II OSK 1236/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie w sprawie ze skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 678/23 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr SKO.430.1523.106.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr SKO.430.1523.106.2023.

P. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca") pismem z 20 września 2023 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z 31 sierpnia 2023 r. nr SKO.430.1523.106.2023 utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gostynia z 7 czerwca 2023 r. nr 6/2023, o ustaleniu na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr [...], na działkach nr [...] i [...] położonych w K.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 31 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 678/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Poznaniu oddalił skargę wniesioną przez skarżącą. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając wyrok w całości. Wśród wniosków skargi kasacyjnej znalazło się żądanie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z 31 sierpnia 2023 r. nr SKO.430.1523.106.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, złożone na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."). Uzasadniając ten wniosek skarżąca podniosła, że skutkiem realizacji przedmiotowej decyzji jest wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto wskazała, że w przypadku nieuwzględnienia jej wniosku inwestor będzie uprawniony do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, CBOSA). Uwzględnienie takiego wniosku przez sąd jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została w celu ochrony tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiego aktu, zanim zostanie on zbadany przez sąd administracyjny pod kątem jego legalności. Ochrona tymczasowa ma służyć temu, aby w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu, nie poniosła znacznej szkody lub by nie doszło do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1129/18, CBOSA). Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przedstawiła okoliczności, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogłyby powodować realne i rzeczywiste niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie powołała też argumentacji, która przemawiałaby za uwzględnieniem wniosku, ograniczając się do stwierdzenia, że trudnym do odwrócenia skutkiem realizacji zaskarżonej decyzji będzie wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Jednocześnie skarżąca sama zauważyła, że na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor nie może zrealizować inwestycji, skoro najpierw musi uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych. Cel takiej decyzji ogranicza się do określenia, czy zamierzenie inwestycyjne może w ogóle być zlokalizowana na konkretnym terenie. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie zostanie zrealizowane. Takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu na dalszym etapie procesu inwestycyjnego (zob. np. postanowienia NSA z: 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OZ 595/17; 7 października 2015 r. sygn. akt II OZ 949/15; 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OZ 289/18; CBOSA). Stąd decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przyszłości, o ile inwestor uzyska decyzję o pozwoleniu na budowę, w odrębnym postępowaniu skarżąca będzie mogła domagać się wstrzymania wykonania pozwolenia, gdy będzie tego wymagać ochrona jej interesu prawnego w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego NSA, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., odmawia uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji, o czym orzeczono w sentencji.