II OSK 1279/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Zofia Flasińska Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Spółdzielni Mieszkaniowej w K., Stowarzyszenia A., H.K. i F.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 372/08 w sprawie ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej w K., H.K. i F.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne.

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w K. oraz F.K. i H.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Starosta Kozienicki decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego zatwierdził projekty budowlane i udzielił Spółce A. z o.o. w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z lokalizacją na działce nr [...] położonej przy ul. R. w K.. Projekt przewidywał budowę stalowej wieży antenowej TPMF o wysokości 40 m oraz kontenera technicznego. W decyzji organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działkę inwestora nr [...] przy ul. R. oraz działkę [...] przy ul. P. należącą do H. i F. K.. Właściciele działki nr [...] domagali się zmiany lokalizacji projektowanej stacji telefonii komórkowej, która według nich stanowi poważny czynnik ryzyka dla zdrowia. Podnosili jednocześnie, że w najbliższym czasie mają zamiar budować dom mieszkalny. Także Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej K. będącej stroną postępowaniu podnosił, że budowa stanowi poważny czynnik ryzyka dla zdrowia i życia mieszkańców budynków spółdzielni. Starosta Kozienicki wydając przedmiotowe pozwolenie na budowę wskazał, że jest związany ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 24 września 2007 r. wydanej przez Burmistrza Gminy Kozienice. Odnosząc się do zarzutów, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi poważny czynnik ryzyka dla zdrowia mieszkańców okolicznych budynków argumentował, że z załączonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że maksymalna wysokość okolicznej zabudowy jest znacznie niższa niż wysokość zawieszenia anten oraz, że wzdłuż osi anten w odległości do 150 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 w/m2 wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Starosta wskazał nadto, że stacja bazowa telefonii komórkowej będzie się składała z takiej konfiguracji anten, której równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny będzie niższa od określonej w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. – Dz.U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105), a tym samym inwestycja ta nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Potwierdzeniem tego była decyzja Burmistrza Gminy Kozienice z dnia [...] marca 2008 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Odwołania od decyzji Starosty Kozienickiego złożyli małżonkowie H. i F. K. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa w K.. H. i F. K. wskazywali, że inwestycja ma powstać trzy metry od granicy ich posesji w sytuacji gdy ich syn mający drugą grupą inwalidzką ma problemy neurologiczne i z sercem. Promieniowanie może mieć negatywny wpływ na jego zdrowie w przyszłości. W pismach do władz miasta przedstawili artykuł prasowy, który dowodził szkodliwości promieniowania jakie emitują wieże telefonii komórkowej. W ich ocenie takie inwestycje powinny być realizowane w bezpiecznej odległości od terenów zamieszkanych. Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. wskazała, że stacja będzie emitowała pole elektromagnetyczne niebezpieczne dla zdrowia i życia mieszkańców budynków wielorodzinnych zlokalizowanych w obrębie działania masztu. Organ powinien zasięgnąć opinii niezależnego eksperta co do szkodliwości inwestycji, a nie ograniczyć się do dokumentów złożonych przez inwestora. Nadto Spółdzielnia podniosła, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Radomiu toczy się postępowanie zainicjowane odwołaniem H. i F. K. oraz T. i E.S. od decyzji Burmistrza Gminy Kozienice z dnia [...] marca 2008 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tej stacji. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie zostały naruszone żadne przepisy. W celu weryfikacji zarzutu dotyczącego lokalizacji oraz kwestii zgodności z prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, Wojewoda zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu o wyjaśnienie w tym przedmiocie. Z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2008 r. wynikało, że prowadzone były w tej sprawie postępowania w tym również z odwołania H. i F. K., które zakończyło się wydaniem postanowień z dnia [...] maja 2008 r. o niedopuszczalności odwołania ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia. Zdaniem organu II instancji, projektowana inwestycja nie narusza interesu właścicieli działki nr ew. [...] i działek Spółdzielni Mieszkaniowej, którzy brali udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, zatem nie było przeszkód do wydania decyzji. Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia wskazała, że organ I instancji przy wydawaniu decyzji nie wziął pod uwagę zagrożeń i ryzyka jakie inwestycja może powodować dla zdrowia mieszkańców. Swoje ustalenia Starosta oparł bowiem jedynie na załączonej przez inwestora do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia z którego wynikało, że niekorzystne fale elektromagnetyczne o gęstości od 0,1 w/m2, wystąpią w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Opinia ta została wykonana przez ekspertów pracujących dla inwestora. Spółdzielnia wyraziła zaniepokojenie faktem, że pomiary poziomów pól elektromagnetycznych będą wykonane dopiero po uruchomieniu stacji bazowej. Wskazała, że istniejące badania dowodzą, że u ludzi mieszkających w pobliżu stacji nadawczych stwierdza się częste występowanie takich objawów jak: bóle i zawroty głowy, zaburzenia snu, ogólne osłabienie i zmęczenie, uczucie duszności, zburzenia pamięci, wzmożenie potliwości, bóle w okolicy serca, uczucie kołatania serca, zmiany w zapisie EKG, zaburzenia błędnika i inne. Tymczasem budynki wielorodzinne znajdują się w odległości 50-80 metrów od osi wieży planowanej stacji, a prywatne posesje ok. 3-15 metrów. W tych okolicznościach organ powinien zażądać opinii niezależnych ekspertów, czego nie zabraniają przepisy postępowania administracyjnego. Dopiero mając opinię dostarczoną przez inwestora oraz opinię niezależnych ekspertów mógł wydać właściwą decyzję. W uzupełnieniu skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. wskazała, że w przedłożonej przez inwestora dokumentacji brak było przyłącza telekomunikacyjnego zasilającego projektowaną stację. Brak tej dokumentacji naruszał § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133). W projektach budowlanych zatwierdzających budowę stacji bazowej telefonii komórkowej brak było również raportów co do skutków ewentualnych awarii masztów i anten, wpływu na dobra materialne, wpływu na możliwy konflikt interesów mieszkańców i inwestora. W przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na str. 3 rozdziału 1 opis planowanego przedsięwzięcia wskazano, że: "w okolicy omawianej stacji znajdują się budynki przemysłowe i gospodarcze". Stwierdzenie to nie było prawdziwe, ponieważ w pobliżu stacji znajdują się budynki mieszkalne indywidualne, jak również bloki mieszkalne Spółdzielni w K.. W "kwalifikacji przedsięwzięcia" brak było również dokumentów stwierdzających uprawnienia autorów wykonanego opracowania do wykonywania tego typu dokumentacji oraz zaświadczenia o ich przynależności do Okręgowej Izby Inżynierów Budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2008 r. wnieśli także H. i F. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, poprzez zatwierdzenie projektu rażąco naruszającego ład przestrzenny, wydanie decyzji pomimo braku prawomocnego orzeczenia w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań przedmiotowej inwestycji oraz przepisów postępowania poprzez pozbawienie ich możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. W ocenie skarżących naruszono zasady prawidłowego kształtowania ładu przestrzennego, gdyż istnieje oczywista sprzeczność zamiaru wybudowania 40 m wieży z sąsiedztwem niskiego budownictwa mieszkalnego. Nie dokonano również głębszej analizy w zakresie ochrony środowiska i ewentualnego wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. Błędnie ustalono, że postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych zostało ostatecznie zakończone. Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Dlatego też organy nie miały możliwości rozpatrywania podniesionych zarzutów co do konieczności innej lokalizacji inwestycji. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że z wyjaśnień Burmistrza Kozienic udzielonych mieszkańcom wnoszącym protesty (pismo z dnia 7 kwietnia 2008 r.) wynikało, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony z Marszałkiem Województwa Mazowieckiego, Wojewodą Mazowieckim i Starostą Kozienickim. Projekt uzyskał pozytywne uzgodnienia wymienionych organów. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Burmistrza Gminy Kozienice w dniu [...] września 2007 r. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja została doręczona stronom postępowania oraz ogłoszono o jej wydaniu w obwieszczeniu Burmistrza Gminy Kozienice. W terminie przysługującym na odwołanie żadna ze stron nie wniosła odwołania. Ponadto postępowanie w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji było początkowo prowadzone przez Burmistrza Kozienic. Organ ten przeprowadził ocenę oddziaływania na środowisko i uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Warszawie i Wojewodą Mazowieckim. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia uznając, że z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 w/m2 wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, na minimalnej wysokości dla anten sektorowych 28,9 m n.p.t i anten rozdzielni na wysokości 34,6 m n.p.t. Wojewoda Mazowiecki po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej, po uzupełnieniu przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu stacji na obszar Natura 2000 i po dostosowaniu raportu do zmienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105), wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ten stwierdził, że po analizie przedłożonych dokumentów i zmianie w/w rozporządzenia planowana inwestycja będzie składała się z anten, których równoważna moc izotropowa poszczególnych anten sektorowych wynosi od 1517 W do 4967v W, a miejsca dostępne dla ludności nie występują w odległości nie mniejszej niż 70m i nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten. W tym stanie faktycznym stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 cytowanego wyżej rozporządzenia przedmiotowa inwestycja nie podlegała uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Burmistrz biorąc pod uwagę przedłożone dokumenty, opinie organów oceniających i uzgadniających, raporty oddziaływania na środowisko, jak również obowiązujące przepisy, z których wynikało, że przedmiotowa inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska wydał w dniu [...] marca 2008 r. decyzję umarzającą postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach . Odnosząc się do zarzutu skargi, że błędnie ustalono, iż postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych zostało ostatecznie zakończone, wskazać należy, że organ II instancji przeprowadził we własnym zakresie ustalenia co do tej okoliczności. Z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 11 czerwca 2008 r. wynikało, że odwołanie od ww. decyzji Burmistrza Gminy Kozienice złożyli: E. i T.S. oraz H. i F. K. W wyniku rozpatrzenia odwołań wymienionych osób Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało następujące postanowienia: z dnia [...] maja 2008 r. stwierdzające, że z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. zostało wniesione odwołanie E.S., postanowienie z dnia [...] maja 2008 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania T.S., postanowienie z dnia [...] maja 2008 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania F. K. oraz postanowienie z dnia [...] maja 2008 r. stwierdzające, że z uchybieniem terminu zostało wniesione odwołanie H K. Niewątpliwie zatem w dacie wydania decyzji przez organ II instancji postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych było ostatecznie zakończone. Sąd I instancji podkreślił także, że organ właściwy w sprawie udzielania pozwolenia na budowę, mimo że nie był uprawniony do ingerowania w treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w postępowaniu wyjaśniającym poddał ustalenia z niej wynikające stosownej ocenie, tak jak pozostały materiał dowodowy w sprawie. W ocenie Sądu I instancji, po sprawdzeniu zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymogami wynikającymi z ustawy Prawo budowlane, organ zasadnie stwierdził, że lokalizacja inwestycji celu publicznego nie koliduje z wymaganiami ochrony środowiska i wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych. Sąd I instancji potwierdził, że w rozpatrywanym przypadku nie było potrzeby sporządzania określonych dokumentacji specjalistycznych (przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko). Niemniej jednak organ analizował możliwe negatywne oddziaływanie na zdrowie okolicznych mieszkańców. Wskazując, że pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej od 0,1 w/m2 będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Przedłożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia wskazywała, że maksymalna wysokość okolicznej zabudowy jest znacznie niższa niż wysokość zawieszenia anten oraz, że wzdłuż osi anten w odległości do 150 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Stąd też ogólne zastrzeżenia sformułowane przez skarżących, co do szkodliwości stacji bazowych telefonii komórkowej powodujących u ludzi szereg dolegliwości nie mogły być podstawą do żądania przez organ wykonania opinii niezależnych ekspertów, w sytuacji gdy przedsięwzięcie nie podlegało uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutów skargi co do braków w dokumentacji technicznej, stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Przepisy nie wymagały również przedłożenia raportów co do skutków awarii masztów i anten, wpływu na dobra materialne, wpływu na konflikt interesów mieszkańców i inwestora. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli F. i H. K., Stowarzyszenie A. z siedzibą w R. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. H. i F.K. zarzucili naruszenie przepisu postępowania – art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak rozważenia w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów strony, a w szczególności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., zarzutu rażącej sprzeczności między decyzją Wojewody z dnia 22 czerwca 2008 r. z prawomocną decyzję Burmistrza Gminy Kozienice z dnia [...] września 2007 r. oraz zarzutu konieczności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zarzucili także naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 16 k.p.a. poprzez przyjęcie, że postępowanie w przedmiocie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostało prawomocnie zakończone. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Stowarzyszenie A. zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego: – art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane; – art. 46 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 4 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – art. 141 § 4 w związku z art 135 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 12, art. 45 ust. 1 oraz 12 i art. 184 Konstytucji RP. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzuciła naruszenie: – art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a.; – art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane; – art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 140, art. 143 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP; – § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu formy projektu budowlanego; – art. 46 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 49 ust. 3 w związku art. 49 ust. 3 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 4 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; – art. 141 § 4 w związku z art. 135 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 12, art. 45 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji RP. W związku z powyższym Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wszystkie wniesione w rozpoznawanej sprawie skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie do zarzutów podniesionych przez F. i H.K. należy wskazać, iż wbrew ich skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez nich w skardze skierowanej do tego Sądu, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom z art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący zarzucili rażącą sprzeczność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji przekaźnikowej z prawomocną decyzją Burmistrza Kozienic nr [...] z dnia [...] września 2007 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci tej inwestycji. Sprzeczność ta, ich zdaniem, polega na tym, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w punkcie 2.2 określiła, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest możliwa dopiero po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wiązała organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ ten był związany treścią tej decyzji również zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. i ustalając, że inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko naruszył tę prawomocną decyzję. Zarzut nieustosunkowania się przez Sąd I instancji do tej sprzeczności jest o tyle nietrafny, iż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika stanowisko Sądu I instancji wyjaśniające tę kwestię. W dacie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego organ wydający tę decyzję zaliczył ją do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę właściwy organ – mając na względzie techniczne parametry inwestycji – uznał, że zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko... (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 i 3 tego rozporządzenia. W dacie wydania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę kwestia ta była już ostatecznie załatwiona prawomocną decyzją Wojewody Mazowieckiego umarzającą postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tej sytuacji nie można uznać, by pomiędzy decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego a wydaną w innych warunkach decyzją o pozwoleniu na budowę istniała zarzucona skargami kasacyjnymi sprzeczność. Zarzut F. i H.K., że Sąd I instancji nie odniósł się do "zarzutu dotyczącego konieczności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z obowiązującymi przepisami" został sformułowany na tyle ogólnikowo i bez konkretnego uzasadnienia, że nie można w niewątpliwy sposób ustalić czego on dotyczy. Jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wykazał, że zaskarżona decyzja zapadła zgodnie z obowiązującym prawem materialnym i regulującym postępowanie. Kolejny zarzut dotyczący błędnego ustalenia, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie zostało ostatecznie ukończone postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych jest sprzeczny z treścią zebranego w sprawie materiału. Kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona na str. 8 i 9 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Sąd ustalił, że Wojewoda Mazowiecki po przeprowadzeniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast Burmistrz Kozienic decyzją z [...] marca 2008 r. umorzył postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna po rozpatrzeniu wniesionych od niej odwołań przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu w dniu 26 maja 2008 r. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ II instancji kwestia ta została więc już ostatecznie rozstrzygnięta. Skarga kasacyjna trafnie podniosła, iż Sąd I instancji nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., lecz uchybienie to nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. II OSK 831/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157 i z 16 października 2007 r. sygn. I OSK 1192/06, publ. Lex nr 427561). Skarżący nie wykazali, by naruszenie art. 10 k.p.a. mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik postępowania, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. stanowiłoby podstawę do uwzględnienia ich skargi. Ustosunkowując się do skarg kasacyjnych Spółdzielni Mieszkaniowej w K. i Stowarzyszenia A. należy zauważyć, że skargi te zawierają, częściowo, identyczne zarzuty jak skarga kasacyjna małżonków K.. Dotyczy to – przede wszystkim – rzekomej sprzeczności pomiędzy decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego i skarżonym pozwoleniem na budowę. O niezasadności tego zarzutu stwierdzono wyżej przy ocenie zarzutów F. i H.K.. Postawiony w obu omawianych skargach kasacyjnych zarzut dotyczący oddalenia skargi przez Sąd I instancji, mimo niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, został uzasadniony tym, że decyzje administracyjne obu instancji nie wymieniły na jakie anteny, o jakiej maksymalnie mocy promieniowania, zostało wydane pozwolenie na budowę. Skarżący zarzucili nadto pominięcie w uzasadnieniu wyroku złożonych przez nich zastrzeżeń i wniosków dowodowych. Stawiając te zarzuty skarżący pominęli jednak to, że zaskarżona decyzja organu I instancji zatwierdziła złożony w sprawie projekt budowlany i udzieliła pozwolenia na budowę stacji przekaźnikowej odpowiadającej warunkom tego projektu. Z decyzji tej i zatwierdzonej dokumentacji technicznej wynika rodzaj instalowanej anteny oraz maksymalna moc dopuszczonego promieniowania. Składane przez skarżących wnioski dowodowe dotyczyły natomiast wykazania szkodliwości działania planowanej stacji przekaźnikowej dla sąsiadujących z nią mieszkańców oraz zmierzały do dokonania "superpozycji energii wysokiej częstotliwości" zgodnie z § 4 powoływanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie jednak uznał, że wymienione we wnioskach kwestie techniczne zostały już ostatecznie rozstrzygnięte w zakończonych postępowaniach administracyjnych dotyczących oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Wynik tych postępowań wskazał, że stacja nie będzie emitowała szkodliwego promieniowania w miejscach dostępnych ludności a planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest sporządzenie raportu o takim oddziaływaniu. Wobec rozstrzygnięcia tej spornej kwestii w odpowiednim trybie organy były związane tymi ustaleniami w niniejszym postępowaniu. Nie są również uzasadnione zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z art. 140 i 143 Kodeksu cywilnego i art. 21 Konstytucji RP przez nadmierne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na sąsiadujące nieruchomości oraz spowodowanie ograniczeń w sposobie ich zagospodarowania. Prawo własności nieruchomości nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczone, zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Własność musi być natomiast – zgodnie z art. 140 k.c. – wykonywana zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Budowa stacji telefonii komórkowej służącej zaspokajaniu potrzeb ludności nie ograniczy dotychczasowego sposobu korzystania z sąsiednich nieruchomości i nie naruszy istoty prawa własności przysługującego właścicielom sąsiednich nieruchomości. Udzielone pozwolenie na budowę uwzględniło bowiem zarówno uzasadniony prawnie interes inwestora, jak i w wystarczającym stopniu prawa skarżących. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut obrazy § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie został w żaden sposób uzasadniony. Skarżąca Spółdzielnia wskazała bowiem tylko wymogi wynikające z tego przepisu, lecz nie wykazała, których z nich nie spełnił zatwierdzony w sprawie projekt budowlany. Należy więc uznać, że wszystkie wniesione w tej sprawie skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Dlatego podlegały one oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.