II OSK 1240/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych P. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 906/20 w sprawie ze skargi J. P. i T. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2020 r. znak DOA.7210.69.2019.JOO(1) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. 2. zasądza solidarnie od J. P. i T. P. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. zasądza solidarnie od J. P. i T. P. na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 477 (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 18 grudnia 2020 r., VII SA/Wa 906/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi J. P. i T.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 13 marca 2020 r. znak DOA.7210.69.2019.JOO(1), w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji, w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 1.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją Starosty N. z 8 maja 2018 r. nr 431/18, zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...] Sp. z o.o. (Spółka, inwestor), pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działkach ew. nr [...], [...] obręb [...], jednostka ew. [...] (źródłowa decyzja). W tej decyzji wskazano m. in., że działki inwestycyjne położone są w terenie objętym ustaleniami decyzji Burmistrza R. z 25 września 2017 r. znak: AGI.6733.8.2017, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu znak: SKO-ZP-415-280/17 z 15 grudnia 2017 r. utrzymującej w mocy ww. decyzję Burmistrza R. z 25 września 2017 r. Odwołanie od decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę złożył W.P. 1.2. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 906/20 kolejno wskazano, że decyzją Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r. znak: WI-I.7840.16.28.2018.WD, utrzymano w mocy źródłową decyzję Starosty N. Wojewoda podniósł, że inwestor uzyskał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której szczegółowo określono warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Z decyzji tej wynika wyraźnie, że: - przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco (nawet potencjalnie) oddziaływać na środowisko, - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) w Krakowie stwierdził brak potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, - decyzję uzgodnił Minister Zdrowia stwierdzając tym samym, że planowana lokalizacja nie narusza Statutu Uzdrowiska R., - w obszarze pól elektromagnetycznych nie ma żadnej zabudowy ani miejsc dostępnych dla ludności, uwzględniając maksymalne pochylenie wiązek promieniowania, - teren inwestycji nie jest objęty żadną formą ochrony przyrody i ochrony krajobrazowej, - decyzja uzyskała pozytywne uzgodnienia wszystkich zainteresowanych organów współdziałających. Wojewoda Małopolski stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów, w szczególności w art. 35 ust. 1, art. 34 ust. 1, 2, 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm., uPb). Inwestycja nie narusza przepisów o ochronie środowiska. 1.3. W wyroku wskazano następnie, że T.P. i J.P. wnieśli o stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji Starosty N. w przedmiocie pozwolenia na budowę, ze względu na naruszenie: - art. 32 ust. 1 pkt 1, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb poprzez wydanie pozwolenia na budowę, pomimo nieprzeprowadzenia wymaganej prawem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, - art. 59 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013, poz. 1235 ze zm., Uioś) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez wydanie pozwolenia na budowę bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71 ze zm., rozp. RM 2010). Wnioskodawcy wnieśli także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku WSA w Krakowie z 17 października 2018 r. II SA/Kr 391/18, oraz wstrzymanie wykonania źródłowej decyzji Starosty N. 1.4. Następnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że GINB decyzją z 19 grudnia 2019 r., DOA.7210.69.2019.AFI, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r. Organ centralny przywołał treść art. 71 ust. 2 Uioś oraz podniósł, że do wniosku o pozwolenie na budowę spornego przedsięwzięcia dołączono "Kwalifikację przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 roku poz. 71). Przywołano charakterystykę przedmiotowej inwestycji. Z powyższego dokumentu wynikać ma, że: przy ukierunkowaniu anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 7907 W i anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 7096 W, na azymut 130° i ich maksymalnym pochyleniu – tilt 8°, osie głównych wiązek promieniowania w odległości 200 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości 5,8 m; przy ukierunkowaniu anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 1950 W i anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 