II OSK 1288/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Beata Zborowska-Guziuk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 885/22 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 2 września 2022 r. nr SKO.AD.4116.8.2265.2022 w przedmiocie ustalenia opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wywołanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 lutego 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 885/22 oddalił skargę A.B. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 2 września 2022 r. nr SKO.AD.4116.8.2265.2022 w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty w kwocie 1 243 502,70 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] o powierzchni 12,8807 ha, położonej w S., gmina B., na skutek uchwalenia przez Radę Gminy B. w dniu [...] grudnia 2019 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] (dalej plan 2019). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowił art. 36 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej upzp), a wartość nieruchomości określa się zgodnie z art. 37 ust. 1 upzp. Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły, iż w sprawie doszło do zmiany przeznaczenia nieruchomości z rolnego (określonego w planie miejscowym z 2013 r.) na teren produkcji przemysłowej (w planie z 2019 r.), co spowodowało wzrost jej wartości. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest zaś aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy do określania przeznaczenia nieruchomości. W ocenie Sądu I instancji operat szacunkowy sporządzony w sprawie jest wiarygodnym dowodem, a zarzuty skarżącego stanowią jedynie polemikę z jego ustaleniami. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącego kwestii pozostawania w toku sprawy o zapłatę odszkodowania w związku z obniżeniem wartości ww. nieruchomości na skutek uchwalenia planu z 2013 r. Sąd uznał, że jest to odrębne postępowanie i nie może determinować rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. 2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 upzp przez niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, iż na skutek planu z 2019 r., zmieniającego plan z przyjęty przez Radę Gminy B. nr [...] w dniu [...] lutego 2013 r., doszło do wzrostu wartości ww. nieruchomości i ustalenia skarżącemu jednorazowej opłaty w kwocie 1 243 502,70 zł, chociaż przeznaczenie terenu nieruchomości zostało w tym planie określone tak samo jak w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., 2) art. 37 ust. 1 upzp, przez błędną wykładnię niezgodną z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, 3) art. 154 ust. 1 oraz art. 152 i art. 153 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej ugn), przez niewłaściwe zastosowanie poprzez ustalenie wysokości jednorazowej opłaty na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego K.M., chociaż rzeczoznawca ten do porównania z nieruchomością szacowaną przyjął nieruchomości z powiatu żyrardowskiego, pomimo iż istniała baza danych dotyczących nieruchomości podobnych z powiatu grójeckiego, w którym położona jest nieruchomość szacowana, 4) art. 156 ust. 3 i 4 ugn, przez niewłaściwe zastosowanie poprzez ustalenie skarżącemu jednorazowej opłaty na podstawie ww. operatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego K.M. w dniu 22 lutego 2021 r., chociaż w dacie wydania zaskarżonej decyzji (2 września 2022 r.), ustalającej tą jednorazową opłatę, operat ten nie był aktualny, bo minął okres 12 miesięcy, w którym mógł być on wykorzystywany dla celu, dla którego został sporządzony, II. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 140 Kpa, przez brak wyjaśnienia motywów podjęcia przez Radę Gminy B. uchwał z [...] lutego 2013 r. i [...] grudnia 2019 r. oraz nieuwzględnienie tego, że bez uchwały z [...] lutego 2013 r. nie byłoby uchwały z [...] grudnia 2019 r. i nie byłoby podstawy do obciążenia skarżącego jednorazową opłatą z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu przyjętego uchwałą z [...] grudnia 2019 r., 2) art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 140 Kpa, przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem na konieczność sporządzenia nowego operatu szacunkowego, pomimo iż w dniu jej wydania operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego K. M., stanowiący podstawę określenia w decyzji SKO w Radomiu z 2 września 2022 r. wysokości jednorazowej