II OSK 137/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Województwa D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 364/17 w sprawie ze skargi Województwa D. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Teatru Polskiego we W. oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 364/17 oddalił skargę Województwa D. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Teatru Polskiego we W. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zarząd Województwa D. w dniu [...] 2017 r. podjął uchwałę Nr [...] w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Teatru Polskiego we W. o następującym brzmieniu: "§ 1. Z dniem 27 kwietnia 2017 r. powierza się Panu R. L. pełnienie obowiązków dyrektora Teatru Polskiego we W., do czasu powołania dyrektora wyłonionego w trybie przewidzianym ustawą z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, nie dłużej niż trzy miesiące. § 2. Wykonanie niniejszej uchwały powierza się Marszałkowi Województwa D. § 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.". Wojewoda D. rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] 2017r., Nr [...] stwierdził nieważność uchwały Nr [...] z dnia [...] 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. Zarząd Województwa D. powołując się m.in. na art.15 ust.6 pkt 4 ustawy o działalności kulturalnej podjął uchwałę Nr [...] w sprawie odwołania Dyrektora Teatru Polskiego. W tym samym dniu, tj. [...] kwietnia 2017 r. Wojewoda D. postanowieniem Nr [...] – doręczonym stronie skarżącej również w tym samym dniu wstrzymał wykonanie powyższej uchwały Nr [...]. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] maja 2017r. Nr [...] Wojewoda D. stwierdził nieważność uchwały Nr [...] w sprawie odwołania Dyrektora Teatru Polskiego. W tej sytuacji Sąd I instancji wskazał, że stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Województwa przez organ nadzoru działający w ramach przyznanych mu przez ustawodawcę kompetencji nadzorczych wywiera skutki ex tunc, a więc z mocą wsteczną od dnia podjęcia aktu objętego stwierdzeniem nieważności. Bezpośrednią konsekwencją stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] 2017 r. w sprawie odwołania Dyrektora Teatru Polskiego we W. było wyeliminowanie wszelkich skutków prawnych wywołanych tą uchwałą od dnia jej podjęcia. Stwierdzenie nieważności wobec danego aktu wywiera taki sam skutek, jakby on nigdy nie istniał. Powyższe oznacza zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, że Zarząd Województwa D. podejmując uchwałę będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia nadzorczego podjął ją, choć w Teatrze Polskim we W. w istocie był obsadzony etat dyrektora, dyrektorem wyłonionym w drodze konkursu i powołanym z dniem [...] września 2016r. uchwałą Nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] sierpnia 2016 na okres 4-ch sezonów artystycznych tj. 31.08.2020 r. Jak wynika z art. 16a ustawy o działalności kulturalnej, możliwość jego zastosowania czyli powierzenia wyznaczonej osobie pełnienia obowiązków dyrektora została uwarunkowana istnieniem faktycznego wolnego stanowiska dyrektora instytucji kultury. Powyższego nie zmienia także wyjaśnienie, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. Zarząd doręczył uczestnikowi – C. M. akt/uchwałę o odwołaniu Go ze stanowiska dyrektora i stąd faktyczny wakat. Sąd nie podzielił powyższego poglądu ponieważ na chwilę tę przysługiwała w/w skarga do Sądu oraz uchwała ta podlegała kontroli organu nadzoru i co miało miejsce w niniejszej sprawie. Dla oceny zgodności z przepisami prawa zastosowania art. 16a powołanej ustawy znaczenie prawne ma fakt, że Wojewoda D. postanowieniem z [...] 2017 r. Nr [...] doręczonym Zarządowi Województwa D. wstrzymał wykonanie Nr [...] odwołania Dyrektora Teatru Polskiego. W świetle powyższego i mając na względzie art.16a ustawy, Sąd nie przyjął, iż podjęcie w dniu [...] kwietnia 2017r. uchwały o odwołaniu ze stanowiska dyrektora teatru, gdy przepis art.82 ust.2 ustawy o samorządzie województwa wyposażył organ nadzoru w prawo do jej wstrzymania, jak i podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego (art.82 ust.1) - uprawniało organizatora – w niniejszej sprawie Zarząd Województwa D. do podjęcia niejako natychmiastowego aktu powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Teatru w oparciu o cyt. wyżej przepis art.16a ustawy . W okolicznościach sprawy, podjęcie przez Zarząd Województwa D. zaskarżonej uchwały w oparciu o art.16a ustawy, stanowi w ocenie Sądu I instancji – istotne naruszenie prawa, bowiem na dzień [...] kwietnia 2017r. tj. dzień podjęcia powyżej uchwały nie zaistniały w istocie przesłanki z art.16a ustawy do skorzystania przez organizatora z uprawnienia do powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora teatru. Sąd nie podzielił zarzutów skargi dot. naruszenia przez organ nadzoru przepisu art.165 ust.2 i art. 171 ust 2 Konstytucji, Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz.483 ze zm.), bowiem samodzielność jednostek samorządu terytorialnego jest