II OSK 1050/20

Dnia 9 marca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1920/19 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1920/19, oddalił skargę małoletniego obywatela Ukrainy T. M., reprezentowanego przez matkę A. M., na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] maja 2018 r., o zobowiązaniu skarżącego do powrotu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący przytoczył następujące podstawy kasacyjne. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny został przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skargi. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na dokonaniu sprzecznych z twierdzeniami skarżącego ustaleń wyłącznie dlatego, że skarżący nie wykazał istotnych dla sprawy okoliczności, mimo że wcześniej nie został wezwany do uzupełnienia i sprecyzowania swoich twierdzeń, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy przejawiającym się w braku ustaleń w zakresie możliwości poszukiwania skutecznej ochrony w kraju pochodzenia przez skarżącego i jego bliskich, w zakresie tego, czy stwierdzone w informacji o kraju pochodzenia możliwości naruszenia praw człowieka mogą dotknąć skarżącego oraz w zakresie niedokonania jakichkolwiek ustaleń istotnych dla stwierdzenia możliwości naruszenia praw dziecka, - art. 62 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez rozdzielenie postępowania dotyczącego zobowiązania skarżącego do powrotu od takiego samego postępowania dotyczącego jego rodziców, "co doprowadziło do braku jakichkolwiek dokładnych ustaleń dotyczących tego, czy po wykonaniu decyzji nie zostaną oni rozdzieleni ze względu na toczące się dwa odrębne postępowania". We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. Uzasadniając podstawę kasacyjną zawierającą zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny został przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, powołano się m.in. na uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, twierdząc, że z uchwały tej wynika, iż uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zawierać wyodrębniony element, nie połączony z oceną pod względem zgodności z prawem, dotyczący stanu faktycznego sprawy przyjętego przez sąd administracyjny, zaś w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takiego elementu brak. W sentencji powołanej uchwały stwierdzono, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powołana uchwała nie dotyczy więc ściśle tego, jak skonstruowane powinno być uzasadnienie wyroku, lecz tego, że w określonych warunkach, mianowicie wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną. Z sentencji powołanej uchwały nie można więc wyprowadzać innych wniosków co do konstrukcji uzasadnienia wyroku, jak tylko ten, że w uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny powinien przedstawić swoje stanowisko, co do stanu faktycznego sprawy przyjętego w zaskarżonym akcie, czyli stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji. Faktem jest, że w uzasadnieniu powołanej w skardze kasacyjnej uchwały stwierdzono, iż "przez stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji, ale także, jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia". Jednakże w ocenie NSA rozpoznającego sprawę wiążące w rozumieniu art. 269 § 1 p.p.s.a. jest stanowisko wyrażone w sentencji uchwały, a nie w jej uzasadnieniu. Uwzględniając powyższe wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znajduje się stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oceniając pod tym kątem uzasadnienie zaskarżonego wyroku należy uwzględnić charakter rozpoznawanej przez organ administracji sprawy administracyjnej. W sprawie dotyczącej zobowiązania cudzoziemca do powrotu istotnymi okolicznościami faktycznymi są przede wszystkim okoliczności uprawniające organ administracji do zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W rozpoznawanej sprawie podstawą prawną zobowiązania skarżącego do powrotu był art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.) oraz wskazany w decyzjach organów administracji obu instancji fakt, że skarżący był objęty wnioskami jego rodziców o udzielenie ochrony międzynarodowej, które ostatecznie uznano za niedopuszczalne i mimo tego skarżący w przewidzianym ustawą terminie nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem oznacza, że Sąd ten m.in. przyjął, iż wskazana okoliczność faktyczna została ustalona zgodnie z prawem. W sprawie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu istotnymi okolicznościami są wskazane w art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach okoliczności uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub pobyt tolerowany. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji uznały, że okoliczności te nie zachodzą. W tym zakresie organy administracji ustaliły, że na wschodzie Ukrainy, w tym w obwodzie donieckim, skąd pochodzą rodzice skarżącego, toczy się zbrojny konflikt wewnętrzny, jednakże na pozostałych obszarach Ukrainy jest spokojnie i skarżący wraz z rodziną może tam zamieszkać. W szczególności ustalono, że rodzice skarżącego nie doznają żadnych ograniczeń w zakresie możliwości poruszania się i zamieszkania na terenie Ukrainy nie objętym działaniami zbrojnymi. Ponadto ustalono okoliczności dotyczące życia rodzinnego skarżącego. W szczególności ustalono, że skarżący urodził się w Polsce 15 marca 2017 r. oraz że w Polsce przebywają (od 15 stycznia 2015 r.) jego rodzice i starszy brak, którzy też zostali zobowiązani do powrotu. Uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem oznacza, że Sąd ten uznał, że ustalone przez organy administracji obu instancji okoliczności związane z rozstrzygnięciem w zakresie udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych zostały ustalone zgodnie z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika więc, że Sąd pierwszej instancji ocenił zaskarżoną decyzję także w zakresie będących jej podstawą faktyczną ustalonych przez organy administracji obu instancji okoliczności faktycznych. Tym samym uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Faktem jest, że jest ono "rozproszone" i niekiedy wyrażone bardziej dobitnie, a innym razem w sposób dorozumiany. Niemniej nie można pominąć, że Sąd pierwszej instancji stwierdza np., że "(o)dnosząc się do zarzutów skargi, Sąd w całości aprobuje stanowisko organów wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy dotyczący małoletniego skarżącego nie pozwala na stwierdzenie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 303 ustawy o cudzoziemcach, a których wystąpienie wyklucza wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. W szczególności w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 pkt 2, który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. Odnosząc się do kwestii domniemanego naruszenia praw podstawowych skarżącego wskazanych w art. 348 pkt 1 cyt. ustawy, stwierdzić należy, że organy obu instancji należycie wyjaśniły w/w kwestię przesłuchując jego rodziców, a ich zeznania nie wskazywały na realne ryzyko wystąpienia zagrożeń wymienionych w powyższym przepisie (..)" oraz że "Sąd również nie dopatrzył się przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na naruszenie prawa do życia rodzinnego i prywatnego. W ocenie Sądu bowiem, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał również przyjęcie oceny, że w niniejszej sprawie nie zachodziła także żadna z okoliczności wymienionych w art. 348 pkt 2 i 3 ustawy". W ocenie NSA tak skonstruowane uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie pozbawia strony postępowania możliwości skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, jakie okoliczności faktyczne były podstawą oceny, że zachodziła podstawa do zobowiązania skarżącego do powrotu oraz jakie okoliczności faktyczne były podstawą uznania, że brak było podstaw do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt humanitarny. W tym drugim przypadku sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej wydaje się szczególnie proste. Skoro organy administracji uznały, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt humanitarny, a więc okoliczności wskazanych w art. 348 ustawy o cudzoziemcach, a Sąd pierwszej instancji to stanowisko zaakceptował, to w skardze kasacyjnej wystarczy wskazać istniejące zdaniem strony postępowania fakty uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych i podać przepisy prawa naruszone tym, że te fakty przez organy administracji obu instancji nie zostały ustalone oraz przepisy prawa naruszone tym, że Sąd pierwszej instancji mimo takich uchybień skargę oddalił. Uzasadniając podstawę kasacyjną zawierającą zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skargi podniesiono, że Sąd pierwszej instancji "jedynie zdawkowo odniósł się do zarzutu naruszenia art. 7, [art.] 77 § 1 i [art.] 80 k.p.a. nie ustosunkowując się przy tym w ogóle do zarzutu chociażby naruszenia art. 107 § 3, czy art. 62 k.p.a.". W ocenie NSA Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zdawkowo. Ocenił je w wystarczający sposób. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie pominął zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., lecz się do niego odniósł. W swych rozważaniach nie powołał wprawdzie art. 107 § 3 k.p.a., ale stwierdził, że "(u)zasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera także wymagane prawem elementy, które pozwalają przedstawicielce strony, wbrew jej stanowisku, na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niej niekorzystnej". Jeżeli zaś chodzi o zarzut braku odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 62 k.p.a., to zarzut naruszenia tego przepisu w skardze nie został podniesiony. Uwzględniając powyższe NSA uznał, że podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest zasadna. Odnosząc się do podstawy kasacyjnej, zawierającej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na dokonaniu sprzecznych z twierdzeniami skarżącego ustaleń wyłącznie dlatego, że skarżący nie wykazał istotnych dla sprawy okoliczności, mimo że wcześniej nie został wezwany do uzupełnienia i sprecyzowania swoich twierdzeń, stwierdzić należy, że w okolicznościach sprawy nie było podstaw, aby wzywać skarżącego, ściślej jego przedstawiciela ustawowego, do dalszego wyjaśniania jego stanowiska. Rodzice skarżącego w obu postępowaniach, które ich dotyczyły, zostali przesłuchani w postępowaniu przed organem pierwszej instancji z udziałem ich pełnomocnika i mieli nieskrępowaną możliwość przedstawienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie zobowiązania ich, a zatem także ich małoletniego dziecka, do powrotu. W ocenie NSA wskazana podstawa kasacyjna nie jest zatem zasadna. W ocenie NSA niezasadna jest także podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy przejawiającym się w braku ustaleń w zakresie możliwości poszukiwania skutecznej ochrony w kraju pochodzenia przez skarżącego i jego bliskich, w zakresie tego, czy stwierdzone w informacji o kraju pochodzenia możliwości naruszenia praw człowieka mogą dotknąć skarżącego oraz w zakresie niedokonania żadnych ustaleń istotnych dla stwierdzenia możliwości naruszenia praw dziecka. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi się, że z informacji o kraju pochodzenia wynika, iż na Ukrainie występują akty terroru i przemocy i w związku z tym należało wyjaśnić, czy te akty terroru i przemocy nie dotkną skarżącego. Podnosi się też, że "(s)karżący powoływał się na obawę przed przymusowym wcieleniem do armii [sic]" oraz że organ administracji nie zweryfikował "czy skarżący wraz z żoną i dziećmi będą mieli [sic] realną możliwość uzyskania ochrony w kraju pochodzenia". Zarzuca się, że sytuacja zdrowotna rodziny skarżącego została wzięta pod uwagę tylko powierzchownie oraz że całkowicie pominięto brak zameldowania na terytorium tak zwanej bezpiecznej części Ukrainy. Ponadto stwierdzono, że konieczne jest uwzględnienie dodatkowych dokumentów, które nie mogły być wzięte pod uwagę w postępowaniu administracyjnym i przed Sądem pierwszej instancji, gdyż zostały wystawione po wydaniu zaskarżonego wyroku. Podniesiono także, że nie wyjaśniono, czy powrót do kraju pochodzenia wpłynie na rozwój psychofizyczny "dzieci [sic] Skarżącego". W ocenie NSA wskazane zarzuty nie są zasadne. Wystarczy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż na podstawie informacji o kraju pochodzenia ustalono, iż osobom wewnętrznie przesiedlonym jest udzielana przez władze Ukrainy pomoc oraz że nie istnieją ograniczenia w zakresie możliwości zamieszkania na terenie Ukrainy znajdującym się pod kontrolą legalnych władz. Wyjaśniono też, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu dwuletniego skarżącego, uwzględniając, że zobowiązani do powrotu zostali także jego rodzice i starszy brat, nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego oraz jego