II OSK 1415/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 722/22 w sprawie ze skargi P.C., R.G. i K.R. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] 2007 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego A.-K. oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 722/22, oddalił skargę P.C., R.G., K.R. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] 2007 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego A.-K. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. P.C., R.G. oraz K.R. pismem z 10 marca 2022 r. wnieśli skargę na wyżej powołaną uchwałę w części odnoszącej się do działek ewid. nr [...], [...] i [...] w obrębie [...] Miasta Z., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w tym zakresie oraz zasądzenie od Rady Miasta Z. na ich rzecz kosztów postępowania. Uchwale tej zarzucili naruszenie przepisów: 1. art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez stwierdzenie w § 1 ust. 1 uchwały, że uchwalenie tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje po stwierdzeniu zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego A.-K. z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta w Z. dnia [...] 1999 r., gdy tymczasem ów projekt planu miejscowego był niezgodny z ustaleniami Studium; 2. art. 5 u.p.z.p. przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie został sporządzony przez osobę spełniającą warunki do jego sporządzenia, co stanowi istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3. art. 17 pkt 7 lit. a w zw. z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm., dalej: "p.o.ś.") przez brak uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Wojewodą Małopolskim w formie postanowienia (art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), 4. art. 17 pkt 10 w zw. z pkt 7 lit. a u.p.z.p. przez wyłożenie do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wbrew wymogowi nie został wcześniej uzgodniony z Wojewodą Małopolskim w drodze postanowienia (art. 106 § 5 k.p.a.). Skarżący swój interes prawny uzasadnili tym, że są właścicielami nieruchomości znajdujących się na obszarze ww. planu w obrębie nr [...]. P.C. jest właścicielem dz. nr [...]1, R.G. jest właścicielem dz. nr [...]3, a K.R. jest właścicielem dz. nr [...]2. Zarzuty skargi zostały rozwinięte w jej uzasadnieniu i piśmie uzupełniającym – replice skarżącego P.C. z 29 listopada 2022 r. Jak wyjaśnili skarżący – obszar, w którym znajdują się ich działki został oznaczony w studium symbolem TOw – tereny otwarte o wysokim reżimie ochrony. Na terenach tych została dopuszczona budowa infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania), wyciągów narciarskich, ale bez obiektów kubaturowych, bo te nie zostały tam wymienione. Zdaniem skarżących obiekty kubaturowe są dopuszczone do budowy wyłącznie na sąsiednim terenie TOs o średnim reżimie ochrony, ale pod warunkiem, że będą powiązane z istniejącą zabudową. W tym upatrują skarżący sprzeczności ze Studium § 7 ust. 3 pkt 3 zaskarżonego planu, który na terenach 5.R/US (tereny rolne), na których znajdują się działki skarżących dopuszcza budowę kolei krzesełkowej oraz orczykowych wyciągów narciarskich; obiektów związanych z funkcjonowaniem kolei krzesełkowej, wyciągów i tras narciarskich – stacji dolnych i górnych dla obsługi wyciągów orczykowych, sezonowych tymczasowych obiektów dla lokalizacji sanitariatów i pomieszczeń dla obsługi o powierzchni zabudowy nie większej niż 20 m2, realizowanych przy dolnych stacjach. Jak wskazują skarżący, zmiana dotycząca rezygnacji przez Gminę z planowanej pierwotnie realizacji na działkach skarżących inwestycji celu publicznego w postaci parku leśnego spowodowała konieczność ponownego uzgodnienia na podstawie art. 17 u.p.z.p. Pierwotny projekt planu jest opieczętowany pieczęcią mgr inż. M.M. jako jego autorki i przez nią podpisany "N. – lipiec 2007" i ten projekt został wyłożony, natomiast później dokonano zmian i zmieniono rysunek planu z działkami skarżących, już bez pieczęci i podpisu, który został przedstawiony Radzie Miasta Z. do uchwalenia. Skarżący zarzucają, że ich nieruchomości widniały podczas wyłożenia planu jako tereny 2.ZL/ZP a nie 5R/US jak w planie uchwalonym. Organ planistyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zgodnie z częścią graficzną i treścią obowiązującego Studium działki ewid. nr [...]1, [...]2, obr. [...], są