II OSK 1270/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędzia NSA Jerzy Stankowski, Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Sylwia Misztal, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Po 372/20 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 12 marca 2020 r. nr WOA.7721.48.2020.AJ w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Po 372/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2020 r. nr WOA.7721.48.2020.AJ w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 21 stycznia 2020 r., nr 32/2020 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania nakazał P. w P. – zarządcy nieruchomości wspólnej – doprowadzenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na [...] w P. (działka nr [...], arkusz [...], obręb [...]) do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu drzwiowego znajdującego się w ścianie konstrukcyjnej pomiędzy lokalami nr [...] i [...]. W podstawie prawnej przywołano art. 51 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186). Decyzją z 12 marca 2020 r., nr WOA.7721.48.2020.AJ, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Po 372/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na ww. decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2020 r. w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wniósł R. C. podnosząc zarzuty naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organ w sposób pełny, tj. z pominięciem wszystkich stron zarówno postępowania administracyjnego, jak i sądowo-administracyjnego, wskutek nieuwzględnienia faktu, że: a. Z. B. będący mężem uczestniczki D. B. zmarł w toku postępowania i nie ustalono jego spadkobierców, b. R. C. zbył mieszkanie na [...] i nie ustalono nowego nabywcy mieszkania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać podniesiony zarzut. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. , dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez R. C. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że nabycie lokalu nr [...] nastąpiło na mocy umowy sprzedaży zawartej 12 kwietnia 2021 r. Zaskarżona decyzja wydana została 12 marca 2020 r. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła 14 kwietnia 2020 r. zaś wyrok Sądu I instancji zapadł 2 lutego 2022 r. Nabywca lokalu nie zgłosił udziału w postępowaniu przed WSA stosownie do treści art. 33 § 2 P.p.s.a., a zatem nie można postawić Sądowi I instancji, że nabywca został pominięty w postępowaniu przed tym Sądem. Uczestnik postępowania Z. B. zmarł 20 kwietnia 2020 r., to jest po wniesieniu skargi do WSA, co nastąpiło 14 kwietnia 2020 r. Następcy prawni zmarłego także nie zgłosili swojego udziału w postępowaniu przed WSA stosownie do treści art. 33 § 2 P.p.s.a., a zatem także w tym przypadku nie można postawić Sądowi I instancji, że zostali oni pominięci w postępowaniu przed tym Sądem. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.