praw, jako dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Z powyższego wynika, że zarzut skargi kasacyjnej, jakoby nie dokonano żadnych ustaleń w zakresie naruszenia praw małoletniego skarżącego jako dziecka, nie jest zasadny. Odnosząc się do obszernego fragmentu uzasadnienia skargi kasacyjnej zatytułowanego "Konwencja o prawach dziecka" należy zauważyć, że przytoczone tam argumenty nie odnoszą się bezpośrednio do sytuacji małoletniego skarżącego, gdyż akcentuje się w tym fragmencie prawo dzieci do nauki, zaś skarżący urodził się 15 marca 2017 r. Ponadto fragment ten sprawia wrażenie zaczerpniętego z innej sprawy, gdyż wspomina się w nim o dziecku o imieniu Islam. W ocenie NSA tak sformułowane argumenty nie mogą podważyć zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzeń dotyczących sytuacji zdrowotnej rodziny skarżącego zauważyć należy, że z orzecznictwa ETPC (przede wszystkim sprawa Paposhvili przeciwko Belgii, skarga nr 41738/10, § 183) wynika, że stan zdrowia wydalanego cudzoziemca w konfrontacji ze stanem służby zdrowia w kraju pochodzenia i możliwościami jego leczenia w tym kraju może podlegać uwzględnieniu, poza przypadkiem, gdy cudzoziemiec jest bliski śmierci, wtedy gdy będzie mu groziło rzeczywiste ryzyko, wynikające z braku stosownego leczenia w państwie przyjmującym bądź braku dostępu do takiego leczenia, narażenia na poważne, szybkie i nieodwracalne pogorszenie stanu zdrowia skutkujące intensywnym cierpieniem bądź znacznym skróceniem prognozowanej długości życia. Natomiast w skardze kasacyjnej nawet nie wskazano czego konkretnie dotyczy kwestia sytuacji zdrowotnej rodziny skarżącego. Z kolei, jeżeli chodzi o zagrożenie aktami terrorystycznymi i przemocy, nawet w tak zwanej bezpiecznej części Ukrainy, wskazać należy, że takie hipotetyczne i sporadyczne zagrożenie nie może stanowić podstawy udzielenia zezwolenia na pobyt humanitarny na podstawie art. 348 pkt 1 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach, w którym stanowi się, że zgody na pobyt humanitarny udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu. Nawet w najbardziej bezpiecznych krajach nie sposób wykluczyć przypadkowego ataku terrorystycznego lub innego aktu przemocy. Odnosząc się do twierdzeń dotyczących zagrożenia wcieleniem do wojska, uwzględniając, że chodzi oczywiście o ojca skarżącego, wskazać należy, że w skardze kasacyjnej nie podano w kontekście której części art. 348 ustawy o cudzoziemcach okoliczność ta miałaby uzasadniać udzielenie skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W ocenie NSA konsekwencje odbywania zgodnej z prawem kraju pochodzenia służby wojskowej oraz zgodne z prawem kraju pochodzenia konsekwencje odmowy odbycia takiej służby wojskowej nie mogą być uznane za okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 62 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności wskazać należy, że z zaskarżonej decyzji wynika, że organ administracji miał na uwadze, iż toczą się także postępowania dotyczące zobowiązania do powrotu wszystkich członków rodziny skarżącego oraz że organ administracji wręcz jako jeden z motywów swego rozstrzygnięcia wskazywał to, iż wszyscy członkowie rodziny skarżącego zostali zobowiązani do powrotu. Fakt ten jest znany Sądowi drugiej instancji z urzędu, gdyż równocześnie rozpoznawał skargi kasacyjne w sprawach zobowiązania do powrotu wszystkich członków rodziny skarżącego. Nie jest więc prawdopodobne, aby członkowie rodziny skarżącego zostali w wykonaniu decyzji o zobowiązaniu do powrotu rozdzieleni. Zauważyć też należy, że nawet, gdyby wobec rodziców skarżącego nie wydano decyzji o zobowiązaniu do powrotu, to i tak wykonanie decyzji o zobowiązaniu go do powrotu wymagałoby "wydania" go rodzicom w kraju pochodzenia (art. 332 ustawy o cudzoziemcach). Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2000 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W ocenie NSA rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż postępowanie sądowe, uwzględniając obie instancje, trwa już przeszło rok. Ponadto ograniczenia związane z pandemią są nadal utrzymywane. Przeprowadzanie w tych okolicznościach rozpraw zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym było w ocenie NSA rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia.