II OSK 1215/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. i M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2208/24 w sprawie ze skargi M. S. i M. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 12 lipca 2024 r. nr DOA-WPPOH.612.519.2023.ACz w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2208/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi M. S. i M. R. (dalej: inwestorzy, skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) z 12 lipca 2024 r. nr DOA-WPPOH.612.519.2023.ACz w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 10 lipca 2023 r. Wójt Gminy Jaktorów (dalej: Wójt) wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...], we wsi [...], gmina J.. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie (dalej: RDOŚ, organ pierwszej instancji) postanowieniem z 9 sierpnia 2023 r. nr WPN-III.612.1028.2023.MI na podstawie art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 53 ust. 5 w zw. z art. 53 ust. 5c i art. 60 ust. 1a ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977; dalej: u.p.z.p.) oraz art. 23 ust. 1 oraz art. 24 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2023 r. poz. 1336; dalej: o.p.) - odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano m.in., że działka inwestycyjna w całości pokryta jest lasem, a zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy jej powierzchnia wynosi 3000 m2, tj. 0,3 ha. W ocenie RDOŚ usunięcie istniejącego lasu na przedmiotowej działce stanowić będzie naruszenie zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. GDOŚ, zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że inwestycja planowana jest w granicach Bolimowsko-Radziejowickiego z doliną środkowej Rawki Obszaru Chronionego Krajobrazu, dla którego obowiązuje rozporządzenie nr 21 Wojewody Mazowieckiego z 25 sierpnia 2006 r. w sprawie Bolimowsko-Radziejowickiego z doliną Środkowej Rawki Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2006 r. nr 178 poz. 6936 ze zm.; dalej: rozporządzenie Wojewody). Podniesiono, że realizacja inwestycji naruszy zakaz określony § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody. Zdaniem organu prawidłowa była ocena RDOŚ, że inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniono, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.; dalej: rozporządzenie), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Podano, że ewidencja gruntów nie miała decydującego znaczenia, ale stan faktyczny - to jest istnienie gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokrytego roślinnością leśną. Zdaniem organu teren całej działki należy uznać za las, pomimo usunięcia warstwy podszytu. Podniesiono, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji dopuszcza przekształcenie terenu porośniętego lasem, czyli wylesienie. Zatem, planowaną inwestycję należało zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. WSA w Warszawie we wskazanym na wstępie wyroku stwierdził, że skarga była bezzasadna. Sąd wojewódzki podzielił ocenę organów, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody, tj. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112; dalej: o.o.ś.). Zdaniem sądu pierwszej instancji, oceny co do istnienia lasu, dokonano rzetelnie, w oparciu o szereg dowodów, które potwierdziły istnienie roślinności leśnej na terenie o powierzchni przekraczającej 0,1 ha, pomimo danych w ewidencji gruntów, że działka inwestycyjna stanowi grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr) i pastwiska (Ps). Podano, że skoro działka nr [...] ma powierzchnię 3000 m2, pokryta jest roślinnością leśną to planowana inwestycja będzie powodowała zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarze chronionego krajobrazu. Dalej, że oczywistym jest, że wybudowanie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą, spowoduje wycinkę drzew i przekształcenie istniejącego terenu. Tym samym, planowane przedsięwzięcie prawidłowo zostało zaklasyfikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem WSA w Warszawie, planowana inwestycja narusza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o.o.ś., zawarty w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody, a ponadto, nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, z uwagi na brak w art. 60 o.o.