II OSK 131/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Zbraniborska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2449/19 w sprawie ze skargi B. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 września 2019 r. nr DOA.7110.348.2019.SPA w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r., sygn. VII SA/Wa 2449/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. sp. z o.o. pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej na terenie działek nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. S. w [...]. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła B. T. podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202) oraz w związku z art. 140 w zw. z art. 144 k.c. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na zawężeniu pojęcia interesu prawnego wyłącznie w powiązaniu z ograniczeniem zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej podczas gdy stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, powinny być osoby, których prawa mogą zostać naruszone określonym rozwiązaniem projektowym oraz takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać i nawet gdy zaprojektowane budynki mają przeznaczenie mieszkalne to nie wyklucza to uznania nieruchomości sąsiedniej za położoną w obszarze oddziaływania, pominięcie skarżącej jako strony naruszyło jej prawo do mieszkalnego zagospodarowania swojej nieruchomości, choćby poprzez brak odpowiedniej izolacji akustycznej, bezpiecznej odległości od zaprojektowanych ciągów pieszo jezdnych i przewidzianych planem miejscowym odległości pomiędzy poszczególnymi obiektami, co powinno być zabezpieczone już w procesie administracyjno- budowlanym; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z treścią ust. 5 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. (Dz.Urz.UE.L 2011 Nr 88, str. 5) w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - poprzez ich niezastosowanie dla oceny przymiotu skarżącej jako strony postępowania mimo, że obiekt budowlany nie został zaprojektowany i wykonany w taki sposób, aby hałas odbierany przez skarżącą pozwalał odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach - co jest kategorią normatywną - warunkującą zgodność inwestycji z prawem; prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości i ochrona właściciela przed immisjami, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę, a wobec nieuznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu skarżącą jakiegokolwiek wpływu na określenie zakresu i warunków zagospodarowania nieruchomości inwestora aby nie naruszało ono prawa własności nieruchomości bezpośrednio przyległej do granicy działki inwestora i zlokalizowanego na niej domu mieszkalnego; 3) art. 145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo, iż została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.c.; 4) art. 145 §1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza niewyjaśnienie, czy projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę w sprawie niniejszej, nie uwzględniające zapisów § 11 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1935 - obowiązujące do dnia 18 września 2020 r.) powinny zostać uzgodnione z Komendantem Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] i pominięcie braku uzgodnienia projektu budowlanego z organem ochrony przeciwpożarowej, gdy na terenie zajętych pod inwestycję działek nie uwzględniono i nie umiejscowiono hydrantów, które w przypadku niespodziewanego zdarzenia pożarowego umożliwiłyby akcję Straży Pożarnej ani właściwych dróg ewakuacyjnych - co narusza warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego w budynku inwestora jak i na nieruchomości sąsiedniej, należącej do skarżącej. Podnosząc powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie może budzić wątpliwości, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych na terenie działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] w [...], tj. na działce bezpośrednio graniczącej z nieruchomością skarżącej (działką nr [...]) została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w postaci wadliwie określonego kręgu stron postępowania. Budynki zaprojektowano w bezpośredniej bliskości istniejącego i wybudowanego wcześniej domu mieszkalnego skarżącej, którą z naruszeniem przepisów pominięto jako stronę postępowania w procesie budowlanym. Nadto przewidziane już samym projektem zagospodarowanie nieruchomości inwestora narusza ustalenia § 8 ust. 2 pkt 16 lit a) i b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedli [...] (część zachodnia) i [...]. Te okoliczności winny być brane pod uwagę z urzędu jednak żaden z organów nie zwrócił na to uwagi, a wnioski skarżącej zostały pominięte gdyż odmówiono jej przymiotu strony i tak rażące naruszenie prawa zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ocena interesu prawnego podmiotu żądającego stwierdzenia nieważności nie może ograniczać się do stwierdzenia, czy wnioskodawca był stroną w postępowaniu zwykłym ale musi dotyczyć tego czy biorąc pod uwagę obszar oddziaływania - powinien być. Istotne, że żądająca wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, w sprawie niniejszej, zarówno w dacie prowadzenia postępowania zwykłego (o pozwolenie na budowę) jak i w czasie wszczęcia i prowadzenia postępowania nadzwyczajnego, jest właścicielką nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką objętą inwestycją i pozostającej w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Już na podstawie samej analizy mapy projektowej, załączonych w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji dowodów i wzajemnego usytuowania obiektów budowlanych, przebiegu ciągu pieszo-jezdnego po granicy nieruchomości i odległości tego ciągu od budynku (poniżej 4 metrów) należało uznać, że nieruchomość skarżącej pozostaje w obszarze oddziaływania zamierzenia budowlanego. To zaś legitymowało skarżącą do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., niezależnie