II OSK 1086/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Izabela Kucharczyk - Szczerba po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L. i L. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1165/20 w sprawie ze skargi K. L. i L. L. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 30 marca 2020 r. nr 93/KPO/2020 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza solidarnie od K. L. i L. L na rzecz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1165/20 oddalił skargę K.L. i L.L. (dalej określanych jako skarżące) na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 30 marca 2020 r., nr 93/KPO/2020 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 29 lipca 2019 r., znak PO.RPP. 611.835.2019.b.MK odmówił uzgodnienia, przedstawionego przez Wójta Gminy G., projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejących budynków gospodarczych i usługowych oraz budowie budynku stajni z częścią usługową, budowie budynku usługowego, stanowiących kompleks projektowanego ośrodka jeździeckiego z zapleczem usługowo-hotelowym na terenie położonym w miejscowości Nowa Wieś oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości N. (obręb [...]), gmina G. - w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpoznaniu odwołania skarżących, powołaną na wstępie decyzją z dnia 30 marca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podzielając ustalenia i pogląd organu pierwszej instancji o braku warunków do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jak stwierdził, projekt dopuszcza realizację czynności zakazanych w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1478, ze zm.; dalej zwanej ustawą), tj. m.in. gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych i innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody. Tymczasem nie przedłożono decyzji, o której mowa w art. 77 ust. 3 ustawy stwierdzającej, że planowane działania nie spowodują zagrożenia dla jakości wód. Wskazane w projekcie decyzji wymagania w celu ograniczenia ewentualnych skutków powodzi mają charakter ogólny. Podkreślił, że mapa zagrożenia powodziowego określa rzędną wody 1% na poziomie 82,02 m n.p.m., przy czym minimalna rzędna terenu ustalona na podstawie Numerycznego Modelu Terenu wynosi 80,30 m n.p.m. Wobec tego głębokość wody w przypadku powodzi wynosi około 170 cm. W jego ocenie realizacja inwestycji wskazana w projekcie decyzji nie ogranicza negatywnych skutków powodzi, będzie powodować ich zwiększenie, jak również wpływałaby na zdrowie ludzi korzystających z budynku. Dodał, że realizacja projektowanych działań, oprócz tego że zmniejszałaby zdolność retencyjną zlewni (poprzez zlokalizowanie nowej zabudowy, co przyczynia się do zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej), to przede wszystkim spowodowałaby wzrost zagospodarowania terenów wskazanych jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią, a więc jest sprzeczna z celami zarządzania ryzkiem powodziowym. Organ odwoławczy wskazał także na niebezpieczeństwa związane z zagrożeniem epidemiologicznym. Skarżące wniosły skargę na wskazaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciły, że organ odstąpił od rozważenia, czy zabudowa terenu znajdującego się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, byłaby możliwa przy zachowaniu określonych warunków, podkreślając, że w projekcie przewiduje się m.in. wykonanie podwyższenia terenu aby poziom posadzek w projektowanych budynkach był powyżej rzędnej wody około 82,02 m n.p.m. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 27 listopada 2020 r. przyjął, że właściwe organy, korzystając z delegacji ustawowej określonej w art. 166 ust. 11 ustawy, prawidłowo odmówiły uzgodnienia projektu decyzji na rzecz skarżących w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Potwierdził, że teren objęty planowaną inwestycją położony jest na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, co wynika z obowiązujących map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego. Głębokość wody w przypadku wystąpienia powodzi o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% wynosi do ok. 1,7 m. Jednocześnie w przypadku wystąpienia powodzi tzw. stuletniej, konieczna byłaby ewakuacja ludzi, zwierząt oraz mienia. Przedmiotowe działki zlokalizowane są w odległości ok. 315 m od rzeki Prosny na lewym brzegu. Prosna jest na tym odcinku obustronnie obwałowana. Działki położone są w odległości 240 m za wałem przeciwpowodziowym, jednakże w przypadku wystąpienia powodzi o prawdopodobieństwie p=1% woda powodziowa wleje się także na działki objętej wnioskiem i zalewa teren w odległości ok. 1 km na południowy - wschód, w miejscu gdzie zaczyna się wał przeciwpowodziowy. Dalsze rozlewanie wody powodziowej w kierunku północno-zachodnim (wzdłuż