II OSK 1211/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1190/23 w sprawie ze skargi D.J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lipca 2023 r., znak: WI-I.7840.5.99.2022.KL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 30 listopada 2023 r., II SA/Kr 1190/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę D.J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 14 lipca 2023 r., znak: WI-I.7840.5.99.2022.KL, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 179/6740.1/2019 z 30 stycznia 2019 r., znak: AU-01-5.6740.1.1946.2018.JKU, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Gminie Miejskiej Kraków – Zarząd Infrastruktury Sportowej w Krakowie, ul. [...], dla inwestycji pn.: "Budowa budynku basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym wraz z: – instalacjami wewnętrznymi wod.-kan. deszcz., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi, teletechnicznymi, technologią węzła cieplnego i technologią uzdatniania wody basenowej; – zagospodarowaniem terenu w tym: komunikacja wewnętrzna (place i chodniki), budową 3 masztów flagowych wys. 10 m każdy, budowa rzeźby wys. 8 m; – instalacjami zewnętrznymi: oświetlenia terenu, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetycznymi; – budową chodników na działkach nr [...] i [...] obr. [...]; – rozbiórką istniejącego budynku internatu szkolnego wraz z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi: zlokalizowanego na dz. [...] obr. [...], kolidującego z inwestycją, na działkach nr [...], [...] oraz [...], [...] (fragm.) obr. [...], przy ul. [...] w K. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 1190/23 kolejno wskazano, że wskutek odstąpienia przez strony postępowania od prawa wniesienia odwołania, organ I instancji stwierdził ostateczność w/w decyzji o pozwoleniu na budowę z dniem 31 stycznia 2019 r. 2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że od w/w decyzji wpłynęło odwołanie D.J. z 19 lutego 2019 r., właściciela sąsiedniej nieruchomości – działki nr [...] obr. [...], który nie brał udziału w postępowaniu, ponieważ organ I instancji nie uznał go za stronę postępowania. W odwołaniu tym podniesiono, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 30 stycznia 2019 r. została wydana z naruszeniem praw strony postępowania, ponieważ organ bezzasadnie wykluczył właściciela sąsiedniej nieruchomości z postępowania w sprawie. Postanowieniem z 5 kwietnia 2019 r., Wojewoda Małopolski orzekł o niedopuszczalności w/w odwołania. Rozstrzygnięcie to było skutkiem stwierdzenia przez organ dwojakich okoliczności, po pierwsze, w ocenie organu II instancji nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, po drugie odwołanie wpłynęło z uchybieniem terminu na jego wniesienie, ponieważ strony postępowania zrzekły się prawa do wniesienia odwołań, tym samym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna w dniu jej wydania. 2.4. Jak wynika z dalszych ustaleń sądu a quo, powyższe postanowienie Wojewody zostało uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z 10 lipca 2019 r., II SA/Kr 635/19, który stał się prawomocny. W uzasadnieniu do przywołanego wyroku wskazano m. in., że nie jest dopuszczalne, aby skutki oświadczenia oznaczonych podmiotów o rezygnacji z prawa do odwołania się wpływały na prawa procesowe stron, które takiego oświadczenia nie złożyły. Dodatkowo wskazano, że D.J. złożył odwołanie w terminie otwartym do jego wniesienia tj. nadał je na poczcie 13 lutego 2019 r., zaś decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została odebrana przez strony w siedzibie organu w dniu 30 stycznia 2019 r., co oznacza, że zachował termin do wniesienia odwołania. 2.5. Dalej w wyroku II SA/Kr 1190/23 przywołano, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda Małopolski stwierdził, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, dla której projekt budowlany został zatwierdzony decyzją z 30 stycznia 2019 r. i decyzją z 22 kwietnia 2020 r. umorzył postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w Krakowie, który wyrokiem z 1 października 2020 r., II SA/Kr 772/20, uchylił ją. W uzasadnieniu do wydanego wyroku wywiedziono, że weryfikacja statusu właściciela działki sąsiadującej z terenem inwestycji powinna zostać dokonana przy merytorycznym rozpatrywaniu sprawy. 2.6. Sąd pierwszej instancji ustalił następnie, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, Wojewoda Małopolski decyzją z 22 czerwca 2021 r., znak: WI-I.7840.5.14.2021.KL, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę z 30 stycznia 2019 r. Następnie po rozpoznaniu skargi wniesionej na powyższą decyzję organu odwoławczego WSA w Krakowie wyrokiem z 22 kwietnia 2022 r., Il SA/Kr 99/22, uchylił ją. W uzasadnieniu do tego wyroku sąd wojewódzki wskazał, że w przedmiotowej sprawie na całe zamierzenie inwestycyjne składa się – po pierwsze, budowa budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami, z budową budynku dydaktyczno-internatowego stanowiące dobudowę od budynku Zespołu Szkół [...], z instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu, w tym komunikacją wewnętrzną, parkingiem dla samochodów osobowych i autobusów, budową boiska trawistego z piłkochwytami, budową masztu antenowego o wys. 7 m, instalacjami zewnętrznymi, przebudową istniejącego uzbrojenia, na działkach nr [...] oraz [...], obr. [...], zaś po drugie, budowa objęta kwestionowaną decyzją, w tym budowa basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, rozbiórką istniejącego budynku internatu szkolnego z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi na działkach nr [...], [...] i na części działki nr [...] obr. [...]. Na konieczność potraktowania ww. obiektów jako jednego zamierzenia inwestycyjnego w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego (uPb) i z konsekwencjami wynikającymi z tego przepisu, wskazywać ma rysunek projektu zagospodarowania terenu obejmujący wszystkie wyżej wymienione obiekty. Po drugie, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano na to, że budowa basenu z pozostałymi obiektami stanowi Il etap prac na działkach [...] i [...] obr. [...], a przy obliczaniu wskaźników terenu uwzględniono "dane etapu l". Z opisu tego wynika, że etap Il będzie realizowany po wykonaniu etapu l, będzie wówczas możliwa rozbiórka budynku obecnego internatu, w miejsce którego powstanie basen. Po trzecie, szczegółowa analiza rozwiązań projektowych wskazuje na powiązania funkcjonalne obiektów pierwszego i drugiego etapu. Sąd wojewódzki uwypuklił ponadto, że budynek basenu ma zostać połączony przewiązką z budynkiem dydaktyczno-internatowym, albo i to, że dla budynku basenu nie przewidziano odrębnego parkingu dla autobusów. Miejsca postojowe dla autobusów planuje się natomiast w ramach etapu I. Dokonując oceny przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy spełnienia przesłanek wydania pozwolenia na budowę WSA w Krakowie uznał, że nie dość wnikliwie przeanalizowano kwestię zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz z wymaganiami ochrony środowiska, z czym wiąże się wymóg sprawdzenia, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie wymagające uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wszystkie te kwestie pozostawały ze sobą w merytorycznym związku. W ocenie wówczas orzekającego WSA w Krakowie, Wojewoda nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, czy projektowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym formami ochrony, względnie na obszarze ww. otulin. Organ odwoławczy twierdził wprawdzie, że oba etapy inwestycji usytuowane są w obszarze nie objętym formami ochrony przyrody, jednak w projekcie budowlanym projektant wskazał, że teren inwestycji zlokalizowany jest w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Sąd wojewódzki nie zgodził się przy tym z Wojewodą, że wyjaśnia przedmiotową kwestię zalegająca w aktach kopia decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie (RDOŚ), znak: 00.420.2.92.2018.BaK (data wydania nieczytelna), o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym (...) w Krakowie". Już z samej "sentencji" tej decyzji wynikać ma, że RDOŚ nie odnosił się do całości zamierzenia inwestycyjnego, lecz tylko do obiektów Il etapu. W aktach brak jest również postanowienia RDOŚ, znak: 00.420.2.62.2018.AM, o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budynku dydaktyczno-internatowego, na które powoływał się Wojewoda Małopolski. 