II OSK 1357/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant asystent sędziego Aneta Kolarz-Kucięba po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 363/15 w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 363/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent W., decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., po rozpoznaniu wniosku [...] S.A. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu na rzecz wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. gen. J.[...] we W. oraz przebudowę ciągu pieszo-jezdnego, demontaż kabla, budowę: zewnętrznej instalacji hydrantowej, instalacji oświetlenia terenu, instalacji drenażu opaskowego płyty fundamentowej, na działkach nr [...] obręb P. Po rozpatrzeniu odwołania B. F. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej " [...]" od w/w decyzji, Wojewoda D. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że w sprawie zaistniały wszelkie przesłanki wydania decyzji o pozwoleniu na budowę określone w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) - dalej Pr. bud. Na podstawie postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2014 r., uchylającego postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2014 r. i stwierdzającego, że nie zajęcie stanowiska w terminie 30 dni przez Miejskiego Konserwatora Zabytków traktuje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych, należało uznać, że inwestor dysponuje uzgodnieniem konserwatorskim. W ocenie organu odwoławczego, inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2009 r., m.in. pod względem przewidzianych w niej wysokości elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, dachu płaskim, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz faktycznego otoczenia planowanej inwestycji doprowadziła organ do przekonania o prawidłowym przyjęciu przez projektanta, że planowana inwestycja położona będzie w zabudowie śródmiejskiej. Projektowana inwestycja znajduje się w zgrupowaniu intensywnej zabudowy w funkcjonalnym centrum miasta W., zaś lokalizację nieruchomości w obszarze zabudowy śródmiejskiej potwierdza m.in. protokół publicznego przetargu przeprowadzony przez Urząd Miejski W. w dniu 16 października 2012 r. Rozpoznając skargę od w/w decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący nie odniesienia się przez Wojewodę D. do kwestii braku zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera argumentację w tym zakresie, zaś lektura zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji o warunkach zabudowy nie doprowadziła Sądu do przekonania o niezgodności inwestycji z ustalonymi warunkami zabudowy. Sąd za niezasadne uznał również zarzuty dotyczące nienależytego rozpatrzenia przez organ odwoławczy kwestii podniesionej w odwołaniu, a dotyczącej położenia inwestycji w zabudowie śródmiejskiej. W ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji omawia to zagadnienie w wystarczającym zakresie. Poczynione przez Wojewodę ustalenia Sąd I instancji podtrzymał w całości. Wobec tego, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji dla terenu objętego inwestycją nie obowiązywał plan miejscowy, położenie inwestycji w zabudowie śródmiejskiej należało ustalić w oparciu o to, czy teren inwestycji znajduje się w zgrupowaniu intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne centrum miasta lub dzielnicy miasta. Wobec faktu, że miasto W. nie jest podzielone na dzielnice, zarzuty skargi w zakresie nie rozważenia przez organ, co jest centrum dzielnicy, były bezzasadne. Sąd stwierdził, że lokalizację P. we W. można uznać za śródmiejską choćby w oparciu o mapę miasta i jest to fakt znany powszechnie, zarówno organowi, samej skarżącej, jak i Sądowi. Sąd powołał treść art. 39 ust. 4 Pr. bud. zobowiązujący wojewódzkiego konserwatora zabytków do zajęcia stanowiska w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę i wskazał, że nie zajęcie stanowiska w terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. Prezydent W. wystąpił do wojewódzkiego konserwatora zabytków o uzgodnienie projektu budowlanego, jednak organ ten nie wydał postanowienia w ustawowym terminie, co pociąga za sobą wniosek o nie zgłoszeniu zastrzeżeń do wniosku o pozwolenie na budowę. Brak uzgodnienia w terminie wiązał organ administracji budowlanej i nie pozwalał mu na czynienie samodzielnych ustaleń w tym zakresie. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Organy przeprowadziły wszystkie niezbędne dowody istotne w sprawie i dokonały prawidłowej oceny zebranego materiału. Uzasadnienie decyzji organów obu instancji spełnia ustawowe wymogi. Nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania pozostawało bez znaczenie dla sprawy, bowiem gdyby argumenty przedstawione w odwołaniu okazały się skuteczne, organ nie wydałby decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Skargę kasacyjną od w/w wyroku wniosła B. F., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., że został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na oddalenie skargi przez Sąd, mimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na błędne uznanie przez Sąd, że zaskarżona decyzja organu II instancji