II OSK 1426/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.), sędzia WSA (del.) Piotr Broda, Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Muszyński, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Po 11/24 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2023 r. nr WOA.7721.235.2022.MKA w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Po 11/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 27 października 2023 r., nr WOA.7721.235.2022.MKA, którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", w [...] z dnia 21 października 2022 r., nr PINB.406.23.2022, w części dotyczącej podstawy prawnej, tj. "Na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zmianami)" i w to miejsce orzeczono "Na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zmianami)", oraz uchylono ww. decyzję PINB w części dotyczącej terminu wykonania określonego obowiązku, tj. "w terminie do dnia 15 marca 2023 r." i w to miejsce orzeczono nowy termin wykonania określonego obowiązku, tj. "w terminie do dnia 15 lutego 2024 r.", a w pozostałej części utrzymano ww. decyzję PINB w mocy, tj. w zakresie nakazania M. i D. M. – właścicielom budynku gospodarczo-garażowego, położonego w [...] przy ul. [...], na działce nr ewid. [...], w granicy z działką nr ewid. [...], doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem – projektem, poprzez wykonanie murka ogniowego nad przybudowaną ścianą budynku, od strony działki nr ewid. [...]. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja WINB zapadła po dwóch wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Po 86/22 oraz II SA/Po 6/23, co doprowadziło do ustalenia, że w niniejszej sprawie ma zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, zwanej dalej "P.b.". Wynika to z tego, że w trakcie postępowania ustalono, iż wbrew warunkom określonym w przepisach w przedmiotowym budynku nie został zrealizowany murek oddzielenia przeciwpożarowego, tzw. "ogniomur", pomimo, że został on przewidziany w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Tego rodzaju okoliczności doprowadziły do nałożenia na obecnych właścicieli, uczestników niniejszego postępowania M. i D. M., obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, przez wykonanie rzeczonego murka. Zdaniem Sądu, w tym zakresie nie można w okolicznościach niniejszej sprawy doszukać się naruszenia prawa, ponieważ zasadniczo organ nadzoru budowlanego, który wydał zaskarżoną decyzję, jak i Sąd kontrolujący jej legalność, byli związani na podstawie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", wytycznymi i oceną prawną zawartą w ww. wyrokach. W tych warunkach w sprawie nie mógł już mieć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. dotyczący istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Tym samym formułowanie odmiennych ocen, w tym przez skarżącą, należy uznać za niedopuszczalne. Nie potwierdziły się też twierdzenia, że w sprawie nie stwierdzono także innych nieprawidłowości związanych z wykonaniem przedmiotowego budynku, które były niezgodne z projektem budowlanym. Ponadto ustalono, że przedmiotowy budynek od strony sąsiedniej działki nr [...] posiadał ścianę, której grubość oceniono jako zgodną z zatwierdzonym projektem budowlanym. Również materiały, z których ścianę wykonano, odpowiadają zatwierdzonemu projektowi budowlanemu. Sąd wskazał, że w dacie budowy przedmiotowego budynku obowiązywały § 234 ust. 1 i § 235 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określające wymogi dotyczące ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż omawiane przepisy przewidywały konieczność wykonania ogniomurka, który będzie wychodził ponad pokrycie dachu co najmniej o 0,30 m. Ponadto w ocenie Sądu, mając na uwadze wytyczne wyroku o sygn. akt II SA/Po 6/23 oraz fakt, iż pozwolenie na budowę zostało wydane 6 kwietnia 1998 r., a więc przed wejściem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), prawidłowo organ uznał, że w sprawie zastosowanie znajduje ww. rozporządzenie z 1994 r. W innym wypadku § 330 ww. rozporządzenia z 2002 r. byłby zbędny. Na marginesie Sąd wskazał, że również obecnie obowiązujące przepisy ww. rozporządzenia z 2002 r. przewidują konieczność realizacji ogniomurka. Zgodnie z treścią § 235 ust. 2 tegoż rozporządzenia ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej EI60. W budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej EI60, bezpośrednio pod pobyciem (§ 235 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r.). Konkludując, Sąd podkreślił, że organ w sposób prawidłowy, uwzględniając wytyczne wynikające wyroku z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 6/23, ponownie przeprowadził uzupełniające czynności dowodowe, które potwierdziły prawidłowość nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem – projektem, poprzez wykonanie murka ogniowego nad przybudowaną ścianą budynku od strony działki nr ewid. [...]