II OSK 1198/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych S.T. oraz Rady Miasta i Gminy K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Po 163/21 w sprawie ze skarg M.G., R.D., S.G., S.T., Fundacji Z. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. prostuje z urzędu błędy pisarskie w punkcie I zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce numeru zaskarżonej uchwały "[...]" wpisuje "[...]" oraz w miejsce nazwy obrębu "R." wpisuje "P."; 2. oddala skargi kasacyjne; 3. zasądza od Gminy K. na rzecz Fundacji Z. z siedzibą w K. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 163/21, po rozpoznaniu sprawy ze skarg M.G., R.D., S.G., S.T., Fundacji Z. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia [...] 2020 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów: B., D. i P. – etap I, stwierdził jej nieważność w części dotyczącej działek ewidencyjnych oznaczonych numerami [...] i [...], obręb B. (pkt I), oddalił skargi skarżących M.G., R.D., S.G. i S.T. (pkt II) i zasądził od Rady Miasta i Gminy K. na rzecz Fundacji Z. z siedzibą w K. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. M.G., R.D., S.G., S.T. i Fundacja Z. z siedzibą w K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na wskazaną wyżej uchwałę. M.G. w swojej skardze wniosła o uchylenie planu w zakresie odnoszącym się do działki nr [...] będącej jej własnością, której część została przeznaczona na drogi na co skarżąca nie wyraża zgody. Zgłoszone przez skarżącą uwagi do projektu planu nie zostały uwzględnione. Ponadto przeznaczenie działki pod drogę nie zostało jej zrefundowane. Rada, odpowiadając na skargę M.G., wskazała że skarga dotyczy terenu objętego w planie symbolami: 16MN, 17MN, 19MN, 20 MN, 3R/ZL, 1R, 11KDW, 12KDW, 13KDW, 16KDW, 2KDL, 2KDZ. Przewidziany układ dróg wewnętrznych i publicznych zapewnia obsługę komunikacyjną zarówno dla terenu skarżącej, jak i dla terenów sąsiednich. Ma on na celu stworzenie powiązań w zakresie całego terenu objętego opracowaniem planu, a nie jak do tej pory wyznaczanie dróg w odniesieniu jedynie do poszczególnych własności. R.D. w skardze podniósł, że jest właścicielem działki nr [...] objętej planem miejscowym. Wskazał, że starania o zabudowę mieszkaniową rozpoczął w 2014 r. Tymczasem plan zmienia przeznaczenie działki na działalność usługową, na co on nie wyraża zgody. Ponadto część działki została przeznaczona pod drogę 16 KDW. Jego uwagi, w tym o wyłączenie działki nr [...] z planu, nie zostały uwzględnione. Odpowiadając na tę skargę organ wskazał, że dla działki nr [...] studium ustala kierunek rozwoju jako "tereny usług w zieleni", zaś planowana droga 16KDW uwzględnia zaistniałe podziały. Z kolei S.G. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zarzucił jej: 1. naruszenie ustawy o samorządzie gminnym – art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm., dalej "u.s.g."), wskazując że uwagi do projektu planu wraz z rozstrzygnięciem nie zostały prawidłowo przedstawione radnym przez brak odczytu rozstrzygnięcia uwag przez Przewodniczącego Rady oraz że nie wszystkie uwagi zostały uwzględnione w rozstrzygnięciu przedstawionym Radzie. Ponadto Burmistrz złamał procedurę przyjmowania uwag do projektu planu podczas wyłożenia zgodnie z rozstrzygnięciem (załącznik nr 2 do uchwały) w § 1 termin składania uwag zakończył się 9 lipca 2019 r., a z liczby porządkowej 79 wynika, że były rozpatrywane uwagi wniesione po wyznaczonym terminie; w § 2 termin składania uwag zakończył się 6 listopada 2019 r., a z liczby porządkowej 27 wynika, że były rozpatrywane uwagi wniesione po wyznaczonym terminie; w § 3 termin składania uwag zakończył się 18 sierpnia 2020 r., a z liczby porządkowej 22, 23, wynika że były rozpatrywane uwagi wniesione po wyznaczonym terminie; w § 1 termin składania uwag zakończył się 4 listopada 2020 r., a z liczby porządkowej 20, 21 wynika, że były rozpatrywane uwagi wniesione po wyznaczonym terminie; a także w § 1 termin składania uwag zakończył się 4 listopada 2020 r., w liczbie porządkowej 19 nie podano daty wpłynięcia uwagi. 2. Naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") Zdaniem skarżącego zagospodarowanie przestrzenne przedstawione w planie odbiega od ustaleń wskazanych w obowiązującym studium. Niezgodność ta występuje: w części dotyczącej przebiegu drogi 2KDZ (drogi publicznej zbiorczej) przez nieprecyzyjne określenie przebiegu. Na planie nie uwzględniono zgodnie ze studium terenów UZ (tereny usług w zieleni – 2U/ZP, 3U/ZP), który graficznie odbiega od studium. Ponadto dodano tereny 24RM i 25RM (terenu zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych), które nie zostały uwzględnione w obowiązującym studium. Wprowadzono również drogę 2KDL, która nie była uwzględniona w studium i powoduje dodatkowe ograniczenia we własności. Zgodnie z ustaleniami droga 2KDZ miała stanowić główną arterię komunikacyjną bez wprowadzania dodatkowych dróg publicznych o zbliżonych parametrach. Rozwiązanie to powoduje dodatkowe ograniczenia w zagospodarowaniu już ograniczonych terenów pod zainwestowanie. W odpowiedzi na skargę S.G. organ wskazał, że skarżący w skardze nie wykazał naruszenia własnego interesu prawnego, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a tym interesem. S.T., reprezentowany przez adwokata, w swojej skardze wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności uchwały w części opisowej, tj. § 55 oraz w graficznej, stanowiącej załącznik nr 1 do przedmiotowej uchwały w zakresie obejmującym wyznaczenie na działce nr ew. [...] drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 12 KDW; 2. stwierdzenie nieważności uchwały w części opisowej, tj. § 12 ust. 2 pkt 1 oraz w graficznej, stanowiącej załącznik nr 1 do przedmiotowej uchwały w zakresie obejmującym wyznaczenia na działce nr ew. [...] (obszaru 15MN) minimalnej szerokości nowo wydzielanych działek na poziomie 20 m; 3. stwierdzenie nieważności uchwały w części opisowej, tj. § 16 oraz w graficznej, stanowiącej załącznik nr 1 do przedmiotowej uchwały w zakresie obejmującym wyznaczenia na działce nr ew. [...] (obszaru 15MN) obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością zabudowy jednym budynkiem mieszkalnym wolnostojącym, z minimalną powierzchnią nowo wydzielonych działek budowlanych na poziomie 800 m2; 4. zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu aktowi prawa miejscowego zarzucono naruszenie: a. