II OSK 1189/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. sp. Komandytowo – akcyjna z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1214/23 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. sp. Komandytowo – akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1214/23 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowo – akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO) z dnia 20 marca 2023 r. nr KOC/4738/Ar/22 w przedmiocie przeniesienia decyzji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent [...] (dalej: Prezydent) decyzją z 6 września 2011 r. nr [...] ustalił na rzecz D. S.A. z siedzibą w [...] warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji realizowanej w etapach, polegającej na rozbudowie (dobudowie) i zmianie sposobu użytkowania "Apartamentów [...]" na cele hotelu oraz przebudowie infrastruktury technicznej i budowie miejsc postojowych naziemnych, na działce nr [...] w obrębie [...] (kubatura) oraz częściach działek nr [...], nr [...], nr [...] w obrębie [...], przy ul. Z. w Dzielnicy [...] m. [...]. Decyzją z dnia 12 lipca 2022 r. Prezydent odmówił przeniesienia decyzji z dnia 6 września 2011 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca. SKO decyzją z dnia 20 marca 2023 r., znak KOC/4738/Ar/22 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu wskazano na treść art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej u.p.z.p., będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji. Decyzja Prezydenta z 6 września 2011 r. została skierowana do D. S.A. z siedzibą w W., który to podmiot przed dniem jej wydania, tj. w dniu 2 sierpnia 2011 r. został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego. Tym samym, w dacie połączenia Towarzystwa O., D. S.A. z siedzibą w W., S. Sp. z o.o., C. Sp. z o.o., K. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o. przez zawiązanie nowej spółki - W. S.A. z siedzibą w W., przedmiotem sukcesji uniwersalnej nie mogła być decyzją Prezydenta z dnia 6 września 2011 r., której wówczas nie było w obrocie prawnym. W ocenie organu odwoławczego Prezydent dokonał prawidłowej wykładni przepisów i zasadnie uznał, iż spółka zawiązana wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa administracyjnego ale tylko takie, które przysługiwały spółkom przejmowanym, a nie w takie których spółki przejmowane nie posiadały. Skoro zatem W. S.A. z siedzibą w W. nie nabył praw z decyzji Prezydenta z dnia 6 września 2011 r., to nie był legitymowany do wyrażenia zgody na jej przeniesienie i tym samym nie zostały spełnione łącznie przesłanki do zastosowania trybu z art. 63 ust. 5 u.p.z.p. Zatem organ zasadnie odmówił przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy na rzecz innego podmiotu, wobec braku zgody strony, na rzecz której decyzja została wydana. Skargę na decyzje SKO wniosła skarżącą zarzucając decyzji naruszenie: 1) art. 492 § 1 pkt 2 w zw. z art. 494 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1467 ze zm.), dalej: k.s.h. poprzez przyjęcie, że w przypadku zawiązania nowej spółki kapitałowej na skutek połączenia spółek nie mamy do czynienia z zasadą kontynuacji, o której mowa w art. 494 § 1 k.s.h.; 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy przez SKO pomimo naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania; 3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy przez SKO pomimo naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania; 4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy przez SKO pomimo naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania; 5) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że konstrukcja przenoszenia praw i obowiązków zawartych w decyzji administracyjnej na osobę trzecią, zwana sukcesją albo następstwem prawnym, jest w obszarze prawa administracyjnego zjawiskiem wyjątkowym, zwłaszcza w odniesieniu do aktów, które - tak jak decyzja o warunkach zabudowy - nie są aktami rzeczowymi. Niezbędną przesłanką do wydania decyzji na podstawie art. 63 ust. 5 u.p.z.p. jest zgoda strony, na rzecz której została wydana. Zgodnie z treścią art. 492 § 1 k.s.h. połączenie spółek może być dokonane: 1) przez przeniesienie całego majątku spółki (przejmowanej) na inną spółkę (przejmującą) za udziały lub akcje, które spółka przejmująca przyznaje wspólnikom spółki przejmowanej (łączenie się przez przejęcie); 2) przez zawiązanie spółki kapitałowej albo spółki komandytowo-akcyjnej, na którą przechodzi majątek wszystkich łączących się spółek za udziały albo akcje nowej spółki (łączenie się przez zawiązanie nowej spółki). Połączenie w trybie