II OSK 1167/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: straszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 33/20 w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 5 listopada 2019 r. nr SKO.415.150.2019 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz K.S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 33/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 5 listopada 2019 r., nr SKO.415.150.2019 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz skarżącej K.S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II). Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J., nr 6733.11.2018.2019 z dnia 3 września 2019 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej PRW7006C" na terenie gminy J., w miejscowości W., na części działki nr ew. [...], obręb [...] W.", na rzecz P. sp. z o. o. z siedzibą w W. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła P. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono, w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") – naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organem II instancji nie było dotknięte naruszeniem ww. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji gdy uzasadnienie decyzji organu II instancji zawierało wszystkie wymagane prawem elementy a sąd w aktach sprawy miał materiał dowody pozwalający mu dokonać oceny prawidłowości ustaleń, co do których wskazał, że wymagają odniesienia się w uzasadnieniu decyzji przez organ II instancji w ponownie mającym być przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym przed tym organem po uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organem II instancji nie było dotknięte naruszeniem ww. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a organ II instancji rozstrzygnął sprawę co do jej istoty na podstawie całości zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że brak szerokiego wywiedzenia w uzasadnieniach decyzji wydanej przez organ II instancji w odniesieniu do zarzutów przedstawionych w odwołaniu K.S. (błędne wskazanie nazwiska skarżącej uznano za omyłkę pisarską; powinno być "S." – przyp. NSA) stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewystarczające wyjaśnienie, dlaczego zdaniem Sądu I instancji uzasadnienie decyzji organu II instancji jest całkowicie niezrozumiałe, nie zawiera logicznego wywodu, który pozwoliłby na poznanie motywów faktycznych i prawnych podjętej decyzji. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i w ramach rozpoznania skargi oddalenie jej w całości, ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca K.S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, jako niezasadnej oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona podzieliła stanowisko Sądu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było jej uzasadnienie, które – zdaniem Sądu I instancji – nie wypełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym: "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa." Na treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, poza częścią sprawozdawczą, składa się: 1) wskazanie na znaczenie art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, przy załatwieniu spraw administracyjnych oraz konkluzja, sprowadzająca się wyłącznie do stwierdzenia: "Rozstrzygając sprawę organ zachował wszystkie te zasady." (s. 5); 2) przywołanie odpowiednich przepisów u.p.z.p., z których wynika, że realizacja zamierzenia planowanego przez inwestora wymaga uzyskania decyzji o lokalizacji celu publicznego (s. 5-6) oraz 3) następujące wnioski: a) na obszarze, na którym znajduje się teren objęty ustaleniami, nie obowiązuje plan miejscowy, b) planowana inwestycja nie spowoduje zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, c) nie jest też zaliczona do inwestycji mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, d) nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, e) w postępowaniu przed organem I instancji została sporządzona analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu (s. 6). Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wyjaśniono że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego kończy jedynie pewien etap procesu inwestycyjnego oraz że na jej podstawie nie można rozpocząć realizacji inwestycji, co ma przesądzać, że jej ustalenia nie naruszają żadnych praw i nie przesądzają o warunkach technicznych czy budowlanych, jakie musi spełniać planowana inwestycja (s. 6-7). Finalnie w zaskarżonej decyzji zawarto jeszcze informację o jej ostatecznym charakterze oraz pouczenie o zasadach i trybie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie zawiera wymaganych przez art. 107 § 3 k.p.a. elementów, takich jak: 1) wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione (w tym w zakresie wskaźników i parametrów charakteryzujących planowane zamierzenie); 2) dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niedostatki we wskazanym wyżej zakresie uwydatnia brak ustosunkowania się do zarzutów wskazanych przez skarżącą w odwołaniu. Mając na uwadze powyższe należało uznać za niezasadne zarzuty podniesione w pkt. 1-3 petiutum skargi kasacyjnej. Ponadto, choć jedynie na marginesie wypada stwierdzić, że skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła, w jakim kontekście wskazała w zarzutach nr 1 i 2 na naruszenie art. 133 p.p.s.a., który określa podstawę wydania wyroku, jak również możliwość otwarcia na nowo zamkniętej uprzednio rozprawy oraz powody ponownego otwarcia rozprawy. Nie mógł też odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej decyzji, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że większą część uzasadnienia decyzji organu odwoławczego stanowią przytaczane tam przepisy prawa, których spełnienie w kontrolowanej sprawie stwierdzono, jednak bez jakiegokolwiek wywodu w tym zakresie. Sąd I instancji zwrócił też uwagę na to, że odwołanie skarżącej, zawierające zarzuty odnoszące się do decyzji, określające istotę i zakres żądania oraz wskazujące dowody je uzasadniające, zostało skwitowane krótkim, ogólnikowym wywodem o charakterze prawnym, dotyczącym decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co w ocenie Sądu, było oczywiście niewystarczające. Stąd też dostrzeżony przez Sąd I instancji brak w uzasadnieniu decyzji logicznego wywodu, który pozwoliłby na poznanie motywów faktycznych i prawnych jej podjęcia należy uznać za trafny. Brak przedstawienia przez organ argumentacji przemawiającej za poprawnością rozstrzygnięcia podjętego przez Wójta oraz odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, czyni zaskarżoną decyzję niezrozumiałą, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd rozpoznający skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.