3.1. Po raz kolejny rozpoznając sprawę Wojewoda, przywołaną na wstępie decyzją z 14 lipca 2023 r. i utrzymując w mocy decyzję organu I instancji uznał, że zachowanie terminu wniesienia odwołania w niniejszej sprawie zostało przesądzone wyrokiem WSA w Krakowie z 10 lipca 2019 r., II SA/Kr 635/19. Przymiot strony wnoszącego odwołanie został z kolei przesądzony wyrokiem WSA w Krakowie z 1 października 2020 r., II SA/Kr 772/20. 3.2. Organ odwoławczy wskazał, że na terenie, w którym znajdują się działki inwestycyjne, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "DĘBNIKI", zatwierdzonego uchwałą nr XXX/362/11 Rady Miasta Krakowa z 9 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego 2011.551.5820, MPZP). Z załącznika graficznego do MPZP wynika, że działki te znajdują się w granicach obszaru o symbolu 1Uo – tereny zabudowy usług oświaty i kultury. Funkcja planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku basenu z zapleczem oraz parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu zawiera się w dopuszczalnej planistycznie funkcji terenu (§ 33 ust. 3 planu). Nowo realizowana zabudowa odznacza się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, w zagospodarowaniu terenu uwzględniono kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego, z którym działka budowlana sąsiaduje (§ 33 ust. 4 MPZP). W treści MPZP ustalono, że wysokość zabudowy nie może przekroczyć 15 m i należy stosować dachy płaskie, z dopuszczeniem dachów dwuspadowych, o nachyleniu połaci od 25° do 40° – projektowany budynek basenu ma wysokość 11,10 m, a projektowane budynki posiadają dachy płaskie. W dalszych ustaleniach MPZP ustalono, że wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 60% oraz wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego nie może być mniejszy niż 40% – z projektu zagospodarowania terenu wynika, że dla planowanej inwestycji w granicach wyznaczonej działki budowlanej wskaźnik powierzchni zainwestowania wynosi 59,89%, a wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosi 40,11%. Oznacza to, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami MPZP. W parkingu podziemnym zaprojektowano 38 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym 1 dla osób niepełnosprawnych. Przy założeniach, że na basenie będzie zatrudnionych do 25 osób na jednej zmianie wartość ta spełnia parametr określony w § 15 ust.1 pkt 6 lit. c ustaleń MPZP. 3.3. Dalej w wyroku przywołano, że Wojewoda przyjął, iż z projektu zagospodarowania wynika, że planowany budynek basenu jest usytuowany w minimalnej odległości 14 m od południowo-zachodniej granicy działki inwestycyjnej nr [...] z działką drogową nr [...], po której przebiega ul. [...]. Planowany budynek znajduje się w odległości 47,47 m od północno-wschodniej granicy działki oraz 7 m od granicy z działką nr [...], której odwołujący się jest współwłaścicielem, przy czym budynek basenu zwrócony jest w stronę działki skarżącego narożem o wysokości attyki 7,8 m. Odległości te są zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022, poz. 1255, rozp. MI 2002). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najbliższa, usytuowana w odległości ok. 20 m część budynku basenu w stosunku do budynku na działce nr [...] ma wysokość attyki 7,8 m. Z analizy przesłaniania i zacieniania załączonej do projektu budowlanego, sporządzonej przez uprawnionego projektanta, wynika, że budynek basenu będzie zacieniał na południowej granicy działki odwołującego od ok. godz. 10 do 13. Z analizy tej wynika, że nie dojdzie do ograniczenia oświetlenia okien budynku na działce nr [...]. Brak zacieniania okien budynku na działce nr [...] przesądza o zgodności projektu budowlanego z przywołanym przepisem. Projekt budowlany obejmuje usytuowanie 38 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażu podziemnym. Nie planuje się budowy zbiornika na nieczystości ciekłe, ani miejsca zabaw dla dzieci. Zgodność projektu budowlanego z przepisami ochrony pożarowej została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Sąd pierwszej instancji przywołał dalsze motywy decyzji Wojewody, który wskazał, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektowany budynek został zaliczony do II kategorii geotechnicznej przy złożonych warunkach gruntowo-wodnych, co wyrażono w opinii geotechnicznej, opracowanej na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. . 2012, poz. 463). Zgodnie z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia opracowano również dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny oraz dokumentację geologiczno-inżynierską, zatwierdzoną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 18 września 2019 r. Projekt budowlany zawiera również wymagane prawem uzgodnienia i warunki przyłączy oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b uPb. Projektant oraz osoba sprawdzająca załączyli do projektu budowlanego kopie swych uprawnień oraz zaświadczenia o wpisie na listę członków Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP. Projektant, a także sprawdzający, dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr [...], [...], oraz działkami nr [...], [...] i [...], na cele budowlane w zakresie objętym decyzją o pozwoleniu na budowę. Stwierdzone powyżej okoliczności wyczerpują przesłanki do wypełnienia obowiązku administracji architektoniczno-budowlanej określonego w art. 35 ust. 4 uPb. 3.4. Niezależnie od powyższego Wojewoda zwrócił uwagę, że w sprawie zmieniły się okoliczności prawne inwestycji już po wyroku WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., II SA/Kr 99/22, a to w aspekcie prowadzenia dwóch inwestycji. Jak wskazał organ odwoławczy, stanowisko to wynikało z faktu, że równolegle inwestor ubiegał się o pozwolenie na budowę sąsiedniej inwestycji dotyczącej budowy budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowy budynku dydaktyczno-internatowego stanowiących dobudowę do budynku Zespołu Szkół [...]. Sąd wojewódzki uznał, że skoro obie inwestycje są przedstawione na projekcie zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie, z opisu projektu budowlanego wynika, że planowana jest najpierw budowa hali, a następnie basenu, jak również obie inwestycje dopełniają funkcję istniejącej szkoły, oraz są ze sobą wzajemnie funkcjonalnie powiązane, to w ocenie WSA w Krakowie oznacza, że stanowią one części tej samej inwestycji, dzielonej zgodnie z art. 33 ust. 1 uPb. Przedstawiona interpretacja okoliczności sprawy pociągnęła za sobą pytanie o kwalifikację obu przedsięwzięć inwestycyjnych łącznie do kategorii przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z parametrami rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839 ze zm., rozp. RM 2019), a co za tym idzie, konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla obu inwestycji traktowanych łącznie. Wojewoda zwrócił uwagę, że wyrok z 22 kwietnia 2022 r., Il SA/Kr 99/22, zapadł w okolicznościach, gdy decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr 159/6740.1/2019 z 28 stycznia 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu planowanego w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji omawianej w niniejszym postępowaniu – nie była ostateczna, ponieważ WSA w Krakowie wyrokiem z 23 marca 2022 r., II SA/Kr 79/22, uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 22 czerwca 2021 r., o umorzeniu postępowania odwoławczego właśnie w sprawie budowy budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowy budynku dydaktyczno-internatowego. Projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją z 28 stycznia 2019 r. obejmował wyłącznie teren, na którym planowana była budowa budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowa budynku dydaktyczno-internatowego z wyłączeniem obszaru, na którym planowano omawianą w niniejszym postępowaniu budowę basenu. W sprawie tejże sąsiedniej inwestycji Wojewoda Małopolski, zgodnie z oceną prawną i wskazaniami WSA w Krakowie zawartymi w wyroku z 23 marca 2022 r., II SA/Kr 79/22, wydał 14 listopada 2022 r. postanowienie znak: WII.7840.5.58.2022.PI, w którym orzeczono o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu. Skarga na to postanowienie została oddalona wyrokiem WSA w Krakowie z 8 marca 2023 r., II SA/Kr 32/23. Zatem postanowienie to jest ostateczne, co przesądzać ma o ostateczności decyzji nr 159/6740.1/2019 Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r. znak: AU-01-5.6740.1.1897.2018.JKU. W związku z tym organ II instancji wskazał, że nie można zatem po wyroku WSA w Krakowie z 8 marca 2023 r., II SA/Kr 32/23, uwzględniać merytorycznie parametrów oddziaływania na środowisko inwestycji dotyczącej budowy hali sportowej i internatu w sprawie budowy basenu, ponieważ inwestor uzyskał pozwolenie na budowę tej pierwszej inwestycji. Kwestia oddziaływania na środowisko budynku basenu była badana w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Przed uzyskaniem pozwolenia na budowę inwestor dla tego przedsięwzięcia uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie (RDOŚ) z 15 listopada 2018 r., znak: 00.420.2.92.2018.BaK, (t. I, k. 105 projektu budowlanego), o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. Budowa budynku basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym w Krakowie przy ul. [...]