art. 492 § 1 pkt 2 k.s h. prowadzi zatem do utraty bytu prawnego spółek łączonych i wykreowania na bazie ich majątków nowego podmiotu prawa handlowego. Sąd I instancji przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważył, że decyzja z dnia 6 września 2011 r. została wydana na rzecz D. S.A. z siedzibą w W. Adresat tej decyzji w dacie jej wydania nie istniał, gdyż z dniem 2 sierpnia 2011 r., tj. z dniem wpisu do KRS W. S.A. z siedzibą W. powstałego w wyniku połączenia spółek w trybie art. 492 § 1 pkt 2 k.s.h. (informacja z KRS W. S.A. z siedzibą W.), nastąpiło wykreślenie z KRS D. S.A. z siedzibą w W., a tym samym utrata podmiotowości prawnej. Skoro z dniem 2 sierpnia 2011 r. D. S.A. z siedzibą w W. utraciła swój byt prawny w związku z powstaniem W. S.A. z siedzibą w W. to wydana przez Prezydenta w dniu 6 września 2011 r. decyzja skierowana została do podmiotu, który już nie istniał. Skierowanie decyzji do nieistniejącej osoby prawnej, która w chwili wydawania decyzji nie miała już przymiotu strony nie mogło skutkować sukcesją na rzecz W. S.A. z siedzibą w W. Sąd wojewódzki wskazał również, że połączenie ww. spółek (w dniu 2 sierpnia 2011 r.) nastąpiło przed wydaniem (w dniu 6 września 2011 r.) decyzji ustalającej warunki i szczególne zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla ww. inwestycji. Tym samym, w dacie połączenia spółek (w tym D. S.A. z siedzibą w W.) i powstania W. S.A. (w sierpnia 2011 r.), przedmiotem sukcesji nie mogła być decyzja Prezydenta [...] z dnia 6 września 2011 r., której w dniu połączenia nie było w obrocie prawnym. Dlatego też skoro W. S.A. z siedzibą w W. nie nabył praw z decyzji Prezydenta [...] z dnia 6 września 2011 r., to tym bardziej nie był legitymowany do wyrażenia zgody na jej przeniesienie. Tym samym nie zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 63 ust. 5 u.p.z.p. Skargę kasacyjną wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowo – akcyjna z siedzibą w W. zaskarżając powyższy wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania tj.: 1) art. 492 § 1 pkt 2 w zw. z art. 494 § 1 k.s.h., poprzez błędną ich wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że połączenie dokonane poprzez zawiązanie nowej spółki kapitałowej, na którą przechodzi majątek wszystkich łączących się spółek, a spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółek łączących nie dotyczy wstąpienia z mocy prawa tak wpierw do postępowania administracyjnego, jak i następnie w prawa wynikające z decyzji o warunkach zabudowy tj. poprzez bezzasadne przyjęcie, że w przypadku zawiązania nowej spółki kapitałowej na skutek połączenia spółek nie mamy do czynienia z zasadą kontynuacji, o której mowa w art. 494 § 1 k.s.h., co zgodnie z konstatacją tak wpierw organu I i II instancji, jak i następnie Sądu I instancji rzekomo powoduje, że spółka zawiązana nie jest tym samym podmiotem, co spółka połączona, a wobec tego - nie przysługują jej prawa i obowiązki spółki połączonej, w tym w szczególności nie wstępuje w miejsce spółki połączonej w toczące się postępowania administracyjne, co doprowadziło do naruszenia art. 63 ust. 5 w zw. z 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że stroną, na rzecz której organ wydał decyzję o warunkach zabudowy, a zarazem stroną, która jest uprawniona do wyrażenia zgody na przeniesienie tej decyzji nie jest nowo zawiązana spółka, która weszła w całość sytuacji prawnej spółki łączonej - wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynika sprawy bowiem, Sąd I instancji z uwagi na błędną wykładnię ww. przepisów uznał, że decyzja SKO, w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta z dnia 12 lipca 2022 r., nr [...] o odmowie przeniesienie decyzji dnia 6 września 2011 r. nr [...] wydanej na rzecz D. w W. S.A. odpowiada prawu, a W. S.A. z siedzibą w W., jako sukcesorowi uniwersalnemu D. w W. S.A., nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, a następnie nie przysługiwały mu prawa i obowiązki objęte decyzją Prezydenta z dnia 6 września 2011 r. Nr 162/ŚRÓ/11 ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji realizowanej w etapach polegającej na rozbudowie (dobudowie) i zmianie sposobu użytkowania "Apartamentów [...]" na cele hotelu oraz przebudowie infrastruktury technicznej i budowie miejsc postojowych naziemnych, na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...] oraz częściach działek o nr ewid. [...], [...], [...] w obrębie [...], położnych przy ul. Z. w Dzielnicy [...] m. W., co zdaniem Sądu I instancji przemawiało za stwierdzeniem, że W. S.A. nie mógł wyrazić zgody na przeniesienie decyzji WZ na skarżącego; 2) art. 151 w. zw. z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, z uwagi na błędną wykładnię prawa materialnego, która doprowadziła do błędnej subsumpcji, nie zastosował środka określonego wart. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i wydał zaskarżony wyrok oddalając skargę, a tym samym utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję - wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji błędnie uznał, że W. S.A. jako sukcesorowi uniwersalnemu D. w W. S.A. nie przysługiwały prawa i obowiązki z decyzji WZ, co doprowadziło do sytuacji, w której Sąd I instancji bezzasadnie uznał, jakoby W. S.A. nie mógł wyrazić zgody na przeniesienie decyzji WZ na skarżącego, co doprowadziło do oddalenia skargi; 3) art. 151 w. zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 lit. a) i c) w zw. z art. 153 p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej bezzasadnie wydał zaskarżony wyrok, w którym oddalił skargę, z uwagi na przyjęcie odmiennych wniosków niż zostały zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1979/22, w którym tamt. Sąd uznał, że W. S.A. jest następcą spółki D. w W. S.A. tj. W. S.A. jest podmiotem uprawnionym z decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia 6 września 2011 r. ustalającej warunki zabudowy, a tym samym jest podmiotem uprawnionym do wyrażenia zgody na przeniesienie decyzji WZ na skarżącego - wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji pominął ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które zgodnie ze wskazanym przepisem wiążą nie tylko organy, ale również sądy, chyba że przepisy uległy zmianie (w niniejszej sprawie to zastrzeżenie się nie zaktualizowało), co doprowadziło Sąd I instancji do pominięcia wniosków zawartych ww. wyroku WSA sygn. akt VII SA/Wa 1979/22 i wydania zaskarżonego wyroku oddalającego skargę; 4) art. 151 w. zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej bezzasadnie oddalił zaskarżonym wyrokiem skargę, a to z uwagi na pominięcie, że rozstrzygnięcie przez organ administracji publicznej tego samego zagadnienia prawnego w sposób odmienny niż w uprzednio wydanym ostatecznym postanowieniu Prezydenta Nr [...] z dnia 22 listopada 2018 r., prowadzi do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej - wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku nie wziął pod uwagę, że organ I i II instancji działały względem skarżącego z naruszeniem zasady zaufania do władzy publicznej tj. naruszyły jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, co winno doprowadzić do uwzględnienia skargi, a nie jej oddalenia; 5) art. w. zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7a § 1 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej bezzasadnie wydał zaskarżony wyrok, z uwagi na to, że pominął, że organy I i II instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji rozstrzygnęły wątpliwości na niekorzyść skarżącego mimo że rozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść skarżącego nie sprzeciwiały się ani sporne interesy stron ani interesy osób trzecich, na które wynik postępowania miałby mieć bezpośredni wpływ - wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku nie wziął pod uwagę, że organ I i II instancji działały względem skarżącego z naruszeniem zasady, zgodnie z którą winny rozstrzygać wątpliwości na korzyść strony, ponieważ nie zachodzą w sprawie wyłączenia wskazane w art. 7a k.p.a.; 6) art. 151 w. zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej bezzasadnie wydał zaskarżony wyrok, pomimo, że organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, chociaż organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania tj. naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjny z uwagi na brak zawiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz. zgłoszonych żądań po uzupełnieniu materiału dowodowego - uzyskaniu opinii prawnej Biura Prawnego Urzędu m. st. Warszawy, co w konsekwencji pozbawiło skarżącego prawa do wypowiedzenia się co do uzupełnionego materiału - wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku nie wziął pod uwagę, że organ I i II instancji działały względem skarżącego z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a co za tym idzie skarżący nie miał możliwości pełnej obrony swoich praw w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji publicznej; 7) art. 151 w. zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej bezzasadnie wydał zaskarżony wyrok, pomimo, że uzasadnienia zaskarżonej decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., tj. organ II instancji