II OSK 1410/19

[pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 736/18 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku gospodarczego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 736/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę J.G. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku gospodarczego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Prawomocnym wyrokiem z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 593/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zarówno zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r., jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2016 r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę rozbudowy i nadbudowy boksu na śmietnik na działce nr [...] w [...]. W uzasadnieniu Sąd wyraził pogląd, że trafny był ogólny kierunek postępowania organów i treść ich zasadniczych ocen prawnych. Dotyczy to w szczególności oceny, że o ile śmietnik rzeczywiście stanowi obiekt małej architektury i jego budowa nie wymagała zgłoszenia lub pozwolenia, to już jego rozbudowa i nadbudowa, w wyniku której powstał budynek gospodarczy, wymagała pozwolenia na budowę. Organy nie wyjaśniły jednak należycie rozmiaru śmietnika przed rozbudową i nadbudową, w wyniku czego istnieją wątpliwości odnośnie przedmiotu nakazu rozbiórki. Organy pochopnie odstąpiły ponadto od wdrożenia procedury legalizacyjnej, skoro niezgodność robót z planem miejscowym nie była oczywista. Budowa komórki na opał przy budynku mieszkalnym, o ile nie została wyraźnie zakazana, może być bowiem zgodna z planem miejscowym określającym przeznaczenie terenu jako terenu istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Wypełniając wskazania sformułowane w powyższym wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązał skarżącego do przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami planu miejscowego, pod rygorem wydania nakazu rozbiórki. Wobec nieprzedstawienia zaświadczenia, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ pierwszej instancji nakazał skarżącemu rozbiórkę części budynku gospodarczego, szczegółowo opisanej w decyzji. Decyzja ta została następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. uchylona przez organ odwoławczy z uwagi na nieustalenie rozmiarów śmietnika przed jego rozbudową. Rozpoznając sprawę po raz kolejny, organ pierwszej instancji wykonał powyższe wskazanie, i decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej "ustawą Prawo budowlane" i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", nakazał skarżącemu rozbiórkę części budynku gospodarczego poprzez: - rozbiórkę części murowanej – dwóch ścian bocznych od strony wrót garażowych w kierunku granicy działki, o wskazanych parametrach i pozostawienie ścian dawnego bosku na śmietnik długości 2,75 m; - rozbiórkę nadbudowy metalowej o wymiarach – wysokość 0,50 m i długość 4,95 m nad dwoma ścianami bocznymi i 3,52 m nad ścianą tylną; - rozbiórkę wykonanego zadaszenia nad całością obiektu; - rozbiórkę zamontowanych wrót garażowych w tym budynku, na działce nr [...]; Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy nakaz rozbiórki został orzeczony w związku z nieprzedłożeniem wymaganych dokumentów. Istotną kwestią w sprawie było ustalenie rozmiaru obiektu przed jego rozbudową, co uczyniono. Nie ma przy tym znaczenia kto dokonał przedmiotowej rozbudowy, gdyż w chwili obecnej to właściciel posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto nabywając przedmiotowy obiekt nabył on wszelkie obciążenia z nim związane. W skardze do sądu administracyjnego, kwestionując decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący powtórzył zarzuty odwołania. Zdaniem skarżącego organ naruszył art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. przez nieprawidłowe zakwalifikowanie robót budowlanych do budowy i błędne ustalenie zakresu samowoli budowlanej oraz bezpodstawną odmowę przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącego dowodów z zeznać świadków i opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność przedmiotu samowolnych robót. Naruszył ponadto art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane kwalifikując powstały w wyniku robót obiekt jako budynek gospodarczy. Skarżący kwestionował ponadto zasadność postanowienia legalizacyjnego i potrzebę dołączenia zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym. Zarzucił w końcu naruszenie art. 81a § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wywiedziona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż tylko zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. wymaga rozważenia. Pozostałe zarzuty są oczywiście niezasadne jako niezgodne z wiążącymi ocenami i wskazaniami sądu. Dalej podniósł, iż jego zdaniem podstawa prawna nałożonego obowiązku