II OSK 1145/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 1540/21 w sprawie ze skargi J. P. i M. P. na decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2021 r. nr WINB-WOP.7721.89.2021.PJ w przedmiocie rozbiórki budowli oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 20 września 2022 r., II SA/Bd 1540/21, w sprawie ze skargi J. P. i M. P. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy (dalej WINB) z dnia 13 października 2021 r. w przedmiocie rozbiórki budowli, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grudziądzkiego (dalej PINB) z dnia 22 lipca 2021 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 22 lipca 2021 r. PINB na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2021.735; dalej k.p.a.), art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 81 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2019.1186; dalej p.b.) oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471) nakazał M. i J. P., właścicielom działki nr [...], obręb [...] gm. [...] - wykonać solidarnie rozbiórkę budowli - dwóch stawów rybnych na działce nr [...] w miejscowości [...], wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, poprzez ich zasypanie gruntem mineralnym do wysokości rzędnej terenu 88,50 m n.p.m., z wykorzystaniem gruntu z nasypu (odkładu zgromadzonego w pryzmie usytuowanej na działce), doprowadzając teren działki nr [...] do stanu istniejącego przedtem. Dla wykonania tych robót należy dokonać zgłoszenia wodnoprawnego, bądź uzyskać pozwolenie wodnoprawne, jeżeli jest ono wymagane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (j.t. Dz.U.2021.624). Zaskarżoną decyzją WINB utrzymał powyższą decyzję PINB w mocy. Skargę na tę decyzję do WSA złożyli M. P. i J. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga jest zasadna. Sąd wskazał, że PINB umożliwił skarżącym legalizację spornych obiektów, wydając w dniu 14 kwietnia 2015 r. postanowienie, w którym zobowiązał ich do przedłożenia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 p.b. Inwestorzy zobowiązania nie wykonali, czego konsekwencją było wydanie decyzji PINB z dnia 22 lipca 2021 r. Problematyczne jest jednak, jak należy rozumieć zwrot "stanu istniejącego przedtem", jak i stwierdzenie, że skarżący wybudowali dwa stawy rybne. Sąd podkreślił, że sprawca samowoli budowlanej odpowiada za swoje bezprawne działania. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze stwierdzeniem, że skarżący w ramach samowoli budowlanej zbudowali stawy rybne. Okolicznością niebudzącą wątpliwości jest fakt, że zbiorniki znajdowały się w miejscu istnienia naturalnych zbiorników wodnych (jak wskazali świadkowie, pierwotnie również zarybionych), jednak ich kształt uległ istotnej zmianie wskutek okoliczności, które w ocenie Sądu nie zostały dostatecznie wyjaśnione. Skarżący zgłaszali organom gminnym, że znacząco obniżył się stan wody w naturalnych zbiornikach, łącząc to z pracami prowadzonymi na sąsiedniej działce, polegającymi na pogłębieniu rowu i sztucznego osuszenia działki należącej do innych osób. Skarżący zgłaszali Urzędowi Gminy [...] i Starostwu Powiatowemu w Grudziądzu, że poziom wody w stawie nr 1 obniżył się. To generowało zmianę linii brzegowej i wpływało na stan faktyczny w chwili formalnej zmiany kwalifikacji gruntów w 2012 r. W kwestionowanej decyzji PINB jako podstawowy dowód istnienia samowoli budowlanej uznał zmiany udokumentowane decyzją z dnia 10 kwietnia 2012 r. Starosty Powiatowego w Grudziądzu zatwierdzającą zmiany klasyfikacji gruntów w ten sposób, że w miejsce nieużytku wydzielono dwa stawy rybackie poprzez ich oznaczenie jako [...] oraz [...]. Nie stanowi to jednak dostatecznej podstawy do stwierdzenia, że przez wpis w klasyfikacji gruntów w postaci dwóch stawów rybackich doszło do ich wybudowania przez skarżących. Aby stwierdzić, że doszło do wykonania stawu rybackiego należy ustalić, że taki obiekt powstał od podstaw lub w istotny sposób zmieniono istniejące warunki na gruncie. Te okoliczności nie zostały dostatecznie wyjaśnione. Bezspornie doszło do obniżenia lustra wody. Nie ustalono jednak, czy i w jakim zakresie prace na sąsiedniej działce wpłynęły na pojemność zbiorników i kształt linii brzegowej. Istotną cechą dla oceny budowli w postaci zbiornika jest jego kubatura. Jeśli kubatura zbiornika uległa zmianie wskutek okoliczności występujących na innej działce, na które nie mieli wpływu skarżący, nie można uznać, że ponoszą oni odpowiedzialność za skutki z tym związane, tj. zmienioną głębokość zbiornika, zmiany linii brzegowej, powierzchni zbiornika, a