. Właściwy organ ochrony środowiska w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że cyt.: "Po szczegółowym przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja nie spełnia zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r. poz. 71, rozp. RM 2016). W związku z powyższym przedmiotowa inwestycja nie będzie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach." Prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie inwestycji, którą wtórnie zakwalifikowano jako pierwsza część dzielonej inwestycji, powoduje, że w niniejszej sprawie – zdaniem Wojewody – zachodzi przypadek zmiany okoliczności prawnych sprawy, tym samym organ administracji publicznej nie może ściśle zastosować się do orzeczonego stanu rzeczy. Uwzględnienie sąsiedniej inwestycji, jako części większego przedsięwzięcia inwestycyjnego, co do której zapadło ostateczne rozstrzygnięcie, w tym przypadku stanowiłoby wadę, ponieważ organ administracji orzekałby drugi raz co do obszaru objętego ostatecznym pozwoleniem na budowę. W związku z powyższym odnosząc się do cech obu inwestycji związanych z Zespołem Szkół [...], które w ocenie WSA w Krakowie stanowią, że są to dwie części tej samej inwestycji, Wojewoda zauważył, że zgodnie z przywołanym art. 33 ust. 1 uPb, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Zatem podział inwestycji nie jest obowiązkiem inwestora, lecz jego prawem. Przepisy natomiast milczą co do obowiązku traktowania szeregu niezależnych inwestycji jako części tego samego przedsięwzięcia. Ten obowiązek wynikać ma z etyki inwestycyjnej. Przy czym oceny organ administracji publicznej ma prawo dokonać tylko w granicach określonych we wniosku inwestora. W świetle tych założeń należy wyjaśnić, że rysunek projektu zagospodarowania terenu obrazuje zarówno basen, jak i zabudowania internatu i halę sportową. Jest na nim wskazany obszar objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, w granicach którego usytuowany jest budynek basenu, a jego zakres jest spójny z nazwą inwestycji określoną we wniosku o pozwolenie na budowę, projekcie budowlanym i badanej decyzji z 30 stycznia 2019 r. o zatwierdzeniu tego projektu budowlanego. Zatem z projektu budowlanego jednoznacznie wynika że jego przedmiotem jest budowa basenu. Zakres inwestycji określony we wniosku o pozwolenie na budowę jest wiążący dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. 3.5. Dalej w wyroku przywołano kolejne motywy decyzji Wojewody wywodzącego, że faktycznie w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano na to, że budowa basenu z pozostałymi obiektami stanowi Il etap robót budowlanych na działkach [...] i [...] obr. [...], a przy obliczaniu wskaźników terenu uwzględniono "dane etapu l". Z opisu tego wynika, że etap Il będzie realizowany po wykonaniu etapu l. Będzie wówczas możliwa rozbiórka budynku obecnego internatu, w miejsce którego powstanie basen. Opisane przez projektanta następstwo i zależność poszczególnych inwestycji nie stanowi o tym, że tworzą one jedną całość w znaczeniu uPb, dzieloną na części. Z tytułu sąsiedniej inwestycji, której projekt budowlany został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r., nr 159/6740.1/2019, wprost wynika, że dotyczy obiektów stanowiących dobudowę do budynku Zespołu Szkół [...], czyli są to zabudowania uzupełniające funkcję obiektu istniejącego. Natomiast inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania dotyczy budowy budynku basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym, czyli obiektu o nowej funkcji w tym obszarze, mogącego funkcjonować niezależnie od innych zabudowań i w godzinach innych niż zabudowania zespołu szkół. Z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, w omawianej sprawie opisane w projekcie "etapowanie" nie jest pojęciem prawnym, lecz organizacyjnym, oznacza jedynie kolejność (harmonogram inwestycyjny) wykonywania robót budowlanych przez inwestora, który jest adresatem zarówno zaskarżonej decyzji jak i ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę hali sportowej. Z opisów w projektach budowlanych wynika, że współczynniki urbanistyczne zostały określone dla obu inwestycji oddzielnie, dlatego łącznie spełniają również wytyczne miejscowego planu zagospodarowania terenu. Nie jest to informacja mająca wpływ na ocenę dowodów w niniejszej sprawie. 3.6. Wojewoda przywołał, że zdaniem WSA w Krakowie, szczegółowa analiza rozwiązań projektowych wskazuje na powiązania funkcjonalne obiektów I i II etapu. Zauważa się chociażby to, że budynek basenu ma zostać połączony przewiązką z budynkiem dydaktycznointernatowym, albo i to, że dla budynku basenu nie przewidziano odrębnego parkingu dla autobusów. W ocenie Wojewody wykazano zgodność projektu budowlanego z wytycznymi MPZP w zakresie zapewnienia ilości miejsc postojowych. Konieczność zapewnienia miejsc postojowych dla autokarów wynika z przewidywanej funkcji obiektu budowlanego. W tym zakresie nie da się wykluczyć, że pasażerowie autokarów zaparkowanych na miejscach postojowych zbudowanych dla obiektów dobudowywanych do Zespołu Szkół [...] nie będą korzystać z budynku basenu. Połączenie budynku basenu przewiązką z pozostałymi obiektami na terenie inwestora, w ocenie Wojewody Małopolskiego nie stanowi, iż basen jest częścią całości wraz z halą sportową oraz budynkiem dydaktyczno-internatowym, ponieważ basen w przeciwieństwie do pozostałych obiektów, nie jest określony przez inwestora jako dobudowa do budynku Zespołu Szkół [...]. 3.7. W wyroku przywołano, że odnosząc się do zakazu lokalizacji przedsięwzięcia, mogącego w rozumieniu przepisów odrębnych potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 10 ust. 1 pkt 2 lit. b) MPZP) w decyzji organu II instancji wyjaśniono, że kwalifikacji, istotnej również ze względu na wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 uPb, czy inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się na podstawie przepisów rozp. RM 2019. Zgodnie z wytycznymi wyroku WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., Il SA/Kr 99/22, Wojewoda Małopolski przeanalizował wpływ obu inwestycji (budowy basenu i budowy hali sportowej) na środowisko. Planowana inwestycja jest zlokalizowana w obszarze otuliny Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2022, poz. 916 ze zm., Uop) formami ochrony przyrody są parki krajobrazowe. Zgodnie z informacjami podanymi w projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy budynku basenu wynosi 5 631,70 m², powierzchnie towarzyszącej mu infrastruktury wynoszą 817,57 m² oraz 195,38 m², co w sumie daje 6 644,65 m², czyli mniej niż określone w cyt. rozp. RM 2019 2 ha. Powierzchnia zabudowy budynków internatu i hali sportowej wynosi ok. 2 882 m², co łącznie daje 9 526,65 m², czyli 0,952665 ha, czyli mniej o ponad połowę od powierzchni dopuszczonych w rozporządzeniu. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a przywołanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,2 ha w otulinach form ochrony przyrody. Garaż podziemny łącznie z pasami ruchu ma powierzchnię 1419,59 m². Powierzchnia projektowanych miejsc postojowych (suma powierzchni komunikacyjnych 666 m² – powierzchnia placu gospodarczego 262 m²) w projekcie budowlanym dotyczącym budynków internatu i hali sportowej wynosi 404 m², co łącznie z parkingiem podziemnym basenu daje ok. 1823,59 m², czyli mniej niż 0,2 ha. Dokonana analiza dowodzi, że ani każda z osobna, ani łącznie traktowane inwestycje zaprojektowane po sąsiedzku, nie wymagają uzyskania decyzji środowiskowej. Również uprawniony projektant w części opisowej projektu zagospodarowania terenu zajął stanowisko w odniesieniu do oddziaływania inwestycji na środowisko (t. I, k. 257 projektu budowlanego), cyt.: "Biorąc pod uwagę powierzchnię podlegającą przekształceniu obu inwestycji – obejmuje ona powierzchnię 19 466 m² – czyli nawet licząc łącznie, projektowana inwestycja nie spełnia przepisów rozporządzenia z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma wymagań uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pozostała część terenu objętego opracowaniem – to teren, po którym prowadzone są instalacje zewnętrzne, przyłącza i sieci, który po wykonaniu prac budowlanych zostanie przywrócony do stanu aktualnego (nie zostanie przekształcony)." 