była prawidłowa, skoro skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego w postępowaniu legalizacyjnym. Skoro organ pierwszej instancji nie mógł nie wydać postanowienia legalizacyjnego (art. 153 p.p.s.a.) oraz nie mógł nie wydać nakazu rozbiórki po stwierdzeniu niewykonania obowiązku przez skarżącego (art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane), to nie jest dopuszczalne dokonywanie obecnie oceny czy to zasadności postanowienia, czy to zgodności budowy z planem miejscowym. Takie są właśnie skutki prawidłowego stosowania art. 153 p.p.s.a. w omawianym zakresie. Odnosząc się do kolejnej kwestii, a to prawidłowego sprecyzowania nakazu rozbiórki, Sąd wyjasnił, że organ przeprowadził dowód z oględzin, sporządzając szkic precyzyjnie określający zakres rozbudowy oraz dokumentacji geodezyjnej, której treść szczegółowo omówił w piśmie z dnia 13 marca 2018 r. Nadto organ uzyskał mapę geodezyjną z numeracją punków granicznych. Uzupełniona dokumentacja zostałą szczegółowo omówiona jako precyzyjnie określająca rozmiar rozbudowy. Z kolei co do zakresu nadbudowy, Sąd zaznaczył, że od początku nie było wątpliwości z uwagi na opisany sposób jej wykonania. Według organu nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów wnioskowanych przez skarżącego. Nadto organ wskazał, że dodatkowe dowody (wnioskowane przez skarżącego – zeznania świadków, opinia biegłego) są zbędne, skoro omówiona dokumentacja geodezyjna precyzyjnie określa rozmiar obiektu przed rozbudową. W ocenie Sądu, pogląd organu znajduje oparcie w art. 78 § 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096). Przy ocenie stosowania k.p.a. należało uwzględnić art. 16 noweli z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. poz. 935), czyli stosowanie go w brzmieniu dotychczasowym. Skoro w dokumentacji geodezyjnej i podczas oględzin dokonanych przez pracowników nadzoru budowlanego dokładnie ustalono rozmiar obiektu przed rozbudową, to nieprzydatne były dowody osobowe na okoliczność zakresu rozbudowy, który wynika z pomiarów obiektu w obecnym stanie i porównaniu ich z jego poprzednimi parametrami. O ile poprzednie ustalenia w tym zakresie budziły wątpliwości Sądu, to po powtórzeniu i przeprowadzeniu dodatkowych dowodów, zakres samowoli nie budzi już wątpliwości, zaś przedmiot nakazu nie wywołuje zastrzeżeń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i § 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że po wydaniu w niniejszej sprawie prawomocnego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 593/16, organy administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie orzekając w sprawie dostosowały się w pełni do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych we wskazanym wyżej prawomocnym orzeczeniu sądu i przez to dostosowały się w pełni do wskazania ścisłego określenia przedmiotu nakazu rozbiórki w sytuacji, gdy po uchyleniu sprawy do ponownego rozpoznania nie doszło do zrealizowania wskazań Sądu, w szczególności co do precyzyjnego wyjaśnienia zakresu ewentualnej rozbudowy boksu śmietnika na jego długości z uwagi na podjęcie niewystarczających czynności dowodowych, które w istocie doprowadziły do powstania dalszych wątpliwości, co spowodowało w dalszym ciągu niedostateczne wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a co obecnie winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem wyroku z dnia 5 grudnia 2018 r. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W pismie z dnia 14 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie ziściły się za to warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, a w konsekwencji wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym, bowiem pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 p.p.s.a.). Rozpoznając natomiast wniesioną skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego w tej sprawie środka odwoławczego zaznaczyć w pierwszej kolejności należy, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Natomiast wyrok ten zapadł w następstwie związania wcześniejszym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 593/16 i wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i § 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. w sposób opisany w petitum wniesionej skargi kasacyjnej, albowiem organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji ponownie orzekając w sprawie dostosowały się w pełni do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych we wskazanym wyżej prawomocnym orzeczeniu sądu i w pełni dostosowały się do wskazania ścisłego określenia przedmiotu nakazu rozbiórki. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu dotyczącego obrazy art. 153 p.p.s.a wyjaśnić należy, że ustawodawca w art. 153 p.p.s.a. wyraził zasadę związania, według której skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie administracyjnym i na sądach, a może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Związanie wyrażoną w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjny we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 593/16, oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania obligowało organy nadzoru budowlanego do ich uwzględnienia oraz wykonania. Jak słusznie zauważył to Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie w tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa. Nie budzi watpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 593/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną do niego decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] czerwca 2016 r., jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. z dnia [...] stycznia 2016 r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę rozbudowy i nadbudowy boksu na śmietnik na działce nr [...] w J. Przesłankami wydania takiego wyroku były okoliczności związane z brakiem dostatecznego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych oraz brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału procesowego (istotne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). W motywach wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 593/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu generalnie uznał, iż w tej sprawie wszczętej w przedmiocie rozbudowy, nadbudowy i zadaszenia śmietnika z przeznaczeniem na budynek gospodarczy (skład opału), trafne były zarówno ogólny kierunek postępowania organów, jak i treść ich zasadniczych ocen prawnych. Tym niemniej wydane decyzje podlegały uchyleniu, albowiem uznano, iż co do zasady ustawa Prawo budowlane zalicza śmietniki do obiektów małej architektury (art. 3 pkt 4c tej ustawy), których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę lub nawet zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 22 i art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane). Jednak w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania, jak podkreślono, była sprawa rozbudowy i nadbudowy tego obiektu, w wyniku której powstał budynek gospodarczy (por. art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), co wymagało uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 cyt. ustawy). Rodzaj obiektu podlegającego rozbudowie nie miał tutaj znaczenia. W tych okolicznościach sprawy, w motywach wskazanego wyżej wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 593/16, podkreślono, że przedwczesne były ustalenia organów na temat zakresu wykonanych samowolnie robót budowlanych oraz ich niezgodności z ustaleniami planu miejscowego. Zaznaczono, że ustalenie przedmiotu rozbudowy nie mogło opierać się na wykorzystaniu jedynie szkicu geodezyjnego, w którym śmietnik został zaznaczony przy cyfrach 275, mających według organu określać jego długość. Właściwy organ nie dokonał w oparciu o własne, bezpośrednie spostrzeżenia jaki był rozmiar śmietnika przed rozbudową. Dodatkowo Sąd zauważył, iż nietrafnie organ pierwszej instancji wymagał wyraźnego dozwolenia w planie miejscowym na wzniesienie budynku gospodarczego. Zgodna z prawem miejscowym jest zabudowa wyraźnie niezakazana i pozostająca w zgodności z przeznaczeniem terenu, jak przykładowo komórka na opał na terenach budownictwa mieszkaniowego. Stanowi zresztą o tym sam plan miejscowy (patrz: § 3 pkt 2, 13 i 14 uchwały z dnia 7 października 2008 r.). Skoro niezgodność robót z planem miejscowym nie była oczywista, należało wdrożyć procedurę legalizacyjną (art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane). Podzielono też pogląd prawny organów o znaczeniu obecnie obowiązującego planu miejscowego dla rozstrzygnięć z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Ponownie rozpoznając sprawę organ nadzoru budowlanego, mając na uwadze wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zamieszczone w powołanym wyżej wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r. przede wszystkim, co jest niesporne, postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych związanych z przedmiotową inwestycją i jednocześnie nałożył na niego obowiązek przedstawienia w terminie do 31 lipca 2017r. zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności spornej budowy z ustaleniami obowiazującego miejscowego planu zagospdarowania przestrzennego. Nie jest także sporne, iż dokonano przy ponownym rozpatrywaniu tej sprawy niezbędnych, a wymaganych ustaleń z zakresu wykonanych samowolnie robót budowlanych, o których wspominano w ww. wyroku, a dotyczących potrzeby poczynienia w oparciu o własne, bezpośrednie spostrzeżenia ustaleń jaki był rozmiar śmietnika przed rozbudową. Jak potwierdzają to akta administracyjne w wyniku przeprowadzonej przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji kontroli w dniu 8 marca 2018 r., z udziałem skarżącego, ujawniono, że długość rozbudowanych ścian boksu na śmietnik wynosi 2,60 m, a reszta dokonanych pomiarów tego obiektu pozostaje bez zmian. Pomiaru tego dokonano wewnątrz budynku gospodarczego. Zatem skoro długość ściany budynku gospodarczego wynosi 4,95 m – poprzednia ściana była krótsza i należała do boksu (2,75 m), co oznacza, że została przedłużona właśnie o 2,20 m. W sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku, organ uzyskał dodatkową mapę geodezyjną z numeracją punktów granicznych, a uzupełniona dokumentacja geodezyjna została szczegółowo omówiona w decyzji organu pierwszej instancji, jako precyzyjnie określająca rozmiar rozbudowy. Od początku, jak właściwie uznał Sąd pierwszej instancji, nie było wątpliwości co do zakresu rozbudowy z uwagi na opisany sposób jej wykonania. Tym samym, należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż skoro dokumentacja geodezyjna precyzyjnie określała rozmiary obiektu przed rozbudową, w konfrontacji z aktualnie poczynionymi ustaleniami, to przeprowadzenie dodatkowych dowodów w tym zakresie było zbędne. Nie było potrzeby więc przesłuchiwania dodatkowych świadków czy też powoływania biegłego, skoro jak właściwie zaznaczył to Sąd pierwszej instancji, w dokumentacji geodezyjnej i podczas oględzin dokonanych przez pracowników nadzoru budowlanego dokładnie ustalono rozmiar obiektu przed rozbudową, to nieprzydatne były dowody osobowe na okoliczność zakresu rozbudowy, który wynika z pomiarów obiektu w obecnym stanie i porównania ich z jego poprzednimi parametrami. Takie stanowisko, w okolicznościach tej sprawy, jest trafne i w pełni zasługuje na aprobatę. Nie można zatem w tych realiach niniejszej sprawy skutecznie podnosić zarzutu naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i § 2 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe czynności procesowe wykonane przed organami nadzoru budowlanego w kontekście poprzedniego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 593/16, należy jednoznacznie podkreślić, iż w wbrew stanowisku skarżącego organy administracji ponownie orzekając w sprawie dostosowały się w pełni do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku, nie naruszając art. 153 p.p.s.a. Nie jest bowiem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporne, że uzupełniono ustalenia organów w zakresie wykonanych samowolnie robót budowlanych oraz ich niezgodności z ustaleniami planu miejscowego. Skoro w wyniku samowolnej rozbudowy oraz nadbudowy śmietnika powstał budynek gospodarczy na realizację którego wymagane było pozwolenie na budowę, to zasadnie wdrożono i przeprowadzono postępowanie legalizacyjne do czego zobowiązano organy orzekające w sprawie wcześniejszym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjego we Wrocławiu. Jednakże skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], przedstawienia w wymaganym czasie zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności spornej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospdarowania przestrzennego. Konsekwencją zaniechania wykonania ww. postanowienia było wydanie, w trybie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane, przez organ nadzoru budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki części budynku gospodarczego zlokalizowanego na posesji przy ul. [...] w J. w opisanym w decyzji pierwszoinstancyjnej zakresie. Należy wyjaśnić w tym miejscu, że legalizacja nie jest obowiązkiem strony, stanowi jedynie jej uprawnienie. Jednakże w tej sprawie skarżący z uprawnienia tego nie skorzystał, a więc organ orzekający w sprawie nie mógł, co trafnie zaznaczył Sąd pierwszej instancji, po stwierdzeniu niewykonania obowiązku przez skarżącego nie wydać nakazu rozbiórki. Mając zatem na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji będąc związany poprzednim wyrokiem i ponownie orzekając w sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, dostosował się w pełni do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych we wskazanym wyżej prawomocnym orzeczeniu sądu i w konsekwencji właściwie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., albowiem skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie. Odmienne stanowisko skarżącego w tym zakresie wynika jedynie z nieuzasadnionej polemiki z zaskarżonym wyrokiem. Sąd pierwszej instancji konkludując przedstawione rozważania w przedmiotowej sprawie trafnie podkreślił, że o ile poprzednie ustalenia budziły wątpliwości Sądu, to po powtórzeniu i przeprowadzeniu dodatkowych dowodów, zakres samowoli nie budzi już wątpliwości, zaś przedmiot nakazu nie wywołuje zastrzeżeń, z czym w pełni należy się zgodzić. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.