II OSK 1065/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 61/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 61/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2017 r., sygn. [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z [...] kwietnia 2017, sygn. [...] oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2017 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w parterze i garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach: nr ewid. 111/41 z obrębu 6-11-02 oraz nr ewid. 111/9 z obrębu 6-11-02 (wyłącznie w zakresie infrastruktury technicznej), położonych w rejonie ul. [...] i ul. [...] w dzielnicy [...] w [...]. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] sierpnia 2015 r. zostało zainicjowane wnioskiem z 9 września 2016 r. przez [...]. Zdaniem wnioskodawcy ww. decyzja została zmieniona bez przeprowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa. W trybie przewidzianym w art. 113 k.p.a. zostały sprostowane numery działek, na których ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Tymczasem, zdaniem [...] błędne oznaczenie numerów działek nie może być uznane przez organ za oczywistą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także "Kolegium") działając jako organ I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z [...] kwietnia 2017 r. stwierdziło, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy teren inwestycji określono jako obejmujący działki nr ewid. 111/41 i 111/9 z obrębu 6-11-02. Te same numery działek widnieją na mapie stanowiącej załącznik graficzny do wniosku, a także w innych dokumentach w sprawie. Tymczasem, w decyzji z 3 sierpnia 2015 r. wpisano, że ustalenie warunków zabudowy dotyczy działki nr ewid. 1/9 z obrębu 6-11-02, chociaż w dalszej treści sentencji, przy ustalaniu konkretnych parametrów inwestycji organ posługiwał się prawidłowym oznaczeniem działki o nr ewid. 111/9. Zarząd Dzielnicy [...] uznał więc, że oznaczenie działki jako nr 1/9 stanowi omyłkę pisarską, która była możliwa do sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. W tych okolicznościach Kolegium decyzją z [...] kwietnia 2017 r. wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] z [...] sierpnia 2015 r. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. "Oczywistość" popełnionego błędu musi przy tym być ewidentna i nie wywierać skutków w postaci zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego z takim rodzajem błędu mieliśmy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do zakwestionowania decyzji o warunkach zabudowy, bowiem nie stwierdziło istnienia kwalifikowanych wad, których ciężar przesądzałby o konieczności wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Okoliczność sprostowania decyzji o warunkach w zakresie dotyczącym oznaczenia działki ewidencyjnej nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Kolegium nie ma znaczenia fakt, że sprostowanie dotyczy numeru działki ewidencyjnej, skoro z akt sprawy wynika bezspornie, że doszło do błędu pisarskiego, w wyniku którego wpisano numer działki ewidencyjnej 1/9 zamiast nr 111/9. Także z analizy akt sprawy nie wynika, że w sprawie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a w dalszej konsekwencji do merytorycznego błędu przy wydawaniu decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wspólnota Mieszkaniowa [...] z siedzibą w [...] zarzuciła, że organ w sposób dowolny przyjął, że możliwe jest sprostowanie okoliczności, które w żaden sposób nie wynikają z przeprowadzonej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zarząd Dzielnicy w żaden sposób nie ustalił także prawidłowej liczby miejsc postojowych do odtworzenia i działając na korzyść inwestora w sposób sprzeczny z prawem dokonał sprostowania liczby miejsc postojowych, co musi zostać uznane za rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga jest uzasadniona i dlatego uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z [...] października 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] kwietnia 2017 r. Sąd wskazał, że decyzja Zarządu Dzielnicy [...] m. [...], której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności, jest orzeczeniem organu I instancji, które następnie, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez [...] zostało utrzymane w mocy decyzją Kolegium z [...] marca 2016 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika, że orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (orzeczenie II instancji) jest ostateczne i nie było zaskarżone do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy decyzja Kolegium z [...] marca 2016 r. nadal pozostaje w obrocie prawnym. Kwestią zasadniczą w niniejszym postępowaniu jest zatem fakt, że wnioskodawca we wniosku o stwierdzenie nieważności wyraźnie zaznaczył, że chodzi mu jedynie o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] z [...] sierpnia 2015 r. ustalającej warunki zabudowy, a więc decyzji organu I instancji. Jednocześnie Sąd stwierdził, że wydanie decyzji przez organ II instancji powoduje, że decyzja organu I instancji pozbawiona zostaje samodzielnego bytu prawnego, a zatem nie może być samodzielnie zaskarżana i nie może być również objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Decyzją rozstrzygającą sprawę merytorycznie, co do istoty, jest bowiem decyzja organu II instancji (decyzja SKO) i tylko ta decyzja może być przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor"), zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1) naruszenie art. 156 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że decyzja organu I instancji (Zarządu Dzielnicy [...]) nie może być samodzielnie objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, podczas gdy wybór środka odwoławczego lub nadzwyczajnego wzruszenia decyzji należy do strony i musi być wyraźnie przez wnioskodawcę wskazany, a w niniejszej sprawie [...] wyraźnie wskazał, że wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2015 r.; 2) naruszenie art. 151 p.p.s.a. polegające na uwzględnieniu skargi i uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] kwietnia 2017 r., podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym możliwe było prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności, natomiast skarga z uwagi na bezzasadny wniosek o stwierdzenie nieważności powinna zostać oddalona. Skarżący kasacyjnie inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zrzekła się również rozprawy. W dniu 10 grudnia 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] z siedzibą w [...] wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną złożoną przez inwestora. Uczestniczka postępowania wniosła o przeprowadzenie rozprawy na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., o oddalenie skargi kasacyjnej zgodnie z art. 184 p.p.s.a. i o zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego (art. 204 pkt 2 p.p.s.a.). Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy i zgodny z prawem. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że jeśli w toku postępowania wiele podmiotów ma status strony, to złożenie odwołania przez choćby jedną z nich powoduje, że niemożliwe staje się wydanie decyzji o stwierdzenie nieważności decyzji nieprawomocnej (decyzji organu I instancji). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2021 r., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095). Przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy – wobec intensyfikacji rozwoju epidemii – mogłoby bowiem wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie choć w części z innych powodów niż w niej wskazane. Z uwagi na rozbieżność stanowisk co do podstawy prawnej rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz Sądu I instancji, oceny zaskarżonego wyroku należy dokonać porównując stanowisko Sądu oraz organów administracji. W związku z tym należy zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z [...] kwietnia 2017 r. nie odnosi się do interesu prawnego [...] , ani do kwestii dopuszczalności złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z [...] sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z [...] kwietnia 2017 r. nie bada też chronologii aktów administracji właściwych w sprawie, mimo że może ona mieć znaczenie. Należy zatem przypomnieć, że z akt sprawy wynikają okoliczności kluczowe dla jaj rozstrzygnięcia. Przede wszystkim, kwestionowana decyzja Zarządu Dzielnicy [...] została wydana w dniu [...] sierpnia 2015 r. i została zaskarżona przez [...] i [...] odwołaniem z 27 sierpnia 2015 r. Wkrótce też Zarząd Dzielnicy [...] dostrzegł błąd w sentencji kwestionowanej decyzji i postanowieniem Nr [...] z [...] września 2015 r. dokonał sprostowania błędu. Również to postanowienie zostało zaskarżone przez [...] zażaleniem z 18 września 2015 r. Organem II instancji w obu sprawach było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które rozstrzygnięcia również w obu sprawach wydało [...] marca 2016 r. Mianowicie, decyzją w sprawie o sygn. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu Dzielnicy [...] o ustaleniu warunków zabudowy, a jednocześnie postanowieniem w sprawie o sygn. [...] utrzymało w mocy postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Z akt rozpatrywanej sprawy nie wynika, aby którekolwiek z rozstrzygnięć Kolegium zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po upływie 6 miesięcy od ww. rozstrzygnięć Kolegium, tj. w dniu 5 września 2016 r. (data wpływu: 9 września 2016 r.) [...] wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej z [...] sierpnia 2015 r. Po upływie kolejnych kilku miesięcy, w dniu [...] kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało pierwszą decyzję w tej sprawie – odmowę stwierdzenia nieważności. W uzasadnieniu decyzji Kolegium nie wspomina się, czy organ badał dopuszczalność złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności kilka miesięcy po uprawomocnieniu się decyzji organu II instancji (tj. decyzji utrzymującej w mocy decyzję o warunkach zabudowy). Kolegium nie wyjaśnia też, czy w związku z własnymi rozstrzygnięciami z [...] marca 2016 r. wzywał [...] do wyjaśnienia, czy wniosek obejmuje również decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy kwestionowaną decyzję z 3 sierpnia 2015 r. Z treści wniosku nie wynikało to jednoznacznie. Również przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wniosku o stwierdzenie nieważności Kolegium do wskazanych kwestii nie odniosło się. Organ w decyzji z 12 października 2017 r. rozważał tylko prawny charakter postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady ustalania warunków zabudowy, a także kluczowe czynności podjęte przez Zarząd Dzielnicy [...] prowadzące do wydania kwestionowanej decyzji z [...] sierpnia 2015 r. Tylko w końcowej części uzasadnienia organ krótko odniósł się do kwestii podnoszonej we wniosku o stwierdzenie nieważności. Kolegium potwierdziło bowiem, że w świetle art. 113 § 1 k.p.a. usunięcie omyłki w określeniu numeru działki inwestycyjnej było dokonane prawidłowo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z 12 października 2017 r. nie odniosło się również ani do wydanych przez siebie rozstrzygnięć z [...] marca 2016 r., ani do kwestii składania wniosku o stwierdzenie nieważności wyłącznie decyzji o warunkach zabudowy z [...] sierpnia 2015 r., tj. tylko decyzji organu I instancji. W skardze do Sądu I