II OSK 1104/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. L. i J. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. L. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1297/16 w sprawie ze skargi M. L. i J. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1297/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. L. i J. B. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej również jako "organ") z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych. Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze kasacyjnej z dnia [...] marca 2017 r., wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesowych. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2018 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżących wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi wobec jego mocodawców niebezpieczeństwo wyrządzenie znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podnosi, że skarżący jako współwłaściciele nieruchomości przy ul. B. (dalej "Nieruchomość") w Krakowie nie mieli i nadal nie mają możliwości wykonania obowiązków nałożonych przez organ co wynika z faktu, że w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na wskazanej Nieruchomości (dalej "Budynek") znajdują się lokale mieszkalne, które w dalszym ciągu zajmowane są przez lokatorów, wbrew woli właścicieli Nieruchomości. Co do niektórych lokali mieszkalnych nadal prowadzone jest postępowanie eksmisyjne. Pełnomocnik wskazał, że pomimo tego problemu skarżący zostali wezwani do niezwłocznego wykonania obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji administracyjnej z zagrożeniem, że niewykonanie tego obowiązku będzie skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego polegającego m.in. na zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. W tej właśnie czynności pełnomocnik skarżących upatruje ryzyka wystąpienia negatywnych konsekwencji wyczerpujących przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, poza analizą samego wniosku i zawartej w nim argumentacji pod kątem przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a., powinien dokonać jednocześnie analizy akt sprawy (akt sądowych i akt administracyjnych) uwzględniając interes publiczny. Powinien ocenić czy właśnie ze względu na ten interes zachodzi konieczność udzielenia ochrony tymczasowej lub odmowy jej udzielenia. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nakazuje wykonanie pod nadzorem osoby uprawnionej w specjalności konstrukcyjno-budowlanej koniecznych robót, wyliczonych enumeratywnie przez organ, zmierzających do usunięcia stanu zagrożenia życia lub zdrowia użytkowników lokali mieszkalnych wchodzących w skład Nieruchomości. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji prowadziłoby do utrzymania stanu zagrożenia dla życia i zdrowia osób zamieszkujących ten budynek, a także dla osób przebywających w jego otoczeniu. Realna groźba katastrofy budowlanej, a także postępująca degradacja stanu technicznego Budynku dowodzi tego, że przesłanka znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przemawia za odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na stwarzane przez Budynek zagrożenie uznać należy, że w interesie publicznym zasadne jest aby nie nastąpiło wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym konkretnym przypadku szkoda lub trudne do odwrócenia skutki związane z wykwaterowaniem lokatorów należy uznać za mniej istotne niż konieczność zapewnienia bezpieczeństwa publicznego osobom tam zamieszkującym, a także otoczeniu tego budynku (ludzi i mienia). Dodatkowo odnosząc się do argumentu pełnomocnika skarżących wskazującego na ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej w przypadku niewykonania zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że w związku z odpowiedzialnością za stan tej nieruchomości większe zagrożenie powoduje dla skarżących odpowiedzialność za szkody mogące powstać w sytuacji katastrofy budowlanej, a zatem w sytuacji, gdy decyzja nie zostanie wykonana. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.