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegających na wyznaczeniu na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego (oznaczonej jako działka nr ew. [...]) ogólnodostępnej drogi wewnętrznej o min. szerokości 10 m wraz nieprzekraczalnymi liniami zabudowy od drogi o szerokości 6 m bez jakiegokolwiek uzasadnienia dla zastosowania takich wielkości, z pominięciem interesu prawnego skarżącego, powodując pozostawienie poza obszarem wyznaczonym pod drogę pasów gruntu, których zabudowa mieszkaniowa nie będzie możliwa; b. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegających na wyznaczeniu na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego (oznaczonej jako działka nr ew. [...]) minimalnej szerokości nowo wydzielanych działek na poziomie 20 m oraz obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością zabudowy jednym budynkiem mieszkalnym wolnostojącym, z minimalną powierzchnią nowo wydzielonych działek budowlanych na poziomie 800 m2 bez jakiegokolwiek uzasadnienia dla zastosowania takich wielkości, z pominięciem interesu prawnego skarżącego, powodując jednocześnie dalece gorsze warunki zabudowy nieruchomości skarżącego względem możliwości zabudowy nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z tą nieruchomością; c. art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") przez naruszenie konstytucyjnej zasady równości wyznaczając w miejscowym planie różne szerokości dróg wewnętrznych oraz stosując odmienne wielkości dla nieprzekraczalnych linii zabudowy od dróg wewnętrznych, powodując tym samym nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem; d. art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 32 Konstytucji RP przez naruszenie konstytucyjnej zasady równości wyznaczając w miejscowym planie różnych minimalnych szerokości i powierzchni nowo wydzielanych działek oraz różnych sposobów zagospodarowania działek w zakresie terenów nieruchomości bezpośrednio ze sobą sąsiadujących (bezpośrednio do siebie przylegających), powodując tym samym nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem; e. art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) przez naruszenie wymogu proporcjonalności oraz wymogu równego traktowania podmiotów znajdujących się w tej samej lub podobnej sytuacji w ten sam lub podobny sposób; f. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust 2 u.p.z.p. przez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegających na ustaleniu dla terenu stanowiącego własność skarżącego funkcji mieszkaniowej 15MN z pominięciem wnikliwego rozważenia możliwości dopuszczenia usług, zważywszy na okoliczność, iż skarżący przedłożył wnioski osób popierających tego typu przedsięwzięcie; g. art. 21 i art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, a także art. 1 ust. 2 w zw. z art. 6 u.p.z.p. oraz art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej: "k.c.") w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. przez nieuprawnione nadużycie władztwa planistycznego gminy, w wyniku którego Rada Miasta i Gminy K. spowodowała istotne i nieproporcjonalne do zamierzonego celu ograniczenie prawa własności skarżącego przez uniemożliwienie ponad dopuszczalną normę korzystanie z przysługującego skarżącemu prawa własności; h. istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu przez niewłaściwe wykonanie czynności określonych w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., polegających na braku obiektywnego, rzeczowego i kompletnego uzasadnienia rozpatrzenia uwag do projektu planu; i. art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. przez nieuzyskanie opinii P. S.A. oraz E. S.A., których konieczność zasięgnięcia opinii wynikała bezpośrednio z opinii wyrażonej przez G. S.A., j. art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. w zw. z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2410 z późn. zm.) przez nieuzyskanie opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, k. art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p. przez nieuzyskanie uzgodnienia od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu oraz Zarządu Powiatu w Poznaniu, i. art. 24 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku uznania za uzgodnione kwestii, co do których ww. instytucje z zarzutu 1 określiły niezbędne do udzielenia uzgodnienia warunki, a których to uzgodnień organ nie uzyskał następczo po ich wykonaniu; l. art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 6 u.p.z.p. przez nieuzyskanie nowych opinii i uzgodnień dla sporządzonego planu pomimo licznych i znaczących zmian wprowadzonych względem pierwotnego projektu planu, co do którego uzyskane zostały opinie i uzgodnienia. Ponadto w ocenie skarżącego należy podnieść zarzuty świadczące o nieważności całej uchwały: 1. art. 17 pkt 6 lit. b tiret 1 u.p.z.p. przez niedokonanie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z wojewodą; 2. art. 17 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 5a ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1995 r. o izbach rolniczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1027) przez zaniechanie wystąpienia o opinię izby; 3. art. 17 pkt 1 lit. a tiret 6 u.p.z.p. przez zaniechanie wystąpienia o opinię wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska; 4. art. 17 pkt 6 lit. a tiret 2 u.p.z.p. przez zaniechanie wystąpienia o opinię wójtów, burmistrzów graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym; 5. jako zarzut ewentualny rozpatrzeć należy naruszenie art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. ponieważ Rada Miasta i Gminy w trakcie procedury planistycznej nie uzyskała zgody na zmianę Przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. W odpowiedzi na skargę S.T. Rada Gminy wskazała, że przyjęte wskaźniki i parametry nowej zabudowy mają na celu ustalenie wspólnych zasad dla wszystkich nowo wyznaczonych terenów zabudowy mieszkaniowej. Ustalona minimalna szerokość działki odnosi się do przypadku przeprowadzania procedury scalania i podziału nieruchomości. Projekt planu został przekazany do wszystkich niezbędnych uzgodnień i opinii. Nie wymagał on uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Fundacja Z. z siedzibą w K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek ew. nr [...] i [...], obręb B. oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wobec naruszenia zasady zgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów: B., D. i P. – etap I z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.; 2. art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p., a także art. 140 k.c. oraz art. 21, art. 64 i art. 94 Konstytucji RP przez nadużycie władztwa planistycznego, przejawiające się w nadmiernym i nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa własności skarżącej przez ustalenie zakazu lokalizacji na działkach ewidencyjnych numer [...] i [...], obręb B., zabudowy kubaturowej przez ich objęcie w miejscowym planie symbolem odpowiednio 1ZK i 5ZL. Skarżąca podała, że przysługuje jej prawo własności nieruchomości oznaczonych nr [...] i [...], które znajdują się na obszarze objętym planem. Podniosła, że zgodnie ze studium mogła wykorzystywać przedmiotowe działki do produkcji rolniczej wspomaganej usługami agroturystycznymi, ponieważ znajdują się one w rejonie rolniczym o gruntach bardzo dobrych i dobrych klas. Wobec uchwalenia planu przeznaczenie przedmiotowych działek uległo diametralnej zmianie. Działka numer [...] została oznaczona symbolem 1ZK – tereny zieleni krajobrazowej z wyłączeniem lokalizacji zabudowy kubaturowej; dopuszczalne obiekty towarzyszące – obiekty małej architektury, urządzenia infrastruktury technicznej, ciągi piesze, ciągi rowerowe, place zabaw: natomiast powierzchnia biologicznie czynna to min. 60 % powierzchni terenu. Z kolei działka numer [...] została objęta symbolem 5ZL – lasy. Takie oznaczenie eliminuje wykonywanie produkcji rolniczej wspieranej agroturystyką. Fundacja planowała na działce nr [...] wybudowanie dwóch budynków z przeznaczeniem na działalność agroturystyczną. W związku z powyższym 5 czerwca 2019 r. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 2 budynków mieszkalnych wolnostojących z własnym ujęciem wody oraz 2 zbiornikami bezodpływowymi. Z uwagi na przyjęcie planu realizacja tej inwestycji nie będzie możliwa z uwagi na wprowadzony zakaz zabudowy kubaturowej. Skarżąca składała uwagi do planu, które nie zostały uwzględnione. Zdaniem skarżącej Rada przy uchwaleniu planu dopuściła się nadużycia władztwa planistycznego, przejawiającego się w nadmiernym i nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa własności skarżącej przez ustalenie zakazu lokalizacji zabudowy kubaturowej na działkach ewidencyjnych numer [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że zaskarżone ustalenia planu nie naruszają postanowień studium, a Rada Gminy nie dopuściła się przekroczenia władztwa planistycznego. Ponadto w pismach z 7 września 2021 r. organ odniósł się raz jeszcze do skarg S.T., S.G. oraz Fundacji Z., przedstawiając szczegółowo stanowisko kwestionujące zasadność podnoszonych zarzutów przez wymienionych wyżej skarżących. W piśmie procesowym z 29 grudnia 2021 r. skarżący S.G. nadesłał kopie aktów notarialnych z 7 września 2015 r., z których wynika, że jest współwłaścicielem dz. nr [...], [...], [...] i [...] w miejscowości B., gm. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga Fundacji Z. z siedzibą w K. podlega uwzględnieniu, natomiast skargi M.G., R.D., S.G., S.T. podlegają oddaleniu. Zdaniem Sądu, skarga M.G. nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ zmiana przeznaczenia nieruchomości skarżącej z gruntów rolnych na MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest zgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. – obręb B.1, B., D., P., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] 2012 r. ze zm. Wskazana nieruchomość jest opisana w studium jako tereny zainwestowane i przeznaczone do zainwestowania – zabudowa mieszkaniowa – symbol M /grunty rolne/ postulowane obszary zieleni bez prawa zabudowy – zalesienia. Wprawdzie skarżąca nie kwestionuje samej zmiany przeznaczenia terenu, ale wiążącą się z nią kwestię przeznaczenia części jej nieruchomości pod drogi wewnętrzne, które mają obsługiwać planowaną w przyszłości zabudowę mieszkaniową. Sąd podniósł, że drogi wewnętrzne stanowią całość jednolitego systemu, zapewniającego komunikację w związku ze zwiększeniem się potrzeb w zakresie planowanego budownictwa mieszkaniowego, bowiem nie tylko działka skarżącej zmieniła przeznaczenie, ale i wiele terenów z nią sąsiadujących. Sąd wziął też pod uwagę to, że ostatecznie realizacja drogi wewnętrznej zależy wyłącznie od woli skarżącej. Plan zmienia wyłącznie przeznaczenie działki, lecz nie obliguje właściciela nieruchomości do realizacji drogi. Sąd zaaprobował stanowisko organu, że nowotworzone tereny zabudowy mieszkaniowej wymagają ustalenia układu dróg, stwierdzając że ustalenia, odnoszące się do wyznaczenia drogi wewnętrznej (11 KDW, 12 KDW, 16KDW i 13KDW), wprowadzają jedynie ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości, pozostawiając pełne władztwo nad nieruchomością właścicielowi, czyli skarżącej. Okoliczność, że drogi wewnętrzne wyznaczono na terenach prywatnych (niepublicznych) i tym samym doszło do ingerencji we własność poszczególnych właścicieli, jest również konsekwencją ustawowego przyjęcia, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności. Odnosząc się do zarzutów skargi R.D. Sąd wskazał, że działka skarżącego jest opisana w studium jako tereny usług w zieleni – symbol UZ, postulowane obszary zieleni bez prawa zabudowy. W studium ustala się dla tych terenów funkcję usługową (w tym możliwość lokalizacji usług o charakterze publicznym) – oświatową, dydaktyczno-naukową, usługi związane z ochroną zdrowia i pomocą społeczną, biblioteki, ośrodki kulturalne. Dopuszcza się lokalizację usług turystyki oraz sportu i rekreacji. Studium przewiduje również ograniczenia w zakresie zabudowy, jak i zachowania powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Sądu wskazane w planie miejscowym przeznaczenie terenu 2U/ZP – zabudowy usługowej w zieleni urządzonej jest zgodne z ww. postanowieniami studium. W odniesieniu przeznaczenia części działki skarżącego pod drogę 16 KDW, Sąd uznał za aktualne oceny przedstawione w części uzasadnienia dotyczącej skargi M.G. Droga wewnętrzna 16 KDW służy skomunikowaniu terenów zabudowy mieszkaniowej z terenami zabudowy usługowej. Rada Gminy mogła więc część terenu działki skarżącego przeznaczyć w planie pod drogę wewnętrzną. Odnosząc się do skargi Fundacji Z., Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca, zarzucając niezgodność planu ze studium, pominęła zmianę studium nr 22, która zmodyfikowała przeznaczenie ww. terenów. Otóż zgodnie z powołaną zmianą nr 22 działka o nr [...] jest opisana jako: łączniki ekologiczne bez prawa zabudowy / tereny zainwestowane i przeznaczone do zainwestowania – zabudowa mieszkaniowa – symbol M; zaś działka nr ewid. [...] na terenach opisanych jako zainwestowane i przeznaczone do zainwestowania – zabudowa letniskowa – symbol ML. Zgodnie ze szczegółowymi ustaleniami studium dla terenów oznaczonych symbolem M: ustala się wiodącą funkcję mieszkaniową o zróżnicowanej intensywności, w tym: zagospodarowanie terenów położonych w granicach ochrony konserwatorskiej zabytkowego układu urbanistycznego K.-B.1 wyłącznie w oparciu o zasady określone w ust. 22.3 pkt 3, zabudowę jednorodzinną intensywną, w tym szeregową i grupową (np. atrialną) – zabudowa powinna być lokalizowana w obrębach B.1 i B. w centralnej części zespołu zabudowy, stanowiąc przestrzenną oprawę lokalnych ośrodków usługowych, oznaczonych nr [...] i [...], lub w innych miejscach dla podkreślenia kompozycji przestrzennej, zabudowę wielorodzinną, o charakterze małych domów mieszkalnych i nie więcej niż 12 lokalach mieszkalnych – zabudowa powinna być lokalizowana w obrębach B.1 i B. w centralnej części zespołu zabudowy, stanowiąc przestrzenną oprawę lokalnych ośrodków usługowych, oznaczonych nr [...] i [...], lub w innych miejscach dla podkreślenia kompozycji przestrzennej oraz w miejscowości P. zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolno stojącą i bliźniaczą, dopuszczenie zachowania dotychczasowych funkcji, w tym związanych obsługą produkcji w gospodarstwach rolnych i ogrodniczych, działalnością gospodarczą oraz zabudowy zagrodowej i letniskowej, przy czym ograniczone możliwości rozwoju tych funkcji powinien określić plan miejscowy, dopuszczenie lokalizacji usług związanych z turystyką i rekreacją w obszarach położonych w sąsiedztwie jeziora [...] oraz przy drogach układu podstawowego; charakter i gabaryty obiektów należy dostosować do zabudowy sąsiadującej; zakaz lokalizacji nowych ośrodków wczasowych o liczbie miejsc noclegowych powyżej 20. Z kolei w planie miejscowym działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 1ZK, który uregulowany został w § 37, zgodnie z którym ustalono następujące warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu: ustala się zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej; dopuszczalne obiekty towarzyszące – obiekty małej architektury, urządzenia infrastruktury technicznej, ciągi piesze, ciągi rowerowe, place zabaw; powierzchnia biologicznie czynna – min. 60 % powierzchni terenu, zasady obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej – zgodnie z § 14. Natomiast w studium dla terenów ML, na których znajduje się działka nr [...], wskazano następujące ustalenia szczegółowe: ustala się wiodącą funkcję –zabudowa letniskowa związaną z rekreacją indywidualną lub zorganizowaną (ośrodki wczasowe), dopuszcza się lokalizację usług turystyki oraz sportu i rekreacji. W § 38 zaskarżonej uchwały uregulowano zaś, że powyższy teren przeznacza się pod lasy (5ZL), dla których wskazano: podziały nieruchomości realizować należy zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie podziału gruntów rolnych i leśnych; warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu: ustala się zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej; zasady obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej – zgodnie z § 14. W ocenie Sądu świadczy to, że ustalenia przyjęte w § 37 i § 38 planu są niezgodne z ustaleniami studium. Odnosząc się do skargi S.G. Sąd zauważył, że z akt sprawy nie wynika aby skarżący (ani pozostali współwłaściciele nieruchomości) składali uwagi do planu. Skarżący nie wykazał też, w jaki sposób zarzucane naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium oraz planów miejscowych, ma wpływ na jego indywidualną sytuację prawną. Sąd podkreślił również, że skarżący nie wykazał w jakim zakresie podnoszone kwestie procedowania uwag, nieprecyzyjnego – zdaniem skarżącego – określenia przebiegu drogi 2KDZ, nieuwzględnienia zgodnie ze studium terenów UZ (tereny usług w zieleni – 2U/ZP, 3U/ZP), dodania terenów zabudowy zagrodowej 24RM i 25RM, które nie zostały uwzględnione w obowiązującym studium oraz wprowadzenia drogi 2KDL, która nie była uwzględniona w studium i powoduje dodatkowe ograniczenia we własności, mają wpływ na jego indywidualny interes prawny. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez S.T., Sąd wskazał, że dotyczą one: 1) przeznaczenia działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową i związanych z tym kwestii szerokości i powierzchni działek oraz drogi oraz 2) poszczególnych etapom procesu planistycznego. Sąd wskazał, że analiza akt planistycznych, w tym w szczególności uwag składanych do projektu planu przez skarżącego, wykazała że wnosił on o przeznaczenie nieruchomości nr [...] pod zabudowę usługową, planując w tym miejscu lokalizację marketu [...]. Faktycznie skarżący przedłożył karty z podpisami osób popierających to przedsięwzięcie, niemniej z akt wynika, że równie wiele osób sprzeciwiało się lokalizacji marketu pośród zabudowy jednorodzinnej/rezydencjonalnej. Weryfikując zaś postanowienia studium, działka skarżącego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem M – zabudowa mieszkaniowa. Wobec tego w ocenie Sądu za uzasadnioną uznać należało odmowę zmiany przeznaczenia terenów zabudowy mieszkaniowej pod usługi. Według stanowiska Sądu brak też podstaw do uwzględnienia zarzutów w zakresie wyznaczenia szerokości nowo wydzielanych działek na poziomie 20 m oraz powierzchni nowych działek na poziomie 800 m2. W tym zakresie organ słusznie zauważył, że ustalona minimalna szerokość działki odnosi się do przypadku przeprowadzania procedury scalania i podziału nieruchomości, a powierzchnia działek 800 m2 ma służyć zapewnieniu ładu przestrzennego i komfortu życia mieszkańców. Wynika również z zastanego ukształtowania terenu, różnych szerokości działek (przed podziałem), ich specyfiki (przed planem były to długie działki rolne), jak i wcześniejszych podziałów innych działek sąsiednich i wydanych przed przyjęciem planu warunków zabudowy. Działki na terenie sąsiadującym ze skarżącym – 14 MN mają mniejszą szerokość i zostały z tego względu podzielone na proporcjonalnie mniejsze działki z uwzględnieniem istniejącej już zabudowy bliźniaczej i zachowaniem ładu przestrzennego. Tymczasem działka nr [...] została podzielona w inny sposób, ale taką samą powierzchnię minimalną 800 m2 zastrzeżono dla terenów oznaczonych symbolem 1MN, 2MN, 3MN, 4MN, 5MN, 6MN, 7MN, 8MN, 9MN, 10MN, 11MN, 13MN, 15MN, 18MN, 19MN, 20MN, 21MN, 22MN, 23MN, 24MN, 25MN, 26MN, 27MN, 28MN, 29MN, 30MN, 32MN, 33MN, 34MN, 35MN, 36MN, 37MN, 39MN, a taką samą szerokość działki wyznaczono dla terenów o 1MN, 2MN, 3MN, 4MN, 5MN, 6MN, 7MN, 8MN, 9MN, 10MN, 11MN, 13MN, 15MN, 18MN, 19MN, 20MN, 21MN, 22MN, 23MN, 24MN, 25MN, 26MN, 27MN, 28MN, 29MN, 30MN, 32MN, 33MN, 34MN, 35MN, 36MN, 37MN, 39MN, 41MN, 42MN, 43MN, 44MN, 45MN, 46MN, 47MN, 48MN, 49MN, 79MN, 80MN, 81MN, 82MN, 1U/ZP, 2U/ZP, 3U/ZP. Zdaniem Sądu skarżący nie został wybiórczo potraktowany, a wprowadzenie określonej szerokości działki i jej powierzchni zostało uzasadnione. Minimalna powierzchnia działki budowlanej może być bezpośrednio determinowana ustaleniami zawartymi w planie miejscowym, bowiem jego celem jest ustalenie przeznaczenia terenów oraz dokładne określenie sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Sąd podniósł, że w kwestii ustalenia szerokości drogi wewnętrznej 12KDW, organ wyjaśnił, że droga wewnętrzna o szerokości 10 m pozwala na przeprowadzenie w przyszłości pełnej infrastruktury technicznej, bez ingerowania w sąsiednie nieruchomości (bez ingerowania w poszczególne działki budowlane). Wyznaczenie w planie miejscowym różnych szerokości dróg wewnętrznych jest związane z konsekwencjami wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy (przed uchwaleniem planu miejscowego). Sąd podkreślił, że wobec brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., przeznaczenie danego terenu pod drogę (publiczną lub wewnętrzną) mieści się w pojęciu władztwa planistycznego gminy. Przeznaczając tereny w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną czy też zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z towarzyszącą zabudową usługową, Gmina uprawniona była – w ramach przyznanych jej kompetencji – do przyjęcia ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania tych terenów z pozostałymi terenami, w tym ich właściwego połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg. Przyjęte przez gminę rozwiązanie spełnia warunek zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem prawa własności a zamierzonym celem danej regulacji prawnej. Sąd nie dopatrzył się również "dyskryminowania" skarżącego postanowieniami planu w zakresie szerokości i przebiegu drogi wewnętrznej 12 KDW. Ponadto Sąd zaznaczył, że wyznaczenie linii zabudowy na obszarach przylegających do dróg wewnętrznych jest celowe i mieści się w zakresie kompetencji lokalnego prawodawcy do uregulowania w planie miejscowym. Zatem Rada była uprawniona do ustalenia linii zabudowy, wyznaczając ją w odległości 6 m. Odnosząc się do zarzutów naruszenia wskazanych w skardze poszczególnych etapów procesu planistycznego, Sąd przyjął, że jedynie kwestia rozpatrzenia przez organ uwag została uzasadniona z punktu widzenia indywidualnego interesu prawnego skarżącego, zaś pozostałe zarzuty, skierowane przeciwko procedurze planistycznej (nieuzyskania opinii, uzgodnień, zgód i ich ponowienia), nie zostały powiązane z sytuacją skarżącego jako właściciela działki nr [...]. Badając prawidłowość procedury planistycznej Sąd nie stwierdził jej naruszenia. Wniesione do projektu planu uwagi zostały rozpatrzone, a brak ich uwzględnienia nie stanowi o nieważności planu. W pierwszej kolejności skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Rada Miasta i Gminy K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w części stwierdzającej nieważność uchwały w części dotyczącej działki ewidencyjnej oznaczonej nr [...], obręb B. (pkt I wyroku). Wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego u.p.z.p., a mianowicie art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ustalenia planu miejscowego w zakresie działki ewidencyjnej oznaczonej nr [...] są sprzeczne z ustaleniami obowiązującego studium, a przez to orzeczenie na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. o nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki oznaczonej nr [...]. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i jego zmianę przez oddalenie skargi w części dotyczącej działki ewidencyjnej oznaczonej nr [...], ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tej części Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał m.in., że może zgodzić się ze stwierdzeniem, iż działka nr ewid. [...], obręb B., nie powinna w całości zostać oznaczona jako teren przeznaczony na cele leśne. Stąd też w tym zakresie zaskarżony wyrok nie jest przedmiotem skargi kasacyjnej. Natomiast przeznaczenie działki nr [...], obręb B. w całości pod tereny zieleni krajobrazowej – symbol 1ZK, nie narusza – zdaniem skarżącego kasacyjnie organu – ustaleń studium z uwagi na określenie jej funkcji jako łącznika ekologicznego bez prawa zabudowy w 90 % powierzchni. Według organu stwierdzenie nieważności planu w zakresie dz. [...], może skutkować zabudową całej działki budynkami mieszkalnymi na terenie leżącym w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora [...], a stanowiącym tereny zielone wyłączone z możliwości zabudowy w celu ochrony przed zainwestowaniem, określone w studium jako łączniki ekologiczne, co stanowiłoby o naruszeniu głównych założeń stanowiących podstawę do opracowania planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rady Miasta i Gminy K. skarżąca Fundacja Z. z siedzibą w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako całkowicie bezzasadnej oraz zasądzenie od Rady Miasta i Gminy K. na rzecz Fundacji Z. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu strona zakwestionowała zasadność podniesionych przez organ zarzutów. Drugą z kolei skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 163/21, wniósł S.T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej nieuwzględnienia jego zarzutów. Dodatkowo w przypadku uznania sprawy za dostatecznie wyjaśnioną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zmianę wydanego orzeczenia przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta i Gminy w K. nr [...] z dnia [...] 2020 r. "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów: B., D. i P. – etap I" w zakresie wskazywanym w skardze z 22 marca 2021 r. dotyczącym nieruchomości stanowiącej jego własność. Ewentualnie w przypadku uznania przez Sąd, że doszło do rażącego naruszenia przepisów planistycznych, których charakter jest na tyle istotny i doniosły, a w szczególności w zakresie niedotrzymania trybu i zasad sporządzania planu, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności całości ww. uchwały. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 28 w zw. art. 1 ust. 2 pkt 1, 6, 7 i 12 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez przyjęcie, że zaskarżona uchwała mieści się w granicach władztwa administracyjnego przysługującego gminie oraz że zaskarżona uchwała w sposób zgodny z prawem kształtuje ład przestrzenny, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału jednoznacznie wynika, iż organ w sposób oczywisty przekroczył władztwo planistyczne jednocześnie tworząc kompletnie rozbieżne ze sobą sposoby zagospodarowania działek bezpośrednio ze sobą sąsiadujących, tworząc w ten sposób kompletną dysharmonię i burząc istniejący ład przestrzenny; 2) art. 28 w zw. art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez bezkrytyczne przyjęcie oświadczenia organu, że w trakcie opracowania planu miejscowego doszło do ważenia interesu prywatnego i publicznego na skutek czego nie doszło do nadmiernego ograniczenia uprawnień skarżącego oraz, że ustalona powierzchnia działek 800 m2 uwzględnia pierwotną wielkość działek (w tym skarżącego) i ma służyć zapewnieniu ładu przestrzennego i komfortu życia mieszkańców, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału jednoznacznie wynika, iż przyjęte przez organ rozwiązania nie stanowią chociażby kontynuacji istniejącego ładu przestrzennego, są niekonsekwentne, a co najważniejsze nie są uzasadnione pierwotną wielkością nieruchomości i stanowi to jaskrawy przykład naruszenia zasady proporcjonalności i równości; 3) art. 28 w zw. art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez przyjęcie, że w trakcie opracowania planu miejscowego doszło do ważenia interesu prywatnego i publicznego, na skutek czego droga 12 KDW wpisuje się w cały układ dróg wewnętrznych i jej przebieg został przez organy przeanalizowany oraz że jej szerokość 10 m służy przeprowadzeniu pełnej infrastruktury technicznej, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału jednoznacznie wynika, iż przyjęte przez organ rozwiązanie nie stanowi chociażby kontynuacji istniejącego ładu przestrzennego, nie jest ono w jakikolwiek sposób uzasadnione bliżej nieokreślonym interesem publicznym i prowadzi wyłącznie do naruszenia interesu skarżącego bez istnienia interesu chociażby jednej innej osoby; 4) art. 28 w zw. art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez brak jakichkolwiek ustaleń dotyczących braku możliwości zabudowy części działki znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi wewnętrznej (ślepej) 12 KDW z uwagi na wyznaczenie szerokości drogi na 10 m oraz wyznaczenie linii zabudowy w odległości 6 m od granicy działki, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału jednoznacznie wynika, iż przyjęte przez organ rozwiązanie prowadzi do kompletnego zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego, prowadzi wyłącznie do naruszenia interesu skarżącego bez istnienia interesu chociażby jednej innej osoby, a przy tym prowadzi do nieodwracalnego uniemożliwienia zagospodarowania części nieruchomości, co stanowi jaskrawy przykład naruszenia zasady