II OSK 1292/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 807/23 w sprawie ze skargi J.C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 21 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 807/23 oddalił skargę J. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PWINB) z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 13 marca 2023 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: PINB) przeprowadzili oględziny, w wyniku których ustalono, że na terenie ww. działki nr [...] (o pow. 600 m2), będącej własnością skarżącego - istnieją 3 obiekty budowlane, w tym - będący przedmiotem niniejszego postępowania sanitariat (w.c.) o wym. w rzucie 1,25 m x 0,85 m konstrukcji drewnianej, nietrwale związany z gruntem (posadowiony na płytach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie rodzimym). Postanowieniem z dnia 20 marca 2023 r. nr [...], PINB wstrzymał roboty budowlane przy budowie ww. obiektu budowlanego, jako pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ poinformował J. C. o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że samowola budowlana jest naruszeniem konkretnych przepisów Prawa budowlanego i jako taka winna być sankcjonowana w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Uwzględniając treść art. 28, 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b., PINB doszedł do wniosku, że wykonanie ww. budynku wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, z uwagi na to, że obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania jest nietrwale związany z gruntem pełniący funkcję sanitariatu (w.c.). Brak ww. pozwolenia obligował organ nadzoru budowlanego do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 p.b. W wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego przez J. C. PWINB postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr WOP.7722.76.2023.TA uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu złożenia wniosku o legalizację i wyznaczył nowy termin, tj. 30 dni od dnia wydania niniejszego postanowienia ostatecznego, czyli do 3 sierpnia 2023 r. Organ odwoławczy utrzymał natomiast zaskarżone postanowienie w mocy w pozostałej części. W uzasadnieniu wskazano, że biorąc pod uwagę funkcję obiektu nie stanowi on obiektu kultu religijnego, ani obiektu architektury ogrodowej. W ocenie PWINB obiekt ten (w.c.) nie może być również zakwalifikowany jako służący rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku. W ocenie organu II instancji - sanitariatu (obiektu stanowiącego rodzaj urządzenia do gromadzenia nieczystości bytowych) nie sposób zakwalifikować jako obiektu małej architektury. Nie spełnia on również definicji budynku. Skoro zaś nie jest to obiekt małej architektury ani budynek, zatem przedmiotowy obiekt jest budowlą. Zarazem, jest tymczasowym obiektem budowlanym (obiektem nietrwale związanym z gruntem). Za objęciem przedmiotowego obiektu przez organ I instancji dyspozycją przepisu art. 28 ust. 1 p.b. przemawia jego podobieństwo konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne do zbiornika i składowiska odpadów, a więc obiektów wymienionych w art. 3 pkt 3 p.b. Na posadowienie (budowę) tymczasowego obiektu budowlanego inwestor winien był uzyskać decyzję Starosty P. o pozwoleniu na budowę, a takiej decyzji nie uzyskał. Skargę na postanowienie PWINB wniósł J. C. zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia PINB z 20 marca 2023 r. w części dot. terminu złożenia wniosku o legalizację; 2) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zakwalifikowanie obiektu objętego postępowaniem jako obiekt budowlany wybudowany bez wymagalnego pozwolenia na budowę; 3) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak wydania przez organ II instancji postanowienia o uchyleniu postanowienia PINB z 20 marca 2023 r. i umorzenia postępowania w całości; 4) art. 3 pkt 1 i 3 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że obiekt objęty postępowaniem stanowi obiekt budowlany (budowlę) w rozumieniu p.b.; 5) art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1213), dalej: u.w.b., w zw. z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającym zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie; 6) art. 48 ust. 1 i 3 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie i objęcie obiektu skarżącego postępowaniem legalizacyjnym. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kwalifikacji ww. obiektu z perspektywy przepisów prawa budowlanego, Sąd podzielił stanowisko orzekającego w sprawie organu Il instancji, zgodnie z którym mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym. Zarazem zasadnie organy uznały, że wybudowanie w 2020 r. obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję sanitariatu, o wymiarach 1,25 m x 0,85 m, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 p.b. Sąd I instancji zwrócił jednocześnie uwagę, że tymczasowe obiekty budowlane, w stanie prawnym obowiązującym od 19 września 2020 r., zwolnione były z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w warunkach wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b., jednakże ww. sanitariat nie spełnia także wskazanych w nim wymogów (tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu). Stwierdzone