II OSK 1041/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 448/22 w sprawie ze skargi S.P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2022 r., nr 386/2022 w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 22 grudnia 2022 r. r., II SA/Wr 448/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę S.P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (DWINB) z 6 kwietnia 2022 r., nr 386/2022, w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Świdnicy (PINB), decyzją Nr 13/2022 z 25 stycznia 2022 r. nakazał S.P. (inwestor) rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty stanowiącej dobudowę do budynku oznaczonego wg geodezyjnej ewidencji budynków numerem [...] na terenie posesji nr [...] w [...]. Decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351, uPb), a odwołanie od tej decyzji wniósł S.P. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Wr 448/22 kolejno wskazano, że na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735, K.p.a.), po rozpatrzenia w/w odwołania, powołaną na wstępie decyzją DWINB utrzymał w mocy w/w decyzję nakazową organu I instancji. W motywach swego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że z protokołu kontroli z 27 lipca 2020 r. wynika m. in., że na terenie posesji nr [...] w O. wybudowany jest obiekt konstrukcji stalowej - słupy 12x12 cm, wys. słupa 3,10 m (2 słupy), odległość pomiędzy słupami 5,10 m, odległość słupów od budynku wynosi 4,60 m. Obiekt zadaszony jest dachem z blachy falistej na dwóch belkach stalowych umocowanych z jednej strony do ściany budynku, a z drugiej do słupów przez podciąg stalowy z belki dwuteowej 220 mm. Do kratownicy podwieszona jest lampa, a na ścianie widoczna jest instalacja elektryczna oraz wyłączniki gniazdka. W trakcie kontroli dzierżawiący przedmiotową nieruchomość D.L. oświadczył, że wiata powstała najprawdopodobniej ok. 2005 r. Pismem z 4 września 2020 r. PINB zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej dobudowy wiaty do budynku na terenie posesji nr [...] w [...]. PINB wezwał: J.G., E.G. oraz M.P. do złożenia zeznań w charakterze świadka, celem ustalenia kiedy została rozpoczęta i zakończona budowa wiaty, kto jest inwestorem, określenie stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w stosunku do inwestora, czy było uzyskane pozwolenie lub zgłoszenie wyżej wskazanych robót, czy wyżej wskazane roboty były/są prowadzone pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. PINB zażądał od S.P., jako inwestora, udostępnienia dokumentów dotyczących obiektu. 2.3. W dalszych motywach decyzji DWINB wskazano, że M.P. odmówiła złożenia zeznań w charakterze świadka, jako była żoną S.P., którego dotyczy prowadzone postępowanie. S.P. złożył wyjaśnienia na piśmie, z których wynika m. in., że na początku 2004 r. wystąpić miał do Urzędu Gminy z wnioskiem o zezwolenie na zabudowanie przestrzeni słupów suwnicy na istniejących fundamentach po obrysie jej wymiarów oraz przykrycie jej dachem. Ze względu na spadek terenu zaprojektowany został również podjazd do drzwi hali oraz wiata z drugiej strony budynku, które to prace zostały wykonane w roku 2006. Przy tym piśmie przedłożono mapę inwentaryzacji powykonawczej oraz rysunek zawierający pomiar powykonawczy budynku. Następnie PINB wystąpił do Urzędu Miasta i Gminy [...] z prośbą o informację, czy we wskazanym w tym piśmie czasie S.P. występował z wnioskiem o zezwolenie na prowadzenie robót budowlanych na terenie przedmiotowej posesji oraz przekazanie posiadanej dokumentacji, a także do Starosty Świdnickiego z prośbą o udzielenie informacji, czy w latach 2000-2005 wydał pozwolenie na budowę lub przyjął zgłoszenie zamiaru wykonania wskazanych robót budowlanych. PINB ponownie wezwał J.G. oraz E.G. do złożenia zeznań w sprawie. Do PINB wpłynęło pismo Burmistrza [...], z którego wynika, że w roku 2004 organ nie wydawał pozwoleń na budowę. Jednocześnie poinformowano, że organ ustalił na podstawie posiadanego rejestru wydanych pozwoleń na budowę (lata 1979-1989) pod poz. 21 jest zapis dotyczący wydania pozwolenia na budowę zakładu kamieniarskiego w [...] dla S.P. Nadto nadmieniono, że w archiwum brak jest dokumentacji, a z pozyskanych informacji wynika, iż uległa ona zniszczeniu wskutek zalania pomieszczenia. Starostwo Powiatowe w [...] poinformowało, że nie stwierdzono wpłynięcia wniosków na wymienione w piśmie PINB roboty budowlane. Pismem z 9 czerwca 2021 r. inwestor wyjaśnił, że: "wiata powstała w tym samym czasie i na to samo pozwolenie z 2004, zezwalające mi na wypełnienie pustakiem i pokrycie blachą - żelbetowe fundamenty i stalowe konstrukcje słupów suwnicy spiętych u szczytu stalową konstrukcją wzdłużną i poprzeczną z roku 1983 do rozładunku płyt granitowych, a wykonane przez stronę w 2006 r. Wiata ze względu na specyfikę charakteru produkcji, jaką skarżący zamierzał prowadzić, w tamtym czasie była elementem koniecznym procesu powstawania wyrobu gotowego. 