II OSK 112/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 228/19 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 24 października 2018 r., znak: BZ-II-5592/1-12/18 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kaasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 września 2019 r., VII SA/Wa 228/19 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. i na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (dalej: KGPSP) z 24 października 2018 r. znak: BZ-II-5592/1-12/18 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Ł. (dalej: KMPSP) po przeprowadzeniu czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [...] w Ł. decyzją z 3 lipca 2014 r. znak MZ.5582.2.27.2014, działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340 ze zm.), dalej: u.p.s.p., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a., nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w Ł.: 1) usunięcie ze wszystkich klatek schodowych budynku, stanowiących drogi ewakuacyjne, materiałów palnych w tym drewnianych mebli, materiałów drewnopochodnych i kartonowych pudeł, a także innych przedmiotów (rowery, kwietniki, kwiaty w donicach), które zawężają szerokość dróg ewakuacyjnych poniżej wymaganych wartości (wymagana szerokość spocznika klatki schodowej – 1,5 m, biegu to 1,2 m, korytarza służącego do ewakuacji – 1,4 m, a w przypadku korytarza służącego do ewakuacji do 20 osób – 1,2 m), w terminie do 31 października 2014 r., 2) zainstalowanie w budynku zaworów hydrantowych 52 umieszczonych na nawodnionych pionach o średnicy minimalnej 80 mm bez wyposażenia w węże pożarnicze; zawory te należy zainstalować na każdej kondygnacji w każdej klatce schodowej budynku, w tym na każdym pionie i na kondygnacji podziemnej, a na kondygnacji położonej powyżej 25 m należy stosować po dwa zawory hydrantowe 52, w terminie do 31 grudnia 2015 r. Decyzja ta stała się ostateczna w związku z nieskorzystaniem przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w Ł. z prawa do wniesienia od niej odwołania. Decyzją z 29 stycznia 2016 r. znak MZ.5582.2.74.2015 KMPSP zmienił na podstawie art. 155 k.p.a. na wniosek strony termin realizacji obowiązku wskazanego w pkt. 2 decyzji z 3 lipca 2014 r., określając, że powinien być on wykonany do 31 grudnia 2017 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej: KWPSP) w związku ze złożonym przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w Ł. wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji KMPSP z 3 lipca 2014 r. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego wydał postanowienie z 6 lipca 2018 r. znak WZ.5592.15.2017 odmawiające na podstawie art. 78 § 1 i 2 w zw. z art. 123 k.p.a. uwzględnienia żądania dowodowego wnioskodawcy dotyczącego powołania biegłego z zakresu pożarnictwa na okoliczność wypowiedzenia się, czy warunki techniczne występujące w budynku przy ul. [..] w Ł. stanowią o uznaniu go za zagrażający życiu ludzi oraz dowodu z opinii rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność wykazania fizycznych możliwości wykonania obowiązków wynikających z decyzji z 3 lipca 2014 r., a w przypadku stwierdzenia ich niewykonalności, czy istniała ona w chwili wydania decyzji i ma charakter trwały, a następnie decyzją z 27 lipca 2018 r. znak WZ.5592.15.1.2017 na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji KMPSP z 3 lipca 2014 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało poprzedzone decyzją KWPSP z 28 lutego 2018 r. znak WZ.5592.15.2017 odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 3 lipca 2014 r. oraz dwóch innych decyzji KMPSP, która została uchylona decyzją KGPSP z 29 maja 2018 r. znak BZ-II-5592/1-6/18 wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji KMPSP z 3 lipca 2014 r. decyzją z 27 lipca 2018 r. łączyło się dodatkowo ze stwierdzeniem przez KWPSP decyzją wydaną tego samego dnia znak: WZ.5592.15.3.2017 na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji KMPSP z 29 stycznia 2016 r. znak MZ.5582.2.74.2015. KGPSP, nie uwzględniając odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. od decyzji z 27 lipca 2018 r. znak WZ.5592.15.1.2017, zawartego w piśmie z 13 sierpnia 2018 r., decyzją z 24 października 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Państwowa Straż Pożarna jest zawodową, umundurowaną i wyposażoną w specjalistyczny sprzęt formacją, do której podstawowych zadań należy nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych (art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.s.p.). Ustawodawca wyposażył organy Państwowej Straży Pożarnej w prawne narzędzia do realizacji spoczywających na nich obowiązków poprzez m.in. czynności kontrolno-rozpoznawcze, a w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych - decyzje administracyjne nakazujące usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Zdaniem KGPSP, organ I instancji prawidłowo w sprawie stwierdził, że nie było potrzeby powołania biegłego oraz skorzystania z opinii rzeczoznawcy we wnioskowanym przez odwołującego zakresie, ponieważ posiadał on wiedzę i doświadczenie niezbędne do podjęcia rozstrzygnięć w obszarze objętym wydaną decyzją. Organ odwoławczy zauważył, że dopiero, gdy ustalenie danej okoliczności w prowadzonym postępowaniu przekracza wiedzę i doświadczenie organu administracji publicznej i wymaga wiadomości specjalnych, jest on zobligowany do zastosowania art. 84 ust. 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, KGPSP wyjaśnił, że wykonanie w budynku instalacji wodociągowej przeciwpożarowej (nawodnionej), wbrew odmiennej ocenie odwołującej, jest możliwe do realizacji. Jest to budynek o konstrukcji żelbetowej (wielkopłytowej), zaprojektowany i wykonany w sposób umożliwiający przeniesienie obciążeń od nawodnionej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej. W budynku znajduje się już instalacja wodociągowa przeciwpożarowa, przy czym jest to instalacja nienawodniona (tzw. "suche piony" nawadniane w trakcie działań gaśniczych). Przedmiotową instalację stanowią stalowe przewody rurowe rozmieszczone w taki sposób, aby na każdej kondygnacji budynku znajdował się punkt poboru wody do celów przeciwpożarowych (zawory hydrantowe 52), a na parterze nasady tłoczne służące do jej zasilania w wodę przez samochody gaśnicze straży pożarnej. KGPSP zauważył, że w budynku istnieje już instalacja wodociągowa dostarczająca wodę do celów bytowych oraz przyłącze wody do sieci wodociągowej, dodatkowo podkreślając, że wielokrotnie tego rodzaju obowiązki były wykonywane przez podmioty zobowiązane i realizowane w budynkach posiadających więcej niż 9 kondygnacji. Powyższe decyduje o tym, że zarzut dotyczący obciążenia decyzji KMPSP wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. pozostaje nieuzasadniony. Nie zachodzą również inne przyczyny nieważności określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że KWPSP umożliwił stronię wypowiedzenie się w sprawie na każdym etapie postępowania, zrealizował również większość zaleceń wynikających z decyzji z 29 maja 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w Ł. złożyła skargę na powyższą decyzję KGPSP, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 156 k.p.a. przez nieuwzględnienie żądania skarżącej i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy powoduje ono dysonans i wątpliwości w zakresie terminu realizacji obowiązków wynikających z pkt. 2 rozstrzygnięcia z 3 lipca 2014 r.; 2) art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 84 § 1, art. 7, art. 136 § 1 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia lub zlecenia przeprowadzenia (w instancji odwoławczej lub w wyniku uchylenia decyzji) postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez skarżącą, tj. dowodu z opinii biegłego celem pozyskania wiadomości specjalnych niezbędnych do prawidłowego rozpoznania sprawy - ustalenia, czy kwestionowana przez skarżącą decyzja jest wykonalna w zakresie możliwości wykonania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej czy też niewykonalność ma charakter trwały i czy istniała w dniu wydania decyzji; 3) art. 8 § 1, art. 136 § 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez jednostronną, kierunkową i tendencyjną ocenę sprawy, co doprowadziło do ustalenia możliwości wykonania decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wyjaśniającego. W odpowiedzi na skargę KGPSP wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd I instancji, odnosząc się do żądań zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania prowadzonego przez KWPSP, wskazał, że pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z 1 lutego 2018 r. sprecyzował, że aktualne jest jego stanowisko wyrażone w piśmie z 16 stycznia 2018 r., w związku z czym właśnie to pismo potraktować w sprawie należało jako wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji z 3 lipca 2014 r. z powołaniem się na przesłankę nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W kontekście tejże przesłanki nieważności Sąd wyjaśnił, że niewykonalność decyzji może mieć zarówno charakter faktyczny, gdy nie ma możliwości technicznych wykonania decyzji, lub prawny, gdy istnieją prawne nakazy lub zakazy stwarzające nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw i obowiązków wynikających z decyzji. Ponadto istotnym kryterium niewykonalności w obu jej przejawach (faktycznej i prawnej) w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jest jej trwałość. Niewykonalność musi istnieć już w dacie wydania