położone w strefie terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony i ograniczonym zakresie wykorzystania dla turystyki i rekreacji, obejmującej tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (tereny źródliskowe, podmokłe, zagrożone erozją i osuwiskami, itp.) oznaczonej symbolem TOw. Natomiast działka ewid. nr [...]3, obr. [...], położona jest w strefie terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony i ograniczonym zakresie wykorzystania dla turystyki i rekreacji obejmującej tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (tereny źródliskowe, podmokłe, zagrożone erozją i osuwiskami, itp.) oraz tereny lasów i zadrzewień oznaczonej symbolem TOw. Ponadto działki leżą w granicach terenu górniczego. W kwestii dotyczącej ustaleń planu i zgodności ze Studium organ wyjaśnił, że w kierunkach zagospodarowania przestrzennego obszarów strefy TOw jest dopuszczone ograniczone wykorzystanie terenu dla turystyki i wypoczynku, w tym uprawiania narciarstwa zjazdowego i biegowego. W kwestii opiniowania i uzgadniania planu, organ podniósł, że zajęcie stanowiska przez organ w formie postanowienia w trybie art. 106 k.p.a., dotyczyło tylko uzgodnień, o których mowa w art. 17 pkt 7 u.p.z.p., nie były nim zaś objęte opinie o których mowa w pkt. 6 art. 17 u.p.z.p. Wyjaśniono, że opiniowanie projektu planu miejscowego przez Małopolski Urząd Wojewódzki – Wydział Ochrony Środowiska, odbywało się na podstawie art. 43 ust. 1 p.o.ś., który w brzmieniu na dzień opiniowania, nie przewidywał zastosowania art. 106 k.p.a. Zatem przedmiotowe opiniowanie zostało dokonane w sposób prawidłowy. W związku z wystąpieniem Burmistrza Miasta Z. pismem z 8 maja 2007 r. w oparciu o art. 17 pkt 7 lit. a u.p.z.p., Wojewoda Małopolski postanowieniem znak WI.IV.7041-2-56-07 z 30 maja 2007 r. prawidłowo uzgodnił projekt miejscowego planu Antałówka-Koziniec, w zakresie zadań rządowych. Organ podniósł też, że wprowadzone zmiany do projektu planu nie powodowały konieczności kolejnego uzgodnienia, czy też ponownego wyłożenia. Zmiana odnosząca się do działek skarżących polegała na rezygnacji przez Gminę z realizacji na nich celu publicznego w postaci parku leśnego i oznaczenia ich na rysunku planu zgodnie ze Studium, tak samo jak tereny sąsiednie symbolem 5.R/US tereny rolne, z dopuszczonymi wskazanymi powyżej obiektami służącymi uprawianiu sportów zimowych. Przy czym tylko i wyłącznie od skarżących zależy czy skorzystają z przeznaczenia dopuszczalnego, określonego w planie. Tym samym plan po zmianie zawiera rozwiązania korzystniejsze dla skarżących. W odniesieniu do kwestii sporządzenia projektu planu przez osobę uprawnioną organ wyjaśnił, że organem właściwym do sporządzania projektu planu miejscowego jest burmistrz, natomiast organem, który go przyjmuje w drodze uchwały jest rada gminy. Burmistrz Miasta Z. powierzył przygotowanie projektu zaskarżonego planu podmiotowi zewnętrznemu Biuru Urbanistycznemu M.M. W dokumentacji planistycznej znajduje się autoryzowany projekt planu. Przedstawiciele Biura zgodnie z protokołem z sesji Rady Miasta, brali udział w prezentowaniu projektu planu radnym przed jego uchwaleniem. Natomiast sama uchwała w sprawie przyjęcia planu jest aktem prawa miejscowego, stanowionym przez radę miasta, zatem nie może podlegać autoryzacji przez zewnętrzny podmiot. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała była przedmiotem oceny legalności: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 157/08, oddalił skargę; Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1730/08, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku, następnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem do sygn. akt II SA/Kr 463/18 z dnia 30 maja 2018 r. oddalił skargę; Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2900/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 463/18, umorzył postępowanie. W wyroku z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1730/08, Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się już kwestią zgodności zaskarżonego planu ze Studium oraz prawidłowości uzgodnień i nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa. Sąd podniósł, że w związku z dokonaną już wcześniej prawomocną oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu, aktualnie rozpoznaje ją tylko w granicach naruszenia indywidualnego interesu skarżących, albowiem sąd orzekający o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, jest związany tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów, a ma obowiązek rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. Według Sądu rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag miało charakter merytoryczny i towarzyszyła mu ocena zasadności każdej z uwag. Projekt planu był szczegółowo analizowany na posiedzeniu Komisji Urbanistyki i Architektury Rady Miasta Z. i na Sesji Rady miasta Z. bezpośrednio poprzedzającej przyjęcie uchwały – w obecności radnych. Wymogi art. 20 ust 1 u.p.z.p. zostały zachowane, bowiem sama czynność uchwalenia planu nastąpiła jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag i jednocześnie z dokonaniem oceny w przedmiocie zgodności planu ze Studium. Podczas całego procedowania nad uchwałą zachowano w pełni udział czynnika społecznego w procedurze sporządzania zmiany planu zgodnie z art. 12 ust 1 u.p.z.p. Projekt planu był właściwie konsultowany, opiniowany i uzgadniany. W trakcie procedury zostały zachowane wymogi art. 17 pkt 7 i 10 u.p.z.p. Miało miejsce prawidłowe udostępnienie projektu planu przez wyłożenie do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, ogłoszenie oraz dyskusja publiczna. Ponadto Sąd wskazał, że zajęcie stanowiska przez organ w formie postanowienia w trybie art. 106 k.p.a., dotyczyło tylko uzgodnień, o których mowa w art. 17 pkt 7, nie były nim objęte opinie o których mowa w pkt. 6 art. 17 u.p.z.p. Wojewoda Małopolski postanowieniem znak WI.IV.7041-2-56-07 z 30 maja 2007 r. w oparciu o art. 17 pkt 7 lit. a i art. 24 ust 1 u.p.z.p., po zapoznaniu się z tekstem i rysunkiem projektu planu uzgodnił w zakresie zadań rządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego A.-K., w zakresie zadań rządowych. Postanowienie to znajduje się w tomie 2 dokumentacji planistycznej. Następnie Sąd wyjaśnił, że dokonanie zmian w projekcie wynikłych z uwzględnienia uwag do projektu planu miejscowego, powoduje obowiązek ponowienia czynności z art. 17 u.p.z.p. w niezbędnym do dokonania tych zmian zakresie, przy czym powstanie i zakres tego obowiązku zależy charakteru i stopnia tychże zmian co należy poddać ocenie w przypadku każdej zmiany osobno, przy uwzględnieniu za każdym razem czynnika niezbędności. Sąd zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie wprowadzona zmiana dla działek nr ewid. [...]1, [...]2, [...]3 polegała na rezygnacji realizacji na nich celu publicznego w postaci parku leśnego. W ocenie Sądu plan po zmianie zawiera rozwiązania korzystniejsze dla skarżących i wobec tego trudno twierdzić, że ta zmiana naruszała interes prawny skarżących i wymagała ponowienia uzgodnień. Zdaniem Sądu wyznaczenie na działkach skarżących terenów 5.R/US z dopuszczalnym przeznaczeniem w postaci wszystkich elementów kolei i wyciągów było zgodne ze Studium, bowiem Studium w terenach TOw jako kierunki zagospodarowania przestrzennego ustaliło uprawianie narciarstwa zjazdowego i biegowego na wyznaczonych trasach na terenach otwartych nieleśnych oraz w kompleksach leśnych, z dopuszczeniem infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania). W strefie terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony (TOw) istniejące lasy, powinny być w całości traktowane jako lasy ochronne. Wobec tego wyznaczenie w zaskarżonej uchwale na części działki ewidencyjnej nr 428, terenów lasów oznaczonych symbolem 1ZL/ZP, jest zgodne ze Studium. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organu, że kolej linowa i wyciągi to nie tylko pojedyncze liny, krzesełka, urządzenia holujące, ale także sam napęd, wyposażenie mechaniczne, urządzenia stacyjne, urządzenia elektrotechniczne sterowania, kontroli, bezpieczeństwa, stanowiące integralną całość zastosowanych rozwiązań. Kolej linowa i wyciągi narciarskie nie mogą funkcjonować bez infrastruktury i podsystemów określonych w § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2003 r w sprawie zasadniczych wymagań dla kolei linowych przeznaczonych do przewozu osób (Dz.U. z 2004 r., Nr 15, poz. 130, dalej: "rozporządzenie w sprawie wymagań dla kolei linowych"). W pojęciu systemu kolei i wyciągów mieszczą się części budowlanych urządzeń oraz ich fundamentów usytuowanych wzdłuż trasy, niezbędnych do montażu i funkcjonowania kolei linowych. Urządzenia napędu i podpory muszą być wyposażone w fundamenty gwarantujące ich stabilność, budynki stacji (ze względu na obecność personelu i narciarzy) oraz sanitariaty. Zdaniem Sądu w tej sytuacji nie sposób dopatrywać się niezgodności postanowień Studium i planu, jak przedstawili skarżący. Sądy administracyjne nie mogą dokonywać oceny kontrolowanego planu miejscowego pod względem słuszności lub celowości. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że zakwestionowanie postanowień uchwały planistycznej dotyczącej przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem 5.R/US i 1ZL/ZP z powołaniem się na zarzuty dotyczące ocennych kategorii zasad kształtowania polityki przestrzennej (art. 1 ust 1 i 2 u.p.z.p.), mogłoby mieć miejsce tylko w sytuacjach szczególnych – to znaczy w ramach oceny uznanej za oczywistą. Przyjęcie innego poglądu skutkowałoby tym, że to sąd administracyjny, a nie rada gminy, wykonywałby władztwo planistyczne. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, nie został naruszony art. 5 u.p.z.p. Burmistrz Miasta Z. powierzył przygotowanie projektu zaskarżonego planu podmiotowi zewnętrznemu Biuru Urbanistycznemu M.M. Przedstawiciele Biura brali udział w prezentowaniu projektu planu radnym przed jego uchwaleniem. Zdaniem Sądu nie zostały też naruszone art. 17 pkt 7 lit. a w zw. z art. 24 ust. 1 i art. 17 pkt 10 w zw. z pkt 7 lit. a u.p.z.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P.C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono na zasadzie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm., dalej: "p.u.s.a.") przez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, której efektem jest oddalenie skargi, w sytuacji, gdy ze względu na wskazane w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego skarga winna była zostać uwzględniona, 2. art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez wydanie zaskarżonego wyroku w oparciu o niewłaściwie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające polegające na pominięciu i braku rozpoznania części wskazywanych przez skarżącego naruszeń oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, 3. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. i art. 9 ust. 4 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaskarżone zapisy planu są zgodne z ustaleniami Studium, 4. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaskarżone zapisy planu nie naruszają wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, uwzględniają walory architektoniczne i krajobrazowe oraz wymagania ochrony środowiska, 5. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaskarżone zapisy planu nie naruszają interesu prawnego skarżącego, gdyż Sąd uznał, opierając się o niewyjaśnione kryteria, że zapisy są korzystne dla skarżącego, a tym samym uwzględniają jego prawo własności, 6. art. 17 pkt 6 lit. a-b, pkt 7 lit. a-i, pkt 9, pkt 13 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem błędnego stanowiska o zachowaniu trybu uchwalania planu, w sytuacji gdy organ planistyczny dokonał nieuprawnionej zmiany projektu planu, która nie wynikała ani z uzyskanych opinii i uzgodnień, ani z uwzględnienia złożonych uwag oraz nie dokonał ponowienia czynności opiniowania i uzgadniana projektu planu w zakresie wprowadzonych zmian, 7. art. 17 pkt 10, pkt 11, pkt 13 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem błędnego stanowiska o zachowaniu trybu uchwalania planu, w sytuacji gdy pomimo dokonanych zmian projektu planu organ planistyczny zaniechał powtórzenia czynności wyłożenia zmienionego projektu planu do publicznego wglądu i wyznaczenia terminu do złożenia uwag do zmienionego projektu planu, 8. art. 17 pkt 6 lit. a-b, pkt 7 lit. a-i, pkt 10 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem błędnego stanowiska o zachowaniu trybu uchwalania planu, w sytuacji gdy organ planistyczny dokonał wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu pomimo braku zakończenia wcześniejszych czynności opiniowania i uzgadniania projektu planu oraz wprowadzania zmian wynikających z uzyskanych opinii i uzgodnień, 9. art. 17 pkt 6 lit. a-b oraz pkt 7 lit. a i lit. c u.p.z.p. w zw. 43 ust. 1 oraz art. 43 ust. 3 p.o.ś. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem błędnego stanowiska o zachowaniu trybu uchwalania planu, w sytuacji gdy organ planistyczny nie dokonał w prawidłowy sposób czynności opiniowania oraz uzgadniania projektu planu przez organ ochrony środowiska, 10. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 5 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem błędnego stanowiska o zachowaniu trybu uchwalania planu, w sytuacji gdy w dokumentacji planistycznej brak jest dokumentu przedstawiającego zmieniony projekt planu opracowany przez osobę uprawnioną do jego sporządzania, 11. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587, dalej: "rozporządzenie projektowe") przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem błędnego stanowiska o zachowaniu zasad sporządzania planu, w sytuacji gdy zaskarżony plan nie określa parametrów maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy w obszarze 5.R/US, 12. art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej: "Europejska Konwencja") oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") przez wydanie zaskarżonego wyroku przez Sąd, który ze względu na sposób wyłonienia nie spełniał warunku niezależności i bezstronności. Na podstawie powyższych zarzutów, na zasadzie art. 188 p.p.s.a., wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej przez uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie sprawy i orzeczenie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Z. nr [...] z dnia [...] 2007 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego A.-K." w części dotyczącej nieruchomości składającej się z działki nr [...]1, obręb [...] w Z., stanowiącej własność skarżącego kasacyjnie. W przypadku uznania, że brak jest podstaw do zastosowania art. 188 p.p.s.a. na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi kasacyjnej przez uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz na zasadzie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie od organu zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw, w tym w szczególności zwrotu kosztów sądowych, kosztów opłat skarbowych oraz kosztów wynagrodzenia pełnomocnika według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Liczne i rozbudowane w swej treści zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, koncentrują się wokół pięciu zagadnień: 1) błędnej i niezupełnej – zdaniem skarżącego kasacyjnie – oceny trybu sporządzania i uchwalania zaskarżonego planu miejscowego (zarzuty sformułowane w pkt 2 oraz 6-10); 2) błędnego – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uznania przez Sąd I instancji za zgodne ze Studium zaskarżonych ustaleń planu miejscowego (zarzuty sformułowane w pkt 2 i 3); 3) błędnej – zdaniem skarżącego kasacyjnie – oceny zaskarżonych ustaleń planu miejscowego pod kątem uwzględnienia wartości, określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1-3 oraz 7 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., które powinny być uwzględniane w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zarzuty sformułowane w pkt 4 i 5); 4) niewłaściwe – zdaniem skarżącego kasacyjnie – zastosowanie przez Sąd I instancji art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego (zarzut sformułowany w pkt 11) oraz 5) wydania wyroku przez Sąd – który zdaniem skarżącego kasacyjnie – nie spełniał warunku niezależności i bezstronności (zarzut sformułowany w pkt 12). Odnosząc się kolejno do wymienionych wyżej zagadnień należy: po pierwsze, zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym skoro zaskarżony plan był już przedmiotem sądowej kontroli zakończonej prawomocnym orzeczeniem, to kolejna jego kontrola jest ograniczona do badania ewentualnego naruszenia indywidualnego interesu skarżących, albowiem Sąd rozpoznający kolejną skargę jest związany tymi ocenami wcześniejszego wyroku oddalającego skargę, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów. Skoro zatem zaskarżony plan był już przedmiotem badania przez Sąd od strony trybu jego sporządzania i uchwalania, to nie jest dopuszczalne kwestionowanie prawidłowości przeprowadzonej procedury, jeżeli ta została prawomocnie uznana za legalną (por. m.in. postanowienie NSA z 19.07.2022 r., II OSK 2201/19, LEX nr 3403851). Z tych też względów niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 17 pkt 6 lit. a-b, pkt 7 lit. a-i, pkt 9, pkt 13 u.p.z.p., art. 17 pkt 10, pkt 11, pkt 13 u.p.z.p., art. 17 pkt 6 lit. a-b, pkt 7 lit. a-i, pkt 10 u.p.z.p., art. 17 pkt 6 lit. a-b oraz pkt 7 lit. a i lit. c u.p.z.p. w zw. 43 ust. 1 oraz art. 43 ust. 3 p.o.