od tego, czy projekt budowlany i udzielone na jego podstawie pozwolenie na budowę są zgodne z normami technicznymi, gdyż zasadą jest że stroną postępowania jest ten podmiot, którego nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Tymczasem ocena, prowadząca do stwierdzenia rzekomego braku przymiotu strony w postępowaniu została dokonana bez jakiegokolwiek badania uciążliwości czy też utrudnień w korzystaniu z nieruchomości skarżącej, a błędnie została ograniczona wyłącznie do analizy przepisów Prawa budowlanego, w dodatku bardzo wąsko pojmowanych. Zarówno organy administracji jak i sąd pierwszej instancji pominęły natomiast przepisy Konstytucji RP oraz prawa cywilnego, gwarantujące ochronę własności jako te, które mogą wpłynąć na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji. Zatem zgadzając się z kierunkiem orzeczniczym, według którego wpływ normy, wynikającej z art. 144 k.c. na przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy traktować jako zasadę, Sąd I instancji błędnie przyjął jakoby inwestycja zgodna była z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a wobec tego oddziaływanie na nieruchomość skarżącej miałaby nie prowadzić do uznania skarżącej za stronę gdyż oddziaływanie Sąd rozpatrywał tylko i wyłącznie w kontekście ograniczeń w zagospodarowaniu. Tymczasem to wskazywane przez skarżącą jej prawa, winny być podstawą ograniczeń w zagospodarowaniu działki objętej inwestycją tak aby projektowany obiekt nie naruszał praw właścicieli już wcześniej zagospodarowanych zgodnie z prawem nieruchomości. Nadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny, który nie był związany zarzutami skargi, nie dokonał analizy zgodności rozstrzygnięć organów administracji z treścią przepisu art. 5 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a godzi się wskazać, że w samej treści tego przepisu wyraźnie i jednoznacznie zawarto wymóg spełnienia przez obiekt budowlany podstawowych wymagań określonych w przepisach załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych. Jednak ani zaskarżone decyzje ani uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje na przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego, którego wyniki mogłyby być dopiero podstawą analizy w tym zakresie. Dlatego błędnie ustalony krąg stron w postępowaniu zwykłym był podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a nieuznanie skarżącej za stronę, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego i właściwej analizy przepisów było błędne nawet przy założeniu, że projektowana inwestycja jest zgodna z normami techniczno - budowlanymi. Ponadto, projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę, nie uwzględniają zapisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1935), gdyż nie zawierają opisu technicznego określającego warunki ochrony przeciwpożarowej, a sama inwestycja nie przewiduje żadnych rozwiązań przeciwpożarowych, które zapewniałyby bezpieczeństwo w przypadku nieprzewidzianego zdarzenia pożarowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. NSA nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy, co oznacza że podniesione w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta na obu wskazanych podstawach kasacyjnych, jednak żadna z nich nie jest zasadna. NSA w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w pkt 3 i 4 skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że w sprawie stwierdzenia nieważności organ nadzoru dokonuje oceny decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym w oparciu o materiał dowodowy jakim dysponował organ, który tą decyzję wydał. W postępowaniu tym, ze względu na jego przedmiot, organ nadzoru zobowiązany jest ocenić to, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa kwestionowana przez stronę decyzja jest dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością (zob. wyroki NSA z 18 stycznia 2023 r. II OSK 2429/21; z 27 lipca 2022 r., II OSK 2490/19; z 27 kwietnia 2020 r. II OSK 2129/19). Oczywiście organ nie może pominąć materiału dowodowego przedłożonego w postępowaniu nadzwyczajnym, bowiem on również podlega ocenie organu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że po złożeniu przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. została ona wezwana do przedłożenia dokumentu, z którego wynika, że jest właścicielem nieruchomości znajdującej w obszarze oddziaływania inwestycji a także wskazanie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego wywodzi, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik wnioskodawczyni przesłał poświadczoną kopię aktu notarialnego, z którego wynika, że nieruchomość będąca jej własnością sąsiaduje z tą, na której powstała ww. inwestycja. Powołał się również na uciążliwości jakie powoduje inwestycja (drgania, hałas), a także przepis art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego oraz § 15 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Stwierdzić należy, że do wszystkich tych okoliczności odnieśli się zarówno Wojewoda [...] jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując w zaskarżonych decyzjach, że mogą co najwyżej one świadczyć o interesie faktycznym wnioskodawczyni a nie o interesie prawnym. Sąd wojewódzki podzielił tę ocenę, szczegółowo odnosząc się przy tym do wszystkich podnoszonych przez skarżącą zarzutów odwołania, a także wyjaśniając, dlaczego nie mogą przemawiać za uznaniem skarżącej za stronę postępowania. NSA nie dostrzega uchybień czy luk w rozumowaniu Sądu I instancji. Stwierdzić ponadto należy, że sam zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a.) został sformułowany bardzo ogólnie. Nie zostało bowiem wyjaśnione jakich dowodów nie uwzględnił organ nadzoru, a uchybienia tego nie zauważył Sąd wojewódzki, wreszcie jakich to dowodów w postępowaniu nieważnościowym nie zebrał i nie rozpatrzył Wojewoda, skoro jak wynika z akt sprawy w dniu [...] lutego 2019 r. zwrócił się do Urzędu [...] o nadesłanie kompletnych akt oraz dokumentacji projektowej (które otrzymał w dniu [...] lutego 2019 r.), a także zwrócił się do strony o nadesłanie dodatkowych dokumentów czy informacji mających świadczyć o zasadności wniosku. Dysponował zatem wszystkimi, niezbędnymi do rozstrzygnięcia wniosku, materiałami. Podnoszone natomiast wątpliwości, czy projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę, nie uwzględniające zapisów § 11 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego powinny zostać uzgodnione z Komendantem Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...], nie mają wpływu na niniejszą sprawę. Przepis ten dotyczy bowiem wymagań opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej. Dla przypomnienia wskazać należy, że zaskarżona decyzja dotyczyła umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – z uwagi na brak przymiotu strony osoby występującej z tym wnioskiem. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest zatem jedynie kwestia procesowa – przymiot strony. Skoro organy doszły do przekonania, że postępowanie w sprawie nie może zakończyć się rozstrzygnięciem merytorycznym – ze względu na brak przymiotu strony właścicielki działki nr [...] w prowadzonym postępowaniu, to nie oceniały prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji wydanej w trybie zwykłym. Tego typu rozważania mogłyby mieć miejsce, gdyby ustalono, że skarżąca ma interes prawny w prowadzonym na jej wniosek postępowaniu nadzorczym. Z tego też względu również zarzuty podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej a dotyczące narusza przez planowaną inwestycję zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogły być oceniane w tym postępowaniu. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego należy powtórzyć za Sądem I instancji, że przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a także w sprawie o stwierdzenie nieważności takiej decyzji ustalany jest w oparciu o treść art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Celem postępowania nieważnościowego jest bowiem ustalenie, czy decyzja wydana w postępowaniu głównym jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę byli: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta została w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego który stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zagospodarowanie. Niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1655/17, z 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2352/16). Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy zatem subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny, uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Takie też ustalenia zostały niewadliwie poczynione przez organy w sprawie objętej skargą kasacyjną. Z akt sprawy, a także oświadczeń strony wynika, że na działce będącej jej własnością istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny. Skarżąca zaś uważa, że budowa na sąsiedniej nieruchomości narusza jej prawo do mieszkalnego zagospodarowania działki, zwłaszcza poprzez lokalizacji przy granicy ciągu pieszo jezdnego. Z projektu budowlanego, zatwierdzonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę wynika, że przy granicy z działką będącą własnością skarżącej planowane jest utwardzenie nawierzchni, po którym będzie odbywał się dojazd do projektowanych budynków. Mając jednak na uwadze wielkość inwestycji (cztery budynki mieszkalne dwulokalowe), a także to, że miejsca postojowe dla projektowanych budynków przewidziano w garażach, trudno uznać by w tym zakresie planowana inwestycja powodowała ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Również sam sposób zagospodarowania działki objętą inwestycją poprzez zaprojektowanie na niej budynków o wysokości 9 m, w odległości 7 metrów od granic działek, zaś szamba w odległości 19 m, nie może wpływać na sposób zagospodarowania działki będącej własnością skarżącej. Interes prawny skarżącej nie został również wykazany w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego. Co prawda, w art. 140 i art. 144 k.c. zagwarantowano właścicielom nieruchomości uprawnienie do korzystania z nich zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, jak też ochronę przed takimi działaniami właścicieli nieruchomości, które by zakłócały korzystnie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, to jednak w sprawie budowlanej kwestia immisji musi być uwzględniana, jeżeli podlega regulacji prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 maja 2019 r., II OSK 1537/17). Tego zaś skarżąca nie wykazała w toku postępowania zwłaszcza, że dokumentacja projektowa i decyzja o pozwoleniu na budowę wskazywały, że inwestycja nie oddziałuje w sposób, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, na sąsiednie nieruchomości. Nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z treścią ust. 5 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Podane rozporządzenie ustanawia zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchyla dyrektywę Rady 89/106/EWG. Określa warunki wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku wyrobów budowlanych, poprzez ustanowienie zharmonizowanych zasad wyrażania właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk oraz zharmonizowanych zasad stosowania oznakowania CE na tych wyrobach (art. 1). Trudno zatem przyjąć, że przepisy tego rozporządzenia mogły w jakikolwiek sposób zostać naruszone przez Sąd I instancji, skoro w ogóle w sprawie dotyczącej ustalenia przymiotu strony postępowania nie miały zastosowania. Jeżeli zaistniały podstawy do oddalenia skargi to Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a bądź c p.p.s.a., czego niesłusznie domagała się skarżąca kasacyjnie. Prawidłowo zaś swoje rozstrzygnięcie oparł o art. 151 p.p.s.a. Skoro skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, wobec tego na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.