II OSK 1241/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Eliza Wróbel po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2300/16 w sprawie ze skargi T. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2300/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. J.. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 2 K.p.a., objawiające się zastosowaniem dyspozycji normy w nim zakodowanej do stanu faktycznego nie odpowiadającego hipotezie tej normy oraz naruszenie art. 111 § 1 K.p.a. i art. 111 § 1a K.p.a. poprzez zaaprobowanie przez sąd niezastosowania przez organy nadzoru budowlanego dyspozycji artykułu 111 § 1 K.p.a. oraz art. 111 § 1a K.p.a. w sytuacji tego wymagającej. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 2 K.p.a. nie jest zasadny. W myśl art. 113 § 2 K.p.a., organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Prawidłowa jest ocena, według której, zawarcie w sentencji decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 r. daty dostarczenia przez zobowiązanego dokumentów, ograniczonej jedynie do dnia i miesiąca, stworzyło sytuację, w której powstały wątpliwości co do treści decyzji w tym zakresie. Wbrew wywodom skarżącego, nie była to sytuacja, którą można określić jako brak daty wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów. Organy rozpatrujące wniosek o wyjaśnienie treści decyzji i Sąd pierwszej instancji trafnie spostrzegły, że termin wykonania obowiązku został przez ZWINB określony. Wskazanie tylko nazwy miesiąca i dnia z reguły oznacza skróconą wypowiedź, według której, w grę wchodzi przedział czasowy ograniczony do bieżącego roku. Zastosowanie takiego skrótu myślowego w akcie stosowania prawa mogło jednak wywoływać wątpliwości w trakcie wykonania decyzji. Powstanie wątpliwości wymagało ich wyjaśnienia w drodze postanowienia. Nie ma podstaw do kwestionowania rezultatów tego wyjaśnienia przedstawionych w postanowieniach organów obu instancji. Z okoliczności sprawy, tj. ze stwierdzenia przez ZWINB, że decyzja PINB w Sławnie, tj. organu pierwszej instancji, z dnia [...] grudnia 2001 r. jest co do zasady prawidłowa, z faktu, że odwołanie było rozpatrywane w dniu [...] marca 2002 r., a także z zasad logiki wynika, że nie było podstaw do przyjęcia innej daty wykonania obowiązków, niż 30 czerwca 2002 r. Dodać warto, że lata poprzedzające 2002 r. z przyczyn oczywistych nie wchodzą w grę. Biorąc zaś pod uwagę cel postępowania naprawczego, czyli jak najszybsze doprowadzenie do stanu zgodności z prawem, nie sposób przyjąć by organ odwoławczy zakreślał kilkunastomiesięczny termin wykonania obowiązku przedłożenia kilku dokumentów. Nie do przyjęcia byłoby zatem określanie roku późniejszego, niż 2002 r. Zawarte w postanowieniach organów wyjaśnienie treści decyzji, co do daty wykonania obowiązku, nie było więc sprzeczne z decyzją, nie stanowiło jej uzupełnienia, ani sprostowania. Zgodne z art. 113 § 2 K.p.a. było także wyjaśnienie treści decyzji w zakresie zobowiązania do przedłożenia opinii o zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, wydanej przez właściwy organ. Zobowiązanie do przedłożenia opisanego w ten sposób dokumentu stanowiło część treści decyzji w rozumieniu art. 113 § 2 K.p.a. Obowiązek przedłożenia opinii właściwego organu o zgodności wykonanych robót z planem miejscowym został w decyzji wyartykułowany. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że ewentualne wątpliwości co do treści tego obowiązku należy wyjaśniać w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Skoro według art. 30 ust. 1 tej ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadził aktualizowany rejestr miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, gromadził materiały związane z tymi planami oraz odpowiadał za przechowywanie oryginałów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, również uchylonych i nie obowiązujących, to był organem właściwym do zajęcia stanowiska co do zgodności wykonanych robót z ustaleniami planu miejscowego. W braku, w ówczesnym stanie prawnym, wymogów co do nazwy i formy wypowiedzi organu właściwego w zakresie zgodności robót z planem, określenie "opinia" powinno być rozumiane jako wypowiedź o zgodności lub braku tej zgodności. Obowiązek sprowadzał się zatem do uzyskania merytorycznej wypowiedzi burmistrza co do zgodności rozbudowy z planem miejscowym. Takie wyjaśnienie treści obowiązku określonego w punkcie 3 zaskarżonej decyzji nie było sprzeczne z treścią decyzji, nie stanowiło jej uzupełnienia, czy też sprostowania. Pozostaje zatem w zgodzie z art. 113 § 2 K.p.a. W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 111 § 1 K.p.a. i art. 111 § 1a K.p.a. poprzez zaaprobowanie przez Sąd niezastosowania przez organy nadzoru budowlanego dyspozycji art. 111 § 1 K.p.a. oraz art. 111 § 1a K.p.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.