decyzji, aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Decyzja niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Zatem o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić jedynie wówczas, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Odwołując się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, Sąd I instancji podkreślił, że nie stanowią powodu niewykonalności decyzji ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe, ani też trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji. Decyzji nie można uznać za niewykonalną tylko dlatego, iż jej wykonanie wywoła niekorzystne skutki ekonomiczne dla strony, spowoduje trudności w wykorzystaniu urządzeń technicznych lub wymaga znacznych nakładów finansowych. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu, argumentacja skarżącej nie może być uznana za zasadną. Skarżąca podnosi, że organ przed wydaniem decyzji powinien się upewnić, czy obowiązki, jakie nałożyła sporna decyzja będą wykonalne w przypadku starych budynków. Zarzut ten nie prowadzi jednakże do potwierdzenia zaistnienia niewykonalności decyzji, albowiem w rzeczywistości odnosi się do ewentualnych trudności technicznych związanych z zastosowaniem obecnie obowiązujących rozwiązań przeciwpożarowych w starych budynkach. Trudności takie nie mogą jednak stanowić o niewykonalności decyzji. Sąd I instancji przypomniał, że treść decyzji KMPSP i zakres nałożonych nią obowiązków potwierdza, iż po przeprowadzonej kontroli organ uznał kontrolowany budynek za zagrażający życiu ludzi w rozumieniu § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), dalej: r.o.p., ponieważ występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji. W tej sytuacji nie było konieczne przeprowadzanie opinii biegłego z zakresu pożarnictwa, który miałby ocenić, czy budynek zlokalizowany przy ul. [...] w Ł. stanowi zagrożenie dla życia ludzi, skoro zagrożenie to zostało już stwierdzone. Zdaniem Sądu I instancji, nie było również potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, który miałby wypowiedzieć się na temat wykonalności nałożonych na skarżącą obowiązków, a w przypadku stwierdzenia ich niewykonalności ocenić, czy ma ona charakter trwały. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia osób je wydających. W tym zakresie Sąd I instancji stwierdził, że Państwowa Straż Pożarna jako zawodowa formacja, do której podstawowych zadań należy nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych, zatrudnia osoby, które z urzędu posiadają wiedzę w omawianym zakresie, w tym także w odniesieniu do obiektów budowlanych. Sąd I instancji wskazał również, że podniesiona w skardze kwestia terminu wykonania nałożonych obowiązków nie budzi wątpliwości. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w Ł. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek przyjęcia przez Sąd w ślad za organem, że w sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ds. budownictwa, podczas gdy ustalenie możliwości lub braku możliwości wykonania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej oraz ocena, czy niewykonalność istniała w dacie wydania decyzji i ma charakter trwały wykracza poza kompetencje Państwowej Straży Pożarnej i wymaga posiłkowania się wiedzą specjalną; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, polegające w szczególności na: a) zaniechaniu dokonania analizy wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w zakresie możliwości wykonania instalacji wodociągowej przez pryzmat podmiotów, na terenach których zlokalizowane są potencjalne źródła wody, które mogą być wykorzystane do nawodnienia, b) podnoszeniu w uzasadnieniu kwestii prawnych niemających obecnie żadnego znaczenia, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego większości decyzji nakładających na wspólnotę określone obowiązki, co może sugerować wybiórcze przeanalizowanie sprawy, odbieganie od istoty problemu oraz gubienie kluczowego na obecnym etapie wątku sprawy; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i przyjęcie, że nie ma wątpliwości odnośnie do terminu realizacji obowiązków wynikających z pkt. 2 decyzji z 3 lipca 2014 r., podczas gdy w świetle decyzji KWPSP z 27 lipca 2018 r. stwierdzającej nieważność decyzji KMPSP z 29 stycznia 2016 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w obrocie prawnym zachowana jest wyłącznie pozorna harmonia, w rzeczywistości jednak pozostał dysonans i wątpliwości strony w zakresie terminu realizacji obowiązków wynikających z pkt. 2 decyzji z 3 lipca 2014 r. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wystąpiła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 października 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionych podstawach. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej przypisujący Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przyjąć należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie posiada wskazanej wadliwości, zostało bowiem sporządzone w sposób, który ujawnia, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżoną decyzję KGPSP za zgodną z prawem, wraz z równoczesnym wyjaśnieniem w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 p.p.s.a., powodów niepodzielenia stanowiska zajętego w sprawie przez skarżącą kwestionującą pozostawanie w obrocie prawnym decyzji KMPSP z 3 lipca 2014 r. Ocena prawna, jaka stanęła u podstaw stwierdzenia przez Sąd I instancji, że ww. decyzja nie powinna być traktowana jako obarczona jedną z przesłanek nieważności, w szczególności przyczyną nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a w konsekwencji, że decyzja organu nadzoru odmownie rozpatrująca żądanie skarżącej o stwierdzenie jej nieważności odpowiada prawu, nie pozostaje wybiórcza, jak określiła ją skarżąca, nawiązuje bowiem w wymagany sposób do przepisów k.p.a. i przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę jej wydania, pozwalając określić, które kwestie w stanie faktycznym sprawy rzutowały i dlaczego na nietrafność zarzutów zgłoszonych przez skarżącą postrzegającą nałożony na nią w pkt. 2 decyzji z 3 lipca 2014 r. obowiązek jako oparty na "jednostronnej, kierunkowej i tendencyjnej ocenie sprawy". Sąd I instancji odniósł się w wymagany sposób do zarzutów skargi. Niewypowiedzenie się przez Sąd odnośnie do zastrzeżeń strony negującej możliwość wykonania inwestycji od strony północnej budynku nie miało wpływu na wynik sprawy, uwzględniając przedmiot tychże zastrzeżeń i sam sposób ich sformułowania, jako że odwoływały się one do kwestii przez samą skarżącą uznawanych wyłącznie za "prawdopodobne". Postrzeganie przez skarżącą formułowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocen Sądu I instancji jako odbiegających od istoty problemu oraz wskazujących na "gubienie kluczowego wątku" przez Sąd ma charakter subiektywny. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Powyższe oznacza, że Sąd I instancji nie mógł wypowiedzi uzasadniającej przyjętą zgodność z prawem zaskarżonej decyzji KGPSP z 24 października 2018 r. sprowadzić wyłącznie do ocenienia tylko tych kwestii, które skarżąca w swoim własnym przekonaniu uznaje za sporne i w konsekwencji nie wykazuje zainteresowania potwierdzeniem w orzeczeniu sądowym poprawności rozważenia w kwestionowanej decyzji innych zagadnień (m.in. powodów uznania budynku przy ul. [...] w Ł. w świetle kryteriów ujętych w § 16 ust. 2 r.o.p. za zagrażający życiu ludzi z uwagi na to, że posiadane przez niego warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem skarżącej wpływ na wynik sprawy powinien zostać nadany przez Sąd I instancji tylko tym problemom prawnym, które mają "na obecnym etapie" (aktualnie) znaczenie, co jednakże w zasadniczy sposób rozmija się z zasadą prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ w trybie przepisów art. 156-158 k.p.a. organ nadzoru powinien poddać kontroli prawidłowość kwestionowanej decyzji przy uwzględnieniu stanu faktycznego istniejącego w postępowaniu zwykłym i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Nieusprawiedliwiony charakter ma zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. Za jego pośrednictwem skarżąca podjęła próbę wykazania, że w toku postępowania zachodził obowiązek posłużenia się przez organ orzekający dowodem z opinii biegłego ds. budownictwa, ponieważ tylko biegły mógłby autorytatywnie przesądzić o możliwości wykonania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynku, w tym ocenić, czy jeżeli taka możliwość nie istnieje, tego rodzaju "niewykonalność" obowiązku nałożonego na skarżącą decyzją KMPSP istniała w dacie jej wydania i cechuje ją trwałość. Naczelny Sąd Administracyjny tak sformułowanego zarzutu i argumentacji mającej go wspierać nie podziela, ponieważ brak jest jakichkolwiek podstaw do postrzegania zaznaczonych zagadnień za wymagające posiłkowania się przy ich analizie wiadomościami specjalnymi. Podzielić należy w całości stanowisko Sądu I instancji w zakresie, w jakim Sąd przyjął, że organy Państwowej Straży Pożarnej posiadają specjalistyczną wiedzę oraz kompetencje w zakresie bezpieczeństwa pożarowego i występujących w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych warunków technicznych. Jakkolwiek określone aspekty dotyczące stwierdzonego naruszenia przepisów przeciwpożarowych i nakazu ich usunięcia mogą wymagać posłużenia się opinią biegłego, tym niemniej w kontrolowanej sprawie KGPSP tego rodzaju wniosku dotyczącego zastosowania art. 84 § 1 k.p.a. w odniesieniu do sposobu wykonania decyzji z 3 lipca 2014 r. nie był zobowiązany