II OSK 1170/21

Dnia 11 stycznia 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) sędzia NSA Robert Sawuła sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 382/20 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przekazania cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz umorzenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rady do Spraw Uchodźców na rzecz A. M. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z 7 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 382/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie przekazania cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz umorzenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z [...] lipca 2018 r. A. M. (dalej: skarżący lub cudzoziemiec), obywatel [...] deklarujący narodowość [...], zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o udzielenie mu ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ ustalił, że skarżący posiada trzymiesięczną wizę [...] uprawniającą do pobytu na terytorium Schengen w okresie [...] r. W dniu [...] sierpnia 2018 r. Wydział Postępowań Dublińskich skierował do władz [...] wniosek o przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej cudzoziemca na podstawie art. 12 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) – dalej: rozporządzenie Dublin III. Władze [...], w dniu [...] września 2018 r., zgodziły się na przejęcie od Polski odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku A. M. o udzielenie ochrony międzynarodowej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu lub organ pierwszej instancji) decyzją z [...] listopada 2018 r. orzekł o przekazaniu cudzoziemca na [...] do dnia [...] marca 2019 r. i umorzył postępowanie w sprawie o udzielenie mu ochrony międzynarodowej. Od tej decyzji cudzoziemiec złożył odwołanie, w którym zwrócił się o zastosowanie wobec niego tzw. klauzuli dyskrecjonalnej, wyrażonej w art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że ze względów humanitarnych i trudne położenie nie może być przekazany na [...], albowiem obawia się o swoje życie i nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Rada do Spraw Uchodźców (dalej: Rada lub organ drugiej instancji), po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca, decyzją z [...] grudnia 2019 r. uchyliła decyzję z [...] listopada 2018 r. w części dotyczącej przekazania cudzoziemca na [...] do dnia [...] marca 2019 r. i orzekła o przekazaniu cudzoziemca na [...] oraz utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy w zakresie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rada podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki, które dawałyby podstawę do odstępstwa od reguł ogólnych ustanowionych rozporządzeniu Dublin III. Organ drugiej instancji stwierdził, że skarżący w odwołaniu nie sformułował żadnych zarzutów mogących podważać działania organu pierwszej instancji. Skarżący wskazał, że nie chce być przekazany na [...], albowiem obawia się o swoje życie i nie chce korzystać z ochrony tego kraju, nie precyzując jednakże jakie są przyczyny takich obaw. W ocenie organu odwoławczego nie ma żadnych podstaw by twierdzić, że na [...] występują wady systemu azylowego, równoznaczne z nieludzkim lub poniżającym traktowaniem w rozumieniu art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazane w art. 37 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019, poz. 1666, dalej: ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Skarżący posiadał trzymiesięczną wizę [...] uprawniającą do pobytu na terytorium Schengen w okresie [...] r. Z wnioskiem o udzielenie ochrony na terytorium Rzeczypospolitej cudzoziemiec wystąpił w dniu [...] lipca 2018 r. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. Wydział Postępowań Dublińskich skierował do władz [...] wniosek o przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej cudzoziemca na podstawie art. 12 ust. 2 rozporządzenia Dublin III. W dniu [...] września 2018 r. władze [...] wyraziły zgodę na przekazanie A. M. na [...]. W ocenie Sądu pierwszej instancji, stan faktyczny w pełni odpowiada, zastosowanej przez organ kwalifikacji prawnej. Właściwie też została wyjaśniona sytuacja panująca w kraju przejmującym skarżącego, tj. w szczególności nie zaistniały takie okoliczności, które wskazywałyby, że w procedurze azylowej i w warunkach przyjmowania wnioskodawców na [...] występują wady systemowe tego rodzaju, iż może pojawić się ryzyko nieludzkiego lub poniżającego traktowania w rozumieniu art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od reguł ogólnych ustanowionych rozporządzeniem Dublin III, albowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające organu nie dało podstaw do zastosowania klauzuli dyskrecjonalnej (art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III). Sąd pierwszej instancji podzielił ocenę organu, że brak jest podstaw do przypuszczenia, iż na [...] występują wady w procedurze azylowej i w warunkach przyjmowania wnioskodawców powodujące pojawienie się ryzyka nieludzkiego lub poniżającego traktowania. Oceny tej nie zmienił skarżący, który w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego obawia się o swoje życie i nie chce korzystać z ochrony państwa [...]. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku z 7 sierpnia 2020 r. wniósł A. M., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpłvw na wynik sprawy, tj.: a) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, albowiem przepis przedstawia zasadę orzekania na podstawie całości akt sprawy, w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął pismo z dnia [...] kwietnia 2020 r. wraz ze skróconym odpisem aktu ślubu, który odbył się dnia [...] kwietnia 2020 r. w Polsce, a która to okoliczność ma istotne znaczenie dla sprawy; b) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie i oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach tzn. dowodach i faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nie wyjaśnieniu w dostateczny sposób podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do podstawy prawnej decyzji i zebranego materiału dowodowego sprawy, przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co przejawiało się przede wszystkim w tym, że Sąd pierwszej isnatncji całkowicie pominął kwestie związane ze ślubem skarżącego, który miał miejsce w trakcie toczącego się postępowania, a fakt ten ma istotne znaczenie w tym postępowaniu; d) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę z urzędu, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze, tego czy doszło do naruszenia art. 7 rozporządzenia Dublin III w zw. z art. 17 rozporządzenia Dublin III wskutek przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego pomimo tego, że organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, co pozbawiło skarżącego podstawowej gwarancji procesowej jaką jest możliwość zweryfikowania wyników postępowania dowodowego w obu instancjach; e) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz okoliczności podniesionych uzupełniająco w piśmie skarżącego z dnia [...] kwietnia 2020 r., co naruszyło prawo do rozpatrzenia sprawy przez Sąd, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całkowicie pominął w uzasadnieniu wyroku stanowisko i argumenty, jakie w tej sprawie przedstawił A.M.; f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III, poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą klauzule dyskrecjonalne, w sytuacji gdy w toku postępowania skarżący formalizował związek z obywatelką Polski, wziął ślub o czym poinformował organ pierwszej instancji jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; 2. naruszenie naruszenie prawa materialnego, tj: a) art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Dublin III poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania klauzuli dyskrecjonalnej, w sytuacji gdy skarżący wziął ślub w Polsce i na terytorium Polski przebywa żona skarżącego, co skutkuje zastosowaniem klauzuli dyskrecjonalnej i rozpoznaniem sprawy cudzoziemca przez Polskę, a którą to okoliczność organy postępowania całkowicie pominęły; b) art. 37 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 330 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu okoliczności zawarcia związku małżeńskiego A. M. z A. H., który miał miejsce w kwietniu 2020 r. c) art. 7 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 9 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w toku postępowania skarżący nie wskazał żadnych istotnych i konkretnych okoliczności przemawiających przeciwko przekazaniu go na [...], w sytuacji gdy każdy ma prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, zaś to prawo może być chronione w przypadku zastosowania przesłanki do odstąpienia od reguł ogólnych ustanowionych w rozporządzenia Dublin III, co zaś skarżący wykazał w toku postępowania przedstawiając skrócony odpis aktu ślubu z obywatelką polską. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie procesowym z dnia 11 grudnia 2020 r. skarżący oświadczył, że na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 1. Skarga kasacyjna jest zasadna. 2. Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej określone zostały w rozporządzeniu Dublin III. Procedura dublińska ma charakter dwuetapowy i kończy się wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej oraz o przekazaniu wnioskodawcy do odpowiedzialnego państwa członkowskiego. Cudzoziemiec nie ma wpływu na stanowisko przyjęte przez państwa członkowskie. Zarzuty dotyczące zgodności decyzji o przekazaniu z przepisami rozporządzenia Dublin III może podnosić dopiero na dalszych etapach postępowania. Kontrola sądu administracyjnego w zakresie zgodności z prawem decyzji wydanej w postępowaniu dublińskim nie ogranicza się do ustalenia, czy inne państwo członkowskie zgodziło się na przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku lub przejęcie cudzoziemca z powrotem, ale wymaga oceny, czy organ prawidłowo zastosował kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku. Zauważyć należy, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 7 czerwca 2016 r. w sprawie C-63/15, Mehrdad Ghezelbash v. Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, ECLI:EU:C:2016:409, uznał, że art. 27 ust. 1 w zw. z motywem 19 rozporządzenia Dublin III przyznaje wnioskodawcy prawo do skutecznego środka zaskarżenia na wydaną decyzję w sprawie przekazania do innego państwa, w którym możliwe jest kwestionowanie kryteriów stosowania rozporządzenia Dublin III. W rezultacie środek ten doprowadzić może do podważenia odpowiedzialności państwa członkowskiego, nawet w braku systemowych nieprawidłowości w zakresie procedury azylowej i warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w tym państwie członkowskim, powodujących pojawienie się ryzyka nieludzkiego lub poniżającego traktowania w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych. Podobne stanowisko wyrażone zostało w wyroku TSUE z 7 czerwca 2016 r., w sprawie C-155/15, George Karim v. Migrationsverket, ECLI:EU:C:2016:410. 3. W rozporządzeniu Dublin III przewidziane zostały klauzule dyskrecjonalne: suwerenności i humanitarna (art. 17 rozporządzenia Dublin III) a także kryterium zależności (art.16 rozporządzenia Dublin III). Mechanizm dubliński może być w związku z tym stosowany elastycznie i z poszanowaniem dla podstawowych praw człowieka. 4. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III, zatytułowany "Klauzule dyskrecjonalne", stanowi w szczególności, że na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia każde państwo członkowskie może zdecydować o rozpatrzeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wniesionego przez obywatela państwa trzeciego, nawet jeżeli za takie rozpatrzenie nie jest odpowiedzialne na podstawie kryteriów ustanowionych w tym rozporządzeniu, przy czym takie państwo członkowskie staje się wówczas odpowiedzialnym państwem członkowskim i przyjmuje zobowiązania związane z tą odpowiedzialnością. Z art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III wynika, że przepis ten ma charakter fakultatywny, ponieważ pozostawia w gestii każdego państwa członkowskiego decyzję o rozpatrzeniu wniesionego w nim wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, nawet jeżeli za takie rozpatrzenie nie jest ono odpowiedzialne zgodnie z określonymi w tym rozporządzeniu kryteriami ustalania odpowiedzialnego państwa członkowskiego. Skorzystanie z tego uprawnienia nie jest uzależnione od żadnego szczególnego warunku (wyrok TSUE z dnia 23 stycznia 2019 r. w sprawie M.A., S.A., A.Z., C-661/17, EU:C:2019:53, pkt 58; podobnie wyrok TSUE z dnia 30 maja 2013 r., Halaf, C-528/11, EU:C:2013:342, pkt 36). Przepis ten ma na celu umożliwienie każdemu państwu członkowskiemu podjęcia suwerennej decyzji, ze względów politycznych, humanitarnych lub praktycznych, o wyrażeniu zgody na rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, nawet jeżeli nie jest za to odpowiedzialne na podstawie określonych we wspomnianym rozporządzeniu kryteriów (wyrok TSUE z dnia 4 października 2018 r., Fathi, C-56/17, EU:C:2018:803, pkt 53). 5. Skarżący w toku postępowania administracyjnego wskazał, że ze względów humanitarnych i trudne położenie nie może być przekazany na [...], albowiem boi się o swoje życie i nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego powołał się natomiast na zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką polską i prowadzenie życia rodzinnego w Polsce. Z odpisu skróconego aktu małżeństwa załączonego do pisma procesowego z [...] kwietnia 2020 r. wynika, że skarżący zawarł związek małżeński z obywatelką polską w dniu [...] kwietnia 2020 r., a zatem po wydaniu przez organ drugiej instancji zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę, że nie jest to nowy istotny dowód istniejący w dacie wydawania decyzji, kwestią wymagającą oceny jest to, czy mógł on być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz czy zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką polską ma znaczenie dla zastosowania którejkolwiek z klauzul dyskrecjonalnych. Podkreślić należy, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 25 stycznia 2018 r. w sprawie C-360/16, Bundesrepublik Deutschland v. Azizowi Hasanowi, ECLI:EU:C:2018:35, wyjaśnił, iż w świetle art. 27 ust. 1 rozporządzenia Dublin III w zw. z motywem 19 rozporządzenia Dublin III oraz art. 47 Karty praw podstawowych dla sądowej kontroli decyzji o przekazaniu decydujący jest stan faktyczny istniejący w chwili przeprowadzania ostatniej rozprawy przed sądem rozpoznającym odwołanie, a jeżeli rozprawa się nie odbyła – w chwili wydawania przez ten sad rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania. Dla skuteczności wniesionego środka odwoławczego nie jest wystarczająca sądowa kontrola według stanu faktycznego i prawnego w chwili wydania decyzji dublińskiej także dlatego, że późniejsze zdarzenia mogą skutkować zakwestionowaniem odpowiedzialności państwa członkowskiego. W orzeczeniu tym