ś., wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego, to organ uzgadniający zobowiązany był do stosowania przepisów rozporządzenia - nie mógł odmówić stosowania go, natomiast sąd wojewódzki nie potwierdził zasadności tego zarzutu. Reasumując WSA w Warszawie stwierdził, że nie można zarzucić organowi drugiej instancji naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli inwestorzy, zaskarżając go w całości, zarzucając: - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia: a) poprzez zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia dotyczącego lasów wobec nieruchomości o powierzchni ok. 3000 m2, która nie jest pokryta lasem ani roślinnością leśną; b) poprzez zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia dotyczącego wylesienia wobec inwestycji związanej z wycinką nieokreślonej przez organ choćby w przybliżeniu liczby drzew; - naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1752 ze zm.; dalej: p.g.i.k.) i nieprzyjęcie znanych sądowi danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (teren działki nr [...] stanowią użytki rolne - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr-PsV) oraz pastwiska (PsV)) jako wiążącej podstawy orzekania w zakresie planowania przestrzennego, w toku postępowania dotyczącego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, a zatem pominięcie danych z ewidencji przy ustalaniu sposobu zagospodarowania nieruchomości na potrzeby toczącego się postępowania; - naruszenie prawa materialnego - niezastosowanie art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, dla oceny legalności delegacji ustawowej zawartej w art. 60 o.o.ś., w którym znajduje się upoważnienie do wydania rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który to art. 60 o.o.ś. nie zawiera wytycznych dotyczących treści aktu, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia; - naruszenie przepisów postępowania - art. 133 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy sąd nie zbadał ani nie opisał metodologii i nie dokonał żadnej kontroli przywołanych w uzasadnieniu wyroku ustaleń organów w zakresie wyników badania map archiwalnych, dostępnych na portalu Geoportal, z których wynika, iż drzewa na przedmiotowej działce rozwijały się powoli przekształcając w las, oraz analizy zasobów Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, usługi WMS, Bazy Danych Obiektów Topograficznych (BDOT1Ok) - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło WSA w Warszawie do błędnego oddalenia skargi na zaskarżone postanowienie; - naruszenie przepisów postępowania - art. 133 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych i nieuzasadnionych ustaleń i przyjęcie, że zamierzona inwestycja obejmuje "wylesienie", że przedmiotowy teren stanowi "las" i że teren jest pokryty "roślinnością leśną", wbrew wpisowi do ewidencji gruntów i płynącemu z tego domniemania prawdziwości (art. 76 § 1 k.p.a.), wiążącego organy administracji publicznej, które realizują zadania określone w art. 21 p.g.i.k., a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż inwestycja mieści się w katalogu z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia, oraz poprzez brak zastosowania art. 21 ust. 1 p.g.i.k. i samodzielne ustalanie przeznaczenia gruntu wbrew odmiennym danym wynikającym z wpisów w ewidencji gruntów; - naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wskazujący na uchybienie przez sąd pierwszej instancji obowiązkowi odniesienia się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów; w szczególności do zarzutu, iż rozporządzenie zostało wydane w sposób sprzeczny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, co sąd skwitował słowami "Sąd rozpoznający sprawę nie potwierdził zasadności tego zarzutu" - a więc sformułowanie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny i ogólnikowy oraz bez odniesienia się do stanowiska skarżących, w stopniu wskazującym na pozorność uzasadnienia tej części wyroku. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania; względnie rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika oraz oświadczyli, że zrzekają się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Kluczowa w świetle zarzutów skargi kasacyjnej jest kwestia ustaleń faktycznych, prowadzących do konkluzji, podzielonych przez sąd wojewódzki, że teren inwestycji jest pokryty roślinnością leśną – drzewami i krzewami oraz runem leśnym oraz prawidłowego dekodowania § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia w zw. z art. 21 ust. 1 p.g.i.k. Jak stanowi art. 21 ust. 1 p.g.i.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że w w/w gałęziach prawa wykorzystywane są zawarte w ewidencji gruntów i budynków informacje dotyczące terenów i przebiegu linii granicznych. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem zbiorem informacji o charakterze przedmiotowym (grunty, budynki, lokale), jak i podmiotowym (właściciele i inne podmioty zarządzające i gospodarujące nieruchomością). Jest to zatem rejestr publiczny, zawierający dane o charakterze techniczno-deklaratoryjnym. Ewidencja zatem jest kluczowym, ale podlegającym ewentualnemu podważeniu dowodem potwierdzającym, że dany grunt stanowi, jak w tym wypadku, teren porośnięty roślinnością leśną. Przepis art. 21 ust. 1 p.g.i.k. ustala regułę, że wpis do ewidencji stanowi dowód jaki charakter ma dany grunt, dane z ewidencji stanowią podstawę planowania, ale nie przesądzają te dane, że na potrzeby stosowania przepisów o planowaniu jest to jedyny dowód. Na rolę zapisów w ewidencji gruntów i budynków przy kwalifikacji lasu zwrócił uwagę NSA w wyroku z 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2563/19. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie NSA - tak wyrok NSA z 3 września 2015 r. sygn. akt II OSK 64/14. Podkreślono w nim, że o tym czy dany grunt jest gruntem leśnym w rozumieniu przepisów u.o.g.r. decyduje wyłącznie to, czy spełnia on przesłanki z art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2022 r. poz. 672 ze zm.), dalej: "u.o.l." w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r. Jednocześnie zapisy w ewidencji gruntów nie mają decydującego znaczenia dla dokonania oceny czy dany grunt jest gruntem leśnym. Podobnie wyrok NSA z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2762/18. W niniejszym postępowaniu jednak przedmiotem sprawy jest co prawda uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy (czyli aktu administracyjnego podlegającego przepisom u.p.z.p.), niemniej na gruncie przepisów o.p. i w granicach kompetencji organu właściwego w sprawie ochrony formy przyrody, jaką jest obszar chronionego krajobrazu (art. 6 ust. 1 pkt 4 o.p.). Zdaniem NSA ma to kluczowe znaczenie, gdyż przedmiotem ochrony jest przyroda, nie zaś treść zapisów widniejących w ewidencji gruntów i budynków, co nie wyłącza obowiązku organu, aby doprowadzić do aktualizacji zapisów w tej ewidencji. Wśród zakresu przedmiotowego art. 2 ust. 1 o.p. wymienia m.in. krajobraz (pkt 7) oraz zadrzewienia (pkt 9). Tym samym stosowanie normy art. 21 ust. 1 p.g.i.k. podlega modyfikacji, gdyż zapisy w ewidencji gruntów nie mogą wyprzedzać stanu faktycznego, jakim jest stan przyrody na terenie jednostki geodezyjnej, jaką jest tutaj działka ewidencyjna. Ochrona przyrody polega bowiem na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, czyli odnosi się do stanu rzeczywistego, nie zaś do wpisu w ewidencji. Jeśli zatem zapis w ewidencji nie odpowiada stanowi faktycznemu na działce, w sprawie na gruncie przepisów o.p., organ jest zobowiązany do uwzględnienia rzeczywistego stanu przyrody. W konsekwencji bez znaczenia dla kwestii uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez RDOŚ jest okoliczność, że w ewidencji gruntów działka inwestycyjna stanowi grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr) i pastwiska (Ps). W taki też sposób należy interpretować § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia. Otóż jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody należy rozumieć takie działanie, które polega na: 1) zmianie lasu, 2) innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną – drzewami oraz runem leśnym, 3) nieużytku – na użytek rolny. Wszystkie trzy formy zagospodarowania terenu podlegają ochronie, tj. ingerencja zarówno w las, zadrzewienie, jak