3.8. Ze względu na powyższe Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa. 4.1. Skargę na powyższą decyzję wniósł D.J., w której podniósł zarzuty: 1) rażące naruszenie przepisów prawa tj. art. 33 § 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. 2023, poz. 682 ze zm., uPb) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt b uPb w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z 3 października 2008 r. (Dz. U. 2023, poz. 1094, Uioś) w zw. z art. 72 ust. 5 Uioś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a rozp. RM 2019 poprzez błędne zakwalifikowanie inwestycji w zakresie budowy basenu oraz inwestycji w zakresie budowy hali sportowej (zdefiniowane poniżej) jako dwóch odrębnych zamierzeń budowlanych, podczas gdy stanowią one jedno zamierzenie budowlane i przedsięwzięcie, a w konsekwencji uznanie, że wystarczające będzie uzyskanie przez inwestora stanowiska RDOŚ w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko części zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, a nie całości przedsięwzięcia i zamierzenia budowlanego, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 775 ze zm., K.p.a.); 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu, że inwestycja w zakresie budowy hali sportowej oraz inwestycja w zakresie budowy basenu stanowią dwa odrębne zamierzenia budowlane, podczas gdy z projektu budowlanego oraz z projektu zagospodarowania wynika, iż stanowią one jedno zamierzenie budowlane oraz jedno przedsięwzięcie, co skutkowało naruszeniem art. 33 ust. 1 uPb poprzez jego niezastosowanie i brak uznania, że inwestycja w zakresie budowy hali sportowej oraz inwestycja w zakresie budowy basenu stanowią dwa etapy jednego przedsięwzięcia oraz zamierzenia budowlanego; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 72 ust. 5 Uioś poprzez niezastosowanie tego przepisu oraz uznanie, że inwestor jest zobowiązany uzyskać decyzję środowiskową wyłącznie dotyczącą inwestycji w zakresie budowy basenu, podczas gdy inwestycja ta stanowi wyłącznie etap realizacji przedsięwzięcia, a więc inwestor zobowiązany był uzyskać jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a rozp. RM 2019 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt b Uioś poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja w zakresie budowy basenu nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy inwestycja w zakresie budowy basenu nie jest samodzielnym zamierzeniem budowlanym i przedsięwzięciem, tylko częścią większego zamierzenia budowlanego polegającego także na budowie inwestycji w zakresie budowy hali sportowej, które należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt b uPb w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a rozp. RM 2019 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt b Uioś, poprzez niesprawdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska i przyjęcie, że brak jest podstaw uzyskiwania dla całego zamierzenia inwestycyjnego decyzji środowiskowej, podczas gdy z w/w dokumentów wynika, całe zamierzenie inwestycyjne będzie stanowiło przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji wymagać będzie uzyskania decyzji środowiskowej; 6) naruszenie przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 "ust. 1 pkt b" uPb w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu organu I instancji wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości złożonej w sprawie dokumentacji poprzez przedłożenie decyzji środowiskowej dla całego zamierzenia budowlanego i przedsięwzięcia, podczas gdy obowiązek taki wynikał z powołanych przepisów prawa, 7) naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz uzasadnienia dlaczego uznał, że z przedłożonych w niniejszej sprawie dokumentów wynika, że nowo realizowana zabudowa odznacza się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, w zagospodarowaniu terenu uwzględniono kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego, z którym działka budowlana sąsiaduje, czym spełnia warunek określony w § 33 ust. 4 pkt 2 MPZP; 8) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (dalej: "uchwała krajobrazowa") poprzez błędne przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w zakresie budowy 3 masztów flagowych o wysokości 10 m jest zgodny z aktami prawa miejscowego, podczas gdy uchwała krajobrazowa dopuszcza sytuowanie masztów flagowych o maksymalnej wysokości 6 m; 9) naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 "p.p.s.a." w zw. z art. 33 ust. 1 uPb w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie inwestycji, którą wtórnie zakwalifikowano jako pierwsza część dzielonej inwestycji powoduje, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek zmiany okoliczności prawnych sprawy, tym samym organ administracji publicznej nie może ściśle zastosować się do orzeczonego stanu rzeczy, podczas gdy orzeczenie to nie jest prawomocne, a wyłącznie ostateczne, oraz brak możliwości oceny wpływu zamierzenia budowlanego na środowisko przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie jego etapów stanowiłby naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7 oraz art. 8 § 1 K.p.a.; 10) naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy Wojewoda Małopolski zobowiązany był uchylić ją w całości i oddalić wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie uchylić decyzję organu I instancji oraz przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 4.2. Powołując się na powyższe, skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub o jej uchylenie w całości, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi starano się rozwinąć sformułowane w niej zarzuty. 4.3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. 5.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm., Ppsa) skargę oddalił. 5.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedłożony projekt jest kompletny i nie zawiera braków czy usterek, które w świetle art. 35 ust. 1 uPb dyskwalifikowałyby go. Niewątpliwie zaprojektowana inwestycja nawiązuje do charakteru istniejącej zabudowy uzupełniając i rozwijając go. Sąd a quo przypomniał, że w wiążącym w niniejszym postępowaniu na zasadzie art. 153 Ppsa, sąd, a także organ, uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., Il SA/Kr 99/22, wskazano, że budowa budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami, z budową budynku dydaktyczno-internatowego stanowiące dobudowę od budynku Zespołu Szkół [...], z instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu, w tym komunikacją wewnętrzną, parkingiem dla samochodów osobowych i autobusów, budową boiska trawistego z piłkochwytami, budową masztu antenowego o wys. 7 m, instalacjami zewnętrznymi, przebudową istniejącego uzbrojenia, na działkach nr [...], oraz [...], obr. [...], oraz inwestycja objęta kwestionowaną decyzją, w tym budowa basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, rozbiórką istniejącego budynku internatu szkolnego z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi, na działkach nr [...], [...] i na części dz. nr [...] obr. [...], winna być traktowana jako jedno zamierzenie inwestycyjne. Przy czym budowa hali sportowej stanowi etap I inwestycji, natomiast budowa basenu stanowi etap II tej inwestycji. W dalszych motywach wyroku II SA/Kr 1190/23 zrekapitulowano reguły udzielania pozwolenia na budowę, oraz przepisy uPb oraz Uioś, które miały zastosowanie w sprawie. Wskazano jeszcze, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019, w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 września 2023 roku, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m. in. garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, zaś po tej dacie, do takich przedsięwzięć zalicza się m. in. zabudowę usługową inną niż wymienioną w pkt 56, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry lub obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszą niż 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Przy czym stosownie do § 1 ust. 2 pkt. 2 rozp. RM 2019 przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. 5.3. Nie budziło wątpliwości sądu pierwszej instancji, że oba przedsięwzięcia – budowa hali sportowej i budowa basenu – powinny być traktowane jako dwie części jednej inwestycji, przy czym inwestycja ta realizowana ma być na nieruchomościach, które leżą w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Przywołano prezentowane w skardze wyliczenia powierzchni przewidzianej pod oba przedsięwzięcia, co świadczyć ma zdaniem skarżącego, że dla przedmiotowej inwestycji w świetle § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019 konieczne było uzyskanie decyzji środowiskowej, z tego powodu, że powierzchnia zabudowy garażami, parkingami samochodowymi lub zespołami parkingów przekracza 0,2 ha. Sąd zauważył, że szczegółowe wyliczenia powierzchni zabudowy oraz zajętości terenu na garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą znajdują się w projekcie budowlanym. I tak zgodnie z podanymi tam wyliczeniami powierzchnia zabudowy budynku basenu wynosi 5.631,70 m², powierzchnie towarzyszącej mu infrastruktury wynoszą 817,57 m² oraz 195,38 m² (t. I, k. 253 projektu budowlanego) co w sumie daje 6.644,65 m², czyli mniej niż określone w § 3 ust. 1 pkt. 57 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019 – 2 ha. Natomiast powierzchnia zabudowy budynków internatu i hali sportowej wynosi ok. 2.882 m², co łącznie daje 9 526,65 m² czyli 0,952665 ha, zatem mniej o ponad połowę od powierzchni dopuszczonych w cyt. rozporządzeniu. Odnośnie do "zapisów" § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019, jak wskazano w projekcie, garaż podziemny łącznie z pasami ruchu ma powierzchnię 1.419,59 m². Natomiast powierzchnia projektowanych miejsc postojowych (suma powierzchni komunikacyjnych 666 m² pomniejszona o powierzchnię placu gospodarczego 262 m²) w projekcie budowlanym dotyczącym budynków internatu i hali sportowej wynosi 404 m², co łącznie z parkingiem podziemnym basenu daje ok. 1.823,59 m², czyli mniej niż 0,2 ha. Powyższe wyliczenia zawarte w projekcie budowlanym w ocenie sądu pierwszej instancji są trafne i dowodzą, że ani każda z osobna, ani też obie inwestycje traktowane łącznie nie wymagają uzyskania decyzji środowiskowej. Jednocześnie w wyroku zwrócono uwagę, że przedstawione wyliczenia przez skarżącego są o tyle nieprawidłowe, że wbrew treści § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019, do garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą zalicza on również powierzchnię terenów utwardzonych dróg wewnętrznych w ramach całej inwestycji, czy powierzchnię placu gospodarczego. Te tereny jednak nie stanowią terenów garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) rozp. RM 2019, dlatego też wyliczenia skarżącego w tym zakresie są wadliwe. W konsekwencji sąd pierwszej instancji uznał, że wszelkie zarzuty i argumenty, które zmierzały do wykazania, że dla inwestycji obejmującej łącznie zarówno budowę hali sportowej oraz budowę basenu inwestor był zobowiązany do uzyskania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia są bezzasadne, albowiem jak wynika z treści § 3 ust. 1 pkt. 57 lit. a) rozp. RM 2019 i § 3 ust. 1 pkt. 58 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019 w związku z art. 72 ust. 5 Uioś w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 uPb, inwestor nie był zobowiązany do uzyskania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia. 5.4. Jakkolwiek jako uzasadniony oceniono w wyroku zarzut dotyczący wadliwego uznania przez organ, że ze względu na zmianę okoliczności prawnych sprawy organ nie jest już związany stanowiskiem WSA w Krakowie wyrażonym w uzasadnieniu do wyroku z 22 kwietnia 2022 r., Il SA/Kr 99/22, to bezzasadność zarzutów podniesionych w pkt 1 – 6 skargi skutkowała tym, że pomimo tego błędnego stanowiska organu, to jednak – w ocenie sądu pierwszej instancji – zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Jest tak dlatego, że w istocie inwestor nie był zobowiązany do uzyskania jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia, obejmującego budowę hali sportowej, jak i budowę basenu. 5.5. Sąd pierwszej instancji uznał, że nie był również uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz uzasadnienia dlaczego uznał, że z przedłożonych w niniejszej sprawie dokumentów wynika, że nowo realizowana zabudowa odznacza się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, a w zagospodarowaniu terenu uwzględniono kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego, z którym działka budowlana sąsiaduje, czym spełnia warunek określony w § 33 ust. 4 pkt 2) MPZP. Sąd nie dostrzegł, aby zaskarżona decyzja naruszała wskazaną normę cyt. uchwały. Ponadto ocena, czy określona inwestycja odznacza się wysokim standardem architektonicznym jest rzeczą bardzo subiektywną. Nie jest także uzasadniony zarzut, jakoby przedmiotowa inwestycja nie nawiązywała do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana, jak wynika z treści planu miejscowego (por. § 33 MPZP), w obszarze przeznaczonym pod tereny zabudowy usług oświaty i kultury oznaczone symbolem 1Uo. Niewątpliwie zaprojektowana inwestycja nawiązuje do charakteru istniejącej zabudowy uzupełniając i rozwijając go. Z tych względów podniesiony zarzut uznano jako pozbawiony uzasadnionych podstaw. 5.6. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że jakkolwiek zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 1) uchwały krajobrazowej dla strefy III ustala się wysokość obiektów małej architektury do 6 metrów, a w Podobszarze 1 III Strefy do 3,5 m, to jednakże powyższy powołany przez skarżącego przepis nie ma zastosowania do masztów flagowych. Do masztów flagowych ma natomiast zastosowanie przepis § 7 pkt 4) uchwały krajobrazowej, zgodnie z którym ustala się następujące zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury: wysokość masztów flagowych do 12 metrów. Zgodnie z projektem natomiast w ramach inwestycji przewidziane są trzy maszty flagowe o wysokości 10 metrów. Nie budzi zatem wątpliwości, że powyższe nie narusza § 7 pkt. 4) uchwały krajobrazowej. 5.7. Nie dopatrzono się także naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a niezależnie od podniesionych zarzutów sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, które skutkować mogłyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. 6.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając tenże wyrok w całości. 6.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) § 7 pkt 4 uchwały krajobrazowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalna jest budowa 3 masztów flagowych o wysokości 10 m na nieruchomościach znajdujących się w Podobszarze 3 III Strefie, podczas gdy przepis ten nie możne znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ z treści § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej stanowiącego wyjątek od § 7 pkt 4 tej uchwały wynika, że na nieruchomościach znajdujących się w Podobszarze 3 III Strefie dopuszcza się sytuowanie obiektów małej architektury o maksymalnej wysokości 6 m, do których zaliczyć należy także maszty flagowe, co skutkowało nieuzasadnionym zastosowaniem tego przepisu i uznaniem że budowa 3 masztów flagowych o wysokości 10 m na nieruchomościach znajdujących się w Podobszarze 3 III Strefie jest zgodne z uchwałą krajobrazową; 2) § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten, zgodnie z którym dla III Strefy ustala się wysokość obiektów małej architektury do 6 m nie ma zastosowania do masztów flagowych, podczas gdy maszt flagowy należy uznać za obiekt małej architektury, co potwierdza literalne brzmienie § 7 pkt 4) uchwały krajobrazowej, zgodnie z którym ustala się następujące zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury: wysokość masztów flagowych do 12 metrów, co skutkowało niezastosowaniem tego przepisu i błędnym przyjęciem, że budowa 3 masztów flagowych o wysokości 10 m na nieruchomościach znajdujących się w Podobszarze 3 III Strefie jest zgodne z uchwałą krajobrazową; 3) § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu tego przepisu i jego niezastosowaniu wskutek nieuzasadnionego przyjęcia, że przepis ten nie znajdzie zastosowania w sytuacji, kiedy wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na działkach znajdujących się w Podobszarze 3 III Strefy objęta była także budowa rzeźby o wysokości 8 m, podczas gdy z przepisu tego wynika, że dla III Strefy ustala się wysokość obiektów małej architektury do 6 m, co skutkowało oddaleniem skargi; 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 7 pkt 4 oraz § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej "poprzez błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu", że inwestycja w zakresie budowy basenu w zakresie budowy 3 masztów flagowych o wysokości 10 m pozostaje zgodna z innymi aktami prawa miejscowego, w tym przepisami uchwały krajobrazowej, podczas gdy zgodnie z treścią § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej stanowiącego wyjątek od § 7 pkt 4 uchwały krajobrazowej wynika, że na nieruchomościach znajdujących się w Podobszarze 3 III Strefie dopuszcza się sytuowanie obiektów małej architektury, do których zaliczyć należy także maszty flagowe, o maksymalnej wysokości 6 m, a nie o maksymalnej wysokości 12 m, co skutkowało oddaleniem skargi; 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb. w zw. z § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej "poprzez błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu", że inwestycja w zakresie budowy basenu w zakresie budowy rzeźby o wysokości 8 m pozostaje zgodna z innymi aktami prawa miejscowego, w tym przepisami uchwały krajobrazowej, podczas gdy zgodnie z treścią § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej na nieruchomościach znajdujących się w Podobszarze 3 III Strefie dopuszcza się sytuowanie obiektów małej architektury, do których zaliczyć należy także rzeźby, o maksymalnej wysokości 6 m, a więc niższych niż planowana przez inwestora budowa rzeźby o wysokości 8 m, co skutkowało oddaleniem skargi; 6) § 3 ust. 1 pkt 57 lit. a) tiret pierwsze rozp. RM 2019 poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy inwestycję należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ stanowi ona zabudowę usługową, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 Uop, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; 7) § 1 ust. 2 pkt 2 rozp. RM 2019 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do powierzchni zabudowy wlicza się wyłącznie powierzchnię zabudowy budynku basenu, powierzchnię towarzyszącej mu infrastruktury oraz powierzchnia zabudowy budynków internatu i hali sportowej, podczas gdy z przepisu tego wynika, że do powierzchni zabudowy należy doliczyć także pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, co skutkowało błędnym przyjęciem, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 8) § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret pierwsze rozp. RM 2019 poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu", że do powierzchni użytkowej obliczanej na potrzeby tego przepisu należy wliczyć wyłącznie powierzchnię garaży oraz miejsc postojowych, podczas gdy z przepisu tego wynika, że do powierzchni użytkowej należy także doliczyć powierzchnię infrastruktury towarzyszącej rozumianej jako wszystkie powierzchnie chodników, pieszojezdni i dróg, w takim zakresie, w jakim służą one do obsługi parkingów; 9) § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret pierwsze rozp. RM 2019, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy inwestycję budowlaną należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, mają powierzchnię użytkową nie mniejszą niż 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 Uop, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; 10) art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie wskutek przyjęcia, że inwestycja nie stanowi planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy należy ją zakwalifikować jako takie przedsięwzięcie na podstawie § 3 ust. 1 pkt 57 pkt a) tiret pierwsze rozp. RM 2019 oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret pierwsze rozp. RM 2019; 11) art. 35 ust. 1 pkt b uPb w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 57 pkt a) tiret pierwsze rozp. RM 2019 oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret pierwsze rozp. RM 2019 poprzez nieuzasadnione niezastosowanie polegające na przyjęciu, że projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego pozostaje zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 Uioś, podczas gdy inwestor przedłożył wyłącznie decyzję RDOŚ znak: 00.420.2.92.2018.BAK z 15 listopada 2018 r. obejmując wyłącznie etap przedsięwzięcia, podczas gdy był on zobowiązany przedstawić decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach obejmującą całe przedsięwzięcie stanowiące inwestycję budowlaną, ponieważ inwestycję należy zakwalifikować jako takie przedsięwzięcie na podstawie § 3 ust. 1 pkt 57 pkt a) tiret pierwsze rozp. RM 2019 oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret pierwsze rozp. RM 2019; 12) art. 35 ust. 1 pkt b uPb w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 57 pkt a) tiret pierwsze rozp. RM 2019 oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret w zw. z art. 72 ust. 5 Uioś poprzez nieuzasadnione niezastosowanie tych przepisów wskutek przyjęcia, że projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego pozostaje zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 Uioś, podczas gdy inwestor przedłożył wyłącznie decyzję RDOŚ, znak: 00.420.2.92.2018.BAK z 15 listopada 2018 r. obejmując wyłącznie etap przedsięwzięcia, podczas gdy był on zobowiązany przedstawić decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach obejmującą całe przedsięwzięcie stanowiące inwestycję budowlaną, ponieważ należy ją zakwalifikować jako takie przedsięwzięcie na podstawie § 3 ust. 1 pkt 57 pkt a) tiret pierwsze rozp. RM 2019 oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret pierwsze rozp. RM 2019, "przy czym obowiązek przedstawienia jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nawet jeżeli wnioskodawca uzyskuje odrębnie decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia".jasi 6.3. W skardze kasacyjnej sformułowano ponadto – w myśl art. 174 pkt 2 Ppsa – zarzut naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na przyjęciu, że "z projektu budowlanego wynika, że powierzchni zabudowy to powierzchnia zabudowy budynku basenu wynosi 5.631,70 m²", powierzchnie towarzyszącej mu infrastruktury wynoszą 817,57 m² oraz 195,38 m² (t. I, k. 253 projektu budowlanego) co w sumie daje 6.644,65 m², podczas gdy nie zostało wskazane, z którego dokumentu zalegającego w projekcie budowlanym dane te wynikają, a także podczas gdy do powierzchni zabudowy powinny zostać wliczone także inną powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia; 2) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na pominięciu przy ocenie treści dokumentu: zagospodarowanie terenu wraz ze wskaźnikami powierzchniowymi, obliczonymi dla całości inwestycji (etap I i II) (karta nr 301, tom I projektu budowlanego), podczas gdy z tego dokumentu wynika, że powierzchnia terenu objętego opracowaniem, czyli terenu, na którym miała zostać zrealizowana inwestycja budowlana to 24.644,30 m², czyli przekraczająca wymagane przepisami § 3 ust. 1 pkt 57 Rozporządzenia - 2 ha; 3) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na przyjęciu, że na karcie 105 projektu budowlanego tom I wynika, że garaż podziemny łącznie z pasami ruchu ma powierzchnię 1.419,59 m²; natomiast powierzchnia projektowanych miejsc postojowych (suma powierzchni komunikacyjnych 666 m² pomniejszona o powierzchnię placu gospodarczego 262 m²) w projekcie budowlanym dotyczącym budynków internatu i hali sportowej wynosi 404 m², co łącznie z parkingiem podziemnym basenu daje ok. 1.823,59 m², czyli mniej niż 0,2 ha, podczas, gdy na karcie tej nie znajdują się takie informacje, a z pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że powierzchnia ta przekracza 0,2 ha; 4) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na pominięciu przy ocenie treści dokumentu: zagospodarowanie terenu wraz ze wskaźnikami powierzchniowymi, obliczonymi dla całości inwestycji (etap I i II) (karta nr 301, tom I projektu budowlanego), podczas gdy z tego dokumentu wynika, że powierzchnia proj. terenów utwardzonych (place, chodniki) wynosi 2.277,07 m² oraz powierzchnia projektowanych terenów utwardzonych (drogi wewnętrzne) - 2.716,96 m², powierzchnia projektowanych miejsc postojowych i placu gospodarczego - 666,20 m², co przesądza, że powierzchnia użytkowa garaży, parkingów samochodowych lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, przekracza powierzchnię 0,2 ha; 5) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że do powierzchni użytkowej garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, nie wlicza się powierzchni placu gospodarczego, co doprowadziło do stwierdzenia, że powierzchnia użytkowa wynosi mniej niż 0,2 ha; 6) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że powierzchnia użytkowa garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wynosi mniej niż 0,2 ha, podczas gdy z danych znajdujących się w projekcie budowlanym wynika, że powierzchnia użytkowa w tym zakresie przekracza 0,2 ha; 7) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt b uPb w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś polegającego na zaniechaniu wezwania inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wymogiem z art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś obejmującej całe zamierzenie budowlane i przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś; 8) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że inwestycja w zakresie budowy basenu nawiązuje do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, skoro w otoczeniu nieruchomości znajdują się domy mieszkalne jednorodzinne wpisane do ewidencji zabytków, a projekt budowlany dotyczący inwestycji w zakresie budowy basenu przewiduje inwestycję, na której przebywać będzie jednocześnie kilka tysięcy osób oraz nie zawiera żadnych elementów nawiązujących do zespołu willowego – zabudowy charakterystycznej dla początków poprzedniego wieku. 