opłaty nie był aktualny i jego aktualność nie była potwierdzona w sposób określony w art. 156 ust. 4 ugn, 3) art. 7 i art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa, poprzez zaakceptowanie ustalenia skarżącemu przez SKO w Radomiu w decyzji z 2 września 2022 r. jednorazowej opłaty na podstawie nieaktualnego operatu K.M. z 22 lutego 2021 r., 4) art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79, art. 80, art. 84, art. 89 Kpa w zw. z art. 140 Kpa, poprzez brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania K.M. na okoliczność sporządzonego przez nią operatu szacunkowego i przyczyn dla jakich nie uwzględniła w nim bazy danych dotyczących obrotu nieruchomościami z powiatu grójeckiego, a do porównania przyjęła nieruchomości z powiatu żyrardowskiego i poprzez brak przeprowadzenia rozprawy i umożliwienie tak skarżącemu zadawania pytań K.M. dotyczących operatu i nieprzeprowadzenie dowodu z operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego innego niż K.M., określającego wartość nieruchomości uwzględniającą jej przeznaczenie po przyjęciu przez Radę Gminy B. uchwałą z 20 lutego 2013 r. planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego a przed przyjęciem przez Radę uchwałą z 30 grudnia 2019 r. obowiązującego planu, wskutek czego okoliczności faktyczne sprawy, dotyczące wartości nieruchomości nie zostały wyjaśnione, a prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu zostało naruszone, 5) art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kpa oraz art. 113 § 1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa, przez nieuwzględnienie tego, iż SKO w Radomiu powinno w trybie art. 113 § 1 Kpa sprostować błąd rachunkowy w decyzji Wójta Gminy B. z 24 czerwca 2022 r. polegający na określeniu wysokości jednorazowej opłaty w kwocie 1 243 507,70 zł zamiast w kwocie 1 243 502,70 zł i w przypadku podzielenia tej decyzji utrzymać ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, a nie jak rozstrzygnęło w decyzji z 2 września 2022 r. uchylić tę decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa i ustalić skarżącemu jednorazową opłatę w wysokości 1 243 502,70 zł, 6) art. 141 ust. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej Ppsa), przez brak odniesienia się do zarzutu naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie tego przepisu jako podstawy prawnej tej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Przy tym, zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. 3.3. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, które w istocie sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości postępowania dowodowego, w szczególności oceny operatu szacunkowego, należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy administracji, a w ślad za nimi Sąd I instancji, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Wymaga podkreślenia, że operat szacunkowy jest dowodem w sprawie i podlega ocenie, tak jak każdy inny dowód, stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Jednakże ani sąd, ani organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Ocena operatu szacunkowego winna być jednak dokonana pod względem formalnym, to jest należy zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Zakwestionowanie operatu szacunkowego jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy jego sporządzeniu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe (por. wyrok NSA z 26 października 2023 r., sygn. akt II OSK 199/21). W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał tego rodzaju wad operatu, a podnoszone zarzuty stanowią jedynie polemikę z jego ustaleniami. 3.4. W szczególności bezzasadne są twierdzenia o błędnym ustaleniu wartości nieruchomości przed uchwaleniem planu (zarzuty I.1 i 2). Jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji, dla określenia wartości nieruchomości przed uchwaleniem planu z 30 grudnia 2019 r. decydujące znaczenie miało przeznaczenie terenu w planie miejscowym z 20 lutego 2013 r., który określał ten teren jako użytki rolne (symbol R2). Próba odwoływania się przez skarżącego do ustaleń Studium z 2000 r. jest chybiona, albowiem studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie rodzi praw podmiotowych po stronie właścicieli nieruchomości. Kwestia ta została jednoznacznie przesądzona w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 3 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2181/17). Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że ulepszenie planistyczne nie polega na badaniu całej historii planistycznej danej nieruchomości, a istotne znaczenie ma wyłącznie określenie jej wartości według przeznaczenia bezpośrednio przed i po zmianie planu (por. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 478/23, 26 października 2023 r. sygn. akt II OSK 199/21, 15 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 709/21). W niniejszej sprawie oznacza to porównanie stanu wynikającego z planu z 2013 r. (przeznaczenie rolne) ze stanem po uchwaleniu planu z 2019 r. (produkcja przemysłowa). 3.5. Nie można również podzielić zarzutów dotyczących wadliwej metodologii wyceny i doboru nieruchomości porównawczych, w szczególności kwestionujących rozszerzenie analizy rynku na powiat żyrardowski (zarzuty II.3, II.4, II.7-11). Rzeczoznawca w operacie szacunkowym, a także w pismach wyjaśniających, w sposób przekonujący i logiczny uzasadnił, dlaczego taki krok był nie tylko dopuszczalny, ale wręcz konieczny dla zachowania rzetelności wyceny. Należy podkreślić, że podstawowym obowiązkiem rzeczoznawcy wynikającym z art. 154 ust. 1 ugn jest wybór właściwego podejścia, metody i techniki szacowania. W przypadku podejścia porównawczego, kluczowe jest znalezienie nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 4 pkt 16 ugn, "nieruchomość podobna" to taka, która jest porównywalna ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. W niniejszej sprawie rzeczoznawca dokonując analizy rynku stanął przed obiektywnym problemem: na rynku lokalnym (powiat grójecki i piaseczyński) brak było wystarczającej liczby transakcji nieruchomościami o podobnym przeznaczeniu (produkcja przemysłowa), które mogłyby stanowić wiarygodną bazę porównawczą. Rynek ten, jak wskazano w operacie, był słabo rozwinięty. W tej sytuacji rzeczoznawca, dążąc do sporządzenia rzetelnej i obiektywnej wyceny, miał obowiązek poszukiwania transakcji na rynku szerszym, ale jednocześnie jak najbardziej zbliżonym pod względem charakterystyki. Należy przy tym stanowczo zaznaczyć, że pojęcie rynku lokalnego jest kategorią ekonomiczną, a nie prawną. Przepisy prawa nie definiują jego granic w sposób sztywny, np. poprzez granice administracyjne gminy czy powiatu. To rzeczoznawca majątkowy, opierając się na swojej specjalistycznej wiedzy i analizie konkretnego segmentu obrotu (w tym przypadku nieruchomości przemysłowych), określa terytorialny zasięg rynku, na którym występują porównywalne transakcje. Wybór sąsiedniego powiatu żyrardowskiego, jako obszaru o podobnych uwarunkowaniach gospodarczych, był w tej sytuacji działaniem w pełni racjonalnym i zgodnym ze standardami zawodowymi. Twierdzenie skarżącego, że rzeczoznawca powinien był ograniczyć się wyłącznie do nieistniejącej lub niereprezentatywnej bazy danych z rynku lokalnego, zdefiniowanego granicami administracyjnymi, prowadziłoby do sytuacji, w której sporządzenie operatu byłoby niemożliwe albo jego wyniki byłyby całkowicie niewiarygodne. Rzeczoznawca prawidłowo wykazał, że nieruchomości z powiatu żyrardowskiego zachowują podobieństwo do nieruchomości wycenianej, w szczególności w zakresie kluczowej cechy – przeznaczenia. W konsekwencji, zarzuty skarżącego należało ocenić jako stanowiące jedynie polemikę z profesjonalną metodologią przyjętą przez biegłego, która nie została poparta żadnym dowodem (np. kontroperatem) mogącym podważyć prawidłowość dokonanego wyboru. Sąd I instancji słusznie zatem uznał ww. zarzuty za bezzasadne. 3.6. Za całkowicie chybione należy uznać zarzuty określone w punktach I.3, I.4, II.2 i II.3, poprzez rzekome oparcie się przez organ na nieaktualnym operacie szacunkowym. Skarżący podnosząc ten zarzut zdaje się nie dostrzegać fundamentalnej różnicy między standardową wyceną nieruchomości a specyfiką ustalania opłaty planistycznej. Wyjaśnić należy, że standardowy operat szacunkowy, zgodnie z art. 156 ust. 3 i 4 ugn, co do zasady traci ważność po upływie 12 miesięcy. Dzieje się tak, ponieważ jego celem jest określenie aktualnej wartości rynkowej nieruchomości, która z biegiem czasu ulega zmianie. Dlatego po roku operat staje się nieprzydatny, bo nie odzwierciedla już bieżącej sytuacji na rynku. Jednakże w przypadku opłaty planistycznej sytuacja jest diametralnie inna. Tutaj celem nie jest ustalenie, ile nieruchomość jest warta dzisiaj. Celem jest historyczne odtworzenie, o