3475 W, na azymut 130° i ich maksymalnym pochyleniu – tilt 10°, osie głównych wiązek promieniowania w odległości 70 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości 32,6 m i na wysokości 11,8 m w odległości 150 m od anten; przy ukierunkowaniu anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 4875 W i anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 4477 W, na azymut 205° i ich maksymalnym pochyleniu – tilt 6°, osie głównych wiązek promieniowania w odległości 150 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości 43,7 m; przy ukierunkowaniu anteny sektorowej [...] o mocy EIRP 1000 W i anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 1782 W, na azymut 205° i ich maksymalnym pochyleniu – tilt 10°, osie głównych wiązek promieniowania w odległości 70 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości 41 m; przy ukierunkowaniu anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 7907 W i anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 7096 W, na azymut 290° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 8°, osie głównych wiązek promieniowania w odległości 200 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości 39,9 m; przy ukierunkowaniu anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 3475 W i anteny sektorowej [...] o mocy EIRP 1950 W na azymut 290° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, osie głównych wiązek promieniowania w odległości 70 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości 48,6 m i na wysokości 47,5 m w odległości 150 m od anten. GINB podkreślił, że w jego ocenie powyższa kwalifikacja została wykonana zgodnie z literalną treścią ww. § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 dla każdej anteny osobno. 1.5. W wyroku przywołano, iż GINB wyjaśnił, że w sytuacji gdy brzmienie przepisu nasuwa jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne, lub też przepis nie rozstrzyga wprost spornej kwestii, a jego wykładnia jest kształtowana przez orzecznictwo sądów, to nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Powyższe było dla organu centralnego o tyle istotne, że w § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 literalnie mowa jest o pojedynczej antenie, a nie systemie anten skierowanych w jednym kierunku (sektorze). Tym samym zdaniem organu centralnego dokonanie w przedmiotowej sprawie oceny wymagalności decyzji środowiskowej dla każdej anteny osobno nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. GINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast osie głównych wiązek promieniowania anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 7907 W i anteny sektorowej [...], o mocy EIRP 7096 W, skierowanych na azymut 130° w odległości 200 m od ww. anten będą przechodzić na najniższej wysokości 5,8 m. Organ centralny (powołując się na ustalenia z postępowania w sprawie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) wskazał, że zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie ani zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest lub może być wymagane. Osie głównych wiązek promieniowania anten w odległości do 70 m, 150 m i 200 m od anten przebiegać będą w wolnej przestrzeni powyżej 2 metrów od poziomu terenu i miejsc dostępnych dla ludności. Biorąc pod uwagę treść § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010, GINB stwierdził, że dla anten planowanych do instalacji na planowanej wieży antenowej, nie zostaną spełnione warunki zaliczające inwestycję do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Burmistrza R. z 19 maja 2017 r., znak: SRG.6220.8.2017, którym organ ten odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego zamierzenia, stwierdzając, że sporna inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 i zgodnie z art. 71 ust. 2 Uioś, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 1.6. W wyroku wskazano następnie, że GINB podniósł ponadto, iż obszary, nad którymi przechodzą osie główne wiązek promieniowania anten sektorowych, nie są i nie były w dacie wydania kwestionowanej decyzji objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie GINB powstanie na nim budynków przeznaczonych na pobyt ludzi w odległości 200 m od przedmiotowej wieży jest mało prawdopodobne. Ponadto zauważono, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U 2019, poz. 1396 ze zm., uPoś), przez miejsce dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Na gruncie obecnie obowiązujących przepisów przestrzeń na wysokości 5,8 m nad terenem rolniczym nie stanowi miejsca dostępnego dla ludności. Tym samym w ocenie organu centralnego decyzja Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z art. 71 ust. 2 Uioś. 2.1. Sąd pierwszej instancji przywołał, że "odwołanie" (oczywista omyłka, chodzi o wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – uwaga Sądu) od ww. decyzji GINB złożył W.P. Ponadto skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję GINB złożyli J.P. i T.P. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb poprzez wadliwe zastosowanie tych przepisów prowadzące do utrzymania w obrocie prawnym nieważnej decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r., wydanej pomimo nieprzeprowadzenia wymaganej prawem oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko; 2) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 Uioś poprzez wadliwe zastosowanie tych przepisów prowadzące do utrzymania w obrocie prawnym nieważnej decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r., wydanej pomimo nieprzeprowadzenia wymaganej prawem oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko; 3) § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, iż analizując potrzebę (konieczność) przeprowadzenia przez wydaniem pozwolenia na budowę oceny oddziaływania na środowisko instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pole elektromagnetyczne należy brać pod uwagę nie cały system anten skierowanych w jednym kierunku, lecz tylko pojedyncze anteny, 4) art. 124 ust. 2 uPoś w zw. z art. 38a ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów prowadzące do błędnego wniosku, iż sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie wywołuje promieniowania oddziaływującego na miejsca dostępne dla ludności, 5) art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności sposobu oddziaływania całej inwestycji na środowisko, w tym na miejsca dostępne dla ludności, 6) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie ww. przepisu skutkującą odmową stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r., pomimo posiadania przez tę decyzję wady polegającej na utrzymaniu w mocy pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej mimo nieprzeprowadzenia wymaganej prawem oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. 2.2. Dalej w wyroku VII SA/Wa 906/20 przywołano, że w wyniku rozpoznania "odwołania" (w istocie chodzi o wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy – uwaga Sądu) GINB wydał powołaną na wstępie decyzję, którą utrzymał w mocy swoją decyzję z I instancji. Organ centralny powtórzył argumentację zawartą w swej decyzji I instancji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnej wykładni pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" organ centralny wskazał, że przywoływane przez skarżących wyroki sądowe stanowiące, iż miejsca dostępne dla ludności nie muszą być terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową i nie są determinowane przeznaczeniem terenu, znane są mu. Niemniej w ocenie GINB, są to wyroki pojedyncze w skali podjętych rozstrzygnięć. Dominującym zaś poglądem jest stanowisko judykatury, zgodnie z którym ustawodawca w przepisie art. 124 ust. 2 uPoś o miejscach dostępnych dla ludności, zastrzega, że chodzi o miejsca, w których wzniesiono już (lub możliwe jest wzniesienie) legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi. 2.3. Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję GINB złożyli J.W. i T.P. Powtórzyli zarzuty i argumentację zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz zwrot kosztów postępowania. Dodatkowo postawili zarzut naruszenia art. 127 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia wszystkich zarzutów wyartykułowanych w skardze na decyzję GINB z 19 grudnia 2019 r., m. in. zarzutu wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę i utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r. z naruszeniem postanowień uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z 17 lipca 2003 r. w sprawie utworzenia Uzdrowiska R. i wprowadzenia na jego obszarze stref ochronnych (uchwała RM 2003), w obrębie których ustanowiono zakaz lokowania obiektów emitujących fale elektromagnetyczne. 2.4. W odpowiedzi na skargę organ centralny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. 3.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę uwzględnił. 3.2. W motywach wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ centralny błędnie wskazał, że w orzecznictwie panuje duża rozbieżność w przedmiocie tego, czy w przypadku kwalifikowania przedsięwzięcia pod kątem § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt rozp. RM 2010 należy brać pod uwagę – zgodnie z literalną treścią tych przepisów – równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, czy też moc wszystkich anten skierowanych na jeden azymut, albo w ogóle wszystkich przewidzianych do realizacji, a tym samym dokonanie w przedmiotowej sprawie oceny wymagalności decyzji środowiskowej dla każdej anteny osobno nie może być zatem uznane za rażące naruszenie prawa. Zdaniem sądu pierwszej instancji