II OSK 1386/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r., nr SKO Gd/1181/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 667/22 w sprawie ze skargi D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r., nr SKO Gd/1181/22 w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r., nr SKO Gd/1181/22.

D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwana dalej: "Spółką") złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r., nr SKO Gd/1181/22, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Gdańskiego Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 16 czerwca 2020 r., nr GZDiZ-PU-70-101(16)-2020-JR/AS, wymierzającą Spółce karę pieniężną w kwocie 135.153,10 złotych za umieszczenie w dniach 17 stycznia 2020 r. - 28 lutego 2020 r. tablicy reklamowej w formie banera reklamowego na elewacji budynku C. [...] przy [...] w G. (łączna powierzchnia służąca ekspozycji reklamy -330,38 m2), niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej Gdańska. Tą samą decyzją umorzono postępowanie w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej i nałożenia obowiązku dostosowania opisanej wyżej tablicy reklamowej w formie banera reklamowego do postanowień uchwały krajobrazowej Gdańska, albo usunięcia ww. tablicy reklamowej w formie banera reklamowego, prowadzone w odniesieniu do S. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 667/22, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że na podstawie przedstawionych przez Spółkę w skardze okoliczności, nie sposób stwierdzić, czy wykonanie nałożonego na nią mocą zaskarżonej decyzji obowiązku wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedstawiła bowiem argumentów odnoszących się do jej indywidualnej sytuacji finansowej, które umożliwiłyby Sądowi ocenę, czy uiszczenie nałożonej na skarżącą kary pieniężnej narazi na znaczną szkodę majątek Spółki, bądź, że nastąpią skutki, których nie będzie można odwrócić (np. nagła utrata płynności finansowej, która doprowadzi Spółkę do braku możliwości realizowania podjętych zobowiązań). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 667/22, oddalił skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r., nr SKO Gd/1181/22. W dniu 10 maja 2023 r. (data nadania w UP) Spółka złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że kara jest bardzo wysoka, jej uiszczenie spowoduje zachwianie płynności finansowej Spółki, przez co może ją narazić na nieodwracalną szkodę w majątku Spółki, jak również wygenerować dodatkowe koszty egzekucyjne. Egzekucja ww. kary pieniężnej mogłaby również sparaliżować działalność Spółki, jak również wywołać nieodwracalne skutki płynące z konsekwencji wyciąganych przez podmioty wynajmujące lokale Spółce w związku z informacją o egzekucji świadczeń pieniężnych, w tym włącznie z wypowiadaniem Spółce umów najmu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Jednocześnie w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 633/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca kasacyjnie nie wykazała by w niniejszej sprawie do takiej zmiany okoliczności, w rozumieniu ww. art. 61 § 4 p.p.s.a., doszło. Spółka, podobnie jak w poprzednim postępowaniu wpadkowym, mającym za przedmiot udzielenie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobniła, że w stosunku do niej zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przywołana obecnie w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w gruncie rzeczy stanowi powielenie argumentacji przedstawionej uprzednio we wniosku rozpoznawanym przez Sąd Wojewódzki. Wnioskodawczyni ponownie odwołała się do gołosłownych twierdzeń, nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności, popartych stosowną dokumentacją, świadczących o tym, że w następstwie uiszczenia wymierzonej kary uszczuplenie w majątku Spółki będzie znaczne i wpłynie na jej kondycję finansową, powodując realne niebezpieczeństwo w postaci utraty płynności finansowej i możliwości realizowania podjętych zobowiązań. Bez porównania dwu wartości (wysokości kary pieniężnej i majątku jakim dysponuje strona) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia skarżącej kasacyjnie, że w jej przypadku spełniły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.