II OSK 1353/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1751/22 w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 21 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1751/22, oddalił skargę D. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) po rozpatrzeniu odwołania D. K., A. S. i R. S. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z 11 lutego 2022 r., znak: [...], stwierdzającej, na wniosek D. K., A. S. i R. S., że decyzja Starosty Kościerskiego z 28 maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku magazynowego na działce nr ew. [...], w obrębie ew. [...], gm. [...], została wydana z naruszeniem prawa. Skargę na powyższą decyzję złożyła D. K., zarzucając jej naruszenie art. 37b ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie i tym samym nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na upływ 5 lat od dnia jej doręczenia, pomimo braku jej doręczenia, a także niewłaściwą wykładnię przepisów intertemporalnych (art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r. poz. 471) opierającą się na argumentacji a contrario z pominięciem zasady tempus regit factum. GINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Uzasadniając oddalenie powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja GINB, nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 37b Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniem art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). W rozpoznawanej sprawie, nie jest zdaniem Sądu sporne, że kwestionowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty Kościerskiego z dnia 28 maja 2015r., wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na jej niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej zabudowy. Sąd w pełni podzielił w tym zakresie ocenę oraz argumentację organu odwoławczego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił także ocenę organu odwoławczego co do braku naruszenia w sposób rażący innych przepisów prawa oraz, że decyzja ta nie jest obarczona pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast ocena zasadności zastosowania przez organy regulacji przewidzianej w art. 37b Prawa budowlanego oraz wykładnia art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Zdaniem Sądu przedstawiona w skardze argumentacja, zgodnie z którą przepis art. 37b Prawa budowlanego nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 37b został dodany do ustawy Prawo budowlane przepisem art. 1 pkt 21 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 z późn. zm., dalej: "ustawa zmieniająca"), która weszła w życie 19 września 2020 r. W myśl art. 25 i 26 ustawy zmieniającej, do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy zmieniającej, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, 2) dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia - przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Uwzględniając powyższe regulacje, Sąd stanął na stanowisku, że niniejsze postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem, zatem dla oceny możliwości zastosowania przepisu art. 37b Prawa budowlanego w niniejszej sprawie ma znaczenie okoliczność, kiedy zostało wszczęte postępowanie nieważnościowe, a nie kiedy została wydana weryfikowana w tym postępowaniu decyzja. Nie można zdaniem Sadu podzielić argumentacji skarżącej, że w myśl art. 1 Prawa budowlanego ustawa ta "normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach", a zatem sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji (a więc sprawa "ogólna" administracyjna) nie jest przedmiotem unormowania w Prawie budowlanym i art. 25 ustawy nowelizującej nie stanowi przepisu intertemporalnego, który mógłby się odnosić do sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd w pełni w tym zakresie podzielił pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2021 r., VII SA/Wa 1149/21, zgodnie z którym postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem odrębnym od postępowania o pozwolenie na budowę prowadzonego w trybie zwykłym, lecz oceniając decyzję pod kątem ewentualnego wystąpienia wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., organ dokonuje tego przez pryzmat przepisów ustawy - Prawo budowlane. W sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego (w tym ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane), również w przypadku, gdy sprawa rozpatrywana jest w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji, zwłaszcza w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wprawdzie w tym trybie organ nie rozstrzyga sprawy co do istoty, lecz orzeka jedynie czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., lecz dokonuje oceny tych przesłanek przez pryzmat przepisów prawa budowlanego. W związku z powyższym, wszczętą przed dniem 19 września 2020 r. sprawę dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę można uznać za sprawę "uregulowaną ustawą zmienianą w art. 1", a więc ustawą - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed tą datą." Uwzględniając zatem a contrario przedstawioną w przytoczonym wyroku argumentację, Sąd stwierdził, że do spraw, w których postępowanie nieważnościowe wszczęto po dniu 19 września 2020 r., będą już miały zastosowanie przepisy prawa budowlanego w nowym brzmieniu, w tym również art. 37b. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie postępowanie nieważnościowe, zostało wszczęte w dniu 30 września 2021 r. (data wpływu wniosku do organu wojewódzkiego). Zdaniem Sądu słuszności argumentacji strony skarżącej, nie potwierdza również przytoczony w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2658/18. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że "w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 37b Prawa budowlanego obowiązujący od 19 września 2020 r. Na odmienną ocenę nie pozwala treść norm intertemporalnych zawartych w art. 25-33 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Nie wynika z nich aby nowy przepis miał zastosowanie do zakończonych spraw administracyjnych lub w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym takich spraw". Sąd wskazał, że wyrok ten został wydany w innym stanie faktycznym, gdzie postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte przed 19 września 2020 r. Dodał także, że art. 27 ust. 1 ustawy zmieniającej, przewiduje stosowanie przepisów dotychczasowych ale tylko do zamierzeń budowlanych, które są "realizowane". Nie dotyczy więc inwestycji, które jak będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek magazynowy, zostały już "zrealizowane". Nie zasługuje także w ocenie Sądu na uwzględnienie argumentacja skarżącej, która wskazuje, że z uwagi na obszar oddziaływania inwestycji, powinna być uznana za stronę, a ponieważ nie doręczono jej kwestionowanej decyzji Starosty, wskazany w art. 37b Prawa budowlanego termin 5 letni nie zaczął w odniesieniu do niej jeszcze biec. Sąd podzielił w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2022 r., VII SA/Wa 476/22, zgodnie z którym, "Stosując art. 37b ust. 1 Prawa budowlanego nie należy zatem brać pod uwagę nieprawidłowego ukształtowania katalogu stron postępowania zwyczajnego w tym sensie, że termin ten będzie się liczył tak samo, nawet jeśli postępowanie nieważnościowe będzie prowadzone z wniosku podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu zwyczajnym. Analizowany przepis ogranicza bowiem możliwość wydania przez właściwy organ decyzji stwierdzającej nieważność - bez względu na to, czy postępowanie nieważnościowe toczy się z urzędu czy na wniosek. Ponadto, sytuacja, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwyczajnym stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt k.p.a.), nie zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji." Zdaniem Sądu powyższa ocena dająca prymat zasadzie trwałości decyzji administracyjnych poprzez wprowadzony ustawą zmieniającą art. 37b, znajduje także potwierdzenie w poglądach przedstawicieli nauki prawa. Wskazują oni, że "ustawodawca uznał, że okres 5 lat jest wystarczający na stwierdzenie ewentualnych nieprawidłowości w decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym nie chodzi o jakiekolwiek nieprawidłowości czy błędy decyzji, lecz o kardynalne wady, czyli o charakterze nadzwyczajnym. Termin 5-letni liczony będzie od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem prawodawcy dzięki temu rozwiązaniu wzmocniona zostanie w ten sposób trwałość decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy upłynie termin 5 lat, o którym stanowi komentowana regulacja, organ stwierdzi, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa. Uprawniony podmiot może wówczas dochodzić ewentualnych roszczeń odszkodowawczych w procesie cywilnym w trybie art. 417 i 4171 k.c. przed sądem powszechnym" (A. Plucińska-Filipowicz, T. Filipowicz (w:) Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 37 (b). "Biorąc pod uwagę wyrok TK z 12.05.2015 r., P 46/13, w zakresie, w jakim wskazuje on na konieczność uwzględnienia czasu, jaki minął od dnia wydania decyzji objętej postępowaniem o stwierdzenie nieważności, wzmocniona trwałość wynikająca z art. 37b pr. bud. może być również stosowana do pozwoleń na budowę wydanych przed wejściem w życie tego przepisu 138." (Sypniewski Dominik (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Opublikowano: WKP 2022). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że kontrolowana decyzja Starosty Kościerskiego z 28 maja 2015 r., nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jednak z uwagi na to, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 37b ustawy Prawo budowlane, brak jest możliwości stwierdzenia jej nieważności, a organ I instancji zasadnie ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. Skargą kasacyjną D. K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U, z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 37b ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2021 r, poz. 2351 ze zm.) poprzez jego zastosowanie i tym samym nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na upływ 5 lat od dnia jej doręczenia, pomimo braku jej doręczenia, a także niewłaściwą wykładnię i zastosowanie przepisów intertemporalnych (art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r. poz. 471) opierającą się na argumentacji a contrario z pominięciem zasady tempus regit factum i uznając wszczęte przed dniem 19 września 2020 r. sprawy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę za sprawy "uregulowane ustawą zmienianą w art. 1". Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2022 r. oraz decyzji jej poprzedzającej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2023 r. uzupełniając braki formalne skargi kasacyjnej D. K. wniosła o jej rozpoznanie na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionego środka odwoławczego należy zauważyć, iż niesporne pozostaje w niniejszej sprawie, iż w ramach prowadzonego postępowania nadzwyczajnego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Kościerskiego z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację budynku magazynowego na terenie działki nr [...] położonej w gminie [...], wszczętego na wniosek z 30 września 2021 r. stwierdzono, że weryfikowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z uwagi na jej niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...]z dnia 24 kwietnia 2012 r. nr [...]Dz. Urz. Woj. Pomor. [...].) w zakresie dopuszczalnej zabudowy. Dodatkowo w toku postępowania rozpoznawczego ustalono, iż decyzja weryfikowana w postępowaniu nieważnościowym została skutecznie doręczona inwestorowi w dniu 28 maja 2015 r. a więc od tej chwili upłynęło już ponad 5 lat co spowodowało zastosowanie obowiązującego w momencie rozstrzygania tej sprawy art. 37b ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji więc w postępowaniu nieważnościowym na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. podjęto rozstrzygnięcie stwierdzające, iż decyzja Starosty Kościerskiego z 28 maja 2015 r. została wydana z naruszeniem prawa. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie miał natomiast zastosowania przepis intertemporalny art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy-Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Stanowisko to w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd pierwszej instancji zostało w pełni zaaprobowane zaś skarga kasacyjna zarzutem naruszenia prawa materialnego art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 37b ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy-Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw poprzez ich wadliwe zastosowanie oraz błędną wykładnię kwestionuje ten pogląd, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i podjętych w sprawie decyzji. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności zastosowania przez organy regulacji przewidzianej w art. 37b Prawa budowlanego oraz wykładnia art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Nie można jednak podzielić zarzutów wniesionej skargi kasacyjnej, gdyż w realiach tej sprawy pozostają całkowicie nieusprawiedliwione. Wbrew zarzutom wniesionego środka odwoławczego trafnie przyjęto w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, iż należało w tej sprawie zastosować art. 37b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który wszedł w życie 19 września 2020 r. Norma art. 37b ust. 1 ww. ustawy stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 5 lat. Z kolei art. 37b ust. 2 tej ustawy statuuje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Z akt sprawy wynika, że decyzja Starosty Kościerskiego z 28 maja 2015 r. została doręczona inwestorowi 28 maja 2015 r., co jest niesporne. Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty Kościerskiego wpłynął do organu w dniu 30 września 2021 r. a więc już w dniu wszczęcia niniejszego postępowania nadzwyczajnego jak i w dniu wydania decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od doręczenia inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę upłynął wskazywany wyżej termin 5 lat (5 letni termin upłynął z dniem 28 maja 2020 r.- przypomnienie NSA). Tym samym, nawet przy ujawnieniu wady kwalifikowanej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., brak było podstaw do stwierdzenia nieważności ww. pozwolenia na budowę. Istniały bowiem, w ujawnionych niespornych okolicznościach tej sprawy, jedynie podstawy do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 37b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane- a więc decyzji o jakiej mowa w art. 158 § 2 k.p.a. tj. uznającej kontrolowaną decyzję w postępowaniu nieważnościowym jako wydaną z naruszeniem prawa. Decyzja wydana na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. jako prejudykat otwiera stronie drogę do ubiegania się o ewentualne roszczenia odszkodowawcze w ramach odrębnego postępowania na drodze cywilnej. Dlatego też skoro w niniejszej sprawie na dzień podejmowania decyzji przez organ odwoławczy upłynęło już 7 lat od wydania decyzji, która była przedmiotem oceny w postępowaniu nieważnościowym, to prawidłowość zastosowania w tej sprawie normy art. 37b ustawy Prawo budowlane nie budzi żadnych wątpliwości Sądu odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnię art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, który stanowi, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Ustawa zmieniana w art. 1 to ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333). Ustawa ta nie reguluje kwestii stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę. Zagadnienie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych uregulowane zostało w przepisach Kodeksu postepowania administracyjnego. Tym samym art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw nie ma zastosowania do postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji art. 37b ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie niezależnie od daty wydania pozwolenia na budowę (przed czy po 19 września 2020 r.) i wszczęcia postępowania w tym zakresie, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 5 lat - podobnie w wyroku NSA z 25 czerwca 2025r., sygn. akt II OSK 251/23. Generalnie należy zauważyć, iż art. 37b ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane nie będzie miał zastosowania tylko wówczas, gdy przed 19 września 2020 r. stwierdzono ostatecznie nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała zaś miejsca. Przedstawione wyżej rozważania pozwalają przyjąć, iż nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 37b ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, albowiem w realiach tej sprawy nie można skutecznie wskazywać na naruszenie ww. norm prawa materialnego, tak by uzasadniało to eliminację z obrotu prawnego kwestionowanych decyzji. Takich naruszeń prawa w tym postępowaniu po prostu brak stąd też słusznie w wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji przy ocenie skargi strony zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi z art. 151 p.p.s.a., co jest działaniem, zdaniem NSA, jednoznacznie słusznym. Odmienne stanowisko skarżącej stanowi jedynie nieuprawnioną polemikę z prawidłowym wyrokiem WSA w Warszawie. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.