ukształtowane na przestrzeni ostatnich lat orzecznictwo sądów administracyjnych, a w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sposób zdecydowany podkreśla konieczność jednoznacznego określenia w dokumentacji projektowej równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Sąd wojewódzki wskazał, że podnoszony przez organ centralny wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r. II OSK 766/16, ma charakter jednostkowy, a dodatkowo dotyczy rozstrzygnięć wydanych w 2010 i 2011 r. Sąd a quo podkreślił, że postanowieniem z 19 maja 2017 r. Burmistrz R., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego zamierzenia, stwierdzając, że sporna inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozp. RM 2010 i zgodnie z art. 71 ust. 2 Uioś, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednakże wniosek o wszczęcie omawianego postępowania został złożony przez R.L. (a nie inwestora), odmowa wszczęcia postępowania nastąpiła na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. (a więc ma charakter formalny), a ponadto uzasadnienie organu gminy jest lakoniczne i skrótowe. Tym samym wydanie przez Burmistrza [...] powyższego postanowienia – zdaniem sądu pierwszej instancji – nie zwalniało organów architektoniczno-budowlanych od zbadania, czy w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 3.3. Reasumując, sąd wojewódzki uznał, że GINB naruszył art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 35 ust. 1 uPb i art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010. 3.4. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wywiedli GINB i Spółka – zastępowani przez profesjonalnych pełnomocników – zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. 3.4.1. W skardze kasacyjnej Spółki zarzuca się sądowi pierwszej instancji w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., "Ppsa") naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 oraz art. 124 ust. 2 uPoś poprzez zastosowanie normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, a co za tym idzie niezasadne uchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy nie naruszała ww. przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 158 § 1, art. 7, art.16 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez zastosowanie, w sytuacji, gdy decyzja, której skarga dotyczyła nie naruszała ww. przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza nie było potrzebne prowadzenie dodatkowych ustaleń w oparciu o tezy wynikającej z jednej z linii orzeczniczych NSA, nawet jak jest ona obecnie dominująca w sytuacji, gdy przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 budzą nadal rozbieżności w orzecznictwie, ich prawidłowe rozumienie wymaga wykładni, a przyjęta w tym przedmiocie przez organy wykładnia odpowiada wykładni prezentowanej w niektórych wyrokach wydawanych np. przez WSA w Krakowie, czyli sąd właściwy miejscowo w sprawach skarg na decyzję Starosty N. czy Wojewody Małopolskiego; 3) art. 151 Ppsa w zw. z art. 16 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i w zw. ze wskazanymi przepisami prawa materialnego wskazanymi w punkcie 1) petitum skargi kasacyjnej Spółki poprzez niezastosowanie i nieoddalenie skargi w sytuacji, gdy zasada trwałości decyzji ostatecznych oraz brak rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę N. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego nakazuje przyjąć, iż organ prawidłowo zastosował te przepisy, a tym samym nie było podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w stanie faktycznym sprawy; 4) art. 141 § 4 Ppsa poprzez niepełne, niewszechstronne uzasadnienie stanowiska, że w orzecznictwie brak jest rozbieżności co do metodologii dokonywania kwalifikacji środowiskowych instalacji radiokomunikacyjnych, a także stanowiska dlaczego przyjęcie odmiennej wykładni nawet rzadziej prezentowanej obecnie w judykaturze jest rażącym naruszeniem prawa oraz nierozważenie wszechstronnie skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga, które wywołało wydanie decyzji, której dotyczy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności; 5) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 2 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez niezasadne uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji nawet pomimo ewentualnego zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. 