więc podstawowe cechy budowli o tym charakterze. Nie ma też dowodów, że skarżący zmienili funkcjonalne wykorzystanie zbiorników poprzez ich zarybienie. W ocenie Sądu, nie można uznać, że formalna zmiana kwalifikacji gruntów decyduje o tym, że fakt pogłębienia dotychczasowego zbiornika stanowi wykonanie nowego obiektu budowlanego, a w konsekwencji, że samowola dotyczy całego obiektu nawet wtedy gdy doszło tylko do wykonania prac pogłębiających dotychczasowy zbiornik. Niewątpliwie skarżący wykonał prace ingerujące w dno zbiornika, zatem wyłącznie te prace powinny być przedmiotem oceny organu. W ramach legalizacji organ nakazał przywrócenie stanu poprzedniego, ale ten stan nie został należycie wyjaśniony. Fakt zmieniających się okoliczności, w tym nie związanych z zachowaniem skarżących, nie może prowadzić do skutków, które doprowadzą do stanu, który nigdy nie istniał na spornej działce. Ponadto organ nakazał przywrócenie stanu poprzedniego w odniesieniu do obu zbiorników nie wykazując, że roboty dotyczyły również zbiornika nr 2, a więc, że doszło do samowoli w odniesieniu do tego obiektu. Nie ustalił również czy wskutek prac przy stawie nr 1 położonym przy granicy z działką sąsiadki, muł podgarnięty pozwoli na przywrócenie stanu poprzedniego, czy pozwoli na uzyskanie oczekiwanej rzędnej terenu (to wymaga ustalenia czy na opisywanej pryzmie znajduje się wystarczający urobek do wykonania obowiązku), czy zasypanie do podanej rzędnej nie doprowadzi do zasypania stawu, a więc stanu, który nigdy nie istniał. Nadal aktualna pozostaje również ocena czy doszło do powstania budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. wymagającej pozwolenia na budowę czy należy w inny sposób ocenić wykonane roboty i ich skutki. W opinii WSA skarżący nie wykonali stawów od podstaw, zatem likwidacja skutków nie może prowadzić do likwidacji tych zbiorników, a ponadto musi się odbywać w zakresie popełnionej samowoli. W decyzji swej organ I instancji wskazał sposób rozbiórki, tj. zasypanie zbiorników gruntem mineralnym do wysokości rzędnej terenu 88,50 m n.p.m., z wykorzystaniem gruntu z nasypu (odkładu zgromadzonego w pryzmie usytuowanej na działce), doprowadzając teren działki nr [...] do stanu istniejącego przed wykonaniem robót, tj. 2012 r. W przekonaniu skarżących jest to niewykonalne. Likwidacja samowoli winna dotyczyć usunięcia pogłębienia wykonanego przez skarżących, a więc wybranego materiału stanowiącego pogłębienie z wyłączeniem materiału będącego materiałem pochodzącym z oczyszczenia zbiornika. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do obciążania skarżących skutkami naturalnych procesów, tj. dynamicznie zmieniających się warunków wodnych, także będących następstwem działań osób trzecich na działkach nie należących do skarżących, a mających wpływ na zaistniałe stosunki wodne. W tym kierunku organ powinien poczynić ustalenia, a przywrócenie stanu poprzedniego może dotyczyć wyłącznie zakresu samowolnie dokonanego pogłębienia zbiornika. W tym celu organ powinien dokonać ustaleń czy wydobyty materiał był zgromadzony na pryzmie, o ile podniósł się poziom terenu w związku z powstaniem pryzmy lub czy był rozplantowany. Ustalenie, że doszło do rozplantowania utrudni poczynienie ustaleń ile wydobyto materiału z pogłębienia zbiornika, ale w tym celu należy się oprzeć na dowodach opisujących poziom podniesienia w związku z pierwotnie powstałą pryzmą. Skarżący twierdzi, że pryzmy, o której pisze organ, już aktualnie nie ma, gdyż był to wyłącznie muł pochodzący z czyszczenia stawów, a nie ziemia. Muł samoistnie rozłożył się, a zatem nie ma materiału do zasypania. Te okoliczności wymagają, zdaniem Sądu, weryfikacji. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł WINB, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, a także – w obu przypadkach -zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi WINB zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 48 ust. 1 p.b. poprzez uznanie, że: [...] skarżący nie wykonali stawów od podstaw [...]; a tym samym jest niewykonalne w ocenie skarżących doprowadzenie do stanu istniejącego przed wykonaniem robót, [...] organ nie ocenił czy i na ile skarżący formował linie brzegowe i nadawał kształt stawom oraz jak to wpłynęło na kubaturę [...], art. 3 pkt 3 p.b. poprzez uznanie, że [...] nadal aktualna pozostaje ocena czy doszło do powstania budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. wymagającej pozwolenia na budowę czy należy w inny sposób ocenić wykonane roboty i ich skutki [...], II. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez brak wskazania i wyjaśnienia przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów prawa materialnego, których naruszenia dopuścił się orzekający w sprawie organ, a przez to brak wyjaśnienia podstaw prawnych i przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji WINB i poprzedzającej ją decyzji PINB, czego skutkiem jest brak wykazania zasadności uchylenia przez Sąd tych decyzji, jak i uniemożliwienie wykonania wyroku; 2) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., tj. rozstrzygnięcie niniejszej sprawy poza jej granicami, poprzez przyjęcie przez Sąd za podstawę oceny legalności działania orzekającego w niniejszej sprawie organu nadzoru budowlanego, iż wadliwe jest jego stanowisko oraz przyjęcie przez Sąd wyłącznie twierdzeń (zarzutów) skarżącego naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego - bez wskazania naruszonych przepisów przez Sąd Wojewódzki, a tym samym, że zachodzi konieczność zachowania przez organ nadzoru budowlanego obowiązków, do którego nie był zobowiązany i w konsekwencji niezasadne uchylenie przez WSA zaskarżonej decyzji; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. przez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji WINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB, w sytuacji gdy organ prawidłowo zastosował ww. przepis prawa budowlanego; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. poprzez uznanie, że likwidacja samowoli budowlanej ma polegać na: usunięciu pogłębienia wykonanego przez skarżących, a więc wybranego materiału stanowiącego pogłębienie z wyłączeniem materiału będącego materiałem pochodzącym z oczyszczenia zbiornika; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. poprzez pominięcie ww. przepisu i niedostrzeżenie, że obowiązek nałożony na skarżących - "rozbiórki" nie wymaga od organów nadzoru budowlanego wskazania w jaki sposób skarżący mają tego dokonać; 6) art. 174 pkt 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej wyrażającą się w ogólnikowym zarzucie naruszenia przez organ nadzoru budowlanego II instancji przedmiotowych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bez wskazania organowi na czym konkretnie polegało naruszenie tych przepisów procedury administracyjnej; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd Wojewódzki konieczności dokonania ustaleń na podstawie zapadłego wyroku karnego; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a tym samym uznanie przez Sąd, iż [...] zgromadzony [...] materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych; 9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.Dz.U.2019.2167; dalej p.u.s.a.) poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie, na skutek błędnej kontroli sądowej decyzji WINB i poprzedzającej ją decyzji PINB - w sytuacji gdy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a tym bardziej przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy - a co za tym idzie zaskarżona decyzja, w przeciwieństwie do stanowiska Sądu, odpowiadała prawu; 10) art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnie z obowiązującą procedurą, a w szczególności pominięcie treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a tym samym nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego; 11) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b. oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie ww. przepisu p.p.s.a. i nieoddalenie skargi. Pismem z dnia 13 lipca 2023 r. pełnomocnik skarżących kasacyjnie poinformował, że skarżący w dniu 14 stycznia 2022 r. dokonali sprzedaży nieruchomości nr [...] i [...], obręb [...] gm. Gmina [...] i obecnie właścicielką tych nieruchomości jest E. M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę "budowli – dwóch stawów rybnych na działce nr [...] (...) wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, poprzez ich zasypanie gruntem mineralnym do wysokości rzędnej terenu 88,50 m n.p.m., z wykorzystaniem gruntu z nasypu (odkładu zgromadzonego w pryzmie usytuowanej na działce), doprowadzając teren działki nr [...] do stanu istniejącego przedtem". Mając na uwadze tak sformułowany obowiązek zgodzić się należy z Sądem I instancji, że problematyczne jest, jak należy rozumieć zwrot "stan istniejący przedtem". Bez wyraźnego i jednoznacznego wskazania w decyzji, jaki konkretnie ma to być stan, nie jest możliwe należyte wykonanie tak sformułowanego obowiązku, bo nie wiadomo, do jakiego stanu należy przedmiotowe stawy doprowadzić. Jak słusznie zaznaczył Sąd I instancji, nie budzi wątpliwości