i nieużytek, poprzez przekształcenie w użytek rolny podlega reglamentacji poprzez objęcie takich działań pojęciem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, które w obszarze chronionego krajobrazu jest zakazane (taki zakaz został wprowadzony do rozporządzenia Wojewody). Ta reglamentacja dotyczy również drugiego rodzaju ingerencji tj. nie tylko zmiany na użytek rolny, ale także ich wylesienia mającego na celu zmianę sposobu użytkowania. Zdaniem NSA są to pojęcia rozłączne tj. zmiana na użytek rolny i wylesienie. Zmiana dotyczy bowiem zawsze użytku rolnego, natomiast wylesienie może mieć różnoraki cel, ale zawsze wiąże się ze zmianą sposobu przyszłego użytkowania. W tym wypadku jest to zabudowa terenu domami mieszkalnymi. O.p., jak i rozporządzenie nie definiuje pojęcia "wylesienie" i zdaniem NSA nie ma przeszkód, aby rozumienie tego pojęcia odnieść – jak dokonał tego WSA w Warszawie - do potocznego znaczenia tego słowa, jako procesu skutkującego zmniejszaniem udziału terenów zadrzewionych w ogólnej powierzchni danego obszaru (wyrok NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2133/16). Dalszym istotnym argumentem jest to, że § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia operuje pojęciem nie tylko lasu w rozumieniu u.o.l. gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokrytego roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, lecz także innego gruntu pokrytego roślinnością leśną – drzewami, krzewami oraz runem leśnym. Oznacza to, że prawodawca nie wymaga, aby dany obszar stanowił las, co wiąże się przecież z określonymi dodatkowymi warunkami, takimi jak: czy to przeznaczenie do produkcji leśnej, czy rezerwat przyrody lub park narodowy, czy wpis do rejestru zabytków (art. 3 pkt 1 ustawy o lasach). Innymi słowy reglamentacji podlega w obszarze chronionego krajobrazu nie tylko las w rozumieniu u.o.l., ale także teren pokryty roślinnością leśną – drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który wcale nie musi spełniać owych dodatkowych warunków, które dotyczą lasu (art. 3 pkt 1 u.o.l.). W konsekwencji bez znaczenia jest kwestia lasu i zapisów w ewidencji obszaru jako lasu (Ls), gdyż decydujący jest rodzaj elementów przyrodniczych na działce, tj. pokrytej roślinnością leśną – drzewami i krzewami oraz runem leśnym, bez konieczności spełnienia dodatkowych warunków. Jak wynika z § 1 ust. 1 rozporządzenia Wojewody, Bolimowsko-Radziejowicki z doliną środkowej Rawki Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem oraz pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Z kolei ochrona krajobrazowa to zachowanie cech charakterystycznych danego krajobrazu (art. 5 pkt 8 o.p.). Zakaz zatem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tłumaczy się odziaływaniem tych przedsięwzięć na krajobraz, który wszak podlega ochronie. Wśród tych przedsięwzięć jest także zakaz wylesiania, czyli procesu skutkującego zmniejszaniem udziału terenów zadrzewionych w ogólnej powierzchni danego obszaru w celu zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania. W niniejszej sprawie mamy do czynienia nie z lasem, lecz innym gruntem o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha (0,30 ha), pokrytym roślinnością leśną – drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który miałby zostać wylesiony wskutek realizacji wnioskowanej inwestycji. Należy zgodzić się z WSA w Warszawie, że roślinnością leśną są zbiorowiska roślinne, w których podstawową strukturę tworzą gatunki drzewiaste rosnące w zwarciu, czyli zespoły leśne (także o słabo wykształconych warstwach), a także lasy gospodarcze. Jednocześnie organ nie musi określać liczby drzew, które podlegałyby wycince, jak podnosi skarżący kasacyjnie. Warunkiem przyjęcia zakazu jest ustalenie, że teren pokryty jest roślinnością leśną. I przechodząc do następnej kluczowej kwestii - prawidłowości ustaleń faktycznych tj. stanu zadrzewienia na działce, należy stwierdzić, że bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych i nieuzasadnionych ustaleń i przyjęcie, że zamierzona inwestycja obejmuje "wylesienie", że przedmiotowy teren stanowi "las" i że teren jest pokryty "roślinnością leśną", wbrew