2.4. W wyroku przywołano, że 29 czerwca 2021 r. PINB wydał postanowienie nr 156/2021, którym wstrzymał S.P. roboty budowlane prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę, polegające na budowie wiaty stanowiącej dobudowę do budynku oznaczonego wg geodezyjnej ewidencji budynków numerem [...] na terenie posesji nr [...] w [...] oraz nałożył na ww. obowiązek przedłożenia, w terminie do 30 listopada 2021 r., wskazanych w nim dokumentów. S.P. 1 grudnia 2021 r. zwrócił się do organów obu instancji z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wskazanych przez niego postanowień, w tym postanowienia PINB nr 156/2021 z 29 czerwca 2021 r. Postanowieniem nr 312/2021 z 20 grudnia 2021 r. PINB odmówił wstrzymania swojego postanowienia nr 156/2021 z 29 czerwca 2021 r., a 25 stycznia 2022 r. wydał decyzję nr 13/2022, którą nakazał inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty stanowiącej dobudowę do budynku oznaczonego wg geodezyjnej ewidencji budynków numerem [...] na terenie posesji nr [...] w [...]. 2.5. Sąd pierwszej instancji przywołał następnie, że DWINB stwierdził, iż w związku z tym, iż postępowanie zostało wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, tj. przed 19 września 2020 r., to prawidłowo zastosowanie w niniejszej sprawie znalazły przepisy uPb w brzmieniu dotychczas obowiązującym. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia z wiatą, którego to obiektu nie zdefiniowano wprawdzie w uPb, co do cech którego jednak w judykaturze panuje zgody pogląd - to obiekt otwarty, z przegrodami pełnymi lub niepełnymi - do 3 szt., zadaszony, oparty na wbitych w ziemię słupkach, z reguły służący do przechowywania różnych przedmiotów czy materiałów. Wiata, będąca przedmiotem postępowania nie jest obiektem wolnostojącym, czyli takim o samodzielnej konstrukcji, który nie jest trwale połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego, jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami, bowiem jak wynika z akt sprawy umocowana jest z jednej strony do ściany budynku. Nadto nie jest usytuowana na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe. Z uchwały Rady Miejskiej w [...] z 22 sierpnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w obrębie wsi [...], w gminie [...], wynika, że w obrębie terenu oznaczonego na rysunku planu jako "1U", dla którego zgodnie z § 5 ust. 8 jako przeznaczenie podstawowe ustalono "tereny zabudowy usługowej oraz usług kamieniarskich związanych z obróbką kamienia", a jako przeznaczenie uzupełniające ustalono: "urządzenia towarzyszące, w tym: drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, magazyny i garaże, infrastrukturę techniczną; nieuciążliwą zabudowę produkcyjną z dominacją obróbki kamienia, która nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; tereny zieleni urządzonej". Organ zaznaczył, że wiata nie spełnia warunków wynikających z żadnego z tych przepisów, które uprawniałyby do jej wybudowania bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku bowiem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb, musiałaby być obiektem wolnostojącym, natomiast w przypadku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2c uPb, dopuszczalne jest, aby obiekt taki nie był wolnostojący, jednakże musiałby być usytuowany na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, co również nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie. Z akt sprawy, w tym oświadczenia dzierżawcy tej nieruchomości oraz oświadczenia samego skarżącego wynika, że wiata powstała w latach 2004-2006, a jej inwestorem był S.P. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie wydawały decyzji o pozwoleniu na budowę owego obiektu, inwestor również nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego uzyskanie stosownego pozwolenia, wobec czego uznano, że wiata powstała w warunkach samowoli budowlanej. 2.6. W wyroku ustalono, odnosząc się do treści odwołania, iż DWINB wskazał, że pozwolenie na budowę z 1982 r. dotyczyło budowy zakładu kamieniarskiego, oczywiste jest zatem, że nie obejmowało ono swoim zakresem rzeczonej wiaty, która powstała ponad 20 lat później. Organ wyjaśnił, że proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 uPb. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ, nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 uPb. W sytuacji takiej przepisy obligują organ do wydania decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę nielegalnie wykonanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. W niniejszej sprawie PINB postanowieniem z 29 czerwca 2021 r., które nie zostało oprotestowane przez S.P., umożliwił inwestorowi zalegalizowanie samowoli budowlanej, wzywając go do przedłożenia stosownych dokumentów w wyznaczonym terminie. Tymczasem odwołujący się nie przedłożył żadnych wskazanych w nim dokumentów, co zgodnie z art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 uPb, zobowiązywało organ do orzeczenia rozbiórki. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, a nie uznaniowy i nie jest zależna od woli organu lub inwestora. 