ile wzrosła jej wartość wyłącznie na skutek uchwalenia planu miejscowego. Kluczowy dla tej oceny jest art. 37 ust. 1 upzp, który stanowi, że wzrost wartości nieruchomości ustala się na dzień jej sprzedaży. Przepis ten jest przepisem szczególnym (lex specialis) w stosunku do ogólnych zasad wyceny z art. 156 ust. 3 i 4 ugn i całkowicie wyłącza ich stosowanie w tym zakresie. Operat sporządzony na potrzeby ustalenia opłaty planistycznej nie jest "aktualną" wyceną, lecz dokumentem historycznym. Jego zadaniem jest "zamrożenie" i porównanie dwóch wartości z przeszłości: wartości nieruchomości, jaką miała przed uchwaleniem planu, przy uwzględnieniu jej ówczesnego przeznaczenia oraz wartości nieruchomości, jaką uzyskała po uchwaleniu planu, przy uwzględnieniu nowego przeznaczenia. Obie te wartości są ustalane na konkretny, historyczny dzień – dzień zbycia nieruchomości. Taki operat, raz prawidłowo sporządzony, nie traci ważności w rozumieniu art. 156 ugn, ponieważ dane w nim zawarte (historyczne przeznaczenie, historyczne ceny na dzień sprzedaży) z upływem czasu nie ulegają zmianie. Operat ten nie "dezaktualizuje się", bo jego celem nie jest odzwierciedlanie bieżącego rynku, lecz odtworzenie konkretnego zdarzenia z przeszłości – wzrostu wartości spowodowanego jednorazową czynnością władczą gminy. W konsekwencji, zarzut skarżącego, że operat sporządzony w lutym 2021 r. był nieaktualny w dacie wydawania decyzji we wrześniu 2022 r., jest wynikiem niezrozumienia istoty opłaty planistycznej. Sąd I instancji prawidłowo uznał ten zarzut za bezzasadny, choć być może nie wyłożył tej zasady w sposób pełny i jednoznaczny. Operat w tej sprawie był i pozostaje miarodajnym dowodem na okoliczność historycznego wzrostu wartości nieruchomości. 3.7. Nie sposób przy tym uznać, aby doszło w sprawie do naruszenia przepisów określonych w punkcie II.4 z uwagi na brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania rzeczoznawcy. W sytuacji, gdy rzeczoznawca w odpowiedzi na pismo skarżącego z 27 lipca 2021 r. odniósł się w sposób jednoznaczny do sformułowanych w nim zarzutów dotyczących przyczyn wzięcia pod uwagę nieruchomości będących przedmiotem obrotu w powiecie żyrardowskim oraz wobec braku zastrzeżeń organu co do prawidłowości sporządzonego operatu, nie było podstaw do stwierdzenia, że materiał dowodowy jest niekompletny i wymaga poczynienia dodatkowych ustaleń w oparciu o wyjaśnienia biegłego. W takich okolicznościach nie przeprowadzenie przez organ odwoławczy rozprawy nie stanowi o naruszeniu art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79, art. 80, art. 84, art. 89 Kpa w zw. z art. 140 Kpa. 3.8. Za nietrafne należało również uznać zarzuty dotyczące błędnego uchylenia przez Kolegium decyzji Wójta i ustalenia opłaty przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego błąd wyliczenia opłaty przez organ I instancji winien być przez Kolegium sprostowany (zarzut II.5, II.6). Zgodnie z art. 113 § 1 Kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć jednak charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16). W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się jednoznacznie, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (wyroki NSA z: 20 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 2528/22, 2 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 873/18, 30 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 1069/16, 14 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3013/14, wyrok NSA w Warszawie 4 maja 1988 r. sygn. akt III SA 1466/87). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwota opłaty planistycznej wyliczona przez organ stanowiła niewątpliwie kluczową treść rozstrzygnięcia, która nie mogła być sprostowana postanowieniem organu. Błąd, który znalazł się w decyzji Wójta Gminy B. z 24 czerwca 2022 r., choć dotyczył niewielkiej kwoty, należał do kategorii błędu istotnego, który nie mógł być naprawiony w trybie art. 113 § 1 Kpa. 3.9. Chybiony jest także zarzut dotyczący braku wyjaśnienia przez organ motywów podjęcia przez Radę Gminy B. uchwał z 2013 r i 2019 r. w sprawie planu miejscowego (zarzut II.1). Kwestie te pozostają bowiem poza granicami niniejszego postępowania, które odnosi się wyłącznie do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej. 3.10. Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. 3.11. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.