6.4. Skarżący kasacyjnie wnosi o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 pkt a) oraz c) Ppsa, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi. 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 4) zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 6.5. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej starano się rozwinąć sformułowane podstawy kasacyjne. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną inwestycja w zakresie budowy basenu, jak również inwestycja w zakresie budowy hali sportowej stanowiły jedno przedsięwzięcie w całości i jako takie przedsięwzięcie całościowo powinno zostać ocenione przez RDOŚ jego oddziaływanie na środowisko. W przekonaniu skarżącego nawet jeżeli uznać, że inwestor mógł podzielić inwestycję na etapy, to organ architektoniczno-budowlany na etapie rozpatrywania wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zobowiązany był zweryfikować, czy konieczne będzie uzyskanie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jako całości. 6.6. Na rozprawę wyznaczoną w tej sprawie nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstaw nieważności postępowania nie dostrzeżono. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa). Zdaniem Sądu Naczelnego skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. 7.2. Norma z art. 151 Ppsa jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd pierwszej instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł sąd pierwszej instancji wydając wyrok o określonej treści. Zarzut naruszenie art. 151 Ppsa tylko wówczas okazałby się usprawiedliwiony, gdyby okazały się skuteczne inne zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej. 7.3. Nie jest skuteczny zarzut rażącego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że inwestycja w zakresie budowy basenu nawiązuje do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, skoro w otoczeniu nieruchomości znajdują się domy mieszkalne jednorodzinne wpisane do ewidencji zabytków, a projekt budowlany dotyczący inwestycji w zakresie budowy basenu przewiduje inwestycję, na której przebywać będzie jednocześnie kilka tysięcy osób oraz nie zawiera żadnych elementów nawiązujących do zespołu willowego – zabudowy charakterystycznej dla początków poprzedniego wieku. W podstawie kasacyjnej nie powiązano tego zarzutu z naruszeniem przepisu prawa materialnego, uczyniono to dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawiązując do § 33 ust. 4 pkt 2 MPZP, jednak nie postawiono zarzutu naruszenia tegoż ostatniego przepisu w ramach podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 Ppsa. Sąd pierwszej instancji odnosił się do zarzutu naruszenia tegoż przepisu jako przepisu prawa materialnego nie dostrzegając jego naruszenia (por. s. 31 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), brak sformułowania zarzutu naruszenia tegoż przepisu w skardze kasacyjnej czyni niedopuszczalną wypowiedź Sądu drugiej instancji w tym zakresie. W zaskarżonej decyzji znajduje się ocena Wojewody (s. 5), wedle którego nowo realizowana zabudowa odznacza się wysokim standardem urbanistycznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej w sposób uwzględniający kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego. To, że skarżący kasacyjnie nie podziela tego stwierdzenia nie dowodzi naruszenia przywołanych w roztrząsanej podstawie kasacyjnej przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. W skardze kasacyjnej – poza ograniczeniem się do werbalnego stwierdzenia, że w obiekcie basenu przebywać będzie jednocześnie kilka tysięcy osób – nie podważono powyższej oceny Wojewody pod względem materialnym, zaakceptowanej przez sąd pierwszej instancji. Niesporne jest przy tym, że z ustaleń MPZP wynika wprost dopuszczalność nadbudowy, przebudowy, rozbudowy i odbudowy znajdujących się tam w chwili uchwalania MPZP, budynków. 7.4. Zarzuty ujęte w pkt II 1-7 skargi kasacyjnej, a odnoszące się do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. zostały ściśle powiązane z zarzutami naruszenia prawa materialnego, w istocie zatem podlegać one muszą łącznemu rozpatrzeniu, albowiem zasadnicze kwestie podnoszone w skardze kasacyjnej dotyczą właśnie zarzutów naruszenia przepisów tego ostatniego typu. 7.5. Nie jest trafny zarzut naruszenia § 7 pkt 4, jak i § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej, odpowiednio poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalna jest budowa 3 masztów flagowych o wysokości 10 m na nieruchomościach znajdujących się w Podobszarze 3 III Strefie oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustalona tam wysokość obiektów małej architektury nie ma zastosowania do masztów flagowych. Sąd w tym składzie podziela stanowisko sądu a quo, że w realiach przedmiotowej sprawy do zaprojektowanych masztów flagowych o wysokości do 10 m zastosowanie miał przepis § 7 pkt 4 uchwały krajobrazowej określający w sposób generalny dopuszczalną wysokość tego rodzaju obiektów. Zważyć wypadnie, że przez obiekt małej architektury rozumie się "niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (art. 3 pkt 4 uPb). Trudno byłoby przyjąć, aby maszt flagowy o wysokości 12 m, a taką maksymalnie wysokość tych masztów generalnie przyjęto w uchwale krajobrazowej, spełniał kryterium "niewielkiego obiektu" w rozumieniu art. 3 pkt 4) uPb. Zauważyć także trzeba, że wykładnia systemowa uchwały krajobrazowej wzmacnia stanowisko meriti sądu pierwszej instancji w rozważanym zakresie. Z przepisów bowiem § 9 ust. 5 oraz § 17 pkt 1) i 2) uchwały krajobrazowej wynika, że również w odniesieniu do urządzeń budowlanych związanych z przedsięwzięciami plenerowymi oraz "w terenach towarzyszących obiektom usług" ustalono wysokość masztów flagowych do 12 m (a nawet – w myśl § 17 pkt 1) uchwały krajobrazowej – do 14 m). 7.6. Nie jest skuteczny zarzut pominięcia § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały krajobrazowej w odniesieniu do objętej pozwoleniem na budowę rzeźby o wysokości 8 m, a zatem wyższą niż dopuszczalna wysokość obiektów małej architektury w Podobszarze 3 II Strefy ujętej w przywołanej uchwale. Niezależnie od tego, że w skardze kasacyjnej zarzucono uchybienie obu formom naruszenia prawa materialnego ujętych w art. 174 pkt 1 Ppsa, to wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie można przyjąć, aby objęta udzielonym pozwoleniem na budowę rzeźba stanowiła obiekt małej architektury. Przeciwnie, jej wysokość nie pozwala zaliczyć ją do "niewielkich obiektów" w rozumieniu art. 3 pkt 4) uPb i z tego względu na jej wzniesienie inwestor ubiegał się o udzielenie pozwolenia na budowę, opiewającego także i na ten obiekt. 7.7. W konsekwencji powyższych ustaleń z ppkt 7.5. i 7.6. nie są skuteczne zarzuty ujęte w pkt I.4. i I.5. skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) uPb poprzez jego błędną wykładnię. Sposób skonstruowania tych podstaw kasacyjnych wskazuje raczej na zarzut błędnego zastosowania cyt. przepisu uPb w aspekcie wadliwego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a to w kontekście uchwały krajobrazowej i w odniesieniu do wysokości masztów flagowych oraz rzeźby objętych udzielonym pozwoleniem na budowę. 7.8. Znaczna część zarzutów skargi kasacyjnej tak odnośnie naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania (pkt I. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 oraz pkt II. 1, 2, 3, 4, 5, 6) skoncentrowana jest w istocie na zarzucaniu sądowi pierwszej instancji błędnego zaakceptowania wadliwych ustaleń faktycznych prowadzących w konsekwencji do wadliwego ustalenia odnośnie zakwalifikowania materialnoprawnego inwestycji objętej zaskarżonej decyzją, traktowanej łącznie, jak i z osobna wobec budowy hali sportowej, jako nie wymagającej od inwestora uzyskania jednej decyzji środowiskowej i nie stanowiącej przedsięwzięcia mogącego być uznane jako potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko w rozumieniu przepisów rozp. RM 2019. Zarzuty te podlegają przeto łącznemu rozpoznaniu. Niesporne jest, że planowana inwestycja objęta pozwoleniem na budowę udzielonym przez organ I instancji zlokalizowana jest w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Nietrafnie – zdaniem Sądu Naczelnego – przyjął sąd w zaskarżonym wyroku, że kwalifikacji spornego przedsięwzięcia traktowanego łącznie z planowaną budową hali sportowej jako etapu I inwestycji, w aspekcie spełniania lub niespełniania pojęcia przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należało dokonywać w świetle przepisów rozp. MI 2019. Zauważyć wypadnie, że z treści § 4 rozp. MI 2019 wynika, że do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie tegoż rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b Uioś, stosuje się "przepisy dotychczasowe". Niesporne jest, że postępowanie w przedmiotowej sprawie, zatem wyczerpujące dyspozycję z § 4 rozp. MI 2019, wszczęto przed wejściem w życie tegoż rozporządzenia. Należało zatem stosować do tegoż przedsięwzięcia "przepisy dotychczasowe". Pod pojęciem tych przepisów dotychczasowych należało zatem rozumieć przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71, rozp. MI 2010). Taką też kwalifikację w świetle powyższego rozp. RM 2010 zawarł projektant, wspomina o tej okoliczności Wojewoda w zaskarżonej decyzji (s. 11), została ona przywołana w zaskarżonym wyroku w części ujmującej okoliczności faktyczne sprawy (s. 16 wyroku). Rzecz jednak w tym, że skarżony organ i sąd pierwszej instancji byli w tym aspekcie sprawy sądowoadministracyjnej związani wyrokiem WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2022 r., II SA/Kr 99/22, w treści którego zalecono wyjaśnić kwalifikację spornego przedsięwzięcia w świetle regulacji zawartych w § 3 ust. 1 pkt 57 i 58 rozp. RM 2019. Tam zawarte wskazania wiążą także Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie ze skargi kasacyjnej. Ponadto zauważyć wypadnie, że kryteria powierzchni terenu ujęte w powyższych przepisach rozp. RM 2019 stanowią w istocie powtórzenie tożsamych kryteriów uznawania przedsięwzięcia oznaczonego typu za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ujętych odpowiednio w przepisach § 3 ust. 1 pkt 55 i 56 rozp. MI 2010. Aby uznać, że sporne przedsięwzięcie polegające na budowie basenu oraz przedsięwzięcie mające polegać na budowie hali sportowej na działkach przy ul. Monte Cassino w Krakowie traktowane łącznie jako jedna inwestycja, stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należałoby ustalić, że obiekty sportowe przewidziane inwestycją – jako objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – mają powierzchnię zabudowy nie mniejszej niż 2 ha, skoro zlokalizowano je w otulinie parku krajobrazowego (por. § 3 ust. 1 pkt 57 lit.1) tiret pierwsze rozp. RM 2019), albo garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych przedsięwzięć wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, mają powierzchnię użytkową nie mniejszą niż 0,2 ha (§ 3 ust.1 pkt 58 lit. a) rozp. RM 2019). Wzmianka zawarta w zaskarżonym wyroku odnośnie nowelizacji rozp. RM 2019 i nowym jego brzmieniu po 12 września 2023 r. oczywiście nie mogła mieć znaczenia w przedmiotowej sprawie, skoro zaskarżoną decyzję wydano przed tą datą. Uwypukla ona wyłącznie dokonaną – w zakresie zmiany treści § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) cyt. rozporządzenia – liberalizację kryteriów kwalifikowania inwestycji do kategorii przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. 7.9. Naczelny Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, wedle którego inwestycja rozumiana łącznie jako obejmująca przedsięwzięcie polegające na budowie basenu, objęta decyzją organu I instancji, oraz budowie hali sportowej objęta odrębną decyzją o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta Krakowa, nie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej. Nie jest skuteczny zarzut skarżącego kasacyjnie jakoby inwestycja traktowana łącznie (basen + hala sportowa) kwalifikować miałaby się do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 57 rozp. RM 2019, skoro na k. 301 projektu budowlanego t. I powierzchnie objęta opracowaniem określono na 24 644,3 m². Rzecz w tym, że prawodawca jako kryterium powierzchni terenu kwalifikującego dane przedsięwzięcie do kategorii, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 57 rozp. RM 2019 wskazał nie "powierzchnię terenu objętego opracowaniem", ale "powierzchnię zabudowy". Nie podważono zatem tych ustaleń zaskarżonego organu, podzielonym następnie przez sąd pierwszej instancji, że powierzchnia zabudowy budynku basenu wynosi 5.631,70 m2, powierzchnie towarzyszącej mu infrastruktury wynoszą 817,57 m² oraz 195,38 m² (t. I, k. 253 projektu budowlanego) co w sumie daje 6.644,65 m2, czyli mniej niż określone w § 3 ust. 1 pkt. 57 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019 – 2 ha. Natomiast powierzchnia zabudowy budynków internatu i hali sportowej wynosi ok. 2.882 m², co łącznie daje 9 526,65 m² czyli 0,952665 ha, czyli mniej niż tereny zabudowy oznaczonego przedsięwzięcia w otulinie parku krajobrazowego, które skutkować miałyby kwalifikacją przedsięwzięcia do kategorii mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. 7.10. W ocenie Sądu w tym składzie, trafnie także sąd pierwszej instancji – rozważając kwalifikację spornej inwestycji w aspekcie treści § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret pierwszy – uznał, że do garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą nie można zaliczyć powierzchni terenów utwardzonych dróg wewnętrznych w ramach całej inwestycji, czy powierzchnię placu gospodarczego. Te tereny bowiem nie stanowią "terenów garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą" w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019. Rację ma skarżący kasacyjnie, że na k. 105 t. I projektu budowlanego brak jest wyliczeń powierzchni garażu podziemnego z pasami ruchu. Na karcie ten znajduje się natomiast decyzja RDOŚ umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym w Krakowie przy ul. [...]. Z treści tej decyzji wynika, że powierzchnia użytkowa parkingu (łącznie z pasami ruchu) będzie wynosiła 1538,35 m². Natomiast powierzchnia projektowanych miejsc postojowych (suma powierzchni komunikacyjnych 666 m² pomniejszona o powierzchnię placu gospodarczego 262 m²) w projekcie budowlanym dotyczącym budynków internatu i hali sportowej wynosi 404 m², co łącznie z powierzchnią parkingu podziemnego basenu daje 1942,35 m², czyli mniej niż 0,2 ha. To zaś oznacza, że stanowisko sądu a quo, iż sporna inwestycja nie spełnia kryterium z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a) tiret 1 rozp. RM 2019 odpowiada prawu. 7.11. Skoro sporna inwestycja obejmująca łącznie oba przedsięwzięcia, tj. budowę basenu oraz hali sportowej nie wypełniała kryterium przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to chybione były te zarzuty skargi kasacyjnej, w których podnoszono, że doszło do naruszenia art. 35 ust. 3 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś, skoro nie wezwano inwestora do przedłożenia decyzji środowiskowej. Uwypuklić wypadnie, że decyzja RDOŚ umarzająca postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy basenu – jak wynika z k. 105 t. I projektu budowlanego – jest ostateczna. Nie wynika także, aby została podważona i nadal obowiązuje w obrocie prawnym. 7.12. W aspekcie powyższych uwag dojść należało do przekonania, że nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 151 Ppsa; skoro sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja – mimo częściowo błędnego umotywowania odnośnie braku związania wyrokiem II SA/Kr 99/22 – odpowiada prawu, to zasadnie skargę oddalił. 8. Z wyłuszczonych powodów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzeczono jak w sentencji, o oddaleniu skargi kasacyjnej.