II OSK 1172/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J.S., A.S. i M.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J.S., A.S. i M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 905/24 w sprawie ze skargi J.S., A.S. i M.S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2024 r. nr WOP.7721.129.2024.MK w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 12 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 905/24 oddalił skargę J.S., A.S. i M.S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 28 czerwca 2024 r. nr WOP.7721.129.2024.MK w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Skarżący w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że rozbiórka obiektu budowlanego jest najdalej idącą i najbardziej dolegliwą sankcją, którą należy stosować w ostateczności. Dopiero ustalenie, że obiekt budowlany został wybudowany w ramach samowoli budowlanej, a jego przywrócenie do stanu zgodnego z prawem jest niemożliwe, uprawnia do orzeczenia nakazu rozbiórki. Podsumowując zauważyli, że wykonanie decyzji o rozbiórce doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Ponadto decyzja ta winna być wstrzymana z uwagi na istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem tym można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego (decyzji) musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W oparciu o ww. przepis sąd ocenia bowiem, czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazali ani nie udokumentowali konkretnych, wyjątkowych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne uzasadnienie wniosku, niepoparte informacjami o rozmiarze grożącej skarżącym szkody i sytuacji majątkowej skarżących, nie może prowadzić do uwzględnienia tego wniosku. Nie sposób bowiem ocenić, czy wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie wskazać należy, że oceniając wniosek o wstrzymanie sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Kwestie merytoryczne, a podnoszone w skardze kasacyjnej, nie mogą być oceniane na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania, ponieważ mogłoby dojść w ten sposób do nieuprawnionego "przedsądu", tj. merytorycznego rozpoznania sprawy (w oparciu o sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej) przed rozprawą. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.