wału) ogranicza nasyp drogi nr 443. Z powodu ograniczeń w postaci obiektów liniowych: wału przeciwpowodziowego i nasypu drogi wojewódzkiej obszar szczególnego zagrożenia powodzią o p=1% na wysokości przedmiotowych działek rozciąga się w kierunku zachód-wschód strefą o szerokości ponad 4 km. Sąd stwierdził, że przyczyną odmowy dokonania uzgodnienia były przyczyny wskazane w art. 166 ust. 10 pkt 2, 3 i 5 ustawy. Nie budziło jego wątpliwości, że ryzyko powodziowe wyrażone kombinacją prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi i potencjalnych negatywnych jej skutków dla zamierzonej działalności jest wysokie, a planowane działania nie są zgodne z celami zarządzania ryzykiem powodziowym, będą stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzi, środowiska oraz narażać właścicieli nieruchomości na straty ekonomiczne. Argumentował, że z punktu widzenia ochrony przed powodzią podwyższenie rzędnych terenu w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią stanowi działanie niekorzystne, gdyż przyczynia się do zmiany przepływów wód powodziowych. Konsekwencją tych działań jest wzrost zagrożenia powodziowego na terenach już zagrożonych oraz pojawienie się zagrożenia na terenach obecnie niezagrożonych wystąpieniem powodzi. Nie znalazł również podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżących co do nierównego traktowania wobec istnienia szeregu zabudowań, w tym gromadzeniu ścieków na obszarach szczególnego zagrożenia powodziowego, jak również wydania zgód w stosunku do działek sąsiednich. Sąd zgodził się z organem, że z art. 388 ust. 4 ustawy wynika, iż wydanie decyzji, o której mowa w art. 77 ust. 3 ustawy, następuje przed uzyskaniem decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z czym brak takiej decyzji na etapie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy mógł stanowić podstawę do odmownego rozstrzygnięcia w tym zakresie, bez zawieszenia postępowania w tym przedmiocie. Nie istniały więc podstawy do wydania w ramach tego postępowania decyzji zwalniającej m.in. od zakazu gromadzenia ścieków. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.). Skarżące, reprezentowane przez pełnomocnika będącą radcą prawnym, wniosły skargę kasacyjną od wyroku z dnia 27 listopada 2020 r., zaskarżając go w całości. Została oparta o obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Najpierw pełnomocnik podniosła naruszenie przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej zwanej K.p.a.) polegające na oddaleniu skargi i w konsekwencji utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo: a. braku ku temu podstaw, w szczególności ze względu na wadliwości wydanej decyzji, b. niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wydania decyzji w oparciu o hipotetyczny stan faktyczny bez należytego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ, c. odstąpienia od rozważenia, czy zabudowa terenu znajdującego się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią byłaby możliwa przy zachowaniu określonych warunków (np. podwyższenia terenu, odpowiednich zabezpieczeń na działkach sąsiednich należących do skarżących), zwłaszcza że na sąsiednich działkach istnieje szereg zabudowań różnego charakteru, w tym są gromadzone ścieki, na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego, co wskazuje na nierówny sposób traktowania obywateli, d. nieuwzględnienia, iż w projekcie przewiduje się m.in. wykonanie podwyższenia terenu w obszarze inwestycji aby poziom posadzek w projektowanych budynkach był powyżej rzędnej wody około 82,02 m n,p.m.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. i w związku z art. 32 Konstytucji RP polegające na niezastosowaniu zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne poprzez oddalenie skargi i uznanie, iż odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, mimo że w przypadku działek sąsiednich takie zgody wydano, jest prawidłowa; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 100 § 1 K.p.a. i w związku z art. 77 ust. 3 ustawy poprzez oddalenie skargi i uznanie, iż brak zawieszenia postępowania o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i brak wyznaczenia stronie terminu do wystąpienia z wnioskiem do organu (Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie) o wydanie decyzji dotyczącej warunków zwalniających od zakazu gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, jest słuszne; 4) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie, że w świetle zaistniałego stanu faktycznego i materiału dowodowego nie doszło do rażącego naruszenia prawa na skutek odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i oddaleniu skargi. Z kolei zarzuty naruszenia prawa materialnego odniesiono do: 1) błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 77 ust. 3 ustawy