proporcjonalności i równości; 5) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 32 Konstytucji RP przez naruszenie konstytucyjnej zasady równości wyznaczając w miejscowym planie różne szerokości dróg wewnętrznych oraz stosując odmienne wielkości dla nieprzekraczalnych linii zabudowy od dróg wewnętrznych, względem nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących ze sobą, powodując tym samym nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem, co nie może być rozumiane jako zgodna z prawem realizacja władztwa planistycznego; 6) art. 28 w zw. art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez nieustosunkowanie się do części zarzutów m.in. naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu przez niewłaściwe wykonanie czynności określonych w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., polegających na braku obiektywnego, rzeczowego i kompletnego uzasadnienia rozpatrzenia uwag do projektu planu, naruszenia zasady proporcjonalności oraz nie wzięcia pod uwagę okoliczności rażącego naruszenia przepisów planistycznych stanowiących podstawę nieważności zaskarżonego aktu; 2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewystarczające wskazanie motywów, z powodu których Sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały oraz brak odniesienia się w odpowiedni sposób do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego, bowiem Sąd rozpoznający sprawę skupił się wyłącznie na powieleniu teoretycznych rozważań orzecznictwa oraz na przepisaniu ogólnikowych twierdzeń organu, bez jakiegokolwiek odniesienia ich na grunt przedmiotowej sprawy oraz w całkowitym oderwaniu od zgromadzonego w sprawie materiału, a w szczególności bez dokonania jakiejkolwiek analizy istniejącego ładu przestrzennego, sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, a w konsekwencji całkowitego zignorowania faktu braku wewnętrznej harmonii zaskarżonego planu. Wobec powyższego wniesiono jak w petitum, jednocześnie wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S.T. skarżąca Fundacja Z. z siedzibą w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, wskazując że skarżący nie jest uprawniony do zaskarżenia uchwały Rady w całości, a jedynie w zakresie naruszenia indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw i podlegają oddaleniu. Odnosząc się do skargi kasacyjnej Rady Miasta i Gminy K., Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe – zdaniem skarżącej kasacyjnie – zastosowanie art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Nie sposób bowiem przyjąć, że zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej, przewidziany w § 37 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały, obejmujący między innymi teren oznaczony na rysunku planu symbolem 1ZK (tereny zieleni krajobrazowej), na którym znajduje się działka nr [...], nie narusza ustaleń studium w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.z.p., skoro wymieniona działka na rysunku studium znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem M, w którym to funkcją wiodącą, zgodnie ze szczegółowymi ustaleniami studium, jest funkcja mieszkaniowa o zróżnicowanej intensywności (s. 169). Trzeba też zaznaczyć, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, że podnoszona przez Radę kwestia łączników ekologicznych przebiegających przez działkę nr [...] nie uzasadnia wyłączenia spod zabudowy całego jej terenu. Na rysunku studium nie nasiono oznaczeń wskazujących, że cały teren działki nr [...] zajmują łączniki ekologiczne wyłączające zabudowę. Z tych też względów ustalenia planu dotyczące działki nr [...] należało uznać, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, za istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w tym zakresie. Także zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej S.T. okazały się nieuzasadnione. Wbrew twierdzeniom zawartym w tych zarzutach, przyjęte w planie, a kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie, rozwiązania nie wykraczają poza granice przysługującego gminie władztwa planistycznego. Podstawę ustaleń minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek stanowi art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. Należało zgodzić się z oceną przyjętą przez Sąd I instancji, w odniesieniu do parametrów nowo wydzielanych działek (w tym na terenie działki nr [...]), że służą one zapewnieniu ładu przestrzennego i komfortu życia mieszkańców. To zaś, że działki budowlane graniczące z nieruchomością skarżącego kasacyjnie mają powierzchnię mniejszą od ustalonej na terenie oznaczonym symbolem 14 MN (i nie tylko, bowiem również w granicach wielu innych terenów objętych planem wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) wynika z zastanego ukształtowania terenu, jak i z wcześniejszych podziałów (sprzed uchwalenia planu) oraz wydanych warunków zabudowy i zrealizowanej na ich podstawie zabudowy bliźniaczej. O zachowaniu ładu przestrzennego świadczy również wyznaczenie takiej samej (kwestionowanej przez skarżącego kasacyjnie) szerokości dla nowo wydzielanych działek w wielu innych częściach obszaru objętego ustaleniami zaskarżonego planu. Uwzględniając powyższe nieuzasadnione okazały się zarzuty sformułowane w pkt. 1.1) i 1.2) skargi kasacyjnej. Nie sposób też zgodzić się z zarzutami zawartymi w pkt. 1.3), 1.4) i 1.5) skargi kasacyjnej, dotyczącymi naruszenia wskazanych tam przepisów u.p.z.p., wskutek wyznaczenia drogi wewnętrznej 12KDW i wynikających z niego konsekwencji. Planowana droga została wytyczona między innymi na fragmencie działki nr [...] należącej do skarżącego kasacyjnie. Nie ma zatem wątpliwości, że przeznaczenie tego terenu pod drogę wewnętrzną stanowi ingerencję w prawa podmiotowe właściciela nieruchomości. Przy czym wszelkie ustalenia planu miejscowego, w myśl art. 6 ust. 1 u.p.z.p., kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Kształtowanie to z