ograniczona przepisami prawa, a organem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego jest m.innymi wojewoda. Również Sąd nie podzielił zarzutu strony skarżącej, że organ wydając niniejsze rozstrzygnięcie działał z naruszeniem przepisu art.7 Konstytucji R.P. w związku z art.81 ustawy o samorządzie województwa, z tej to przede wszystkim przyczyny, iż przepisy w/w ustawy nie określają terminu w jakim organ nadzoru jest uprawniony do wszczęcia postępowania nadzorczego, a po drugie istotne jest przy wszczęciu postępowania istnienie w obrocie prawnym określonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarząd Województwa D. wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 p.p.s.a, zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. przez niepoprawne sporządzenie uzasadnienia wyroku polegające na ograniczeniu się do powielenia argumentacji zawartej w odpowiedzi Wojewody D. na skargę przy jednocześnie lakonicznym potraktowaniu zasadniczego zarzutu o naruszenie przepisów dotyczących wszczęcia postępowania nadzorczego decydującego o ważności zaskarżanego rozstrzygnięcia nadzorczego, 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 79, art. 81, art. 82 ust. 1, 2 i 6, 82a i 86 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2017 r. poz. 2096) oraz art. 9 ust. 1 i 2, art.15 i 16a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 862) w związku z art. 2, art. 7, art. 16 ust. 2, art. 165 i art. 171 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1977 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi w oparciu o przepis art. 176 § 1 pkt 3 ppsa w zw. z art. 188 ppsa – w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi. Oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Postawione zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie nie są zasadne. Zarzuty zarówno w zakresie naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego związane są z konstrukcją prawną nadzoru nad jednostką samorządu terytorialnego. Sprowadzają się do zarzutu naruszenia regulacji prawnej wszczęcia postępowania nadzorczego i podstaw prawnych zastosowania przez organ nadzoru sankcji nieważności uchwały organu samorządu terytorialnego w formie prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego. Artykuł 82 ust. 1 i ust. 6 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa nie reguluje wszczęcia przez wojewodę postępowania nadzorczego. W tym zakresie przyjmowane były dwie koncepcje: koncepcja wszczęcia postępowania nadzorczego z mocy prawa, po przedstawieniu przez marszałka województwa uchwały organu samorządu województwa; koncepcja wszczęcia postępowania nadzorczego przez wojewodę z urzędu. W orzecznictwie sądowym przyjęta jest druga koncepcja. W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2002 r. OPS 9/02 (Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 2003, nr 2, poz. 43), Naczelny Sąd Administracyjnt przyjął: "1. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy organ nadzoru wszczyna z urzędu, o czym zawiadamia organ gminy (art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm. w związku z art. 61 par. 1 i 4 Kpa). 2. Brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu, które może mieć wpływ na wynik sprawy.". Uchwała ta ma zastosowanie również do postępowania nadzorczego wojewody nad organami samorządu województwa. Przyjęcie takiej koncepcji wszczęcia postęowania nadzorczego z urzędu przez wojewodę ma pełne oparcie w regulacji art. 82 ust. 6 ustawy o samorządzie województwa, który stanowi, że “Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio". Zastosowanie konstrukcji prawnej odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wymaga uwzględnienia przedmiotu regulacji, do której ustawodawca stanowi o odpowiednim stosowaniu. Postępowania nadzorcze nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Odrębny przedmiot postępowania nadzorczego nie podważa zastosowania przepisów K.p.a. Za taką wykładnią przemawia to, że prawo procesowe przyjmuje regulację odpowiadającą standardom demokratycznego państwa prawnego, a zatem stworzenia gwarancji prawnych obrony przez wysłuchanie, przeprowadzenie w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego. Brak w ustawie o samorządzie podstawowej regulacji procesowej postępowania nadzorczego daje pełne uzasadnienie odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a., w tym art. 61 § 1 K.p.a. Przesądza to o charakterze czynności przedstawienia uchwał organów samorządu województwa, wojewodzie, a tym samym przesądza o znaczeniu prawnym regulacji art. 81 ustawy o samorządzie województwa dla ustalenia dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzorczego. Według art. 81 ustawy o samorządzie województwa "Marszałek województwa przedstawia wojewodzie uchwały sejmiku województwa oraz uchwały zarządu województwa podlegające nadzorowi w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia (...)". Nałożony na marszałka województwa obowiązek funkcjonujący w ramach obligatoryjnego systemu nadzoru w administracji publicznej, realizowany przez