nie wskazał przyczyn, z powodu których uznał, że spółka W. SA. nie wstąpiła w prawa i obowiązki spółki połączonej wynikające z toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie decyzji WZ, a jego argumentacja została przedstawiona wybiórczo, tym samym uzasadnienie ze względu na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwalało na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji, co czyniło w stopniu istotnie wątpliwym poprawność przeprowadzenia przez organy postępowania wyjaśniającego w sprawie, co wskazuje również na sporządzenie uzasadnienia w sposób sprzeczny z zasadą przekonywania - a co Sąd I instancji zupełnie pominął przy wydaniu zaskarżonego wyroku - wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwiło Sądowi I instancji przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji i doprowadziło do powielenia wybiórczej argumentacji organu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, względnie o rozpoznanie skargi poprzez orzeczenie co do istoty sprawy tj. uchylenie decyzji SKO w całości oraz decyzji Prezydenta z dnia 12 lipca 2022 r., nr [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mogły odnieść zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wskazany przepis ustrojowy sąd administracyjny może naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w p.p.s.a., bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Fakt, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu. Z kolei normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. Ponadto artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. zawierają przeciwstawne normy wynikowe, alternatywnie regulujące sposób rozstrzygnięcia sporu przez sąd wojewódzki. Nie mogą one tym samym - jako przepisy określające przeciwne formy rozstrzygnięcia - być stawiane, jako pozostające w związku. W sytuacji gdy sąd wojewódzki oddalił skargę, przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a p.p.s.a. nie miały w sprawie zastosowania. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 153 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że użyty w art. 153 p.p.s.a. zwrot "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie", chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualne określonego podmiotu oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego. Skarżąca odwołuje się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1979/22 w sprawie sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji o warunkach zabudowy, w którym sąd wyraźnie wskazał, że "odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, a zwłaszcza przywoływanych przez nią orzeczeń dotyczących wynikających z art. 494 § 1 i 2 k.s.h. skutków zawiązania nowej spółki kapitałowej przez połączenie spółek w trybie art. 492 § 1 pkt 2 k.s.h., Sąd wyjaśnia, że postępowanie w sprawie sprostowania decyzji administracyjnej nie jest procedurą, w której w sposób wiążący i erga omnes rozstrzyga się o istnieniu lub nieistnieniu następstwa prawnego między osobami prawnymi." Wskazane orzeczenie nie tylko nie zapadło w sprawie, ale również nie rozstrzyga kwestii w sposób wskazany przez skarżącą. W konsekwencji niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, wynikająca z art. 7a § 1 k.p.a., jest dyrektywą interpretacyjną dotyczącą wykładni zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony winny mieć miejsce wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa. Powyższa zasada może być stosowana w ostateczności - w sytuacji, gdy pomimo zastosowania różnych metod wykładni przepisów nadal pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Mówiąc inaczej, możliwe są co najmniej dwa równie uprawnione sposoby rozumienia normy prawnej. Stosując tę zasadę winno się zatem wybrać jeden ze sposobów wykładni normy - ten, który jest najbardziej korzystny dla strony. Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Organy jak i Sąd I instancji dokonały prawidłowej wykładni przepisów. Ponadto z uwagi na charakter kontrolowanego postępowania administracyjnego, w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 7a k.p.a., ponieważ przedmiotem tego postępowania nie było nałożenie na skarżącą obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie jej uprawnienia. Niezasadny jest także zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. (niepełna jednostka redakcyjna przepisu). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu koniecznym jest wykazanie, że zarzucane przez stronę uchybienie uniemożliwiło jej przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizacji przysługujących jej praw nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że uchybienie organu uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki NSA z 11 maja 2023 r., II OSK 1631/20 z 6 maja 2016 r., II GSK 2905/14, z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, z 24 maja 2007 r., II GSK 4/07, z 23 listopada 2007 r., I OSK 1614/06; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca wskazuje, że w toku postępowania przed organem odwoławczym uzyskano opinię Biura Prawnego Urzędu m. st. Warszawy, do której nie miała możliwości się odnieść. Należy zauważyć, że tego typu dokument wewnętrzny nie jest wiążący dla organu, który samodzielnie podejmuje decyzję, nadto stanowisko skarżącej jest niezmienne i znane było organowi w chwili podejmowania decyzji, nie uległo ono również zmianie na etapie postępowania sądowego, stąd trudno przyjąć, że możliwość ponownego wyrażenia swojej opinii, mogłoby w jakikolwiek sposób wpłynąć na zmianę decyzji. Nieskuteczny okazał się także zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Ustawodawca nie wymaga od organów skutecznego przekonania strony, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Obowiązek ten sprowadza się do konieczności wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie art. 11 k.p.a., jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności, mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania strony do prawidłowości podjętej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 124/10). Z kolei wymogi, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna zawarte są w art. 107 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2018 r., I OSK 1351/16 podkreślił, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Aby naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki wpływ w skardze kasacyjnej nie został wykazany. Nadto uważna analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że zawiera ona, wbrew twierdzeniom skarżącej, wszystkie elementy wymienione w powołanym przepisie, pozwalające na jej sądową kontrolę. Na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 492 § 1 pkt k.s.h. w zw. z art. 494 § 1 k.s.h. Zgodnie z art. 492 § 1 pkt 2 k.s.h. połączenie może być dokonane przez zawiązanie spółki kapitałowej, na którą przechodzi majątek wszystkich łączących się spółek za udziały lub akcje nowej spółki (łączenie się przez zawiązanie nowej spółki). Z kolei zgodnie z art. 494 § 1 k.s.h. spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że skarżąca nie mogła przejąć praw, których wcześniej nie nabyła spółka objęta połączeniem. Należy podkreślić, że połączenie Towarzystwa O., D. S.A. z siedzibą w W., S. Sp. z o.o., C. Sp. Z o.o., K. Sp. z o.o. zrealizowane zostało w trybie art. 492 § 1 pkt 2 k.s.h. Połączenie to prowadzi zatem do utraty bytu prawnego spółek łączonych i wykreowania na bazie majątków łączących się spółek nowego podmiotu prawa handlowego, a więc łączenia się przez zawiązanie nowej spółki (patrz: Dumkiewicz Małgorzata, Kodeks spółek handlowych Komentarz, wyd. II, Opublikowano WKP 2024). Połączenie per unionem wywołuje taki skutek, że wszystkie uczestniczące w takim typie połączenia spółki ulegają rozwiązaniu, a zatem ustaje ich byt prawny i tym samym dotychczasowe firmy łączących się spółek podlegają wykreśleni z rejestru. Nowo powstała spółka kontynuuje działalność prowadzoną dotychczas przez łączące się spółki na zasadzie sukcesji uniwersalnej tj. wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki tych spółek (patrz: Kożuchowski Maciej, Michalski Marek Kodeks spółek handlowych. Łączenie, podział i przekształcenie spółek. Komentarz, wyd. II Opublikowano WKP 2024). W niniejszej sprawie istotne jest, że decyzja, której przeniesienia domaga się skarżąca został wydana w dniu, w którym spółka podlegająca łączeniu już prawnie nie istniała (została wykreślona z KRS), zatem nie doszło do nabycia przez nią prawa w oparciu o wydaną decyzję, stąd powoływanie się na zasadę sukcesji uniwersalnej, w tym przypadku nie może być skuteczne. Także wejście skarżącej do toczącego się postępowania, w którym wcześniej uczestniczyła spółka łączona nie wywołała takiego skutku, że decyzja wydana w stosunku do nieistniejącego już podmiotu została automatycznie przeniesiona na nowo powstałą spółkę, czego dowodem jest niniejsze postępowanie o przeniesienie decyzji. Tylko wówczas gdyby doszło do skutecznego wejścia do obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy względem spółki łączonej, skarżąca mogłaby skutecznie powoływać się na sukcesję uniwersalną i nabyć prawa wynikające z tej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.