II OSK 1340/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Pietraś-Skobel po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1790/21 w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 15 października 2021 r. nr DGM-3.530.46.2021 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz O. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1790/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę O. sp. z o.o. z siedzibą w W., uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 15 października 2021 r., nr DGM-3.530.46.2021, oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie z dnia 27 sierpnia 2021 r., znak: GPG-I.61212.15.21.PK(2), odmawiające na podstawie art. 61a § 1 w zw. art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej "K.p.a.", wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabla na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej dla projektu pod nazwą "F-2 TW (kabla dla potrzeb odprowadzania energii elektrycznej z planowanej morskiej farmy wiatrowej na ląd). W motywach swoich rozstrzygnięć organy obu instancji wskazały, że obszar przedsięwzięcia wskazany we wniosku strony w ok. 97% pokrywa się z obszarami inwestycji objętymi wnioskami inwestorów: S. sp. z o.o. w sprawie uzyskania pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej dla przedsięwzięcia "Morska infrastruktura przesyłowa Mewa I" do wyprowadzenia mocy z morskich farm wiatrowych na ląd (obszar wspólny – ok. 85% powierzchni obszaru wnioskowanego przez stronę) oraz T. S.A. w sprawie wydania pozwolenia na układanie i utrzymanie podmorskich kabli elektroenergetycznych na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego w polskich obszarach morskich (niezbędnych do wyprowadzenia mocy z planowanych do budowy morskich elektrowni wiatrowych na obszarach oznaczonych jako 14.E.3 i 14.E.4) (obszar wspólny – ok. 12% powierzchni obszaru wnioskowanego przez stronę). Na podstawie tych ustaleń organy doszły do wniosku, że mamy do czynienia z tożsamością (przedmiotową) sprawy administracyjnej, ponieważ istnieją podstawy do stwierdzenia, iż przedmiotem wniosku skarżącej Spółki jest to samo dobro, będące także przedmiotem innych wniosków złożonych uprzednio przez inne podmioty. Jest to zatem przeszkoda do prowadzenia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącej Spółki, dlatego w sprawie znalazł zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. i organy odmówiły wszczęcia postępowania, a dla tej oceny nie ma znaczenia art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2135 ze zm.), zwanej dalej "u.o.m.", jak i to, że ww. ustawa nie przewiduje ograniczeń co do liczby pozwoleń na układanie i utrzymanie kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych morza terytorialnego, jakie mogą być wydane dla danego obszaru. A mianowicie, aktualnie przyjęta praktyka wyłączności jednej decyzji na danym obszarze jest korzystna zarówno z punktu widzenia interesu państwa, jak i z punktu widzenia inwestorów, ponieważ zyskują oni pewność, że będą mogli korzystać z uzyskanych w decyzji praw w sposób nieskrępowany przez podmioty konkurencyjne. Ponadto w sprawie nie zgodzono się z argumentacją skarżącej Spółki jakoby także planowana lokalizacja inwestycji S. oraz T. pokrywały się. Są to bowiem współrzędne graniczne dla akwenów wynikających z tych wniosków i nie nakładają się one na siebie, a jedynie stykają w skrajnych punktach. Nie zaaprobowano także argumentacji skarżącej Spółki odnoszącej się do zasad konkursowych. Zdaniem Ministra należy uznać, że skoro ustawodawca nigdzie nie zasygnalizował procedury konkursowej w przypadku kabli i rurociągów, to miał na myśli brak możliwości składania wniosków tożsamych przedmiotowo na ten sam obszar, dla którego prowadzone jest już postępowanie administracyjne. Z powyższego wynika zatem, że ustawodawca przez swoje milczenie wykluczył możliwość jednoczesnego prowadzenia kilku postępowań w przedmiocie ustalenia lokalizacji kabli i rurociągów. Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka, domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. (stosowanego odpowiednio na zasadzie art. 126 K.p.a.), art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (stosowanym odpowiednio na zasadzie art. 144 K.p.a.); art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (stosowanego odpowiednio na zasadzie art. 144 K.p.a.) w zw. z art. 61a § 1 K.p.a.; art. 26 ust. 1 u.o.m. w zw. z § 5 ust. 3 pkt 1 i 3 Załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w skali 1:200 000; art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 i art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, motywem 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich, planowanie przestrzenne obszarów morskich ma na służyć ułatwieniu realizacji strategii "Europa 2020", art. 26 ust. 1 u.o.m. i z § 5 ust. 3 pkt 1 i 3 Załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia z 2021 r. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1790/21, uwzględniając skargę, wskazał, że organy obu instancji wadliwie uznały, iż w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji procesowej z art. 61a § 1 K.p.a., tj. do odmowy wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej. Po pierwsze, organy nie przedstawiły jakiegokolwiek wywodu, który uprawniałby do tezy, że z przyczyn technicznych nie jest w ogóle możliwie pogodzenie inwestycji skarżącej z inwestycjami podmiotów, których wnioski zostały wszczęte wcześniej. Samo częściowe pokrywanie się geograficzne obszarów inwestycji jest tutaj niewystarczające. Konieczne byłoby prowadzenie postępowania wyjaśniającego, czego nie uczyniono. Po drugie, w sprawie jest poza sporem, że brak jest normy prawnej, która wprost, w sposób wyraźny, zakazywałaby składania wniosków o wydanie pozwolenia ustalającego lokalizację i warunki utrzymywania kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego, w sytuacji, w której inny podmiot wystąpił wcześniej z tego rodzaju wnioskiem obejmującym, chociażby w części, ten sam obszar. Podobnie, wystąpienie z takim wcześniejszym wnioskiem przez inny podmiot, a nawet wydanie takiemu podmiotowi uprzednio zezwolenia, nie zostało wskazane jako przyczyna odmowy uwzględnienia późniejszego wniosku (zob. art. 23 ust. 5 u.o.m. stosowany odpowiednio na mocy art. 26 ust. 4 u.o.m.). W ocenie Sądu, organy, formułując pogląd o rzekomej niedopuszczalności prowadzenia postępowania z wniosku skarżącej, skupiły się wyłącznie na interesach innych podmiotów oraz interesie organu (obawa przed roszczeniami cywilnoprawnymi). Pominęły natomiast zupełnie w swych rozważaniach interes majątkowy skarżącej. Tymczasem, zgodnie z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. W kontekście tego przepisu Konstytucji RP w orzecznictwie zwrócono przy tym uwagę, że sam fakt podjęcia przez dany podmiot danych czynności wcześniej nie wynika, że prawa majątkowe innych zainteresowanych podmiotów nie zasługują z tego tylko powodu na ochronę (por. wyrok NSA z 28 lutego 2017 r., II OSK 1629/15). Zdaniem Sądu, w państwie prawa, opartym na zasadzie gospodarki rynkowej, w tym zasadzie wolnej konkurencji (art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji RP), niedopuszczalna jest praktyka organów administracji publicznej, gdzie na drodze wykładni ogranicza się wolną konkurencję. Ograniczenia tej konkurencji powinny wynikać z jednoznacznej regulacji ustawowej. Co do braku dopuszczalności wniosku skarżącej Spółki ustawa nie zawiera enumeratywnych przesłanek do odmowy wszczęcia postępowania. Poza tym Minister pominął w ogóle w swojej analizie kwestie systemowe dotyczące wzajemnych relacji miedzy pozwoleniem na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich (art. 23 ust. 1 u.o.m.), a decyzją zezwalającą na układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego (art. 26 ust. 1 u.o.m.). Tymczasem skarżąca w zażaleniu przedstawiła umotywowane stanowisko w tej sprawie, wskazując w szczególności na służebny charakter pozwolenia na układnie i utrzymywanie kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego wobec pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. Co więcej, Spółka zwróciła uwagę na zmianę praktyki organów, jeżeli chodzi o wydawanie zezwoleń na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.m. dla różnych podmiotów w odniesieniu do pokrywającego się obszaru. Minister przyznał, że taka zmiana nastąpiła, przy czym nie wyjaśnił w sposób przekonujący przyczyn tej zmiany. Uzasadnia to również zasadność zarzutu naruszenia zasady zaufania (art. 8 § 1 K.p.a.). Sąd podkreślił, że wykładnia art. 26 ust. 1 u.o.m. przyjmowana aktualnie przez Ministra może prowadzić do dysfunkcjonalności systemu wznoszenia sztucznych konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. Jak zasadnie zwróciła uwagę skarżąca, może dojść do sytuacji, w której inny podmiot wygra postępowanie rozstrzygające co do wznoszenia lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, a inny podmiot uzyska pozwolenie na układanie lub wykorzystywanie kabli lub kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego. Przy czym w tej drugiej sytuacji okolicznością rozstrzygającą ma być w istocie okoliczność przypadkowa, jaką jest pierwszeństwo wystąpienia z wnioskiem. Tymczasem nie można tracić z pola widzenia, że oba rodzaje zezwoleń zostały uregulowane w tym samym rozdziale ustawy o obszarach morskich, a przede wszystkim zezwolenia te pozostają w ścisłym związku gospodarczym. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie lokalizacji kabli lub rurociągów pełni rolę służebną wobec postępowania dotyczącego lokalizacji sztucznych wysp. Otóż zwykle sztuczne wyspy wznosi się w celu posadowienia na nich farm wiatrowych, zaś kable mają za zadanie przesył energii elektrycznej wyprodukowanej przez te farmy. W wariancie interpretacyjnym proponowanym przez skarżącą, możliwość udzielenia wielu podmiotom zezwolenia na układnie lub utrzymywanie kabli lub rurociągów sprawia, że z pozwolenia tego skorzysta ten sam podmiot, który wygra postępowanie rozstrzygające co do wznoszenia lub wykorzystania sztucznych wysp. Mamy tu zatem do czynienia ze spójnym i logicznym rozwiązaniem, uwzględniającym ekonomiczne aspekty procesu inwestycyjnego. Tymczasem w wariancie interpretacyjnym proponowanym przez Ministra, może dojść do sytuacji, w których inwestor będzie miał prawo do wzniesienia lub wykorzystania sztucznej wyspy na skutek wygrania postępowania konkursowego, ale nie będzie mógł wytworzonej energii elektrycznej przesłać do systemu elektroenergetycznego na lądzie. Sąd zwrócił uwagę, że Minister wbrew przyjętemu przez niego stanowisku zdaje się sam dostrzegać wynikające z niego zagrożenie wskazując w odpowiedzi na skargę, że "Nie można bowiem wykluczyć, że uzyskanie pozwolenia lub uzgodnienia w sprawie kabli przez podmiot inny, niż ten, który uzyska decyzję lokalizacyjną dla morskiej farmy wiatrowej, zostanie wykorzystane do zablokowania wyprowadzenia mocy z tej farmy przez podmiot konkurencyjny.", co pozostaje w sprzeczności z wyrażonym w rozstrzygnięciu stanowisku i jego argumentacją. Ustawodawca nie przywidział przy tym w ustawie o obszarach morskich mechanizmu rozstrzygania konfliktów między uprawnionymi z zezwoleń na wznoszenie sztucznych wysp oraz lokalizowanie kabli. Tym samym może dojść do sytuacji godzącej w bezpieczeństwo energetyczne państwa, tj. utrudnienia lub wręcz uniemożliwienia uzyskania tzw. czystej energii z farm wiatrowych zlokalizowanych na Bałtyku. Sąd podkreślił, że w interesie publicznym (art. 1 Konstytucji RP), uwzględniającym zasadę zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP), jest to, aby w jak najszybszym czasie doszło do zwiększenia udziału OZE w tzw. miksie energetycznym. Sąd wskazał, że stwierdzenie naruszenia art. 61a § 1 K.p.a. determinuje uchylenie nie tylko zaskarżonego postanowienia, ale również uchylenia postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie (art. 135 p.p.s.a.). W sprawie konieczne jest bowiem przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W wytycznych dla organów Sąd zawarł wskazania, zgodnie z którymi wcześniejsze złożenie przez konkurentów skarżącej wniosków o wydanie zezwolenia na podstawie art. 26 ust. 1 u.o.m. nie stanowi podstawy do przyjęcia, że wszczęcie postępowania z wniosku Spółki jest niedopuszczalne. W demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) Minister, jako konstytucyjny organ odpowiedzialny za dany dział administracji publicznej, nie może na stronę przerzucać negatywnych skutków nieprecyzyjnych lub niepełnych regulacji prawnych. W szczególności, wadliwa legislacja nie może prowadzić do ograniczenia, a tym bardziej pozbawienia strony określonych uprawnień. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył Minister Infrastruktury, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, poprzez jej oddalenie w całości; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 1 u.o.m. przez błędną wykładnię przepisu, zakładającą możliwość wydania nieograniczonej liczby pozwoleń na układanie lub utrzymywanie kabli lub rurociągów w tej samej lokalizacji na obszarach morskich. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. i uwzględnienie skargi skarżącej oraz niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61a K.p.a. i uznanie, że w sprawie nie wystąpiły przyczyny uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ i w związku z tym uchylenie postanowień organów obu instancji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca Spółka wniosła o jej odrzucenie; ewentualnie – oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, zgodnie z którą niniejsza sprawa wymaga dalszego wyjaśnienia, ponieważ w istocie nie istnieje oczywista przeszkoda warunkująca zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. i odmowę wszczęcia postępowania na wniosek skarżącej Spółki. Choć w skardze kasacyjnej akcentuje się problem funkcjonalnego powiązania inwestycji polegającej na układaniu i utrzymywaniu kabla na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej z inwestycją polegającą na budowie farmy wiatrowej na obszarach morskich, jednak nie wykazano aby skarżąca Spółka z uwagi na brak pozwolenia na budowę farmy wiatrowej w istocie chciała tylko zrealizować budowę kabla w kolizji z innymi inwestycjami innych podmiotów. Jak się wydaje jest to zagadnie kluczowe, na co może wskazywać art. 23 ust. 5a pkt 11 u.o.m., zgodnie z którym charakterystycznymi parametrami technicznymi przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 5, dotyczącego morskiej farmy wiatrowej są technologia wyprowadzenia mocy i parametrów technicznych wewnętrznych sieci elektroenergetycznych morskiej farmy wiatrowej. Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy ocena Sądu I instancji w żadnym razie nie zmierza do ferowania poglądu co do możliwość wydania nieograniczonej liczby pozwoleń na układanie lub utrzymywanie kabli lub rurociągów w tej samej lokalizacji na obszarach morskich, lecz jedynie wskazuje na brak oczywistych przesłanek do zastosowania art. 61a § 1 K.p.a. Trzeba m.in. wyjaśnić, czy będą istniały podstawy do stwierdzenia, że skarżąca Spółka może swoimi działaniami dążyć do zablokowania innych inwestycji, a więc czy rzeczywiście ze względów technicznych nie jest możliwa realizacja kabla w tej samej lokalizacji. W tego rodzaju sprawach nie można na przyszłość pozbawić Rzeczypospolitej Polskiej jej partykularnych interesów jak bezpieczeństwo energetyczne Państwa. W żadnym razie na tle tego rodzaju spraw interesy innych podmiotów, w tym prywatnych, nie mają i nie mogą mieć decydującego znaczenia. Z punktu widzenia interesów Rzeczypospolitej Polskiej wymagane jest więc wypracowanie określonego konsensusu, który jednoznacznie będzie stanowił przejaw zagwarantowania bezpieczeństwa Państwa, w które to zagadnienie wpisuje się niewątpliwie bezpieczeństwo energetyczne, a więc i budowa farm wiatrowych na morzu, jak i budowa kabla, a przecież to ostatnie jednoznacznie ma służyć wyprowadzaniu energii elektrycznej z farmy wiatrowej. Niedopuszczenie do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem merytorycznej oceny wniosku wcale nie musi w pełni realizować interesów Państwa. Poza tym na tle ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej nie istnieje co do zasady problem budowy kabla w kolizji z innymi inwestycjami innych podmiotów. Jak wynika z art. 26 ust. 4 u.o.m. do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 23 ust. 1c, 2a oraz 3-5 stosuje się odpowiednio. A zatem przy rozpatrywaniu wniosku, o jakim mowa w art. 26 ust. 1 u.o.m., mają zastosowanie przesłanki do odmowy wydania pozwolenia z art. 23 ust. 3 u.o.m., w tym np. z uwagi na interes gospodarki narodowej, czy też obronności i bezpieczeństwa państwa. Tak więc niepozbawione jest usprawiedliwionych podstaw stanowisko Sądu I instancji, że nie zawsze pierwszeństwo składania wniosków będzie miało znaczenie. W tego rodzaju sprawach analiza wymaga szerszego spojrzenia, tak aby możliwym było skuteczne realizowanie inwestycji kluczowych z punktu widzenia interesów Państwa. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 26 ust. 1 u.o.m. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny nie zawierają usprawiedliwionych podstaw także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61a K.p.a. Ma rację Sąd I instancji, że z uwagi na braki postępowania wyjaśniającego na aktualnym etapie postępowania administracyjnego, organy obu instancji nie wykazały aby wystąpiły oczywiste przyczyny uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. A skoro tak, to Sąd I instancji niewadliwie uchylił postanowienia organów obu instancji właśnie z tym wskazaniem, że sprawa wymaga dalszego wyjaśnienia. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.