II OSK 1266/21

Dnia 3 sierpnia 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1101/20 oddalającego skargę S. K. na decyzję nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1101/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie oddalił skargę S. K. na decyzję nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (MWINB) z [...] lipca 2020 r., znak [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – budynku gospodarczego parterowego. W treści skargi kasacyjnej S. K., na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), zawarto wniosek "o wstrzymanie wykonania decyzji". Wniosek ten nie zawiera uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 Ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, przepis ten w związku z art. 193 Ppsa ma odpowiednie zastosowanie w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiwsa, 2007, nr 4, poz.77). Zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi, może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tej ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona choćby jedna ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt zostanie wykonany. Nie jest więc co do reguły rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić samodzielne ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie nie podołała ciążącemu na niej obowiązkowi wykazania zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 Ppsa, nie formułując jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku, w szczególności nie przedstawiając jakichkolwiek twierdzeń na poparcie występowania w sprawie którejkolwiek z przesłanek zawartych w hipotezie ww. przepisu. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie mogła odnosić się do żądań wniosku, bowiem dotyczyła merytorycznych kwestii związanych z wydaniem zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.