perspektywy właściciela, to nic innego jak ograniczenie swobody korzystania z przedmiotu własności. Ograniczanie praw podmiotowych właściciela, a nawet jego wywłaszczenie jest dopuszczalne w obowiązującym porządku prawnym. Jednocześnie ustalenia planu miejscowego są ze swej istoty wyrazem władztwa planistycznego gminy, które to władztwo, zresztą tak jak i prawa wynikające z własności nieruchomości, w tym prawo do zabudowy, nie ma charakteru absolutnego. Własność i wynikające z niej prawa podmiotowe mogą w wyniku realizacji władztwa planistycznego doznawać szeregu ograniczeń, przy czym ingerencja we własność, tak jak w uznane i mające konstytucyjne gwarancje wolności, musi być uzasadniona i może nastąpić wyłącznie pod ściśle określonymi prawem warunkami (por. m.in. wyrok NSA z 19.10.2022 r., II OSK 1518/21, LEX nr 3447858). Organ uchwalający plan miejscowy jest więc zobowiązany do wyważania interesów prywatnych i interesu publicznego, zaś ustalenia planu miejscowego powinny uwzględniać wymogi wynikające z zasady proporcjonalności. To między innymi ta zasada zakreśla granice, wynikającego z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., władztwa planistycznego gminy, które tak jak własność (jak już wyżej wskazano) nie ma charakteru absolutnego. Mając powyższe na uwadze należało zgodzić się z Sądem I instancji, że w przypadku ustaleń dotyczących drogi 12 KDW nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego i że ustalenia te mieszczą się w granicach wyznaczonych zasadą proporcjonalności. Należy bowiem przypomnieć, że ustalanie zasad rozbudowy i budowy systemów komunikacji, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., jest obowiązkowym elementem treści planu miejscowego. Co zaś kluczowe przy ocenie ustaleń planistycznych z perspektywy granic władztwa planistycznego, przeznaczenie części działki skarżącego kasacyjnie pod wspomnianą drogę nie prowadzi do utraty możliwości wykorzystania pozostałej części pod zabudowę. Zważywszy, że terenom przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową powinny towarzyszyć tereny przeznaczone pod drogi dojazdowe do istniejącej i planowanej zabudowy, nie sposób uznać, iż decyzje planistyczne podjęte w tym zakresie wykraczają poza granice władztwa planistycznego i godzą w prawo własności ponad miarę określoną wymogami proporcjonalności. Sąd I instancji słusznie przyjął, że droga 12 KDW wpisuje się w cały układ dróg wewnętrznych i jej przebieg został przez organ odpowiednio przeanalizowany. Uzasadnieniem dla ustalenia szerokości 10 m drogi wewnętrznej 12KDW było umożliwienie przeprowadzenia w tak wyznaczonych granicach pełnej infrastruktury technicznej, bez ingerowania w przyległe do niej działki budowlane. Sąd I instancji trafnie wskazał, że zróżnicowanie szerokości dróg wewnętrznych wyznaczonych w planie miejscowym (w czym skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia zasady równości) wynika z ze stanu sprzed podjęcia zaskarżonej uchwały ukształtowanego wydanymi przed przyjęciem zaskarżonego planu decyzjami o warunkach zabudowy. Wyjaśnił również racje przemawiające za wyznaczaniem w planie linii zabudowy na obszarach przylegających do dróg wewnętrznych oraz przyjętą odległość adekwatną do odległości przewidzianej dla dróg gminnych (s. 33 uzasadnienia). Nieuzasadnionym okazał się również zarzut naruszenia art. 28 w zw. art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przez nieustosunkowanie się do zarzutu naruszenia trybu sporządzania planu przez niewłaściwe wykonanie czynności określonych w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., polegających na braku uzasadnienia rozpatrzenia uwag do projektu planu, naruszenia zasady proporcjonalności oraz niewzięcia pod uwagę okoliczności rażącego naruszenia przepisów planistycznych stanowiących podstawę nieważności zaskarżonego aktu (pkt 1. 6). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku szczegółowo wyjaśniono charakter skargi składanej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., która w sprawach ze skargi na plan miejscowy uruchamia sądową kontrolę w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, co sprawia że ewentualne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji słusznie podniósł, że jedynie kwestia rozpatrzenia przez organ uwag została uzasadniona z punktu widzenia indywidualnego interesu prawnego skarżącego, przy czym pozytywna weryfikacja trybu rozpatrzenia uwag złożonych przez skarżącego kasacyjnie nie dała podstaw do kwestionowania prawidłowości tego etapu procedury sporządzania planu. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Z przytoczonego brzmienia art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej uchwały, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika zaś, by Sąd musiał się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w zakresie dotyczącym skargi skarżącego kasacyjnie podzielił podniesione zarzuty na dwie grupy: po pierwsze, na te odnoszące się do przeznaczenia działki nr [...] oraz po drugie, na te odnoszące się do poszczególnych etapów trybu sporządzania planu. Ocena trafności tak pogrupowanych zarzutów zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy sformułowane w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika natomiast obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (wyrok NSA z 29.02.2008 r., II FSK 1801/06, LEX nr 488006). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 156 § 3 p.p.s.a. jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może sprostować wyrok sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pkt. 1 sentencji zaskarżonego wyroku błędnie wpisał numer zaskarżonej uchwały "[...]" zamiast "[...]" oraz nazwę jednego z obrębów "R." zamiast "P.". Błędy te należało uznać za błędy pisarskie, co dało podstawy do sprostowania zaskarżonego wyroku zgodnie z art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a.