odpowiada wymogom w/w ustawy, w sytuacji, gdy organ naruszył: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 Pr. bud. w zw. z § 13 ust. 1, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, który nie spełnia dopuszczalnych norm wysokości przesłaniania, 2) § 13 ust. 4 w zw. z § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia poprzez ich zastosowanie m.in. w oparciu o niewłaściwą interpretację polegającą w szczególności na przyjęciu, że miarodajne do określenia istnienia zabudowy śródmiejskiej są zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, 3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 w zw. z § 3 ust. 1 i § 13 ust. 4 rozporządzenia poprzez nie przeprowadzenie odpowiednich dowodów, w szczególności zaniechanie analizy w zakresie intensywności zabudowy na przedmiotowym terenie oraz analizy, gdzie znajduje się faktyczne centrum dzielnicy, w obrębie której ma powstać projektowany obiekt, 4) art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, który nie spełnia warunku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym w zakresie dostępu do światła, odprowadzania wód opadowych, odległości projektowanego budynku od nieruchomości sąsiednich, 5) art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b Pr. bud. w zw. z § 29 i § 30 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu, który nie spełnia w wystarczającym stopniu wymogów związanych z odprowadzaniem wód opadowych, 6) art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 Pr. bud. w zw. z § 12 ust. 7 oraz § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia poprzez pominięcie ustalenia odległości kondygnacji podziemnej garażu i zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego posadowienie kondygnacji podziemnej garażu w odległości 1,70 m od granicy z działkami [...], obręb P., podczas gdy minimalna odległość powinna wynosić 3 m., 7) art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów dotyczących rzędnych terenu i bezkrytyczne oparcie się w tej mierze na wyjaśnieniach inwestora, 8) art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 Pr. bud. poprzez nie przeprowadzenie samodzielnej oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami o ochronie zabytków w sytuacji przyjęcia fikcji pozytywnego uzgodnienia projektu przez Miejskiego Konserwatora Zabytków we W., pomimo wskazania przez niego istotnych argumentów świadczących o niezgodności projektu budowlanego z powołanymi przepisami, 9) art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionych w odwołaniu: zarzutu nie przeprowadzenia samodzielnej oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami o ochronie zabytków oraz zarzutu dotyczącego jego niezgodności z decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, 10) art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 Pr. bud. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla przedsięwzięcia pod nazwą "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem przy ul. G.[...] we W." pomimo, że faktycznie zaprojektowano parking wyniesiony w części ponad poziom terenu na wysokość 1,40 m, a więc nie stanowiący podziemnej części budynku, 11) art. 15 K.p.a. poprzez dokonanie przez organ II instancji wyłącznie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, bez ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., że został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 32, art. 34, art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 i 4 Pr. bud. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd (za organem II instancji), że organy prawidłowo oceniły kompletność złożonej przez inwestora dokumentacji, prawidłowo dokonano analizy tejże dokumentacji i w efekcie w sposób zgodny z w/w przepisami ustawy - Prawo budowlane dokumentację tę zatwierdzono i udzielono pozwolenia na budowę, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie powyższych wniosków oraz na zastosowanie w/w przepisów, 2) art. 39 ust. 4 Pr. bud. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd za organem II instancji, że organ ochrony zabytków nie zgłosił zastrzeżeń co do przedmiotowych rozwiązań projektowych pomimo wskazania przez Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r. istotnych argumentów świadczących o niezgodności projektu budowlanego z powołanymi przepisami, 3) art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 7 i 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych ustaw poprzez jego niezastosowanie i nieuprawnione przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do uznania fikcji pozytywnego uzgodnienia przedmiotowego projektu przez Miejskiego Konserwatora Zabytków we W., pomimo wskazania przez tenże organ istotnych argumentów świadczących o niezgodności projektu budowlanego z powołanymi przepisami oraz nieprzeprowadzenie przez organy samodzielnej oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami o ochronie zabytków. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosło Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o., domagając się oddalenia skargi kasacyjnej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec nie stwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Niezasadne okazały się powołane w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 Pr. bud. w zw. z § 3 ust. 1, § 13 ust. 1 i 4, § 57, § 60, § 29, § 30, § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych zarzutami kasacyjnymi spełniającymi wymogi prawne wynikające z art. 174 i 176 p.p.s.a. Unormowanie podstaw kasacyjnych oparte jest na klasyfikacji prawa na prawo materialne i prawo procesowe. Zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie mogą być formułowane poprzez powołanie przepisów prawa materialnego, bowiem samodzielną podstawę kasacyjną w tym zakresie określa art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy regulujące samo rozstrzygnięcie. Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, dlatego też wskazanie podstaw kasacyjnych powinno być precyzyjne, jasne i odpowiadać kryteriom ustawowym. Profesjonalny pełnomocnik powinien zwrócić uwagę na to, aby wskazane jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenia prawa zostały prawidłowo powiązane z art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. Sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej nie odpowiadający wymogom ustawowym odnośnie prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności środka zaskarżenia w powołanym zakresie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 oraz art. 15 K.p.a. nie zawierał usprawiedliwionych podstaw. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, organy orzekające w sprawie zgromadziły materiał dowodowy zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania wyjaśniającego wynikającymi z ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i poddały ocenie wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja, zgodnie z którą organy administracji publicznej wadliwie zaniechały dokonania w sprawie samodzielnej oceny zgodności inwestycji z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Z treści art. 39 ust. 4 Pr. bud. wynika bowiem obowiązek wojewódzkiego konserwatora zabytków do zajęcia stanowiska w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę obiektu budowlanego ujętego w ewidencji zabytków ( w formie uzgodnienia), przy czym nie zajęcie stanowiska w ustawowym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. Ze względu na objęcie przedmiotowego obiektu budowlanego ochroną konserwatorską, Prezydent Miasta W.wystąpił do wojewódzkiego konserwatora zabytków o uzgodnienie wymagane w/w przepisem. Uzgodnienie takie nie zostało dokonane we wskazanym terminie, co zgodnie z art. 39 ust. 4 Pr. bud. pociągało za sobą skutek braku zgłoszenia zastrzeżeń odnośnie przedłożonej dokumentacji projektowej i planowanej inwestycji. Przepis art. 39 ust. 4 Pr. bud. wprowadza instytucję współdziałania organów, która jest wynikiem podziału kompetencji pomiędzy różnymi organami administracji publicznej, służącej włączeniu określonego wyspecjalizowanego organu w proces rozpatrywania indywidualnej sprawy ze względu na potrzebę uzgodnienia projektowanego rozstrzygnięcia z uwagi na jego szczególny charakter. Zasadą postępowania uzgodnieniowego jest to, że organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej nie weryfikuje prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ dokonujący uzgodnienia i nie ma wpływu na jego treść, zaś kwestionowanie tego aktu odbywa się w odrębnym postępowaniu. To wyrażenie stanowiska przez wojewódzkiego konserwatora zabytków w przedmiocie planowanej inwestycji zapewnia zgodność decyzji wydanej przez organ architektoniczno - budowlany z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W sytuacji, gdy w sprawie organ ochrony konserwatorskiej nie wyraził w ustawowym terminie zastrzeżeń co do planowanej inwestycji, organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji w oparciu o samodzielnie dokonane ustalenia w tym zakresie. Uzgodnienie organu ochrony konserwatorskiej jest wiążące dla organu architektoniczno - budowlanego i wyłącza możliwość podważenia przez ten organ wniosków z niego płynących w toku postępowania głównego. Brak samodzielnych ustaleń organu architektoniczno - budowlanego w zakresie zgodności inwestycji z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie świadczy zatem o pominięciu kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i naruszeniu reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Oprócz powyższego, skarżąca nie powołała żadnych dowodów, ani okoliczności, których przeprowadzeniu oraz ocenie uchybiły organy orzekające w sprawie. Skuteczne powołanie się na zarzut w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga jako warunek sine qua non konstrukcji zarzutu wskazania nie tylko konkretnego uchybienia, ale również tego, dlaczego mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skarżąca pominęła w argumentacji skargi kasacyjnej. Należy również podkreślić, że zarzuty skargi kasacyjnej stanowią w zasadzie powielenie zarzutów skargi, która była przedmiotem wnikliwej analizy Sądu I instancji. Nie budzi zastrzeżeń stanowisko Sądu I instancji, że organy właściwie oceniły kompletność złożonej przez inwestora dokumentacji projektowej, dokonując prawidłowej jej analizy, w efekcie w sposób zgodny z przepisami ustawy - Prawo budowlane dokumentację tę zatwierdzono i udzielono pozwolenia na budowę. Uzasadnienie wydanych decyzji spełnia kryteria sformułowane w art. 107 § 3 K.p.a. i wyjaśnia należycie przesłanki, które w odniesieniu do treści art. 35 ust. 1 w zw. z ust. 4 Pr. bud. przemawiały za wydaniem rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem inwestora. Ustalenia organów administracji co do położenia inwestycji na terenie ścisłego centrum miasta w otoczeniu intensywnie zgrupowanej zabudowy śródmiejskiej, co wynika m.in. z postanowień Studium, nie nasuwają wątpliwości, zaś skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów ( w szczególności wyników analiz terenu), które mogłyby tę ocenę skutecznie podważyć. Wbrew stanowisku skarżącej, charakter zabudowy na przedmiotowym terenie wskazuje na znaczny stopień jego skoncentrowania. Ponieważ teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym protokołu z publicznego przetargu z dnia [...] października 2012 r., jak również w świetle faktów powszechnie znanych, ustalono, że jest on faktycznie zlokalizowany w obszarze funkcjonalnego śródmieścia, w otoczeniu zwartej zabudowy o funkcjach charakterystycznych dla centrum jednostki administracyjnej jaką jest miasto (usługi, urzędy, itd.). W otoczeniu planowanej inwestycji znajduje się zabudowa zwarta, charakterystyczna dla zabudowy centralnej ze względu na funkcje, wielkość oraz obszar zabudowy. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie decyzji organu odwoławczego porusza problematykę zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, bowiem organ ten wyraźnie odniósł się do treści decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. i jej zgodności z przedłożonym projektem budowlanym, m.in. w zakresie wysokości, szerokości budynku, zadaszenia i wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy (str. 3 uzasadnienia decyzji). Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 136 oraz art. 15 K.p.a. W stanie prawnym na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, zasadność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy pozostawiona była ocenie tego organu, który w stanie niniejszej sprawy prawidłowo ocenił materiał dowodowy jako kompletny i wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak jak zostało to już zasygnalizowane, skarżąca stawiając zarzut rozstrzygnięcia sprawy na postawie niekompletnego materiału dowodowego nie wskazała na żadne konkretne dowody, które nie zostały przeprowadzone przez organ, ani na okoliczności, których organ nie wyjaśnił w toku postępowania. Organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania, bowiem wbrew argumentacji skarżącej, nie ograniczył się do kontroli decyzji organu I instancji, lecz ponownie przeanalizował wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę w kontekście przesłanek jego udzielenia i zarzutów odwołania, o czym świadczy treść uzasadnienia decyzji organu II instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 32, art. 34, art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 i 4, art. 39 ust. 4 Pr. bud. oraz art. 4 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 7 i 8 ustawy z 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wskazać należy, że został on sformułowany nieprecyzyjnie, bowiem pomija poszczególne jednostki redakcyjne przepisu art. 32 i 34 Pr. bud., jakimi są punkty i ustępy. Pomijając jednak powyższe zarzut ten sprowadza się w istocie do powielenia argumentacji organu ochrony konserwatorskiej odnośnie planowanej inwestycji wyrażonej w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. Postanowienie to zostało jednak uchylone postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2014 r. i tym samym wyeliminowane z obrotu prawnego. Stanowisko zawarte przez organ konserwatorski w tym postanowieniu nie mogło zatem wpłynąć na rozstrzygnięcie organu architektoniczno - budowlanego. Co więcej brak wyrażenia w ustawowym terminie stanowiska przez organ ochrony konserwatorskiej odnośnie projektu budowlanego pociąga za sobą konsekwencję niezgłoszenia zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych i w konsekwencji prowadzi do uzyskania przez inwestora uzgodnienia konserwatorskiego dla planowanej inwestycji. W ramach wskazanego zarzutu skarżąca bezskutecznie wywodzi również braki przedłożonej dokumentacji projektowej. W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zarówno organów orzekających w sprawie, jak i Sądu I instancji o kompletności przedłożonej dokumentacji i jej zgodności z wymogami art. 34 ust. 3 Pr. bud., tym bardziej, że skarżąca w żaden sposób nie wywiodła jakie to wady projektu miałyby skutkować odmową wydania pozwolenia na budowę. Mimo, że pierwotnie załączone do wniosku dokumenty rzeczywiście nie spełniały wymogów określonych ustawą - Prawo budowlane, braki te zostały uzupełnione przez inwestora w wykonaniu postanowienia organu architektoniczno - budowlanego z dnia [...] września 2013 r. Wobec spełnienia warunków ustawowych, związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę obligował organ do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.