II OSK 1236/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 432/20 w sprawie ze skargi G. w N. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 18 grudnia 2019 r. znak BZ-II-5592/13-5/19 w przedmiocie nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. w N. na rzecz Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 18 grudnia 2020 r., VII SA/Wa 432/20, oddalił skargę G. w N. (dalej SM) na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (dalej KG PSP) z dnia 18 grudnia 2019 r. w przedmiocie nieważności decyzji. Zaskarżoną decyzją KG PSP, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2018.2096 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (j.t.Dz.U.2019.1499 ze zm.; dalej ustawa o PSP), po rozpatrzeniu odwołania SM od decyzji Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej KW PSP) z dnia 8 października 2019 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Nowym Sączu (dalej KM PSP) z dnia 26 listopada 2007 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wniosła SM. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie sporne jest, czy KM PSP wydając decyzję z 26 listopada 2007 r. nakazującą SM do bloku nr 4 na terenie Osiedla [...] w S. doprowadzić drogę pożarową, mógł zastosować § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U.2003.121.1139; dalej rozporządzenie MSWiA z 16 czerwca 2003 r.) i nałożyć ww. obowiązek doprowadzenia drogi pożarowej do budynku, który według oświadczenia SM został oddany do użytkowania w 1976 r., a w ocenie strony skarżącej powyższy przepis nie miał zastosowania do istniejących już budynków. Wskazując, iż rozporządzenie MSWiA z 16 czerwca 2003 r. weszło w życie w dniu 26 lipca 2003 r., a więc obowiązywało w dacie wydania kwestionowanej decyzji KM PSP, tj. 26 listopada 2007 r., Sąd podkreślił, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie także do budynków istniejących już w dacie wejścia w życie przedmiotowego aktu wykonawczego. Sąd przywołał treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1144/06, w którym wyrażono pogląd akceptowany przez WSA, że akty prawne wydane w wykonaniu delegacji zawartych w odpowiednich przepisach ustawy o ochronie przeciwpożarowej mogą być też stosowane do budynku wybudowanego zanim weszło w życie ww. rozporządzenie oraz powołana ustawa. W opinii WSA, w związku z faktem, że ustawa o ochronie przeciwpożarowej nie reguluje jej stosowania do budynków wybudowanych przed wejściem ustawy w życie, należy stosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa. Jak słusznie, zdaniem Sądu, wskazał organ jedyny wyjątek w zakresie zastosowania ww. rozporządzenia do budynków istniejących już w dacie jego wejścia w życie przewidziany został w § 17 i dotyczy oddalenia bliższej krawędzi drogi pożarowej od ściany obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi w odniesieniu do dróg pożarowych istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia (pod warunkiem, że zostały one wykonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy). WSA podzielił pogląd orzecznictwa, że obowiązki wynikające z treści powyższego rozporządzenia mają charakter samoistny i należy je stosować także do budynków istniejących już w dacie wejścia w życie przedmiotowego aktu wykonawczego, a tym samym miały zastosowanie do budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr 4 na Osiedlu [...] w N. Zdaniem Sądu, obowiązek doprowadzenia drogi pożarowej do przedmiotowego budynku wynika wyłącznie z jego przeznaczenia (ZL IV) i grupy wysokości (SW). Nie wynika on z § 207 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej r.w.t.). Nie można bowiem mylić zaliczenia budynku do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV - budynki mieszkalne (na podstawie § 209 r.w.t.) z uznaniem budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi, gdyż pierwsze wynika z przeznaczenia budynku, a drugie z niezachowania w nim warunków technicznych zapewniających możliwość ewakuacji ludzi. Organy PSP w swoich decyzjach właściwie wskazywały podstawę prawną przedmiotowego obowiązku (§ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 16 czerwca 2003 r.), bowiem obowiązek ten wynika wyłącznie z przeznaczenia obiektu i jego wysokości, a uznanie budynku za zagrażający życiu ludzi nie warunkuje konieczności doprowadzenia drogi pożarowej do średniowysokiego budynku ZL IV. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła SM, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, które jest lakoniczne i ogólnikowe, nie odnosi się w sposób wyczerpujący do zarzutów podniesionych w skardze, ogranicza się jedynie do przytoczenia treści przepisów prawa i prostej akceptacji stanowiska KG PSP, bez przeprowadzenia pogłębionej analizy merytorycznej, co w konsekwencji uniemożliwia odtworzenie rozumowania Sądu I instancji i poddanie orzeczenia kontroli instancyjnej; 2) art. 156 § 1 i 156 § 2 k.p.a. "ust. 4 p.p.s.a." poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny przesłanek rażącego naruszenia prawa, co skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi, 3) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze KG PSP, które jako sprzeczne z prawem powinno być wyeliminowane z obrotu prawnego; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 148 p.p.s.a. polegające na tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uwzględnił skargi i nie uchylił zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 148 p.p.s.a., mimo naruszenia przez Sąd przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) § 11 ust.1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 16 czerwca 2003 r. - poprzez przyjęcie, że przywołany przepis ma w sprawie zastosowanie z uwagi na retrospektywne działanie prawa; 2) § 2.1 w zw. z § 207 ust. 2 r.w.t. - poprzez nieprzyjęcie, że obowiązek ustanowienia drogi pożarowej czego konsekwencją były decyzje odpowiednich organów Straży Pożarnej nie dotyczy istniejących i remontowanych budynków; 3) § 209 ust. 1 i 2 r.w.t. - poprzez bezprawne zastosowanie klasyfikacji w przywołanych przepisach. W odpowiedzi na skargę kasacyjną KG PSP, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do tego, czy przepisy rozporządzenia MSWiA z 16 czerwca 2003 r. mają zastosowanie także do budynków istniejących już w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia. Problematyka ta była już w przeszłości przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1144/06, słusznie przywołanym przez Sąd I inwencji w motywach zaskarżonego wyroku, trafnie wskazał, iż wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 16 czerwca 2003 r. rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, mogło być przez organy administracji publicznej stosowane do budynku, który został wybudowany zanim weszło w życie to rozporządzenie oraz ustawa o ochronie przeciwpożarowej. Ustawa ta nie reguluje stosowania jej do budynków wybudowanych przed wejściem ustawy w życie. Wobec tego należy stosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa. Podobnie jest z przepisami powołanego rozporządzenia, przy czym w tym przypadku NSA wskazał, że rozporządzenie to zawiera wprost przepisy, które wyjątkowo opóźniają albo wykluczają stosowanie nowego prawa w odniesieniu do niektórych stanów faktycznych (§ 40), co świadczy, że w pozostałych przypadkach należy je stosować bezpośrednio. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w omawianym wyroku, taka regulacja nie narusza zasady niedziałania prawa wstecz. NSA zauważył, iż sytuacja, która występuje w rozpoznawanej sprawie nie jest przykładem retroaktywnego działania prawa, lecz przypadkiem jego retrospektywnego działania. Wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż o retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z retrospektywnością prawa zaś mamy do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy. (Tak przyjęto w uzasadnieniu uchwały NSA z 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA nr 3 z 2006 r., poz. 71). Podobnie ujmuje się to w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Przyjmuje się bowiem, że naruszenie zasady nieretroaktywności następuje wtedy, gdy aktowi normatywnemu nadano moc obowiązującą wobec stosunków prawnych zaistniałych i trwających w czasie do wejścia tego aktu w życie. Retrospektywność prawa polega zaś na tym, że prawodawca stanowi akty normatywne mające zastosowanie do sytuacji trwających po wejściu w życie tych aktów. Naczelny Sąd Administracyjny na poparcie tego stanowiska przywołał uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., P 27/05 (OTK-A nr 9 z 2006 r., poz. 124) i wskazał, że z retrospektywnym działaniem prawa wiąże się zasada bezpośredniego stosowania prawa. W tym przypadku prawo jest stosowane na przyszłość (pro futuro) od chwili wejścia nowej ustawy w życie. NSA podkreślił, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, iż ustawodawca może stanowić normy retrospektywne, jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki. (Tak w powołanym wyroku TK). Zwraca się też uwagę, iż nie można nadmiernie ograniczać ustawodawcy w dostosowaniu prawa do zmian społecznych. (Tak w uzasadnieniu wyroku TK z 4 kwietnia 2006 r., K 11/04, OTK-A nr 4 z 2006 r., poz. 40). W związku z tymi uwagami Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowej ustawy. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym. Trudno też zaprzeczyć istnieniu ważkiego interesu publicznego we wprowadzeniu nowych, skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej. Chodzi przecież o ochronę życia ludzkiego i mienia o znacznej wartości. Nie można też ograniczać ustawodawcy w dostosowaniu wymogów ochrony przeciwpożarowej do zmieniających się warunków społecznych. W szczególności dotyczy to właśnie budynków, które z natury rzeczy istnieją bardzo długo. Ustawodawca musi mieć w tej sytuacji swobodę w dostosowaniu ochrony przeciwpożarowej także istniejących budynków do postępów w nauce (nowe, skuteczniejsze środki ochrony przeciwpożarowej), czy zwiększenia się zagrożeń związanych z pożarami (wzrost zaludnienia, zagęszczenie zabudowy). Z tych wszystkich względów NSA uznał, iż zastosowanie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej do wcześniej wybudowanych