w toku kontroli okoliczności obligowały zatem organy administracji do zastosowania wobec skarżącego art. 48 ust. 1 pkt 1 i 48 ust. 3 p.b. Strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 p.b., obiekt budowlany powinien być wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Niemniej Sąd I instancji wyjaśnił, że organy nie były zobligowane do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie dotyczącym ustalenia, czy materiały użyte do budowy obiektu sanitariatu spełniały wymogi definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 1 u.w.b. Skargę kasacyjną wniósł J. C. zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 144 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 1 p.b., art. 2 pkt 1 u.w.b. i art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającym zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG poprzez błędne oddalenie skargi na skutek podzielenia przez Sąd I instancji kwalifikacji spornego obiektu poczynionej przez organ II instancji, w sytuacji w której organ błędnie uznał, że sporny obiekt posadowiony na nieruchomości skarżącego stanowi obiekt budowlany, podlegający reglamentacji ustawy p.b., w sytuacji w której organ nie ustalił, czy ów obiekt posiada instalację zapewniającą możliwość użytkowania go zgodnie z jego przeznaczeniem oraz czy został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, a tym samym organ nie przeprowadził wszechstronnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, co winno skutkować uchyleniem decyzji przez Sąd I instancji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 144 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi, w sytuacji w której organ II instancji nie poczynił żadnych ustaleń co do tego, czy sporny obiekt posiada instalacje zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, co jest niezbędną cechą obiektu budowlanego w rozumieniu p.b. oraz czy spełnia warunki techniczne niezbędne do zakwalifikowania go jako obiekt higienicznosanitarny w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej: r.wt., co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 144 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi na skutek błędnego uznania Sądu I instancji, że organy nie były zobligowane do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy materiały użyte do budowy spornego obiektu spełniały wymogi definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 1 u.w.b. z tego względu, że ustaliły, że sporny obiekt jest konstrukcji drewnianej i został posadowiony na płytach betonowych, co samo w sobie rzekomo winno świadczyć o tym, że został on wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych zgodnie z art. 3 pkt 1 p.b., podczas gdy ww. ustalenia organów same w sobie wcale nie świadczą o tym, czy obiekt spełnia wszystkie przesłanki przewidziane w art. 3 pkt 1 p.b., a ustawodawca nie przewiduje żadnego domniemania w tym zakresie, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. i umorzeniem postępowania na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.; 4) art. 48 ust. 1 i 3 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i objęcie obiektu posadowionego na nieruchomości skarżącego postępowaniem legalizacyjnym, w sytuacji w której ów obiekt nie podlega reglamentacji p.b. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, przesłanki której określone zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie konkretnych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Stwierdziwszy, że w niniejszej sprawie nie miały miejsca okoliczności uzasadniające nieważność postępowania Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Nie znajdują usprawiedliwionych podstaw zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., których naruszenia skarżący upatruje w błędnym uznaniu spornego obiektu za obiekt budowlany podlegający reglamentacji prawa budowlanego i nie ustalenie czy został wzniesiony z użyciem materiałów budowlanych, czy posiada instalację umożliwiającą korzystanie zgodnie z przeznaczeniem i czy spełnia w tym zakresie warunki techniczne jako obiekt higieniczno-sanitarny. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przy użyciu zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie można skutecznie kwestionować przyjętej przez organ nadzoru budowlanego kwalifikacji prawnej obiektu i w konsekwencji zarzucać błędne zastosowanie materialnych przepisów prawa budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy nadzoru budowlanego zebrały w sprawie niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy i nie było potrzeby kontynuowania postępowania w zakresie wskazanym przez skarżącego w zarzutach. Obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i nast. k.p.a.), nie oznacza, że organ w każdym postępowaniu ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony. Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie stanowią również źródła obowiązku badania wszystkich okoliczności, które w jakikolwiek sposób potencjalnie oddziałują na wynik postępowania. Organ administracji prowadzący postępowanie ma jedynie obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy. W tym zakresie organ poczynił wszelkie niezbędne ustalenia. W tych okolicznościach zgodzić należy się z Sądem I instancji, który w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego. Mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dacie wydania postanowienia kontrolowanego przez Sąd Wojewódzki, to według art. 3 pkt 1 p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei przez budowlę, zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b. należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Jak wynika z treści powołanych przepisów uznanie obiektu za obiekt budowlany uzależnione zostało od wzniesienia go z użyciem wyrobów budowlanych. Jednocześnie Prawo budowlane nie zawiera definicji wyrobów budowlanych. Do wyrobów budowlanych nawiązuje przepis art. 10 p.b. Ustawodawca pojęcie wyrobu budowlanego zdefiniował w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2020 r. poz. 215 ze zm.) poprzez odesłanie w art. 2 pkt 1 wprost do definicji zamieszczonej w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG. Zgodnie z tym przepisem "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Omawiana definicja "wyrobu budowlanego" wskazuje, że o zaliczeniu wyrobu lub zestawu do kategorii wyrobów budowlanych decyduje cel, w którym został wyprodukowany i wprowadzony do obrotu, oraz właściwości wyrobu (zestawu). Celem tym jest trwałe wbudowanie w obiekcie budowlanym. Jednocześnie jego właściwości mają mieć wpływ na właściwości użytkowe obiektu budowlanego. Niewątpliwie materiałami budowlanymi, w rozumieniu niniejszej definicji są wyroby (zestawy), które służą do budowy elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, a także takich elementów, jak ściany, stropy, schody, dachy – a więc nie materiały, które nie są materiałami wykończeniowymi. Przywołany akt prawa europejskiego zawiera definicję "wyrobu budowlanego", która została sformułowana dla potrzeb ustalania i kontrolowania - ze względów bezpieczeństwa - obrotu wyrobami (produktami) wykorzystywanymi w budownictwie. Definicja ta nie może być więc traktowana jako kryterium kwalifikacji danego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b.(por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 914/22, LEX nr 3852020). Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego obiekt w postaci drewnianego sanitariatu posadowionego na betonowej płycie, który tworzy pomieszczenie w celu wykorzystania przez ludzi, zwłaszcza w celu przebywania wewnątrz, stanowiący stabilną i zespoloną konstrukcję z elementami pełniącymi funkcję ścian i dachu - jest z całą pewnością obiektem budowlanym. Przesądza o tym nie tylko jego funkcja użytkowa opisana wyżej, ale też to, że tego typu obiekt, wbrew twierdzeniom skarżącego, jest wzniesiony z elementów, które na potrzeby spełnienia kwalifikacji obiektu z punktu widzenia art. 3 pkt 1 p.b. należy uznać także za wyroby budowlane. Zatem suchy ustęp pełniący funkcję sanitariatu składający się z w wykopanego w gruncie dołu, także bez umocnionych ścian i dna, nad którym na płycie betonowej osadzona jest drewniana konstrukcja, będący przedmiotem sprawy kontrolowanej przez Sąd Wojewódzki, odpowiada definicji obiektu budowlanego, a konkretnie budowli ujętej w przepisach Prawa budowlanego. Zgodzić się ponadto należy z orzekającymi w sprawie organami, że przedmiotowy suchy ustęp stanowi tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 p.b. przez tymczasowy obiekt budowlany - należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Sąd Wojewódzki prawidłowo zatem wskazał w uzasadnieniu wyroku, że cechy konstrukcyjne, przeznaczenie i funkcja jaką spełnia przedmiotowy obiekt budowlany odpowiada cechom budowli, drewnianego sanitariatu, suchego ustępu (niezależnie od sposobu jej posadowienia na gruncie) wraz z dołem ustępowym jest obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę. Posadowienie takiego obiektu budowlanego na terenie działki nr [...] wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest przy tym zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie dokonania tejże samowoli a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 782/06, dostępny na stronie internetowej https://orzezczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 28 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w 2020 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 31. Katalog art. 29 ust. 1 p.b. nie obejmował wyjątkiem od powyższej zasady uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymagała jedynie budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Wątpliwości nie budzi zaś fakt, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany znajduje się na działce skarżącego dłużej niż 120 dni. Suchy ustęp jak ustalono w toku przeprowadzonego postępowania posadowiony został bowiem w 2020 r. Niesporne w sprawie jest również to, że na wybudowanie tymczasowego obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, skarżący nie uzyskał pozwolenia na budowę. Przeprowadzona zaś przez organy nadzoru budowlanego procedura legalizacyjna nie narusza dyspozycji art. 48 p.b. Z wymienionych względów skargę kasacyjną należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalić. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.