II OSK 1055/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku B. B. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1055/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 186/20 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2020 r. nr 72/2020 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej przebudowy drogi gminnej polegającej na budowie przystanku autobusowego postanawia: oddalić wniosek. 0

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1055/21 oddalił skargę kasacyjną B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 186/20 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2020 r. nr 72/2020 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej przebudowy drogi gminnej polegającej na budowie przystanku autobusowego. Pismem z dnia 2 września 2022 r. B. B. wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie ww. wyroku NSA. Zdaniem skarżącej, NSA nie orzekł o całości skargi kasacyjnej, bowiem w sentencji nie ma orzeczenia, czy wyrok NSA w sprawie samowolnej przebudowy drogi gminnej polegającej na budowie przystanku autobusowego sankcjonuje również funkcjonowanie zgodnie z prawem pętli na przebudowanym w 2019 r. skrzyżowaniu. W ocenie skarżącej, NSA pominął kwestię dotyczącą istoty skargi kasacyjnej, która powinna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia. Skarżąca podniosła, że istotą skargi kasacyjnej było zaakceptowanie przez Sąd I instancji decyzji o umorzeniu postępowania, nie tylko w sprawie przebudowy z 2013 r. (w której wszczęto postępowanie w 2016 r.), ale także przebudowy z 2019 r., w której nie wszczęto postępowania, dlatego że obydwie przebudowy zostały połączone pismem z dnia 15 października 2019 r. i umorzone w jednej decyzji jako bezprzedmiotowe. Skarżąca wskazała, że sentencja wyroku NSA jest taka sama jak przedmiot postępowania w brzmieniu, który ustalił WSA, pomimo że nie to było istotą skargi do WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten na podstawie art. 193 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do wyroków wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stwierdzić należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku jest całkowicie bezzasadny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r. orzekł o całości skargi kasacyjnej, bowiem skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. Brak było jednocześnie podstaw do zamieszczenia we wskazanym wyroku dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien był zamieścić z urzędu. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. W sentencji wskazano, że NSA rozpoznawał skargę kasacyjną B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 186/20 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2020 r. nr 72/2020. Prawidłowo zatem został określony przedmiot zaskarżenia, jakim jest wyrok Sądu I instancji, jak i zaskarżona do tego Sądu decyzja organu. Złożony w niniejszej sprawie wniosek stanowi w istocie polemikę z zapadłym rozstrzygnięciem, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.