budynków nie narusza art. 2 Konstytucji RP, w szczególności zawartego w tym przepisie zakazu lex retro non agit. W pełni podzielając przedstawione wyżej stanowisko uznać należy za niezasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 11 ust.1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 16 czerwca 2003 r., § 2.1 w zw. z § 207 ust. 2 r.w.t. oraz § 209 ust. 1 i 2 r.w.t. Nie są też zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., to uwzględniając normatywną treść art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W rozpatrywanej sprawie Sąd wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez Sąd pominięte, lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. np. wyroki NSA z 15 stycznia 2019 r., II OSK 391/17, LEX nr 2624490; z 26 października 2018 r., I OSK 2946/16, LEX nr 2582901). W tej sprawie skarżący kasacyjnie nie wskazał, jakie uchybienia proceduralne wynikające z materiału dowodowego zebranego w sprawie lub jakie dowody nie zostały uwzględnione przez Sąd I instancji. Nie wykazał więc, aby doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. O naruszeniu art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Przez zarzut naruszenia tych przepisów skarga kasacyjnie nie może zatem podważać prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji kontroli działalności administracji publicznej, tj. oceny zastosowania przez Sąd I instancji prawa materialnego i procesowego (np. wyrok NSA z 13 września 2017 r., I GSK 1914/15, LEX nr 2393276). Nie jest też naruszeniem art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę, czy też zawarcie innego niż oczekiwane przez nią stanowiska. Brak zaś odniesienia się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (np. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., II FSK 1511/08). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Zarzut naruszenia tych przepisów nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. jest błędnie skonstruowany, a przez to bezzasadny. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawiera on wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Tak samo art. 151 p.p.s.a. wskazuje, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie jest uwzględniona. Unormowania te są przepisami kompetencyjnymi – dającymi sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz "wynikowymi" – mówiącymi o tym, jaki może być wynik sprawy. Ich naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymienione w analizowanym zarzucie przepisy nie mogą być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z 11 października 2018 r., I OSK 2674/16, LEX nr 2580083; z 26 września 2018 r., II OSK 104/18, LEX nr 2574197; z 12 stycznia 2017 r., II OSK 970/15; z 4 marca 2014 r., II OSK 2387/12; z 9 czerwca 2016 r., I OSK 2054/14). Przepisy te można naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania lub prawa materialnego. Dopiero bowiem naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi. W takiej więc sytuacji oddalenie skargi jest wadliwe i stanowi naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a. – przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. – przez jego błędne zastosowanie. W rozpatrywanej sprawie WSA nie naruszył prawa materialnego, a zatem słusznie skargę oddalił. Nie naruszył więc powyższych unormowań. Zupełnie chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 148 p.p.s.a. Jak już wyżej stwierdzono, Sąd I instancji nie naruszył prawa materialnego, wskutek czego nie naruszył też art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Natomiast art. 148 p.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. Przepis ten nie miał więc zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem jej przedmiotem nie była skarga jednostki samorządu terytorialnego wniesiona na akt nadzoru. Abstrahując od faktu, że wniesiona w niniejszej sprawie skargą nie była zasadna, zauważyć wypada, że nawet gdyby w tej sprawie doszło do jej uwzględnienia, to art. 148 p.p.s.a. i tak nie miałby tu zastosowania. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 i 156 § 2 k.p.a. "ust. 4 p.p.s.a.". Jest on nie tylko wadliwie skonstruowany, ponieważ § 1 art. 156 k.p.a. ma siedem punktów, a w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej nie podano, które z tych unormowań – zdaniem skarżącej kasacyjnie – miały zostać naruszone, natomiast odniesieniu do "ust. 4 p.p.s.a." nie wiadomo o część jakiego unormowania (artykułu) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi. Powyższe sprawia, że zarzut ten jest w istocie nieczytelny. Mając jednak na uwadze, że organ miał prawo stosować przepisy rozporządzenia MSWiA z 16 czerwca 2003 r. także do budynków istniejących już w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia i wobec braku wykazania, że którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. w sprawie tej zachodzi, stwierdzić należy, że nie wykazano, by w rozpoznawanej sprawie były podstawy do przyjęcia, że kwestionowane przez skarżącą kasacyjnie rozstrzygnięcie naruszało art. 156 § 1 i 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.