przez przyjęcie, iż prawidłowo organ nie wydał decyzji zwalniającej od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 ustawy; 2) art. 166 ust. 10 w związku z art. 77 ust. 1 pkt 3a ustawy poprzez: a. jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi i błędnym uznaniu, iż prawidłowo odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy istnieje możliwość zwolnienia spod zakazów, a nadto istnienie zakazów nie stanowi przesłanki odmowy uzgodnienia wyartykułowanej w art. 166 ust. 10 ustawy, b. niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi i błędnym uznaniu, iż prawidłowo odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ze względu na planowane w inwestycji m.in. gromadzenie ścieków, w sytuacji gdy skarżące mogą i mają możliwość wywożenia ścieków z terenu nieruchomości nadto mają możliwość dostosowania zabudowy na działkach sąsiednich należących do skarżących; 3) art. 166 ust. 10 pkt 1-5 ustawy poprzez błędne uznanie, że spełniły się przesłanki do wydania decyzji odmownej w szczególności, iż wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie stanowiłoby zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków i oddaleniu skargi. W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. W obu przypadkach wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka wskazała, że w przedmiotowej sprawie organ w sposób subiektywny stwierdził, że planowane przedsięwzięcie zagraża bezpieczeństwu wód, co nie znajduje potwierdzenia w faktach. Odnosząc się do gromadzenia ścieków technologicznych, obornika w szczelnych zbiornikach podniosła, że przedwczesnym jest twierdzenie, jakoby stanowiło to zagrożenie dla środowiska czy zdrowia ludzi. Podkreśliła, że możliwe jest szczelne zabezpieczenie ścieków i obornika, w sposób hermetyczny. Wówczas nie będą one stanowić zagrożenia dla otoczenia. Ponadto skarżące mają możliwość wywożenia ścieków z terenu nieruchomości i dostosowania zabudowy na należących do nich działkach sąsiednich. Pełnomocnik stwierdziła, że Sąd błędnie utrzymał w mocy decyzję organu i oddalił skargę, skoro organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy zaistniały przesłanki do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, względnie czy może można wydać decyzję uzgadniającą projekt decyzji o warunkach zabudowy np. pod pewnymi warunkami. Organ ogólnikowo uznał, że nie ma podstaw do wydania decyzji pozytywnej, tj. uzgadniającej projekt decyzji o warunkach zabudowy, mimo iż właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie odnosząc się do poszczególnych zarzutów kasacyjnych uznając je za bezzasadne. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniosła o zasądzenie od wnoszących skargę kasacyjną zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie organy Wód Polskich orzekały wyłącznie w przedmiocie uzgodnienia przedłożonego przez Wójta Gminy G. projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b u.p.z.p., art. 166 ust. 2 pkt 7 ustawy). Definicję "obszarów szczególnego zagrożenia powodzią" zawiera art. 16 pkt 34 ustawy. Z przedłożonego projektu decyzji wynika, że teren projektowanej inwestycji położony jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią i w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych - "Zbiornik Rzeki Prosny". Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji akceptując stanowisko organu, że przesłanki, jakimi winien się kierować organ uzgadniający taką decyzję w zakresie powyżej wskazanym określone zostały w art. 166 ust. 10 pkt 1 - 5 ustawy. Całkowicie niezasadne są zarzuty pełnomocnika skarżących mające wykazać, że Sąd nie zwrócił dostatecznej uwagi, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla wyniku sprawy okoliczności uzasadniające odmowę uzgodnienia, a naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów proceduralnych odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz zasad ogólnych postępowania miało charakter kwalifikowany w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co stwarzało podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Pogląd ten jest nie do obrony. Przede wszystkim należy wskazać, że decyzja odmowna uzasadniona została stwierdzeniem przesłanek negatywnych wyszczególnionych w art. 166 ust. 10 pkt 2, 3 i 5 ustawy, tj. przyjęciem, że planowana zabudowa i zagospodarowanie terenu naruszają ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym, stanowią zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska oraz utrudniają zarządzanie ryzykiem powodziowym. Organ miał na względzie charakter planowanych przez inwestora działań i usytuowanie projektowanych budynków przeznaczonych na pobyt ludzi i przebywanie zwierząt na obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na sto lat, zaś rzędna wody wynosi około 82,02 m