II OSK 1311/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1012/18 w sprawie ze skarg Spółdzielni X w K., B. C., K. M. i P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2018 r. nr SKO.ZP/415/381/2018 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Spółdzielni X w K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1012/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargi Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K., B.C., K.M. oraz P.B. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 25 czerwca 2018 r. nr SKO.ZP/415/381/2018 oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 6 kwietnia 2018 r. dotyczącą ustalenia warunków zabudowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. sp. z o. o. z siedzibą w K., która na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżyła wyrok Sądu I instancji i zarzuciła naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ administracji publicznej przeprowadził wadliwie analizę architektoniczno-urbanistyczną w części obejmującej wskaźniki wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu oraz w części obejmującej wskaźnik szerokości elewacji frontowej; - § 5 ust. 2 rozporządzenia, a to przez nieuzasadnione przyjęcie, że organy administracji publicznej nieprawidłowo ustaliły wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; - § 6 ust. 2 rozporządzenia, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organy administracji publicznej nieprawidłowo ustaliły wskaźnik wielkości szerokości frontowej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ odwoławczy było niepełne i nie wyczerpywało przesłanek prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, albowiem organ nie zebrał całego materiału dowodowego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia decyzji organów, pomimo braku podstaw do ich uchylenia, a także błędne wykazanie przez Sąd, że naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, a naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślić należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Stosowanie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Odnosząc się zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że zasadnie Sąd I instancji wskazał, że zaniechanie przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji właściwej, kompletnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w całym obszarze analizowanym, uniemożliwia dokonanie wszechstronnej i rzetelnej oceny w zakresie warunków, określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., co stanowi istotę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Słusznie Sąd podkreślił, że rzetelna analiza winna odnosić się do całego obszaru analizowanego, a nie do jego wybranych fragmentów. To właśnie określony w § 5 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznaczony został nie na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, ale dla obszaru znacznie mniejszego, zawężając go do kwartału zabudowy ograniczonego ulicami K., G., B. oraz K. Podkreślić należy, że organ I instancji użył zamiennie pojęć cały obszar analizowany oraz kwartał w odniesieniu do wskaźnika zabudowy. Analogiczne wadliwości słusznie wykazał Sąd I instancji w zakresie szerokości elewacji frontowej określonej w § 6 rozporządzenia. Za Sądem I instancji należy powtórzyć, że brak danych co do działek z obszaru analizowanego, brak obliczenia stosownych średnich z obszaru, a w to miejsce nieuprawnione oparcie się tylko na danych z kwartału prowadzi do konkluzji o wadliwości analizy i jej wniosków w zakresie wskazanych parametrów. Zarzuty naruszenia prawa materialnego są więc nieusprawiedliwione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił