II OSK 1193/17

Dnia 26 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant: referent stażysta Aleksandra Traczuk po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 621/15 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 15 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Gl 726/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego [...] sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. (dalej: SKO w B.) z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej oddalił skargę. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Prezydent Miasta [...] prowadził postępowanie wobec Rzymskokatolickiej Parafii p.w. [...], będącej właścicielem cmentarza przy ul. [...], dotyczące braku złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od [...] lipca 2013 r. do [...] czerwca 2014 r. W oświadczeniu z dnia [...] lipca 2014 r. proboszcz Parafii podał, że wybrana w drodze przetargu przez gminę firma [...] S.A. od [...] lipca 2013 r. do [...] czerwca 2014r. nie odbierała odpadów komunalnych z cmentarza. Odpady te odbierała inna firma zewnętrzna. Do akt złożono faktury wystawione przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" Sp. z o.o. w L. za "usługi związane ze zbieraniem odpadów" nr PKW i U 38.11.1 (usługi związane ze zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne nadających się do recyklingu), dotyczące przedmiotowego okresu. Faktury te dotyczą odbioru wielkości oznaczonych w sztukach. W związku z powyższym organ wezwał Spółkę do przedstawienia informacji o zagospodarowaniu zebranych odpadów wraz z kartami ich przekazania, a także do przedłożenia oświadczenia o wpisie do Rejestru Działalności Regulowanej i umowy na odbiór odpadów komunalnych z cmentarza. W piśmie z [...] września 2014 r. Prezydent zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej i możliwości zapoznania się z materiałem sprawy. W decyzji z [...] września 2014 r. orzeczono o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 115 000 zł za odbiór w okresie od [...] lipca 2013 r. do [...] czerwca 2014 r. odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zaprzeczyła, aby odbierała z cmentarza odpady komunalne, podała że odbiór dotyczył wyłącznie odpadów o kodach 15 01 02, 15 01 07 i 17 05 04. SKO w B. w decyzji z [...] listopada 2014 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazano, że kluczowe znaczenie dla sprawy ma ustalenie odbieranych przez Spółkę odpadów oraz wyjaśnienie, gdzie i pod jakimi kodami odebrane odpady zostały przekazane. W decyzji z [...] lutego 2015 r., nr [...]Prezydent Miasta B. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 115 000 zł za odbiór - w okresie od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. - odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej. W podstawie prawnej podano przepisy art. 9x ust. 1 pkt 1, art. 9zb ust. 1, art. 9zd ust. 1, art. 9zf w związku z art. 9c ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 ze zm., dalej: u.cz.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.). W odwołaniu od decyzji Spółka wyraziła niezadowolenie z decyzji, wydanej mimo przedstawienia żądanych dowodów zagospodarowania odpadów. Oświadczyła, że nie odbierała nigdy odpadów komunalnych. W decyzji z [...] kwietnia 2015 r. SKO w B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji. W uzasadnieniu podkreśliła, że zawarła z Parafią umowę na odbiór odpadów o kodach 15 01 02, 15 01 07 i 17 05 04. Odpady te nie są odpadami komunalnymi i Spółka nie miała obowiązku dokonania wpisu do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 u.c.p.g. Od [...] lipca 2013 do [...] czerwca 2014 Spółka odbierała wyłącznie odpady segregowane i gromadzone w podstawionych pojemnikach. Spółka zajmuje się recyklingiem surowców wtórnych, więc nie wywoziła ich na wysypisko, ale przetwarzała. Spółka ma zezwolenie na zbieranie odpadów i dokumentację z przebiegu współpracy z Parafią: umowy i potwierdzone karty przekazania odpadu. W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 15 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Gl 726/17 powołał się na treść art. 9x ust. 1 pkt 1 u.cz.p. Przepis ten stanowi podstawę nałożonej na Spółkę kary, przesłankami jego zastosowania jest z jednej strony odbiór odpadów przez przedsiębiorcę bez wymaganego wpisu do rejestru, z drugiej komunalny charakter odpadów. Według Sądu I instancji, bezsporne jest w sprawie, że Spółka nie była wpisana do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Kluczowe zatem znaczenie dla sprawy ma, czy prowadziła działalność polegająca na odbiorze odpadów komunalnych. Według Sądu I instancji należy przy tym odróżnić działalność polegająca na odbiorze odpadów i na ich zbieraniu. Prawidłowe