3.4.2. W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 Ppsa – Spółka zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego: 6) art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ugruntowane już było orzecznictwo sądowoadministracyjne odnośnie metodologii wykonywania tzw. kwalifikacji środowiskowych dla instalacji radiokomunikacyjnych podczas gdy w tym czasie oraz obecnie funkcjonują różne podglądy co tego, jak należy prawidłowo rozumieć ten zwrot normatywny i wykonywać kwalifikację, a ten pogląd który przyjęły organy jest zgodny z aktualnym brzmieniem tego przepisu, a także przyjęcie za prawidłowo nie bardzo wiadomo, której linii orzeczniczej w tym względzie, bowiem w poglądzie o rozważaniu nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny można wyróżnić co najmniej dwa odmienne stanowiska – jedno dotyczące nakładania się wiązek promieniowania na jednym i tym samym azymucie, a drugi o nakładaniu się w ramach całej instalacji radiokomunikacyjnej; 7) art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 Uioś w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozp. RM 2010 oraz art. 124 ust. 2 uPoś poprzez błędne przyjęcie, że z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa możemy mieć do czynienia w sytuacji gdy w orzecznictwie wyrażane są rozbieżne opinie co do rozumienia zwrotów normatywnych takich jak "miejsca dostępne dla ludności", "pojedyncza antena" czy "wyznaczanie", a tym samym w kwestii metodologii dokonywania kwalifikacji środowiskowej dla instalacji radiokomunikacyjnych. 3.4.3. Skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i w ramach rozpoznania skargi oddalenie jej w całości, a ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, rozpoznanie jej na rozprawie, w tym przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. 3.4.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółki podniesiono, że kwalifikacja przedsięwzięcia jest opracowaniem modelu przewidywanej sytuacji i bazuje na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta oraz na założeniach operatora. W kwalifikacji przedsięwzięcia nie analizuje się rzeczywistego rozkładu promieniowania elektromagnetycznego, lecz jedynie wektor osi głównej wiązki. Długość osi wiązki jest uzależniona tylko i wyłącznie od jednego parametru – równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Kwestionowanie metodologii przyjętej w tym przedmiocie przez jedną z linii orzeczniczych nie oznacza, iż organ orzekający w sprawie winien był się do tego rodzaju zarzutów szczegółowo odnosić, ani przyjąć ją bezkrytycznie. Bazował na treści rozporządzenia zgodnie z jego brzmieniem. To raczej ten, kto nie zgadza się z przyjętą w danym akcie prawnym metodologią, winien podejmować kroki, aby treść przepisów prawa ulegała zmianie, a nie oczekiwać, że organy administracji publicznej które mają obowiązek orzekać na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) będą od ich treści abstrahować, orzekać na podstawie przesłanek pozaprawnych. 3.4.5. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, WSA w Warszawie nie wykazał oczywistego naruszenia pomiędzy treścią przepisu, a wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę, zdając sobie sprawę z istnienia odmiennej wykładni ww. przepisów prawa, uwzględniając zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych oraz jednolitą linię orzeczniczą sądów administracyjnych, że w takiej sytuacji (przyjęcia jednego z uprawnionych możliwych rozumień normy prawnej), obowiązkiem sądu było zastosowanie art. 151 Ppsa i oddalenie skargi. 3.5.1. W skardze kasacyjnej GINB zarzuca się sądowi pierwszej instancji mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez uchylenie obu decyzji GINB, będące wynikiem wadliwej oceny, że organ ten dokonał nieprawidłowej kontroli decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty N. z 8 maja 2018 r., pod kątem rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozp. RM 2010, w sytuacji, gdy GINB prawidłowo ocenił, że decyzja Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty N., nie były dotknięte wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co winno skutkować oddaleniem skargi jako niezasadnej. GINB, na postawie art. 174 pkt 1 Ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozp. RM 2010 polegającą na przyjęciu, że dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikowania przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko konieczne "(...) jest ustalenie sposobu w jaki cała inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko.". Skarżący kasacyjnie organ wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3.5.2. GINB oświadczył, że zrzeka się rozprawy. 3.5.3. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu przeprowadzona przezeń ocena decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 września 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty N., jest prawidłowa pod kątem rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozp. RM 2010. 