II OSK 1207/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1097/13 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W treści skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów, M.K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi. W motywach wniosku wskazano, że usunięcie nawiezionej ziemi z działek skarżącego wiąże się z wysokimi kosztami – ok. 10.000 zł. Ponadto wykonanie decyzji oznacza konieczność wycięcia krzewów, które urosły tam od roku 2011, a co za tym idzie nieodwracalne przeobrażenie działki pod względem użytkowym i estetycznym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, ponieważ może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi kasacyjnej. Nadto podnieść należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazywany przez skarżącego koszt usunięcia nawiezionych substancji (około 10.000 zł) może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę. Nie wiadomo bowiem jaki jest stan majątkowy skarżącego, a co za tym idzie czy wskazana wyżej kwota jest na tyle wysoka, że w tej konkretnej sytuacji można mówić o znacznej szkodzie. Bowiem ocena czy konkretna szkoda jest znaczna jest możliwa tylko na podstawie okoliczności faktycznych konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu danego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony (porównaj: postanowienie NSA z dn. 23.04.2014 r., sygn. akt I OZ 324/14, npubl.; postanowienie NSA z dn. 17.04.2014 r., sygn. akt II OZ 374/14, npubl.). W niniejszej sprawie takich okoliczności nie podniesiono, a ogólnikowe wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącego na znaczną szkodę jest niewystarczające dla oceny zaistnienia przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. w tej konkretnej sprawie. Nie można również stwierdzić, by niebezpieczeństwo to było związane z koniecznością wycięcia krzewów, zwłaszcza że nie wiadomo jaki to konkretnie krzewy i w jakiej ilości skarżący zmuszony byłby je usunąć. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.