są wnioski organów, że odpady odbierane przez Spółkę miały charakter komunalny. Zarządca cmentarza bezspornie nie złożył wymaganej deklaracji i nie oddawał odpadów wybranej przez gminę firmie. Dla wykazania, że pozbywa się odpadów, wskazał na ich odbiór przez Spółkę, a na dowód tego przedłożył wystawione faktury. Opiewają one nie tylko na kwoty stanowiące należność przewidzianą w umowie (50 zł brutto na sztukę), ale także są dowodem na odbiór przez Spółkę pojemników wycenionych na kwotę 250 zł za sztukę, co nie znajduje uzasadnienia w umowie. W ocenie Sądu I instancji, całokształt okoliczności wskazuje niedwuznacznie na fakt, że Spółka odbierała znaczne ilości odpadów z cmentarza, będąc przy tym jedynym podmiotem to czyniącym. Wniosek zaś, że odpady z cmentarza nie mogły na przestrzeni roku ograniczać się jedynie do segregowanych opakowań jest uprawniony i zgodny z życiowym doświadczeniem. Sąd I instancji uznał, że w konsekwencji nie narusza prawa decyzja nakładająca na Spółkę karę pieniężną na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 1 u.cz.p., albowiem w sprawie miało miejsce odbieranie odpadów komunalnych przez przedsiębiorcę nie wpisanego do rejestru działalności regulowanej. W skardze kasacyjnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowany przez adw. [...] zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: Błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku- "O odpadach" (Dz. U. 2013, poz. 21 ze zm.) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 "rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 września 2001 roku- W sprawie katalogu odpadów" (Dz. U. 2001, poz. 1206- obowiązującego do dnia 31 grudnia 2014 roku) oraz pkt 20 02 (grupa, podgrupa) załącznika do tegoż rozporządzenia, a nadto również art. 9x ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 września 1996 roku- "O utrzymaniu czystości i porządku w gminie" (Dz. U. 1996, poz. 622 ze zm.), a w konsekwencji również niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż odpady pochodzące z cmentarza przy Parafii Rzymsko- Katolickiej pod wezwaniem [...] w B., objęte umową nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku, będące przedmiotem umowy łączącej skarżącego z w/w podmiotem, stanowią odpady komunalne w rozumieniu przywołanych powyżej przepisów podczas gdy rodzaj tych odpadów jak również specyficzny sposób ich powstawania w żaden sposób nie koresponduje z definicją odpadów komunalnych, której to definicji nie mogą rozszerzać przepisy rangi podustawowej; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 pod. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. 2012, poz. 1529) w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na oddaleniu wniesionej w niniejszej sprawie skargi, czego konsekwencją było powielenie błędnych i nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy twierdzeń organu administracyjnego, który zdaniem skarżącego kasacyjnie bezzasadnie, bez przeprowadzenia pełnego, wnikliwego postępowania dowodowego przyjął, iż skarżący kasacyjnie, oprócz odpadów objętych umową odbierał również inne odpady pochodzące z cmentarza, w sytuacji gdy wniosek w tym zakresie wyprowadzony został tylko i wyłącznie z zaniechań administratora cmentarza, przy jednoczesnym pominięciem faktu, iż relacje między w/w podmiotami (tj. skarżącym kasacyjnie i administratorem cmentarza) regulowane były umową (znajdującą się w aktach sprawy), której wiarygodności organ administracyjny w żaden sposób nie zakwestionował, zaś skarżący kasacyjnie nie może ponosić negatywnych konsekwencji za działania lub zaniechania osób trzecich w tym zarówno zarządcy cmentarza jak również osób korzystających z cmentarza; b) ewentualnie skarżący kasacyjnie podniósł zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppkt. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. 2012, poz. 1529) w zw. z art. 7 zd. 2 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i wymierzenie skarżącemu kary (tj. 115 000,00 zł) nieadekwatnej do rangi i skutków naruszenia prawa do jakiego doszło wskutek odbierania odpadów przez skarżącego kasacyjnie bez wymaganego wpisu. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o: a) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; b) zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, ze szczególnym uwzględnieniem nakładu pracy związanego ze sporządzeniem i wniesieniem przedmiotowej skargi; W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w stosunku do skarżącego została nałożona przez organ administracji kara w oparciu o art. 9x ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, zgodnie z którym przedsiębiorca, który odbiera odpady komunalne bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej podlega karze pieniężnej. Według skarżącego kasacyjnie, w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego ustalono, że skarżący kasacyjnie działał w oparciu o postanowienia umowy ze swoim kontrahentem zarządzającym cmentarzem, na podstawie której miał on odbierać jedynie wyselekcjonowane odpady oznaczone kodami odpowiednio 15 01 07 (odpady ze szkła), 15 01 07 (opakowania z tworzyw sztucznych (15 01 02) oraz 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż 17 05 03)- stosownie do klasyfikacji dokonanej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 27.09.2001 r. w sprawie katalogu odpadów. Skarżący kasacyjnie wskazał, że w przywołana przez niego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej definicja odpadów komunalnych (art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach) nie wskazuje wprost na odpady cmentarne. Jego zdaniem ujęcie w klasyfikacji zawartej w przywołanym rozporządzeniu odpadów cmentarnych jako odpadów komunalnych, przy uwzględnieniu treści definicji ustawowej tego rodzaju odpadów, nie może determinować uznanie każdego rodzaju odpadu pochodzącego z cmentarza, w każdym stanie faktycznym, za odpad komunalny. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że zawarł umowę na odbiór konkretnie oznaczonych, wyselekcjonowanych odpadów cmentarnych ze szkła, tworzyw sztucznych i w postaci gleby, co przy tak skonstruowanej umowie, niezależnie od systematyki zawartej w rozporządzeniu, każe uznać, że w istocie skarżący nie odbierał odpadów komunalnych. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd I instancji przyjął, że niezależnie od oceny prawnej i zakwalifikowania odpadów wyszczególnionych w umowie łączącej go z zarządcą cmentarza jako odpadów komunalnych, to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy każe uznać, iż skarżący i tak najpewniej odbierał wszystkie odpady cmentarne. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie podniósł, iż Sąd I instancji dokonał tego rodzaju oceny opierając się jedynie na oświadczeniach zarządcy cmentarza, wnioskując iż jedynym wytłumaczeniem zaistniałej sytuacji jest przyjęcie, że wszelkie odpady z cmentarza odbierał skarżący. Wskazał, iż organy administracji uznały, że braki w dokumentacji zarządcy cmentarza oraz jego oświadczenia dotyczące sposobu gospodarowania odpadami na cmentarzu są wystarczające do uznania, że po stronie skarżącego dochodziło do działań naruszających przepisy prawne. Zdaniem skarżącego kasacyjnie tego rodzaju stanowisko nie uwzględnia, że na zarządcy cmentarza również spoczywają określone obowiązki dotyczące zorganizowania systemu odbioru odpadów, stąd jego twierdzenia, jako pochodzące od osoby zainteresowanej rodzajem poczynionych w tym zakresie przez organy administracji ustaleń, powinny być dokładnie weryfikowane, zwłaszcza gdy skarżący dysponował dokumentem w postaci umowy potwierdzającym jego wersję. Uzasadniając zarzut naruszenia zasady proporcjonalności, skarżący kasacyjnie podkreślił, iż swoim działaniem nie wyrządził nikomu szkody (w tym także środowisku) zaś jego działanie nie miało charakteru powszechnego. Nadto wskazał, że działał w dobrej wierze, realizując umowę zawartą z parafią w przeświadczeniu, iż nie narusza w ten sposób prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjne uregulowane w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO w B. z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, dokonał szerokiej analizy podstaw prawnych nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej oraz szczegółowo odniósł to do stanu faktycznego sprawy. Ustalenia faktyczne oraz ocena prawna wraz z jej uzasadnieniem nie budzą, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zastrzeżeń bowiem Sąd I instancji w sposób należyty skontrolował legalność zaskarżonych decyzji, prawidłowo przyjmując, że organ administracji nie dopuścił się żadnego naruszenia prawa. W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób zatem przyjąć, że organ rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. Nie doszło także do naruszenia zasady proporcjonalności i wymierzenia skarżącemu kary w wysokości 115 000 zł nieadekwatnej do rangi i skutków naruszenia do jakiego doszło w wyniku odbierania przez skarżącego odpadów bez wymaganego zezwolenia. Przepis art. 9x ust. 1 pkt 1 u.cz.p. jednoznacznie i precyzyjnie normuje wysokość kary w przypadku braku wymaganego wpisu. Nie można się zgodzić ze skarżącym kasacyjnie, że organ wymierzając karę pieniężną na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 1 u.cz.p., powinien stosować zasadę proporcjonalności, ponieważ takiej możliwości nie przewidział ustawodawca. Zasada proporcjonalności (niekiedy identyfikowana