ś., art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 5 u.p.z.p. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (przy czym ostatni z wymienionych zarzutów w zakresie, w jakim odnosił się do pominięcia i braku rozpoznania naruszeń oraz dokonania błędnych ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dotyczący trybu sporządzania i uchwalania planu). Po drugie, Sąd trafnie ocenił zgodność kwestionowanych ustaleń planu z obowiązującym w tym czasie Studium. Jeżeli bowiem działki skarżących znajdują się w obszarze oznaczonym w Studium symbolem TOw (tereny otwarte o wysokim reżimie ochrony), w którym Studium dopuszcza uprawianie narciarstwa zjazdowego i biegowego na wyznaczonych trasach na terenach otwartych nieleśnych oraz w kompleksach leśnych, z dopuszczeniem infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania), to ustalenia planu dla terenów 5.R/US znajdujące się w obszarze TOw, przewidujące możliwość realizacji obiektów związanych z funkcjonowaniem kolei krzesełkowej, wyciągów i tras narciarskich – stacji dolnych i górnych dla obsługi wyciągów orczykowych, sezonowych tymczasowych obiektów dla lokalizacji sanitariatów i pomieszczenia dla obsługi o powierzchni zabudowy nie większej niż 20 m2, o których mowa w § 7 ust. 3 pkt 3 lit. b) zaskarżonej uchwały, wpisuje się we wskazane wyżej ustalenia Studium. To zaś, że realizacja tychże ustaleń wymaga wybudowania i zainstalowania odpowiednich urządzeń, w tym również o charakterze kubaturowym, wynika między innymi z przepisów przywołanego w zaskarżonym wyroku rozporządzenia w sprawie wymagań dla kolei linowych. Uwzględniając powyższe nie można było uznać zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. i art. 9 ust. 4 u.p.z.p. za uzasadniony. Należy przy tym dodać, że kwestie dotyczące oceny zgodności planu ze Studium pojawiają się dodatkowo w uzasadnieniu zarzutu art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (s. 6 skargi kasacyjnej), lecz wbrew twierdzeniu tam zawartemu, Sąd I instancji nie przeniósł na grunt niniejszej sprawy wniosków zawartych w wyroku NSA z dnia 5 maja 2009 r. (II OSK 1730/08), lecz dokonał weryfikacji ustaleń planu z ustaleniami Studium w obszarze oznaczonym symbolem TOw (zob. s. 25-32 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Po trzecie, odnosząc się do zarzutów błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w powiązaniu art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., należy wyjaśnić, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie wskazuje się na szczególny charakter art. 1 ust. 2 u.p.z.p., którego pkt. 1, 2, 3 i 7, zostały – zdaniem skarżącego – naruszone zaskarżonym wyrokiem. Z przepisów tych wyprowadza się zasadę ochrony wartości wysoko cenionych w procesie planowania przestrzennego. Wynikający z niej nakaz uwzględnia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wartości wymienionych art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym określonych w pkt. 1, 2, 3 i 7, nie może być traktowany jako bezpośrednio zobowiązujący. Obowiązek uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymienionych tam walorów i wymogów istnieje w takim zakresie, w jakim przewidują go przepisy szczególne, zawarte zarówno w u.p.z.p., jak i w innych przepisach prawa materialnego (zob. Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, Warszawa 2003, s. 36 oraz wyrok NSA z 13.09.2007 r., II OSK 423/07, LEX nr 384353). Ponadto wypada zaznaczyć, że wskazany przez skarżącego kasacyjnie art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., nie jest źródłem interesu prawnego, a jedynie potwierdza prawo do jego ochrony. Natomiast powiązany z nim w podniesionym zarzucie art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. obligujący organy planistyczne do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności, nie oznacza, że ustalenia planu nie mogą w żaden sposób wkraczać w sferę praw podmiotowych właściciela nieruchomości. Art. 6 ust. 1 u.p.z.p. stanowi wprost, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oczywiście, kształtowanie wykonywania prawa własności, będące de facto ograniczaniem wykonywania tego prawa, nie może nosić znamion dowolności. Sądowa kontrola zaskarżonego planu nie wykazała jednak by ograniczenie to dozwolone wprost w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (który