skargi Sąd wyjaśnił, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, iż skarżący dysponuje decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Prezydenta Miasta Otwocka w dniu [...] października 2011 r. nr [...] dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, bowiem kwestią zasadniczą jest rozpoczęcie przez skarżących robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust 1 ustawy Prawo budowlane a więc bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawdą jest, iż skarżący wykonał obowiązki nałożone na niego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] jednak fakt ten nie przesądza o prawnej dopuszczalności legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych. Sąd podzielił stanowisko organów, iż wobec niewykonania w całości obowiązku rozbiórki nałożonego ostateczną decyzja z dnia [...] listopada 1994 r., nie było możliwe zalegalizowanie robót wykonanych w 2011 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. P., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Odnośnie do zarzutów dotyczących przepisów prawa materialnego podniesiono zarzuty naruszenia: 1. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zalegalizowania samowolnie wykonanego obiektu budowlanego, w sytuacji gdy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Otwocku wszczął procedurę legalizacyjną wydając w dniu [...] czerwca 2011 roku postanowienie nr [...], a skarżący kasacyjnie wykonał obowiązki nałożone na niego ww. postanowieniem oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 roku, 2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit b w zw. art. 48 ust 3 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie, a w konsekwencji niezalegalizowanie wykonanych robót budowlanych, podczas gdy skarżący kasacyjnie dysponuje decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta Otwock w dniu [...] października 2011 roku, wykonał obowiązki nałożone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 roku oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 roku, Z kolei naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie upatruje w naruszeniu art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji podjął wszystkie kroki niezbędne do ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy oraz zebrał wyczerpująco i rozpatrzył materiał dowodowy, poprzez nieustalenie daty budowy murowanego ogrodzenia usytuowanego w granicy z działkami o nr ew. [...],[...],[...], przyznanie prymatu wiarygodności zeznaniom właścicieli sąsiednich działek bez odniesienia się do wyjaśnień złożonych przez skarżącego kasacyjnie, co miało istotny wpływ na niewłaściwe zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Skarżący kasacyjnie podniósł, że wbrew twierdzom zawartym w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, wypełnił wszystkie obowiązki jakie nakładał na niego organ powiatowy, tj. zastosował się do wydanego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr 105/11 wstrzymującego prowadzenie prac budowlanych przy budowie wiaty pomiędzy ogrodzeniem działki a budynkiem mieszkalnym. Skarżący kasacyjnie wykonał także postanowienie organu powiatowego z dnia [...] lutego 2012 roku nr [...] dostarczając wymagane dokumenty. Skarżący podniósł, że zgodnie z ugruntowaną doktryną spełnienie w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych postanowieniem, tj. przedłożenie odpowiedniej dokumentacji, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, a w przypadku gdy budowa nie została zakończona, także o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Otwiera to możliwość dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego zgodnie z procedurą wynikającą z art. 49 ustawy Prawo budowlanego. Dalej skarżący kasacyjnie stwierdził, że organ I instancji błędnie ustalił, iż skarżący kasacyjnie nie wykonał nałożonego na niego obowiązku w postaci rozbiórki rozpoczętej budowy budynku gospodarczego oraz zamurowania dwóch otworów okiennych usytuowanych w ścianie szczytowej samowolnie rozbudowanego budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. P. [...] w O. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że faktycznie wykonał rozbiórkę części ścian oraz stropu żelbetonowego. Nadto wyjaśnił, że ściany usytuowane w granicy z działkami o nr ew. [...],[...],[...] pełnią funkcję ogrodzenia od roku 1994 roku. Zostało to potwierdzone przez pracownika Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący kasacyjnie przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym "nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że oczywiście legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1879/07). W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ stwierdził, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw prawnych i wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez S. P. nie ma usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty naruszenia prawa procesowego, przy czym zarzuty naruszenia prawa procesowego zmierzają do zakwestionowania prawidłowości poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych. W tej sytuacji w pierwszej kolejności ocenie należy poddać zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można więc mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko ocena prawna tego stanu faktycznego. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest w przedmiotowej sprawie podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji zaakceptował wydanie przez organy administracji decyzji z naruszeniem art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Wskazać należy, że z art. 7 K.p.a. wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji mają więc obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy co do których organ miał wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do zastosowania w sprawie na podstawie art. 75 K.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzania jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Zgromadzone w sprawie dowody zostały przez organy administracji ocenione prawidłowo i ocena ta nie wykracza poza granicę swobodnej oceny. Przy dokonywaniu tej oceny nie zostały naruszone zasady logiki, jak również ocena ta nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym. Możliwość przedstawienia przez stronę postępowania odmiennej oceny materiału dowodowego nie oznacza, że ocena dokonana przez organ administracji jest błędna. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stan faktyczny na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego został ustalony prawidłowo i brak jest podstaw do jego kwestionowania. Zasadnie organy administracji uznały, że skarżący kasacyjnie nie wykonał nakazu rozbiórki orzeczonego decyzją nr [...]. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że są one niezasadne. Nie doszło do naruszenia art. 48 ust. 1 oraz art. 48 ust. 2 pkt 1 lit b w zw. art. 48 ust 3 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu tych przepisów na dzień wydawania decyzji. Dla oceny prawidłowości kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji nie ma znaczenia fakt, że skarżący kasacyjnie spełnił wymogi wskazane w art. 48 ust. 2 pkt 1 lit b i art. 48 ust 3 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 5 ww. ustawy. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotnym jest fakt, że skarżący kasacyjnie nie wykonał wcześniej orzeczonego nakazu rozbiórki i realizując inwestycję bez pozwolenia na budowę wykorzystał część obiektu, co do którego orzeczono ten nakaz rozbiórki. Realizując samowolnie inwestycję skarżący kasacyjnie wykorzystał część obiektu budowlanego, który wcześniej został również samowolnie zrealizowany. Legalizacja wykonanych robót naruszałaby nie tylko wcześniej wydaną i nie wykonaną ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki ale również orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę na tę decyzję. Takie postępowanie byłoby niedopuszczalne. Oznaczałoby to bowiem, że wydane przez organy administracji ostateczne decyzje o nakazie rozbiórki mogą być niewykonywane i podważałoby sens wydawania tego rodzaju rozstrzygnięć. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.