fakt, że przedmiotowe stawy znajdowały się w miejscu istnienia naturalnych zbiorników wodnych, jednak ich kształt uległ istotnej zmianie wskutek okoliczności, które nie zostały dostatecznie wyjaśnione. Nie negując, że sporne stawy zostały wykonane samowolnie przez skarżącego w I instancji, nie można jednak nie uwzględnić faktu wcześniejszego istnienia naturalnych zbiorników wodnych. W odniesieniu do wywodów WSA dotyczących problematyki samowolnego wykonania przedmiotowych zbiorników wodnych zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie organem, że Sąd I instancji w swych rozważaniach pominął konieczność dokonania ustaleń w tym zakresie uwzględniając zapadłe w rozważanej kwestii wyroki karne. Niemniej jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ w zaskarżonej decyzji również w niewystarczającym stopniu do wyroków tych się odniesiono. W szczególności nie przedstawiono należycie stanowiska Sądu Rejonowego w Grudziądzu, który w wyroku z dnia 2 listopada 2016 r., II K 939/15, ustalił, że J. P. na początku 2012 r. nie później niż do 17 marca 2012 r. na terenie działki nr [...] prowadził roboty budowlane polegające na wykonywaniu stawów rybnych, bez wymaganego ówcześnie pozwolenia na budowę, a czyn ten wyczerpał znamiona występku z art. 90 p.b., przy czym uznając, że szkodliwość czynu jest znikoma, Sąd Rejonowy na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk umorzył postępowanie, jak i treści orzeczenia zapadłego w tej sprawie w II instancji – przed Sądem Okręgowym w Toruniu w sprawie IX Ka 608/17. Tymczasem niezbędne było szczegółowe przedstawienie prawomocnego stanowiska sądów karnych co do zakresu sprawstwa skarżącego w I instancji, jak i ustalenie, czy tylko on był realizatorem przedmiotowych robót budowlanych. Należy bowiem zauważyć, że organy przyjęły, iż samowolna budowa dwóch stawów rybnych została dokonana przez M. i J. P., natomiast sprawa karna obejmowała jedynie J. P. Mając zatem na uwadze, że prawidłowe zastosowanie prawa materialnego może mieć miejsce po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, to skoro w niniejszej sprawie – co słusznie dostrzegł WSA – stan faktyczny nie został należycie przez organy nadzoru budowlanego wyjaśniony i nie ustalono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, nie było na tym etapie postępowania możliwe przesądzenie czy i ewentualnie jakie przepisy prawa materialnego zostały naruszone. Mając na względzie powyższe za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 3 pkt 3 p.b., a także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. raz jeszcze podkreślić należy, że prawidłowe zastosowanie prawa materialnego może mieć miejsce po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Skoro w niniejszej sprawie – w słusznej ocenie WSA – stan faktyczny nie został należycie wyjaśniony, nie było możliwe przesądzenie czy i ewentualnie jakie konkretnie przepisy prawa materialnego zostały naruszone. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., to należy zauważyć, że WSA nie przyjął, iż zarzuty i twierdzenia skarżącego w I instancji są prawidłowe, a stanowisko organu wadliwe, lecz stwierdził, że przed podjęciem rozstrzygnięcia organy obu instancji nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy i wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. i ustosunkowując się do stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, że nałożony na skarżących obowiązek "rozbiórki" nie wymaga od organów nadzoru budowlanego wskazania w jaki sposób skarżący mają tego dokonać, zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie obowiązek ten nie sprowadza się do całkowitej likwidacji przedmiotowych stawów, lecz do rozebrania tego, co zostało samowolnie zrealizowane. Konieczne zatem jest wcześniejsze ustalenie, co było efektem samowolnie przeprowadzonych robót budowlanych, by rozbiórką objąć tylko ich rezultat, przy pozostawieniu tego, co istniało wcześniej – przed wykonaniem tych robót. Tak więc zarzut ten nie ma w realiach niniejszej sprawy usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji powyższego nie są też zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 p.b.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 48 ust. 1 p.b.; art. 174 pkt 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. oraz art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a.; art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; a także art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b. oraz art. 105 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.