3.6.1. W odpowiedzi skarżących na skargę kasacyjną Spółki wniesiono o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Skarżący wskazują, iż uwzględniając zjawisko kumulacji promieniowania anten sektorowych wchodzących w skład spornego przedsięwzięcia budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, uznać należy za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę niezbędne było uzyskanie decyzji środowiskowej, której inwestor nie uzyskał przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Z powyższych względów wydanie przez Starostę N. pozwolenia na budowę oraz utrzymującej tej decyzję w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 uPb w zw. z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 2 pkt 1 Uioś. Zdaniem skarżących, pomimo oczywistości wskazanych naruszeń, GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego, co w ich ocenie w pełni uzasadniało zaskarżony wyrok. 3.7.1. W odpowiedzi skarżących na skargę kasacyjną GINB wniesiono o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącego kasacyjnie organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Skarżący zgadzają się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, że § 3 ust. 1 rozp. RM 2010 dotyczy całości przedsięwzięcia, nie tylko poszczególnych urządzeń. Uwzględniając zjawisko tzw. kumulacji promieniowania anten sektorowych wchodzących w skład spornego przedsięwzięcia przedmiotową stację bazową uznać należy za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Za nietrafne uznano powoływanie się przez GINB na opracowania tego organu lub pisma Ministra Środowiska dotyczące wykładni przepisów rozp. RM 2010. 3.8. Na wyznaczoną rozprawę nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dostrzegając z urzędu podstaw nieważności, kontrolę należało ograniczyć do sformułowanych podstaw kasacyjnych. 4.2. Skargi kasacyjnie nie są pozbawione usprawiedliwionych podstaw. 4.3. Nie jest trafny zarzut kasacyjny Spółki odnośnie naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 2 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez niezasadne uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji nawet pomimo ewentualnego zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. W tym zakresie Spółka ograniczyła się do przywołania jako argumentu uchwały Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r., III AZP 23/93, gdzie takie stanowisko zostało przyjęte. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie nie jest to jednak skuteczne. Po pierwsze, przywołana uchwała zapadła w innym stanie prawnym, gdzie Sąd Najwyższy udzielał cyt. uchwałą odpowiedzi na przedstawione mu przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. Ówczesny art. 391 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego (ustawa z 17 listopada 1964 r., Dz. U. 1964, Nr 43, poz. 296) stanowił, że "Uchwała Sądu Najwyższego rozstrzygająca zagadnienie prawne wiąże w danej sprawie". Innymi słowy, moc wiążąca uchwały III AZP 23/93 ograniczona były wyłącznie do sprawy, w której to NSA zwrócił się o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego. Po drugie, nie od rzeczy będzie przypomnieć, że w momencie podejmowania tej uchwały NSA podlegał nadzorowi judykacyjnemu Sądu Najwyższego, ten stan aktualnie nie zachodzi. Dodatkowo uwypuklić wypadnie, że w obecnym stanie prawnym z treści przepisów uPb wynika, że wyłączenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, związane jest wyłącznie z upływem okresu 5 lat od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (por. aktualny art. 37b § 1 uPb dodany na mocy art. 1 pkt 21 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 471) zmieniającej uPb z dniem 19 września 2020 r. 4.4. Nie jest także skuteczny zarzut kasacyjny Spółki odnośnie naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. W myśl cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe, da się zrekonstruować tok rozumowania sądu pierwszej instancji. To, że Spółka ocenia uzasadnienie zaskarżonego wyroku jako niepełne czy niewszechstronne, wskazuje jedynie na subiektywną ocenę jego walorów, sformułowanie zaś przez tę Spółkę we wniesionym środku odwoławczym szeregu zarzutów kasacyjnych, w tym naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego dowodzi, iż motywy działania sądu pierwszej instancji były dla tej strony wystarczająco komunikatywne, aby z nimi podjąć polemikę. To, że Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji meriti, w żadnym razie nie dowodzi skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. 4.5. Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w skardze kasacyjnej Spółki, jak również zarzut naruszenia przepisów postępowania podniesiony w skardze kasacyjnej GINB, zostały powiązane ściśle z przepisami prawa materialnego, co wskazuje, że istota sprawy odnosi się do podstaw kasacyjnych wywodzonych w myśl art. 174 pkt 1 Ppsa. 4.6. Zasadniczym motywem, dla którego sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę, było stwierdzenie – w aspekcie oparcia się przez sąd a quo na szeregu judykatach (w tym wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego) – iż dla ustalenia czy przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, niezbędne jest jednoznaczne określenie w dokumentacji projektowej równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. W ocenie sądu pierwszej instancji odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów, w ocenie sądu a quo niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. W dalszych motywach swego wyroku sąd pierwszej instancji ponadto uwypuklił priorytetowe znaczenie bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, konieczność wykluczenia możliwości ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Odnosząc się do potrzeby dokonania rzetelnej analizy powyższych okoliczności, jak również miejsc dostępnych dla ludności, sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że GINB nie uwzględnił tych aspektów w swoich decyzjach. Nie można było wydać decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej, gdy inwestor nie legitymował się decyzją środowiskową wydaną w trybie art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś, a to ocenić należało w kategoriach rażącego naruszenia prawa, jak skonkludował sąd pierwszej instancji. 4.7. Główna oś argumentacyjna sądu pierwszej instancji została więc oparta na przekonaniu, że przy kwalifikacji przedsięwzięcia typu stacja bazowa telefonii komórkowej, konieczne jest określenie w dokumentacji projektowej równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład tej stacji, ale także rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Sąd pierwszej instancji wyraźnie zalecił, uchylając obie decyzji GINB wydane w postępowaniu nieważnościowym, iż należy przy takim założeniu rozpoznać w postępowaniu administracyjnym podnoszoną w skardze kwestię zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z przepisami uchwały RM 2003. To zasadnicze stanowisko sądu pierwszej instancji nie jest uprawnione, a dotknięte błędną wykładnią § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010. 4.8. W odniesieniu do tak postawionego zagadnienia identyfikującego węzłowy pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, przywołać należy uchwałę NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, zgodnie z którą "przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Jak wskazano w uzasadnieniu przytoczonej uchwały, parametr z § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. Potwierdza to wnioski wynikające z wykładni językowej, a dodatkowo podważa argument tezy przeciwnej, odwołujący się do wykładni funkcjonalnej, że za koniecznością sumowania i stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2010 do instalacji określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia przemawiać miałby wzgląd na ochronę zdrowia i życia człowieka. Zapewnienie tej ochrony jest bowiem gwarantowane innymi przepisami. W przywołanej uchwale wskazywano, iż to, że parametr EIRP (W) odnosi się do pojedynczej anteny świadczy zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru. Podjęcie tej uchwały usuwa trwającą od kilku lat rozbieżność orzeczniczą, także w łonie samego NSA, odnośnie tzw. kumulacji równoważnej mocy promieniowanej izotropowo anten stacji bazowej telefonii komórkowej, w aspekcie kwalifikowania takiego przedsięwzięcia w myśl przepisów rozp. RM 2010. 4.9. Z art. 269 § 1-3 Ppsa wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269). W ocenie Sądu w tym składzie przedmiotową uchwałę należy uwzględnić przy ocenie skuteczności zarzutów kasacyjnych w obu wniesionych środkach odwoławczych w aspekcie błędnej wykładni przepisów rozp. RM 2010. 4.10. W rezultacie powyższych uwag stanowisko sądu a quo, opowiadające się za tą linią orzeczniczą judykatury, która nie uzyskała akceptacji w przywołanej uchwale III OPS 1/22, nie mogło zostać uwzględnione przez Sąd w przedmiotowej sprawie. Tym samym za skuteczne i usprawiedliwione uznać należy te podstawy kasacyjne Spółki i GINB, w których zarzucono błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. RM 2010 w aspekcie art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Musi to zatem skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. 4.11. Ponieważ sąd pierwszej instancji nie odniósł się do kwestii podniesionej w skardze, a to zarzutu naruszenia przez decyzje wydane w przedmiocie pozwolenia na budowę inkryminowanej stacji bazowej przepisów uchwały RM 2003, brak było podstaw do zastosowania konstrukcji orzeczenia z art. 188 Ppsa. Z powyżej wyłożonych względów, WSA w Warszawie raz jeszcze rozpozna skargę, uwzględniając stanowisko wyrażone w niniejszym wyroku. 5.1. Wskazane przesłanki legły u podstaw uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie, w myśl art. 185 § 1 Ppsa. 5.2. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.