przyjąć. We wniosku z 16 stycznia 2018 r., piśmie z 1 lutego 2018 r., jak też w odwołaniu od decyzji KWPSP skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek rzeczowych wyjaśnień, które dowodziłyby, że wykonanie obowiązku zamieszczonego w pkt. 2 decyzji KMPSP jest niewykonalne z przyczyn technicznych, albo które chociażby uprawdopodobniały taki wniosek. Stanowisko skarżącej, uwzględniając sposób jego sformułowania, Sąd I instancji trafnie odniósł wyłącznie do woli "upewnienia się", że w budynku z uwagi na jego ograniczenia konstrukcyjno-budowlane sporny obowiązek może i powinien zostać przez Wspólnotę Mieszkaniową dopełniony, co nie pozwalało nadać mu w omawianym zakresie doniosłości procesowej. Niesporny charakter ma ustalenie, że w budynku znajduje się instalacja wodociągowa przeciwpożarowa, jednakże jest nienawodniona. Jeżeli prawidłowe działanie hydrantów wewnętrznych jako punktów poboru wody do celów przeciwpożarowych instalowanych na poszczególnych kondygnacjach na przewodach zasilających instalacji wodociągowej przeciwpożarowej jest uzależnione od wykonania tychże przewodów jako elementów "nawodnionych pionów" w klatach schodowych (przy klatach schodowych), to skarżąca powinna taki obowiązek zrealizować. Okoliczność, że część przewodów może być nieszczelna lub uszkodzona nie stanowi o technicznej niewykonalności nałożonego na nią obowiązku, skoro przewody zasilające ww. instalację wodociągową mogą być naprawione (wymienione). Z pewnością oznacza to poniesienie ciężaru ekonomicznego dostosowania instalacji do stanu umożliwiającego jej wykorzystanie do celów przeciwpożarowych, niemniej sytuacji tej nie da się w żaden sposób wiązać ze stanem niewykonalności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. J. Borkowski, B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 943). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, KGPSP miał wszelkie podstawy, by zgłoszony przez skarżącą wniosek o powołanie biegłego ds. budownictwa rozpatrzeć odmownie, postrzegając go jako żądanie nienawiązujące do istniejących obiektywnych uwarunkowań techniczno-wykonawczych uniemożliwiających zastosowanie się do decyzji z 3 lipca 2014 r., zważywszy, że skarżąca odstąpiła od zaskarżenia ww. decyzji w toku instancji, a przy kontaktach z organami Państwowej Straży Pożarnej, których przedmiotem był sposób realizacji nałożonych na nią obowiązków, w tym ewentualne posłużenie się rozwiązaniami zamiennymi, nie powoływała się na ich faktyczną niewykonalność, ale uwypuklała konieczność poniesienia przez Wspólnotę znacznych nakładów finansowych. W skierowanym do KMPSP piśmie z 30 grudnia 2015 r. stanowiącym zestawienie szacunkowych kosztów wykonania poszczególnych obowiązków ujęty został również koszt pozycji "uzupełnienie osprzętu suchych pionów i ich naprawy" (k. 17 akt). Niezasadnie zostało zarzucone Sądowi I instancji również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156, art. 7 i art. 8 k.p.a., który to zarzut skarżący łączy z wadliwym rozważeniem, że w sprawie nie występują wątpliwości odnośnie do terminu realizacji obowiązku wynikającego z pkt. 2 decyzji z 3 lipca 2014 r. Należy przypomnieć, że z konstrukcji postępowania regulowanego przepisami art. 156-158 k.p.a. wynika, iż KGPSP możliwość przypisania decyzji z 3 lipca 2014 r. wady prowadzącej do stwierdzenia jej nieważności mógł odnieść wyłącznie do zamieszczonego w niej rozstrzygnięcia, którego treść wyznaczała data wydania przez KMPSP tej decyzji (ex tunc). Dotyczy to również tego elementu rozstrzygnięcia, które odnosi się do terminu zrealizowania spornego obowiązku. Okoliczność, że na podstawie decyzji z 29 stycznia 2016 r. znak MZ.5582.2.74.2015 KMPSP na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił termin realizacji obowiązku wskazanego w pkt. 2 decyzji, a następnie ta decyzja zmieniająca została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności decyzją KWPSP z 27 lipca 2018 r. znak WZ.5592.15.3.2017 pozostaje bez znaczenia dla wyniku rozpatrywanej sprawy. Sąd I instancji, poddając kontroli zaskarżoną decyzję KGPSP, nie mógł z tego względu jej zgodności z prawem, niezależnie, czy uwagi strony mają charakter rzeczywisty, czy też pozorny, wiązać z jej wątpliwościami dotyczącymi terminu realizacji obowiązków wynikających z pkt. 2 decyzji z 3 lipca 2014 r. Jeżeli swoją sytuację prawną skarżąca uznaje za pogorszoną, mając na uwadze aktualną treść obowiązku, jaki na niej ciąży po wydaniu ww. decyzji z 27 lipca 2018 r. znak WZ.5592.15.3.2017, zarzutami w tym przedmiocie powinna zostać objęta nie tyle zaskarżona decyzja, ile akt, którego wydanie skutkowało unieważnieniem przedłużenia pierwotnego terminu. Kierując się przedstawionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.