wskazuje, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) wykraczało poza granicę przysługującego organom gminy władztwa planistycznego. Również skarżący kasacyjnie nie wykazał by ustaleniami zaskarżonego planu doszło do nadużycia tego władztwa. Po czwarte, nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. (z którego wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy) w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia projektowego (zgodnie z którym, ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu). Otóż obowiązek ujęcia w treści planu miejscowego wszystkich elementów wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nie jest obowiązkiem bezwzględnym, ponieważ treść ustaleń planu, o których mowa w tym przepisie powinna być dostosowana do okoliczności faktycznych panujących w obszarze objętym planem oraz do zamierzonego sposobu zagospodarowania tego obszaru. Oznacza to, że obowiązek określenia ustaleń wskazanych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. aktualizuje się wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. Dokonując zaś w danym przypadku oceny, czy taka potrzeba bądź konieczności zachodzi, należy brać pod uwagę charakterystykę terenu, funkcję i sposób jego zagospodarowania, czy też charakter zabudowy. Jeżeli zatem stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w nim niektórych z ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., to ich brak nie może stanowić o niezgodności tak sporządzonego planu z prawem (por. m.in. wyroki NSA z: 6.05.2010 r., II OSK 424/10, LEX nr 673872; z 19.06.2012 r., II OSK 814/12, LEX nr 1166998; 13.06.2017 r., II OSK 75/17, LEX nr 2342754; 13.06.2017 r., II OSK 338/17, LEX nr 2342757; 13.02.2019 r., II OSK 3431/18, LEX nr 3098434; 12.10.2021 r., II OSK 2640/18, LEX nr 3309744, a także: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2023, s. 174 oraz A. Plucińska-Filipowicz, A. Kosicki [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 15). W okolicznościach niniejszej sprawy należało wziąć pod uwagę przede wszystkim to, że ogólne parametry ustalone w planie miejscowym dla zabudowy mieszkaniowej itp. nie obejmują tej szczególnej kategorii obiektów, o których mowa w § 7 ust. 3 pkt 3 lit. b) zaskarżonej uchwały. Po piąte, nie sposób też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Wadliwość procesu powoływania sędziego nie może być samodzielną przesłanką wyłączenia sędziego ze składu orzekającego jako osoby nieuprawnionej, ale musi ponadto wystąpić konkretna okoliczność, która prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji. Oznacza to konieczność indywidualnego podejścia do orzeczeń wydawanych przez sędziów, a także do kwestii związanych z ich wyłączeniem (zob. zdanie odrębne Sędziego Krzysztofa Wojtyczka do wyroku ETPCz z 3 lutego 2022 r. Advance Pharma Sp. z o.o. przeciwko Polsce). Nie do zaakceptowania jest twierdzenie, że sędzia powołany na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3, dalej: "ustawa z 8 grudnia 2017 r.") nie posiada przymiotu bezstronności niezbędnego do orzekania. W orzecznictwie NSA jednolicie przyjmuje się, że nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania fakt, że dany sędzia orzekający w sprawie został mianowany na swój urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. W razie wątpliwości co do bezstronności i niezależności danego sędziego konieczne jest zbadanie konkretnych faktów mających te wątpliwości uzasadniać w świetle okoliczności danej sprawy (por.: postanowienia NSA z: 27 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1917/18 oraz z 28 stycznia 2020 r.: sygn. akt I OSK 1807/18; sygn. akt I OSK 1393/18; sygn. akt I OSK 2445/18; sygn. akt I OSK 1713/18; sygn. akt I OSK 1889/18; 5 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1394/18 i sygn. akt I OSK 1988/18; 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FZ 833/21; 13 maja 2022 r., sygn. akt III OZ 291/22; 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III OZ 412/22, podane orzeczenia pochodzą z bazy CBOSA). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela i dodatkowo wskazuje, że wątpliwość, co do bezstronności i niezawisłości sędziego musi mieć charakter realny, a nie potencjalny, zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyroki z: 9 lipca 2020 r. VQ versus Land Hessen, C-272/19, ECLI:EU:C:2020:535; 6 października 2021 r. w sprawie W. Ż, C-487/19; 22 lutego 2022 r. w sprawach połączonych C-562/21 PPU i C-563/21 PPU). W związku z powyższym za uznaniem powołania na stanowisko sędziego sądu administracyjnego przez Prezydenta na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. przemawia to, że określone prawem krajowym warunki materialne i zasady proceduralne dotyczące ich powołania, nawet w sytuacji będących efektem zmian dokonanych ustawą z 8 grudnia 2017 r., nie muszą ani powodować ich zależności od władzy ustawodawczej czy władzy wykonawczej, ani budzić wątpliwości co do ich bezstronności, a tym samym nie dają podstaw do przyjęcia, że taki sędzia nie jest niezawisły i bezstronny, czyli dający rękojmię realizacji prawa do sądu w rozumieniu art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Europejskiej Konwencji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (sn.pl), na którą powołuje się skarżący, nie może mieć bezpośredniego odniesienia do statusu prawnego sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd Najwyższy w powyższej uchwale nie badał wpływu wad procedury poprzedzających powołanie na urząd sędziego sądu administracyjnego. Niezależnie od tego podkreślić trzeba, że odniesienie stanowiska zawartego w ww. uchwale w drodze analogii do statusu sędziów WSA nie prowadzi do wniosku, że osoby te nie są sędziami w rozumieniu prawa. Stanowisko zawarte w uchwale SN z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, różnicuje skutki prawne wadliwości procesu powołania sędziego niebędącego sędzią Sądu Najwyższego od tego, czy owa wadliwość ma wpływ na standard niezawisłości sędziowskiej. Zgodnie z pkt. 2 ww. uchwały, sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. , jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji. Odnosząc powyższe uwagi do sędziów wymienionych w skardze kasacyjnej, nie można stwierdzić, że zachodzą podstawy do uznania, że nie spełniają oni wskazanych standardów europejskich i konstytucyjnych. Skarżący nie wykazał okoliczności mogących świadczyć o braku ich bezstronności czy też niezawisłości. Natomiast, jak podniesiono powyżej, okolicznością prowadzącą do powzięcia wątpliwości co do ich niezawisłości nie może być sama w sobie okoliczność, że w procesie ich powołania odpowiednio na stanowisko sędziego i asesora sądowego uczestniczyła Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a." Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy więc od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego wyroku zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżący kasacyjnie nie wykazał, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany w skardze. Z kolei przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. należą do przepisów ustrojowych. Ich naruszenie miałoby miejsce wtedy, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem, względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji bądź zastosował środki nieznane ustawie (por. wyrok NSA z 5.02.2020 r., I OSK 2014/19, LEX nr 2848053). W niniejszej sprawie żadna z takich sytuacji nie zaistniała. Natomiast art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. są przepisami ogólnymi o charakterze kompetencyjnym. Art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyroki NSA z: 8 12.2017 r., II OSK 635/16, LEX nr 2450637; 5.04.2012 r., I OSK 1636/11, LEX nr 1145065; 7.07.2011 r., II OSK 745/11, LEX nr 1083687). Taki też charakter ma art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: (...) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej". Określa on przedmiot zaskarżenia, wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd może go naruszyć wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości. Nie może zaś uchybić wskazanej wyżej normie prawnej dokonując tej kontroli. Z dotychczas wskazanych przyczyn nie można było też uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym: "W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części." Brzmienie tego przepisu wskazuje na jego wynikowy charakter. To zaś sprawia, że skuteczność zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. zależy od skuteczności innych podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia czy to prawa materialnego, czy to przepisów postępowania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.