. Organ wyraz swoim ustaleniom dał w należycie sporządzonym uzasadnieniu decyzji, w którym to, stosownie do wytycznych Sądu, odniósł się również do pozostałych argumentów skarżącej zawartych w odwołaniu. Argumentację organu w tym zakresie Sąd w pełni podzielił i zaakceptował. Ponadto słusznie organ odwoławczy zmienił podstawę prawną i termin wykonania obowiązku. Sąd podzielił stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 51 ust. 7 P.b., który nie został przywołany przez organ I instancji. Z tych też względów WINB zasadnie zmienił decyzję w zakresie przywołania podstawy prawnej. Za prawidłowe, z uwagi na upływ terminu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB, Sąd uznał też uchylenie decyzji w zakresie terminu wykonania decyzji i wskazanie nowego terminu wykonania nakazu z niej wynikającego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b polegające na jego błędnej wykładni; 2) art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 P.b. polegające na jego zastosowaniu; 3) art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 7 P.b. polegające na jego niezastosowaniu; 4) § 2 ust. 1 i § 330 ww. rozporządzenia z 2002 r. polegające na ich błędnej wykładni. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. polegające w istocie na niepełnym i nieprawidłowym ustaleniu i przedstawieniu stanu faktycznego, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało; 6) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rzetelnie stanu sprawy, tj. zgodnie ze stanem faktycznym oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonego orzeczenia (tj. na nieuwzględnieniu skargi) pomimo tego, że orzeczenie to nie odpowiada prawu; 8) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zwanej dalej "p.u.s.a.", polegające na niewłaściwym zbadaniu i dokonaniu oceny działania organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, w tym m.in. w zakresie negatywnej przesłanki z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którą nieważność postępowania zachodzi jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Stosownie zaś do art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej to, że jeden z Sędziów wydających zaskarżony wyrok brał udział w wydawaniu wyroków na wcześniejszych etapach postępowania w tej samej sprawie, nie wyczerpuje przesłanki nieważnościowej, jakiej wyżej mowa. Przesłanka wyłączenia sędziego z art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy ten sam sędzia brał udział w wydaniu wyroku kończącego postępowanie w sprawie kontroli legalności decyzji wydanej w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym, a następnie nadzwyczajnym. Nie ulega zaś wątpliwości, że wcześniejsze wyroki WSA w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 86/22 i II SA/Po 6/23, były wydane w tej samej sprawie administracyjnej, tj. w postępowaniu zwykłym, a zaskarżony wyrok zapadł w związku z ponownym rozpoznaniem sprawy. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Odnośnie do kwalifikacji zakresu wykazanych uchybień w realizacji ww. budynku w oparciu o pozwolenie na budowę z 1998 r., tj. czy mamy do czynienia z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego, czy – nie, zarzuty skargi kasacyjnej i jej argumentacja w tym zakresie stanowi nieuprawnioną polemikę z wiążącą na mocy art. 153 p.p.s.a., ale także art. 170 p.p.s.a., oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 6/23. W tym zakresie Sąd I instancji trafnie ocenił, że tej w niniejszej sprawie zostało już przesądzone, iż ma tu zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b., dlatego zasadniczo organ nadzoru budowlanego, który wydał zaskarżoną decyzję, jak i Sąd kontrolujący jej legalność, byli związani na podstawie art. 153 p.p.s.a. wytycznymi i oceną prawną zawartą w ww. wyrokach. Stąd w niniejszej sprawie nie mógł już mieć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. dotyczący istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Tym samym formułowanie odmiennych ocen, w tym przez skarżącą, należy uznać za niedopuszczalne, w tym w odniesieniu do jej stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej. W tym miejscu należy jedynie powtórzyć za wiążącym w niniejszej sprawie wyrokiem WSA w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 6/23, że "chybiona jest ta część argumentacji skarżącej, w której zmierza ona w istocie do wykazania, iż w sprawie chodzi o istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę i w ramach której skarżąca powołuje się m.in. na art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a także na przepisy art. 36a, czy art. 57 Prawa budowlanego. Art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie był bowiem zastosowany w kontrolowanej sprawie i brak jest podstaw do twierdzenia, że powinien on znaleźć w niej zastosowanie. Objęty obecnie zaskarżoną decyzją murek oddzielenia przeciwpożarowego przewidziany był w zatwierdzonym projekcie budowlanym, przez co nakaz jego wykonania w żadnym razie nie może być traktowany jako odstąpienie od tego projektu. Innymi słowy w sprawie organy nadzoru budowlanego nie zmierzają do tego, aby murek ten nie został wykonany (wówczas zasadne byłoby rozważanie, czy nie prowadziłoby to do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego), lecz aby został on wykonany nie tylko zgodnie z projektem, lecz przede wszystkim zgodnie z prawem". W skardze kasacyjnej nie przywołano zaś takich okoliczności, które mogłyby prowadzić do odstąpienia od tej oceny. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.; art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 P.b.; art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 7 P.b. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji trafnie stwierdził, że organ nadzoru w zaskarżonej decyzji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ww. rozporządzenia z 1994 r., a nie – ww. rozporządzenia z 2002 r. Przede wszystkim przy tej ocenie należało ocenić ustalenia stanu faktycznego sprawy, tj. że przedmiotowy budynek był realizowany w oparciu o pozwolenie na budowę z 1998 r.; projekt tego budynku przewidywał budowę "ogniomuru"; jednak finalnie budynek został zrealizowany bez murku oddzielenia przeciwpożarowego. W tych warunkach został wydany nakaz skierowany do M. i D. M. – właścicieli budynku gospodarczo-garażowego, położonego w [...] przy ul. [...], na działce nr ewid. [...], w granicy z działką nr ewid. [...], doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem – projektem, poprzez wykonanie murka ogniowego nad przybudowaną ścianą budynku, od strony działki nr ewid. [...]. W tych okolicznościach, skoro nałożony nakaz doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b.) został bezpośrednio powiązany z projektem budowlanym, to nie powinno skarżącej dziwić, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy rozporządzenia, zgodnie z którymi został sporządzony ów projekt budowlany. Tego rodzaju ocena niejako "konsumuje" okoliczności niniejszej sprawy, a mianowicie, wydanie pozwolenia na budowę z 1998 r. dla przedmiotowego budynku wyczerpuje hipotezę § 330 pkt 1 ww. rozporządzenia z 2002 r. Zgodnie z jego brzmieniem przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Taka sytuacji miała miejsce w odniesieniu do przedmiotowego budynku skoro w 1998 r. została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Natomiast przywołanie w podstawie zarzutu skargi kasacyjnej § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2002 r. tej ocenie nie przeczy, ponieważ zakres przedmiotowej sprawy nie dotyczy nadbudowy, rozbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania, lecz legalności budowy budynku, który – jak się okazało – nie został zrealizowany w całości zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, ponieważ nie zrealizowano przewidzianego w projekcie budowlanym "ogniomurku". Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 2 ust. 1 i § 330 ww. rozporządzenia z 2002 r. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Natomiast za pomocą zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego nie podważono skutecznie ustaleń stanu faktycznego sprawy, w tym w zakresie istnienia ściany przedmiotowego budynku od strony działki nr [...]. Tymczasem w toku postępowania rozpoznawczego dokładnie wyjaśniono, co konkretnie doprowadziło do ustalenia istnienia takiej ściany. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono skutecznie, wskazując, że organy nadzoru budowlanego nie działały w sposób jaki oczekiwała skarżąca w zakresie tego rodzaju ustaleń odnośnie do istnienia ściany. Ponadto skarżąca nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy miała jej nieobecność podczas kontroli obiektu przez organ nadzoru budowlanego. Nie wykazano najpóźniej w skardze kasacyjnej , aby tego rodzaju ewentualna wada postępowania miała wpływ na wynik sprawy, a przypomnijmy sąd administracyjny może uwzględnić skargę jeśli chodzi na naruszenia prawa procesowego, tylko w przypadku naruszenia przepisów postępowania (innych niż stanowiących podstawę wznowienia), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Ponadto w skardze kasacyjnej gołosłownie twierdzi się jakoby najpierw istniał budynek skarżącej usytuowany na działce nr [...] przy granicy z dz. nr [...], a dopiero później został do niego dobudowany przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy. Nie wiadomo na czym tego rodzaju twierdzenia opiera skarżąca, a i tak kwestia ta zasadniczo nie ma znaczenia dla faktu ustalenia istnienia ściany przedmiotowego budynku od strony działki [...], bo wynika to z dokonanych faktycznych oględzin przedmiotowego budynku. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Ponadto nie można w niniejszej sprawie doszukać się wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ale w stopniu, który mógłby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Poza tym skarżącej wskazania wymaga, że wadliwość uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Taki przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi. Poza tym z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanego, a przez to niejasnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało skonstruowane właśnie w taki sposób, że możliwa była instancyjna kontrola zaskarżonego wyroku, o czym też świadczy taka ocena dokonana przez NSA co do pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, a związanych z oceną prawidłowości ustalenia przez organy nadzoru budowlanego zakresu postępowania wyjaśniającego i uwzględnienia wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 6/23. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji przedstawionego powyżej wywodu jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 151 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Jak wynika z przedstawionych powyżej względów, w skardze kasacyjnej nie podważono legalności zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi "zwykłej", ponieważ nie wykazano aby Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli działalności organów administracji publicznej. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.