z zasadą miarkowania, współmierności czy adekwatności) wiąże się ściśle z kwestią właściwego – słusznego i racjonalnego – wyważenia ochrony dobra ogółu i jednostki. Jest ona, też określana mianem "zasady najmniejszego bólu". Tak rozumiana zasada proporcjonalności nie została naruszona. Art. 9x ust. 1 pkt 1 u.cz.p. precyzyjnie reguluje konsekwencje prawne wynikające z odbierania odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 u.cz.p. Powołanie się na tę zasadę i odejście od obowiązującego prawa precyzyjnie wyznaczającego konsekwencje prawne (jeśli nie zachodzi sprzeczność z chronionymi konstytucyjnie wartościami byłoby naruszeniem innej podstawowej zasady – zasady legalności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wszystkie istotne w sprawie okoliczności, w zakresie ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy zostały w sposób należyty wyjaśnione, na podstawie akt sprawy. Zauważyć należy, że kierowanie się zasadą wyrażoną w art. 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedź co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej w przedmiocie nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, jak to zasadnie przyjął Sąd I instancji. W drugiej kolejności wskazać należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Na początku oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przedstawionych w skardze kasacyjnej wyjaśnić należy, że powołane w skardze kasacyjnej rozporządzenie z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. 2001, poz. 1206) jest rozporządzeniem Ministra Środowiska, a nie jak błędnie w skardze kasacyjnej wskazano "rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów". W sprawie nie doszło do naruszenia art. 9x ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 ze zm., dalej: u.cz.p.). Art. 9x ust. 1 pkt 1 u.cz.p. reguluje odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 u.cz.p. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że art. 9x ust. 1 pkt 1 u.cz.p. stanowi podstawę nałożonej na spółkę kary, przesłankami jego zastosowania jest z jednej strony odbiór odpadów przez przedsiębiorcę bez wymaganego wpisu do rejestru, z drugiej komunalny charakter odpadów. Bezsporne jest w sprawie, że Spółka nie była wpisana do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę, że kluczowe zatem znaczenie dla sprawy miało, czy spółka prowadziła działalność polegająca na odbiorze odpadów komunalnych. Skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej na str. 4 podnosi, że w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego ustalono, że skarżący działał w oparciu o postanowienia umowy ze swoim kontrahentem zarządzającym cmentarzem, na podstawie której miał odbierać jedynie wyselekcjonowane odpady oznaczone kodami odpowiednio 15 01 07 (odpady ze szkła), 15 01 07, opakowania z tworzyw sztucznych (15 01 02) oraz 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż 17 05 03) – stosownie do klasyfikacji dokonanej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów. Odnosząc się do stanowiska skarżącego przedstawionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać należy, że w trafnej ocenie Sądu I instancji, z akt sprawy wynika, że spółka prowadziła działalność polegającą na odbiorze odpadów komunalnych. W piśmiennictwie na gruncie ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) wyrażono pogląd, według którego charakter działalności regulowanej ma działalność polegająca na odbieraniu wszelkich odpadów mających charakter odpadów komunalnych od wszystkich właścicieli nieruchomości. Zdaniem M. Górskiego, "Oznaczałoby to przede wszystkim, że mające charakter – w rozumieniu definicji – odpadów komunalnych selektywnie gromadzone odpady opakowaniowe (klasyfikowane w grupie 1501) należałoby także traktować właśnie jak odpady komunalne, więc w konsekwencji wpis do rejestru objąłby i tę grupę odpadów" (zob. M. Górski, Obowiązki podmiotów świadczących usługi odbioru odpadów, [w:] M. Górski, K. Nowacki (red.), Prawne i organizacyjne obowiązki gmin w postępowaniu z odpadami komunalnymi, Wrocław, Wydawnictwo Kolonia Limited 2012, s. 255). Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 poz. 21, dalej: u.o.). Art. 3 ust. 1 pkt 7 u.o. zawiera definicję ustawową pojęcia odpady komunalne. Sąd I instancji dokonał obszernej wykładni tego pojęcia i Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest ona prawidłowa. Sąd I instancji zasadnie ocenił, że prawidłowe są także wnioski organów, że odpady odbierane przez spółkę miały charakter komunalny. Tym samym słusznie Sąd I instancji oraz organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie istniała podstawa prawna do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.