II OSK 1377/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1344/21 w sprawie ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 września 2021 r. nr SKO.ZP/415/303/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 16 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1344/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi S. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. (dalej: "skarżący", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "SKO") z 29 września 2021 r., nr SKO.ZP/415/303/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, oddalił skargę. W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając – na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 741), dalej: "u.p.z.p." poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu, że organy administracji prawidłowo ustaliły warunki zabudowy w sytuacji, gdy uzyskane przez inwestora warunki przyłączenia do sieci T. S.A. straciły aktualność, a zatem planowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie" - w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji - poprzez jego nieprawidłową wykładnię oraz błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że organy administracji prawidłowo przeprowadziły analizę funkcji oraz cechuj zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy organy administracji uwzględniły przy przeprowadzaniu analizy jedynie nieruchomości zabudowane, co doprowadziło do nieprawidłowych wyników analizy, - § 4 ust. 4 rozporządzenia poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że organy administracji prawidłowo ustaliły obowiązującą linię zabudowy w sposób odbiegający od wymagań określonych w § 4 ust. 1-3, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od tych zasad ustalania obowiązującej linii zabudowy wskazane w § 4 ust. 4 rozporządzenia, - § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że organy administracji prawidłowo ustaliły obowiązującą linię zabudowy w sposób odbiegający od wymagań określonych w § 5 ust. 1, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od tych zasad ustalania wskaźnika powierzchni nowej zabudowy wskazane w § 5 ust. 1 rozporządzenia, - § 6 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że organy administracji prawidłowo ustaliły wskaźnik szerokości elewacji frontowej w sposób odbiegający od wymagań określonych w § 5 ust. 1, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od tych zasad ustalania wskaźnika powierzchni nowej zabudowy wskazane w § 6 ust. 1 rozporządzenia, - § 7 ust. 4 rozporządzenia poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że organy administracji prawidłowo ustaliły wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w sposób odbiegający od wymagań określonych w § 7 ust. 1-3, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od tych zasad ustalania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wskazane w 7 ust. 4 rozporządzenia, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 741), dalej: "k.p.a." poprzez ich nieprawidłową interpretację polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisów, podczas gdy prawidłowa interpretacja prowadzi do wniosku, że organy administracji naruszyły ww. przepisy poprzez brak dokładnego zbadania oraz uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie przeprowadziły w sposób prawidłowy analizy cech funkcji i zagospodarowania terenu oraz nie zbadały, zachodzą przesłanki do ustalenia poszczególnych parametrów warunków zabudowy na podstawie § 4 ust. 4, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a., - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uznaniu, że organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji, gdy nieprawidłowości popełnione w toku postępowania pierwszoinstancyjnego uzasadniały uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi i instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie. Na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik postępowania: - art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie, - art. 1 § 2 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1, § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia, art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na niezasadnym uznaniu, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w sposób prawidłowy, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu, w szczególności brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów oraz argumentacji podniesionych w pismach skarżących z dnia 1 lutego 2022 r. oraz 14 lutego 2022 r., stanowiących uzupełnienie skargi. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że poszczególne parametry warunków zabudowy zostały ustalone w sposób nieprawidłowy, tj. odbiegający od sposobu wskazanego w treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucono, że linia zabudowy została wyznaczona w całkowitym oderwaniu od linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Skarżąca nie zgodziła się również z ustalonym wskaźnikiem wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Podkreślono, że wskaźnik został błędnie ustalony ponieważ gdyby uwzględnić również działki niezabudowane to jego wysokość byłaby o wiele niższa. W ocenie skarżącej ograniczenie się do przytoczenia przykładowych wartości wskaźnika powierzchni zabudowy na działkach znajdujących się w obszarze analizowanym jest niewystarczające. Zabrakło bowiem analizy oraz wskazania w jaki sposób takie właśnie ustalenie parametru zabudowy wpłynie korzystnie na kształtowanie lokalnego ładu przestrzennego. W konsekwencji zarzucono brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia poszczególnych parametrów dla planowanej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed Sądem pierwszej instancji. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 29 września 2021 r., nr SKO.ZP/415/303/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym z infrastrukturą techniczną, naziemnymi miejscami postojowymi, układem pieszo-jezdnym na działkach nr [...], nr [...], nr [...] i [...] obr. [...], przy ulicy [...] w K. Podkreślenia wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy terenu ma charakter promesy, czyli rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Decyzja ta określa parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Odnotować też trzeba, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej pojęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Tego rodzaju decyzja służy jedynie określeniu możliwego sposobu zagospodarowania terenu po spełnieniu wymagań wynikających z obowiązującego prawa. Należy podkreślić, że w przypadku spełnienia normatywnych wymagań organ administracji obowiązany jest wydać decyzję określającą warunki zabudowy. Bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w konfiguracji ze wskazanymi w petitum skargi przepisami § 3 ust. 1, § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia, art. 7, art. 77 § 1 i art. 8, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. W przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego aktu. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 p.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 p.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu, nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych i materialnoprawnych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski i oceny. Decyzja została wszechstronnie uzasadniona, zaś jej ustalenia znajdują odzwierciedlenie w wynikach analizy. Przechodząc do kwestii naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że skarżąca podnosi zarzut niewłaściwego zastosowania § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia. Z § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich; w przypadku niezgodności z przepisami odrębnymi, na podstawie tych przepisów (§ 4 ust. 2); a w przypadku uskokowego przebiegu linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich - jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3). Stosownie jednak do § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dopuszczalne jest także inne wyznaczenie linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej. W przedmiotowej sprawie linię zabudowy, wyznaczono w odległości 6,0 metrów od granicy z działkami: nr [...] i nr [...], ponieważ po stronie południowo-zachodniej istniejąca zabudowa jest położona wzdłuż ulicy [...] w stosunkowo sporym oddaleniu od granicy z działkami drogowymi nr [...] i nr [...]. Z kolei, po tej samej stronie co planowana inwestycja, czyli od strony północno-wschodniej, budynki są położone w odległości od 0,0 metra (zespół garaży), poprzez około 2,0 metra (także zespoły garaży na działkach: nr [...] i nr [...]), 3,0 - 3,5 metra (budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...]) do około 4,0 metrów (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna na działce nr [...]) od działek drogowych - ul. [...]. Wskazano, że obowiązująca linia zabudowy oznacza dokładne miejsce lokalizacji wzdłuż tej linii, a nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza jedynie minimalne położenie względem wskazanej linii, której przekroczyć nie można, ale też sam obiekt może być sytuowany wzdłuż tej linii i w oddaleniu od tak wyznaczonej granicy. Z tego względu, istniejąca zabudowa jest usytuowana w sposób luźny, a co za tym idzie, nie występuje konieczność wyznaczenia linii zabudowy, zobowiązującej do usytuowania budynku bezpośrednio przy tej linii, lecz jedynie stanowiącej ograniczenie lokalizacji planowanej inwestycji względem drogi. Powyższą argumentację należy uznać za prawidłową. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia § 4 ust. 1 rozporządzenia są bezpodstawne. Organ nie naruszył § 4 ust. 1 rozporządzenia skoro linia zabudowy dla wnioskowanej inwestycji nawiązuje do linii zabudowy istniejącej. Okoliczność dopuszczenia przed wyznaczoną linią zabudowy realizacji obiektów małej architektury nie oznacza wewnętrznej sprzeczności decyzji. Możliwość ich realizacji uwarunkowana została brakiem innych przeciwwskazań wynikających z obowiązujących norm i przepisów prawa. Skarżąca nie zgodziła się również ze sposobem ustalenia wskaźnika nowej zabudowy na podstawie średniego wskaźnika dla działek zabudowanych z pominięciem działek niezabudowanych. Powyższy zarzut należy uznać za bezpodstawny. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, uwzględnienie działek niezabudowanych, dla których wskaźnik zabudowy wynosi 0%, prowadzi do sztucznego zaniżenia wskaźnika zabudowy na analizowanym terenie. Zgodnie z przepisem § 5 ust. 1 rozporządzenia chodzi o to, aby wielkość powierzchni nowej zabudowy za bardzo nie odbiegała od wielkości powierzchni zabudowy na innych działkach zabudowanych, znajdujących się w analizowanym obszarze. Okoliczność, że działki niezabudowane w przyszłości mogą zostać zabudowane, nie oznacza, że z tego powodu przy wyznaczaniu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki należy uwzględnić również działki obecnie niezabudowane. Przyjęcie takiego poglądu w konsekwencji powodowałoby, że z biegiem czasu, kiedy kolejne działki zostają zabudowane, wskaźnik ten wzrasta, co w sposób nieuzasadniony i niesprawiedliwy różnicowałoby warunki zabudowy dla kolejnych (późniejszych) inwestorów (zob. wyrok NSA z 25.02.2011 r., II OSK 1857/10, LEX nr 1071193). W analizie w sposób przejrzysty i przekonujący wskazano na okoliczności uzasadniające odstąpienie od ogólnych zasad ustalania wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, określonych w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Zwrócono mianowicie uwagę, że średnia wskaźników istniejących zabudowy wielorodzinnej w obszarze analizowanym wynosi 23,0%, a średnia wskaźników wszystkich budynków w terenie analizowanym wynosi 26,5%. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla zamierzonej inwestycji określono na poziomie 20%, a zatem ustalono go na poziomie nieco mniejszym niż średnia dla zabudowy wielorodzinnej. W całym obszarze analizowanym najczęściej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zaobserwowano wartości od 18-19 % do 25-26 %, co sprawia że prawidłowo ustalono ten wskaźnik w rozmiarze 20% z tolerancją 1% (czyli od 19% do 21 %), akceptując wskaźnik deklarowany przez przyszłego inwestora. Wobec powyższego nie jest zasadny również zarzut naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia bowiem nieuwzględnienie nieruchomości niezabudowanych nie jest równoznaczne z uzyskaniem błędnych wyników analizy. Nietrafne są również zarzuty strony skarżącej dotyczące wyznaczenia szerokości elewacji frontowej. Średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi około 20,55 m, z tym że budynki mieszkalne jednorodzinne mają szerokość elewacji frontowej od około 10-11 metrów do 19,5 metra, zaś budynki mieszkalne wielorodzinne posiadają szerokość od około 13,0 - 13,5 metra i około 32,0 metra (dz. Nr 810/4, 810/6) poprzez 42,0 metry (391/10) do 86,5 metra (dz. 812/26). Z uwagi na powyższe w obszarze analizowanym słusznie przyjęto, że szerokość elewacji frontowej poszczególnych budynków od strony ul. [...] będzie wynosiła od 20,0 metrów do 42,0 metrów, czyli w bezpośrednim nawiązaniu do istniejących budynków mieszkalnych wielorodzinnych w obszarze analizowanym. Treść wniosku inwestora (41,15 m) i planowane zamierzenie inwestycyjne (budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych), przy uwzględnieniu wyników przeprowadzonej analizy, pozwala uznać przyjęte stanowisko za uzasadnione. Wskazanie powyższego przedziału znajduje uzasadnienie w wynikach analizy i wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie narusza § 6 ust 2 rozporządzenia. Jako bezzasadny ocenić również należy zarzut dotyczący nieprawidłowego wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Jak wynika z analizy sporządzonej w sprawie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - attyki ustalona została na 11,5 metra z tolerancją 1%, czyli od 10,5 metra do 12,5 metra, w nawiązaniu do zespołu zabudowy wielorodzinnej z usługami istniejącej na działkach: nr [...], nr [...] i nr [...]. Wysokość tę wyznaczono zgodnie z § 7 ust 4 rozporządzenia. Nie jest prawdą, że powyższy parametr wyznaczono w odniesieniu do dowolnie wybranego obiektu. Jak wyjaśnił Sąd pierwszej instancji parametry zabudowy zostały w większości ustalone poprzez nawiązanie do bezpośrednio sąsiadującej zabudowy w tym do tej na dz. [...], [...] i [...], którą inwestycja – w założeniu projektowym ma powielać (zespół zabudowy wielorodzinnej z usługami o wysokościach do 15,5 – 16 m.). Nie ma zatem racji skarżąca utrzymując, że parametr górnej krawędzi elewacji frontowej ustalony został w sposób całkowicie dowolny i w oderwaniu od wyników analizy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. przez wydanie decyzji w sytuacji, gdy upłynął termin ważności oświadczenia T. S.A. o możliwości przyłączenia odbiorcy do sieci elektrycznej i nie został przedłożony żaden inny dokument wskazać należy, że w takiej sytuacji organ II instancji powinien wezwać o przedłożenie aktualnego oświadczenia dysponenta sieci, aczkolwiek upływ terminu ważności oświadczenia T. S.A. sam w sobie nie ma wpływu na wynik sprawy, w sytuacji, gdy dostępność infrastruktury technicznej dla terenu inwestycji znajdującej się w nieznacznym oddaleniu od centrum miasta pozostaje poza sporem. Bezzasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. np. wyrok NSA z 11 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1462/21, CBOSA). Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2315/21, CBOSA). Wady uzasadnienia polegające na pominięciu niektórych kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą mogą doprowadzić do uchylenia wyroku tylko wówczas, gdy w świetle akt danej sprawy oraz relewantnych dla oceny legalności danego aktu administracyjnego przepisów prawa, odniesienie się do tych kwestii w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji mogło, z wysokim prawdopodobieństwem, doprowadzić do odmiennego wyniku sprawy (por. np. wyrok NSA z 15 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 396/21; wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1839/21; wyrok NSA z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 44/22 - CBOSA). Z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika natomiast obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (wyrok NSA z 29.02.2008 r., II FSK 1801/06, LEX nr 488006). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy, po pierwsze, stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Krakowie oddalając skargę. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku (por. np. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2905/20, CBOSA). W uzasadnieniu tego wyroku istotnie brak jest odrębnego wywodu dotyczącego kwestii aktualności warunków przyłączenia do sieci T. S.A. i dostawy energii elektrycznej nr [...] z [...] lipca 2019 r. Zarzut ten nie mógł być jednak rozważony jako mający ewentualnie istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy dostępność infrastruktury technicznej dla terenu tak zlokalizowanej inwestycji nie budzi wątpliwości. W związku z tym uznać należy, że analiza podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów prowadzi do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia prawidłowości wydanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.