instancji złożonej przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] skoncentrowano się na tych samych kwestiach spornych, które zostały wskazane we wniosku [...], tj. dopuszczalności poprawienia oczywistej omyłki pisarskiej w uproszczonym trybie. W przedstawionym kontekście stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oznacza zasadniczy zwrot w zakresie ustalenia normatywnej podstawy rozstrzygnięcia. Sąd I instancji przyjmuje oczywistość zasady, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, a także przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, może być tylko decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie, co do istoty, czyli w rozpatrywanej sprawie decyzja organu drugiej instancji: decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2016 r. Zdaniem Sądu nie można więc prowadzić postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja organu II instancji. Sąd dodał, że organ powinien, w razie wątpliwości, mając na względzie pozostawanie w obrocie prawnym decyzji Kolegium z 8 marca 2016 r., wezwać wnoszącego do doprecyzowania wniesionego wniosku poprzez wskazanie, czy dotyczy on decyzji organu II instancji lub jeśli nie było wątpliwości, to powinien był w oparciu o przepis art. 61a k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania, a w wypadku, gdy doszło do wszczęcia postępowania powinien był umorzyć je jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Dlatego też niezwrócenie uwagi przez Kolegium na wskazaną wyżej okoliczność, tj. że wniosek dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji, gdy w obrocie prawnym pozostaje rozstrzygnięcie organu II instancji powoduje konieczność uchylenia obydwu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa tj. art. 7, art. 16, art. 77 § 1 oraz art. 105 § 1 k.p.a. Przedstawiając ww. zastrzeżenia wobec zaskarżonej decyzji Kolegium z [...] października 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] kwietnia 2017 r. , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się jednak do kwestii pism kierowanych przez Kolegium do [...] w trakcie postępowania w przedmiocie Stwierdzenia nieważności, czyli po doręczeniu wniosku z 5 września 2016 r. a wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2017 r. Nie jest zatem jasne, czy organ zażądał od [...] wyjaśnienia zakresu jego wniosku. Sąd I inst. nie wziął też pod uwagę aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym kwestia rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczącego decyzji organu I instancji jest rozważana wnikliwiej i nie jednostronnie. M.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1950/19, wskazuje się, że nie jest wykluczone przyjęcie, że wskazanie we wniosku jedynie decyzji organu pierwszej instancji w istocie oznacza kwestionowanie decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W takiej sytuacji, organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 157 § 1 k.p.a.) jest uprawniony między innymi do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta jest dotknięta którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie opowiada się zatem za poglądem wyrażonym wcześniej w orzecznictwie, zgodnie z którym brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia przez organ naczelny nieważności zarówno orzeczenia organu pierwszej instancji, jak i instancji odwoławczej. Poparcia dla takiego poglądu nie można bowiem upatrywać w uchwale NSA, według której, orzeczenie organu pierwszej instancji powinno być rozpoznane w trybie postępowania odwoławczego, które otworzyło się po stwierdzeniu nieważności decyzji organu odwoławczego (por. uchwała NSA z 23 października 2000 r., sygn. akt OPK 12/00, ONSA 2001/2/61). Nieuwzględnienie przez Sąd I instancji ww. okoliczności prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać za przedwczesne. Można się zgodzić ze skarżącym kasacyjnie inwestorem, że zaskarżony wyrok był przedwczesny, gdyż uchylenie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności powodowało naruszenie art. 174 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 oraz w związku z art. 158 § 1 k.p.a. Uzupełniając przedstawioną oceną zaskarżonego wyroku, a jednocześnie odnosząc się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę kasacyjną, należy uznać ją za nietrafną. Do rozpatrywanej sprawy nie mają zastosowania zasady wyrażone w powołanych orzeczeniach sądów administracyjnych. Orzeczenia te odnoszą się bowiem do niedopuszczalności złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności nieprawomocnej decyzji organu I instancji, jeśli którakolwiek ze stron złożyła odwołanie od takiej decyzji. Tymczasem, w rozpatrywanej sprawie mamy już do czynienia z ostateczną decyzją organu odwoławczego, a problem prawny rozpatrywany przez Sąd I instancji skupia się na pytaniu, czy w takim przypadku można korzystać z nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o stwierdzenie nieważności w stosunku do utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji. Z tego względu stanowisko uczestniczki postępowania nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu kasacyjnego. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że należy na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylić orzeczenie w całości i przekazać sprawę do ponownego postępowania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Rozstrzygając wnioski o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem i na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Sąd kasacyjny stoi bowiem na stanowisku, że jeżeli wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny, to nie ma dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.