wpisowi do ewidencji gruntów i płynącemu z tego domniemania prawdziwości (art. 76 § 1 k.p.a.). Zdaniem NSA ustalenia faktyczne są prawidłowe odnośnie istnienia na przedmiotowej działce drzew, krzewów oraz runa leśnego. Wystąpienie tych elementów przyrodniczych skutkuje zastosowaniem § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia i nie jest tutaj determinantem, jak wcześniej wywiedziono, treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie bez doniosłości prawnej pozostaje zarzut dotyczący wyników badania map archiwalnych, dostępnych na portalu Geoportal, z których wynika, iż drzewa na przedmiotowej działce rozwijały się powoli, przekształcając w las. Decydujące znaczenie ma stan faktyczny istniejący w dacie orzekania przez organ II instancji. Stan ten zaś jest bezsporny, co potwierdza dokumentacja fotograficzna znajdująca się na nośniku w postaci płyty cd. Jak celnie podkreślił WSA w Warszawie przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przeprowadzono dodatkowe postępowanie dowodowe w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przy oględzinach przeprowadzonych w dniu 22 maja 2024 r. obecna była inwestorka i jej pełnomocnik. Protokół został podpisany. Z protokołu oględzin wynikało, iż od strony wschodniej przedmiotowa działka graniczy z lasem. Działkę (teren o powierzchni 0,3 ha) porastają brzozy z pojedynczymi okazami jarzębu i dębu. Drzewa liczą około 25 lat. Na warstwę runa składają się trawy oraz samosiejki brzozy. Organ stwierdził zniszczenie części roślinności w granicach działki. Z protokołu, jak i dokumentacji fotograficznej wynikało, iż doszło do usunięcia warstwy podszytu. Inwestor przyznał, że teren został oczyszczony w okresie października/listopada 2023 r. Stan faktyczny jest zatem dobrze znany zarówno stronom, jak i organowi, i jako taki nie wymagał dodatkowych dowodów. Natomiast inną kwestią jest wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego tj. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody w zw. z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia. Zdaniem NSA wykładnia ta jest prawidłowa, co skutkowało prawidłowym zastosowaniem tych przepisów do ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy. Jako bez wpływu na wynik sprawy należało ocenić naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i to jedynie w zakresie niewystarczającego uargumentowania kwestii niezastosowanie art. 92 ust. 1 Konstytucji RP dla oceny legalności delegacji ustawowej zawartej w art. 60 o.o.ś. W pozostałej części uzasadnienie spełnia wszystkie ustawowe warunki. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem wszystkie wymagane elementy, w szczególności stanowisko sądu I instancji odnoszące się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, podstawę prawną wyroku oraz wyjaśnia dokładnie, rzetelnie i jednoznacznie przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. W kwestii natomiast owego art. 60 o.o.ś. należy skonstatować, że rozporządzenie zawiera wytyczne dotyczące jego treści. Mianowicie kryterium określonym przez art. 60 o.o.ś. jest możliwe oddziaływanie na środowisko oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 o.o.ś. Są to dokładnie określone wymogi obowiązujące przy przeprowadzaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Analiza tych wymogów prowadzi do wniosku, że określono wszystkie istotne wytyczne, które organ wydający rozporządzenie w wykonaniu delegacji ustawowej, musi uwzględnić. Posiadając specjalistyczną wiedzę poprzez wyspecjalizowane jednostki Rada Ministrów określiła te przedsięwzięcia, które wpisują się jako takie, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Jak stanowi art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Kompetencja Rady Ministrów do wydawania rozporządzeń wynika z art. 146 ust. 4 pkt 2 Konstytucji RP. Natomiast przedmiotowe upoważnienie zawarte w art. 60 o.o.ś. spełnia wymagane warunki: zakres spraw został wymieniony w pkt 1 - 3, a wytyczne to: możliwe oddziaływanie na środowisko oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 o.o.ś. Mając na uwadze bezzasadność zarzutów skargi kasacyjnej, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.