TSUE wskazał, że z wcześniejszego orzecznictwa Trybunału w przedmiocie art. 29 rozporządzenia Dublin III wynika, iż w świetle, z jednej strony, wspomnianego w motywie 19 tego rozporządzenia celu polegającego na zapewnieniu skutecznej ochrony zainteresowanych osób zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych oraz, z drugiej strony, wskazanego w motywie 5 rozporządzenia celu polegającego na szybkim zapewnieniu ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, wnioskodawcy powinien przysługiwać skuteczny i szybki środek zaskarżenia umożliwiający mu powołanie się na okoliczności zaistniałe po wydaniu wobec niego decyzji o przekazaniu, jeżeli uwzględnienie tych okoliczności ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego stosowania samego rozporządzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2017 r., Shiri, C-201/16, EU:C:2017:805, pkt 44). W świetle powyższego stwierdzić należy, że dla sądowej kontroli decyzji wydanej na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony decydujący jest stan faktyczny istniejący w chwili wydawania wyroku w przedmiocie tej decyzji. Sąd pierwszej instancji, kierując się wykładnią prawa Unii dokonaną w powyższych wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, powinien był ocenić wszystkie okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji o przekazaniu cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli uwzględnienie tych okoliczności ma znaczenie dla prawidłowego stosowania rozporządzenia Dublin III. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji powinien ocenić, czy zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką polską ma znaczenie dla zastosowania którejkolwiek z klauzul dyskrecjonalnych. Za niewystarczające należy uznać rozważania Sądu w przedmiocie możliwości zastosowania klauzuli dyskrecjonalnej określonej w art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III. Skarżący słusznie zauważył, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do pisma z dnia [...] kwietnia 2020 r. i odpisu aktu ślubu złożonego na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów i wniosków strony stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 6. Dokonując oceny znaczenia pozostawania skarżącego w związku małżeńskim z obywatelką polską dla możliwości przekazania go do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że przepisy rozporządzenia Dublin III nie zawierają kryteriów, które wprost odnosiłyby się do sytuacji, gdy wnioskodawca jest małżonkiem obywatela państwa członkowskiego, które nie jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Nie oznacza to, że w stosunku do takiego cudzoziemca wyłączona jest możliwość zastosowania jednej z klauzul dyskrecjonalnych. Istotne znaczenie ma tu skutek jaki wywołuje decyzja o przekazaniu cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Jest on analogiczny do tego jaki wywołuje decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. W przypadku cudzoziemca będącego małżonkiem obywatela polskiego każda z tych decyzji prowadziłaby do rozdzielenia rodziny. Biorąc pod uwagę, że postępowania o zobowiązaniu do powrotu nie wszczyna się w przypadku cudzoziemców (art. 303 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach), którzy są małżonkami obywateli polskich, to zasadne jest przyjęcie, że podobnie powinno być w zakresie przekazywania cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Przepisy rozporządzenia Dublin III nie zawierają jednak analogicznej regulacji. Skutek taki może zostać osiągnięty poprzez zastosowanie jednej z klauzul dyskrecjonalnych. Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przepisy prawa wtórnego Unii, w tym przepisy rozporządzenia Dublin III, muszą być interpretowane i stosowane w sposób zgodny z prawami podstawowymi gwarantowanymi w Karcie praw podstawowych (wyrok TSUE z 16 lutego 2017 r., w sprawie C-578/16 PPU C.K., H.F., A.S. przeciwko Republice Słowenii, ECLI:EU:C:2017:127, pkt 59). W kontekście ochrony życia rodzinnego przepisy rozporządzenia Dublin III muszą być interpretowane zgodnie z art. 7 Karty praw podstawowych. Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z motywem 17 rozporządzenia Dublin III każde państwo członkowskie powinno mieć możliwość odstąpienia od kryteriów ustalania odpowiedzialności, w szczególności ze względów humanitarnych i ze względu na trudne położenie wnioskodawcy, tak aby umożliwić połączenie członków rodziny, krewnych lub innych osób należących do rodziny oraz rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w tym lub innym państwie członkowskim, nawet jeżeli zgodnie z wiążącymi kryteriami określonymi w niniejszym rozporządzeniu nie ma obowiązku rozpatrzenia tego wniosku. 7. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, którą uwzględnił z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu w ten sposób, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zasądził w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 188 i art. 193 p.p.s.a.