n.p.m. Zestawił to z rzędną terenu ustaloną na 80,30 m n.p.m. i na tej podstawie wywiódł, że teren inwestycyjny może zostać zalany wodą o głębokości do 1,70 m. Te ustalenia, które nie są kwestionowane, mają istotne znaczenie dla oceny zasadności stwierdzenia przesłanek odmowy uzgodnienia. Skarga kasacyjna, poza przywołaniem odmiennych twierdzeń, nie zawiera przekonującej argumentacji mogącej wykazać, że oddziaływanie wód w razie powodzi nie doprowadzi do zagrożeń związanych z ewakuacją ludzi (opuszczenia pomieszczeń na wypadek nagłej powodzi), powstania zagrożenia epidemiologicznego - zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska (z uwagi na padłe zwierzęta, także gromadzenie ścieków). Pełnomocnik zarzuca, że dostatecznie nie wzięto pod uwagę oferowanych przez skarżące działań przeciwdziałających możliwym zagrożeniom w postaci podwyższenia terenu przy obiektach budowlanych do rzędnej 82,02 m n.p.m. Tymczasem kwestia ta nie została pominięta na drodze administracyjnej, oceniona została także przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej nie przeprowadzono próby zakwestionowania wyrażonego stanowiska, że podwyższenie terenu w granicach zagrożenia powodzią stanowi działanie niekorzystne, gdyż skutkuje zmianą przepływu wód powodziowych, a w konsekwencji wzrostem warstwy wody na terenach wyznaczonych jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią i pojawieniem się wód powodziowych na terenach niezagrożonych wystąpieniem powodzi, zgodnie z aktualnymi mapami zagrożenia powodziowego i ryzyka powodziowego. W skardze kasacyjnej brak także twierdzeń mogących podważyć ustalenia w zakresie dotyczącym naruszenia ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym oraz utrudnienia zarządzanie ryzykiem powodziowym, które także stanowiły przesłankę wydania decyzji odmownej. Jak wskazano, jedną z przyczyn odmowy uzgodnienia było przyjęcie, że na terenie inwestycyjnym gromadzone będą ścieki lub inne substancje mogące zanieczyścić wody, a inwestorzy nie dysponują decyzją zwalniającą od zakazu ich gromadzenia na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Brak podstaw do podzielenia zarzutu pełnomocnika, że w przedstawionym stanie faktycznym należało zawiesić postępowanie uzgodnieniowe na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i w oparciu o art. 100 § 1 K.p.a. wezwać skarżące do wystąpienia w określonym terminie do właściwego organu Wód Polskich o wydanie decyzji zwalniającej od zakazu gromadzenia na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania i określenia warunków niezbędnych dla ochrony środowiska (art. 77 ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy). Trafnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji stanowisko organu, że wydanie decyzji zwalniającej od zakazów i określającej niezbędne warunki następuje przed uzyskaniem decyzji wydawanych na podstawie przepisów u.p.z.p. (art. 388 ust. 4 ustawy). W interesie inwestora wnosząc o ustalenie warunków zabudowy jest więc uzyskanie decyzji zwalniającej od zakazów, gdyż organ występując następnie do Wód Polskich o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy powinien w niej określić warunki wskazane w decyzji wydanej na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy. Brak takiej decyzji na etapie postępowania uzgodnieniowego nie jest zagadnieniem prejudycjalnym uzasadniającym z tego powodu zawieszenie postępowania. W kontekście tych uwag nie znajduje usprawiedliwienia pogląd, że wobec braku takiej decyzji należało wziąć pod uwagę, że skarżące mają możliwość zabezpieczenia ścieków i obornika w szczelnych, hermetycznych zbiornikach oraz ich wywożenia. Błędny jest również pogląd pełnomocnika, że skoro niedysponowanie przez inwestora decyzją zwalniającą od zakazów nie znajduje się wśród przesłanek negatywnych wymienionych w art. 166 ust. 10 pkt 1 - 5 ustawy, to z tego powodu nie można usprawiedliwiać decyzji odmawiającej uzgodnienia. Niezasadne są zarzuty procesowe odniesione do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP i art. 8 K.p.a. mające wykazać, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż przez wydanie decyzji odmownej została naruszona zasada równości stron. Należy więc stwierdzić, że kontroli sądowej podlegała konkretna decyzja wydana w ustalonych okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Fakt, na który powołuje się strona skarżąca, że w przypadku przedsięwzięć w sąsiedztwie udzielana była zgoda na ich realizację nie wpływa na ocenę poprawności dokonania kontroli sądowej w niniejszej sprawie mając na uwadze podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 P.p.s.a. zasądzając od wnoszących skargę kasacyjną solidarnie na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (udział w rozprawie pełnomocnika procesowego).