czynności o charakterze wyłącznie technicznym, które nie wszczynają ani samoistnie nie kształtują w inny sposób zasad i formy wszczęcia postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały. Stanowisko to wyrażone w powołanej uchwale należy podzielić. Znajduje ono w pełni oparcie w konstytucyjnej regulacji kompetencji nadzorczej wojewody, która otwiera możliwość prawną sprawowania nadzoru, wyłączając bezczynność marszałka województwa wykonania obowiązku, o którym stanowi art. 81 ustawy o samorządzie województwa. Zgodnie z art. 80 ustawy o samorządzie województwa "Organy nadzoru mają prawo żądania informacji i danych, dotyczących organizacji i funkcjonowania województwa, niezbędnych do wykonywania przysługujących im uprawnień nadzorczych". W doktrynie podkreśla się szeroki zakres przedmiotowy obowiązku informacyjnego na żądanie organu nadzoru, w związku z jego kompetencją nadzorczą. Nałożony na organy samorządu województwa obowiązek informacyjny został ukształtowany bez ograniczeń przedmiotowych, a zatem obejmuje też żądanie przedłożenia uchwały organu samorządu terytorialnego. Nie można zatem z regulacji kompetencji ustawowej organu nadzoru wszczęcia postępowania nadzorczego z urzędu wyprowadzić naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Wszczęcie postępowania nadzorczego z urzędu przez wojewodę ograniczone jest do stwierdzenia faktu podjęcia uchwały. Nie jest ograniczone przesłanką niezgodności z prawem uchwały, skoro ustalenia w tej materii, stanowią przedmiot postępowania nadzorczego. W sprawie poza sporem jest, że w dacie wszczęcia postępowania nadzorczego Zarządu Województwa D. podjął uchwałę, co uzasadniało podjęcie czynności nadzorczych. Z przypisania cechy domniemania prawidłowości uchwały samorządu województwa nie ma podstaw do wykluczenia wszczęcia postępowania nadzorczego, skoro przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie czy nie wystąpiła niezgodność z przepisami prawa, która daje podstawy do obalenia domniemania prawidłowości uchwały. Artykuł 81 ustawy o samorządzie województwa nakładający na marszałka województwa obowiązek przedstawienia uchwały sejmiku województwa oraz uchwały zarządu województwa podlegającej nadzorowi w ciągu siedmiu dni od dnia podjęcia nie reguluje daty wszczęcia postępowania nadzorczego. Artykuł 82 ust. 1 in fine ustawy o samorządzie województwa reguluje granice czasowe wykonania kompetencji nadzorczej w formie rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały, stanowiąc, że: "O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 81". Przedłożenie uchwały nie wszczyna postępowania nadzorczego, jak i nieprzedłużenie uchwały nie wyklucza wszczęcia postępowania nadzorczego. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa nie przedłożenie uchwały w terminie określonym w art. 81 tej ustawy otwiera dopuszczalność stwierdzenia nieważności uchwały po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Argumentacja w uzasadnieniu w zakresie dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzorczego przed doręczeniem uchwały objętej rozstrzygnięciem nadzorczym, odpowiada wymogom wyznaczonym przepisem art. 141 § 4, wskazując podstawę i motywy wykładni. Należy też wskazać, że nie zostały naruszone przepisy postępowania w zakresie zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego. Przepisy K.p.a. nie określają formy wszczęcia postępowania. Konsekwentnie przyjmuje się, że wszczęcie postępowania następuje z chwilą pierwszej czynności w sprawie. Do takiego zawiadomienia należy zaliczyć doręczenie w dniu [...] kwietnia 2017 r. przez Wojewodę D. postanowienia Nr [...] o wstrzymaniu wykonania uchwały Zarządu Województwa D. z [...] 2017 r. Nr [...] w sprawie odwołania Dyrektora Teatru Polskiego. Uchwałę Zarządu Województwa D. z [...] 2017 r. Nr [...] w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Teatru Polskiego jest przedmiotowo zależna od uchwały z [...] 2017 r. Nr [...]. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej". Jedna z podstawowych wartości demokratycznego państwa prawnego jest wartość praworządnego działania organów władzy publicznej. Stanowi o tym art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Organy władzy publicznej a zatem i organy samorządu terytorialnego związane konstytucyjną zasadą praworządności obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Regulacja art. 16 ust. 2, art. 165, art. 171 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 79, art. 81, art. 82 ust. 1,2 i 6, art. 82a, art. 86 ustawy o samorządzie województwa przyznająca samorządowi terytorialnemu samodzielność w wykonywaniu zadań publicznych i poddająca tą samodzielność ochronie sądowej nie uchyla konstytucyjnej zasady praworządności. Organy samorządu województwa obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Umocowaniem związania organów samorządu województwa konstytucyjną zasadą praworządności jest konstytucyjna regulacja poddania nadzorowi. Zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności". Według art. 79 ustawy o samorządzie województwa "Nadzór nad wykonywaniem zadań województwa jest sprawowany na podstawie kryterium zgodności z prawem" Tak wyznaczone kryterium nadzoru nie zawiera rodzaju naruszeń prawa, a stanowi jedynie o zgodności z prawem. Wymaga dla wyznaczenia dopuszczalności stosowania środka nadzorczego wykładni art. 79 w związku z art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Według art. 82 ust. 1 "Uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna (...)". Art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa również nie określa rodzaju naruszenia prawa, które daje podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały, a jedynie w art. 82 ust. 5 wyłącza jej zastosowanie w przypadku nieistotnego naruszenia prawa. Wymaga zatem wyprowadzenia rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniają zastosowanie sankcji nieważności uchwały, a w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności, organy samorządu terytorialnego związane są przepisami prawa. Uchwała organu samorządu terytorialnego naruszenia przepisu prawa, jeżeli wydana została z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa wyznaczających właściwość organu, naruszeniem przepisów prawa regulujących przesłanki materialnoprawnej treści, naruszeniem przepisów prawa regulujących procedurę podjęcia uchwały. Każde z tych rodzajów naruszenia przepisów prawa daje podstawę do zastosowania środka nadzoru. W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 16a w związku z art. 9 ust. 1 i ust.2 i art. 15 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 862) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Według art. 16a "Do czasu powołania dyrektora wyłonionego w trybie przepisów art. 15 lub art. 16 albo do czasu powierzenia zarządzania instytucją kultury osobie fizycznej lub prawnej w trybie przepisów art. 15a organizator może powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora wyznaczonej osobie na okres nie dłuższy niż do końca sezonu artystycznego następującego po sezonie, w trakcie którego dyrektor został odwołany albo akt jego powołania wygasł - w przypadku instytucji artystycznej oraz na okres nie dłuższy niż rok - w przypadku instytucji kultury innej niż instytucja artystyczna". Artykuł 16a wyznacza przesłankę dopuszczalności zastosowania trybu powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora wyznaczonej osobie. Jest to tryb nadzwyczajny, co wynika z reguły obowiązku organizatora zastosowania trybu uregulowanego w art. 15 lub art. 16 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zastosowanie tego trybu jest dopuszczalne jeżeli stanowisko dyrektora instytucji kultury nie jest obsadzone. Zasadnie w zaskarżonym wyroku Sąd wywiódł, że zastosowanie tego trybu może mieć miejsce tylko gdy doszło do skutecznego odwołania dyrektora instytucji kultury. Dla oceny czy w sprawie ten stan faktyczny wystąpił znaczenie prawne ma zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania uchwały organu samorządu województwa. Należy odróżnić instytucję wstrzymania uchwały od prawomocności rozstrzygnięcia nadzorczego. Nadanie rozstrzygnięciu nadzorczemu przymiotu prawomocności powoduje skutek nieważności uchwały od momentu jej uchwalenia. Dla dopuszczalności wyprowadzenia skutków prawnych uchwały znaczenie prawne ma jednak również instytucja wstrzymania wykonania uchwały. Instytucja wstrzymania wykonania uchwały zawiesza dopuszczalność wyprowadzenia skutków prawnych uchwały. Według art. 82 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa "Organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub w toku tego postępowania, może wstrzymać jej wykonanie". Wstrzymanie wykonania uchwały jest zawieszeniem czasowym jej skutków prawnych. Dalej idące następstwa ma prawomocność rozstrzygnięcia nadzorczego. Nie oznacza to jednak, że dla dopuszczalności wyprowadzenia w sprawie stanu faktycznego odwołania dyrektora Teatru Polskiego nie miało znaczenia prawnego wstrzymanie uchwały o odwołania dyrektora Teatru Polskiego przez Wojewodę D. postanowieniem z [...] 2017 r. Nr [...]. Nie można w związku z tym podzielić stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej, że uchwała o odwołaniu dyrektora Teatru Polskiego zachowała moc do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego, a zatem nie można stwierdzić, że stanowisko to było obsadzone, co wyłączało dopuszczalność powierzenia zarządzania instytucją kultury w trybie unormowanym w art. 16a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Zarzut zatem naruszenia art. 16a, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 15 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, art. 82 ust. 2, art. 82a i art. 86 ustawy o samorządzie województwa, nie jest zasadny. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd w pełni wywiódł zgodność z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego, a wywiódł co do braku obligatoryjności powierzenia pełnienie obowiązków nie ma znaczenia dla oceny, że wyrok odpowiada przepisom prawa. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.