II OSK 1212/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2020 r. znak [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1754/20 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2020 r. znak [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1754/20 oddalił skargę E. K. (dalej powoływanej jako skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wcześniej jednak Sąd postanowieniem z dnia 24 września 2020 r. odmówił wstrzymania na wniosek skarżącej wykonania zaskarżonej decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt II OZ 406/21 oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie. Skargę kasacyjną od opisanego na wstępie wyroku złożyła skarżąca. W toku postępowania kasacyjnego pismem z dnia 6 sierpnia 2021 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2020 r., znak [...], którą ustalono na jej rzecz opłatę planistyczną wynoszącą 128 218,95 zł. Motywując wniosek skarżąca wskazała na wadliwość operatu szacunkowego na którym oparł się organ pierwszej instancji, ustalając wysokość opłaty. W jej ocenie jest to nowa okoliczność, która nie była brana pod uwagę na wcześniejszym etapie postępowania zarówno przez Sądy, jak i organy. Skarżąca podkreśliła, że toczy się wobec niej postępowanie egzekucyjne, w wyniku którego zajęto jej świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego, a należące do niej nieruchomości obciążono hipoteką przymusową, co uniemożliwia jej ich zbycie. Wyraziła także obawę, że egzekucja nieruchomości doprowadzi do ich sprzedaży za ułamkową wartość. Pozostaje bez środków do życia oraz zabezpieczenia finansowego, jest osobą schorowaną w podeszłym wieku, zaś środki ze sprzedaży nieruchomości przeznaczyła na straty generowane przez działalność gospodarczą małżonka. Podkreśliła, że nie uchyla się od spełnienia zobowiązania, jednak w jej ocenie wysokość opłaty została ustalona nieprawidłowo. W dniu 3 września 2021 r. Burmistrz Miasta [...] przekazał do Naczelnego Sądu Administracyjnego skierowany do niego wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] maja 2020 r., podnoszący te same okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po oddaleniu skargi przez wojewódzki sąd administracyjny skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak uchwała w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. nr 4, poz. 77). Stosownie zaś do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej określanej jako P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek w nim zawartych, zaś sąd może wstrzymać wykonanie aktu objętego wnioskiem, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt zostanie wykonany. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne fakty i okoliczności pozwalające uwiarygodnić w sposób graniczący z pewnością, że wykonanie kontrolowanego aktu spowoduje wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, Lex nr 1309877). Uwagi te są istotne z punktu widzenia tej części argumentacji zawartej we wniosku, która odnosi się do kwestionowania wysokości opłaty planistycznej, a także prawidłowości operatu szacunkowego, na podstawie którego została ustalona. W konsekwencji zmierza ona w istocie do potwierdzenia merytorycznej trafności zarzutów skargi kasacyjnej, w której pełnomocnik skarżącej podnosi tożsame kwestie. Tymczasem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą opłatę planistyczną, nie może być przedmiotem oceny na obecnym etapie postępowania, w którym sąd administracyjny bada jedynie wystąpienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zagadnienie zgodności z prawem kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia następuje dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Wydanie więc postanowienia o wstrzymaniu wykonania bądź odmowie wstrzymania wykonania decyzji jest niezależne od jej zgodności lub niezgodności z prawem, czego w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji nie sposób przesądzić. Należy nadto stwierdzić, że sama obawa skarżącej przed negatywnymi skutkami finansowymi wykonania decyzji, nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. Aby ustalić, że wykonanie decyzji wiąże się z wystąpieniem po stronie skarżącej znacznej szkody, konieczna jest dokładna ocena jej sytuacji majątkowej. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że Sąd nie mógł ocenić, czy wykonanie decyzji i uiszczenie wskazanej kwoty w tej konkretnej sytuacji może wiązać się z ryzykiem wystąpienia wskazanej przesłanki. Nie wiadomo bowiem jakiego rzędu środkami finansowymi dysponuje skarżąca i jak uiszczenie opłaty planistycznej wpłynie na jej kondycję finansową, wreszcie jakie środki czy oszczędności posiada. Twierdzenia skarżącej o jej trudnej sytuacji finansowej nie zostały należycie udokumentowane. Wobec tego fakt zajęcia świadczenia emerytalnego, zaciągnięcia kredytu, skądinąd również nieudokumentowany, czy też obciążenie nieruchomości hipoteką wynikające z nieuiszczenia opłaty planistycznej, nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. Zauważyć natomiast wypada, że przedmiotową opłatę ustalono z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - działki o nr ew. [...] położonej w obrębie [...] - [...] spowodowanego podjęciem przez Radę Miejską w Płońsku w dniu 11 października 2018 r. uchwały nr XXIV/548/2018 zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wybranych obszarów miasta Płońsk, położonych w strefach: północno-centralnej, wschodniej i przemysłowej (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 9980). Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy umowy sprzedaży z dnia 6 maja 2019 r. (akt notarialny Rep. [...]) tej nieruchomości wynika, że skarżąca zbyła nieruchomość za kwotę 1 573 980,00 zł. Twierdzenia skarżącej o przeznaczaniu "większości" tych środków na straty związane ze złym funkcjonowaniem działalności gospodarczej męża uznać należy za niepoparte rzeczową argumentacją, okoliczność ta nie została w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona. To wszystko powoduje, że nie można ocenić, czy wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, tzn. takiej której skutki są bardziej dotkliwe, niż normalne konsekwencje związane z uszczupleniem majątku poprzez uiszczenie określonej kwoty pieniężnej. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o udzieleniu ochrony tymczasowej. Również powoływanie się na podeszły wiek i zły stan zdrowia skarżącej oraz wadliwość wszczęcia i prowadzenia egzekucji samo przez się nie uzasadniają wniosku. W konsekwencji należy przyjąć, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby uiszczenie opłaty planistycznej przewyższało jej możliwości finansowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.