3.1. Dalej w wyroku II SA/Wr 448/22 przywołano, że skargę na ostateczną decyzję DWINB, złożył S.P., który zaskarżył w całości decyzję DWINB utrzymującą w mocy decyzję PINB w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w zakresie wyjaśnień skarżącego, który wyjaśniał, że wiata powstała w tym samym czasie i na to samo pozwolenie z 2004 r. zezwalające na wypełnienie pustakiem i pokrycie blachą żelbetonowe fundamenty i stalowe konstrukcje słupów suwnicy spiętych u szczytu stalową konstrukcją wzdłużną i poprzeczną z 1983 r. do rozładunku płyt granitowych, a wykonanej przez S.P. w 2006 r., nadto wiata była elementem integralnym procesu powstawania wyrobu gotowego; - art. 81a K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały nie dające się rozstrzygnąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności w odniesieniu do wybudowanej wiaty, pozwolenia na budowę, zniszczeniu dokumentacji wskutek zalania budynku administracji publicznej, charakteru budowy, a w konsekwencji istnieniu nie dających się usunąć wątpliwości, które winny być rozstrzygnięte na korzyść strony; - art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na dokonaniu oceny materiały dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, dokonania dowolnej oceny okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie pominięcia i nieuwzględnienia faktu wydania pozwolenia na budowę z 5 kwietnia 1982 r., nieuwzględnienia podnoszonych przez skarżącego zastrzeżeń w zakresie pomiaru obiektu wykonanego przez organ pierwszej instancji, powierzchni wiaty, która nie przekracza 35 m²; - art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji, podczas gdy wiata została wybudowana na podstawie zezwolenia na budowę, powierzchnia wiaty nie przekracza 35 m², nadto skarżący w toku postępowania podnosił zastrzeżenia w zakresie pomiaru obiektu wykonanego przez organ; - art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 48 ust. 1 uPb poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty, podczas powierzchnia wiaty nie przekracza 35 m², a zatem budowa wiaty będącej przedmiotem niniejszego postępowania, w świetle ww. przepisu nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. 3.2. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3.3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu skargę oddalił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy ponad wszelką wątpliwość ustaliły, że inwestor nie legitymował się pozwoleniem na budowę, nie odnotowano też zgłoszenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego. WSA we Wrocławiu zwrócił przy tym uwagę, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wiat bądź posadowionych na działkach z budynkiem mieszkalnym, bądź obiektów wolnostojących, a kontrolowanego obiektu do żadnych z tych kategorii zaliczyć nie można. W ocenie tegoż sądu, organy dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o wszystkie istotne dla sprawy dowody. Dokonały także jego prawidłowej oceny prawnej. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. 5.2. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2022, poz. 329, Ppsa) w zw. z art. 174 pkt 2 tej ustawy zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 "k.p.a." poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez sąd pierwszej instancji, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a w konsekwencji oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organów obu instancji, pomimo że zaskarżona decyzja została wydana bez zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności w odniesieniu do wybudowanej wiaty, pozwolenia na budowę, zniszczeniu dokumentacji wskutek zalania budynku administracji publicznej, odmowy składania zeznań przez świadków, charakteru budowy, a w konsekwencji dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego; 2) art. 151 w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 81 "k.p.a." poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organów obu instancji w sytuacji, gdy istniały nie dające się rozstrzygnąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności w odniesieniu do wybudowanej wiaty, pozwolenia na budowę, zniszczeniu dokumentacji wskutek zalania budynku administracji publicznej, charakteru budowy, a w konsekwencji istnieniu niedających się usunąć wątpliwości, które winny być rozstrzygnięte na korzyść strony; 3) art 151 w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa oraz przepisów art. 138 § 2 w zw. z art. 15 "k.p.a." poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, nierozpoznanie sprawy w pełnym zakresie, w szczególności poprzez nieprzeanalizowania ponownie poprawności wydania decyzji we wszystkich aspektach: tj. charakteru budowy, zniszczeniu dokumentacji wskutek zalania budynku administracji publicznej, odmowy złożenia zeznań przez świadków. 5.3. W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. 5.4. Skarżący wnosił o rozpoznanie sprawy na rozprawie. 5.5. Skarżący w uzasadnieniu swej skargi kasacyjnej naprowadza, że w toku postępowania przed organem I instancji wyjaśnił, że wiata powstała w tym samym czasie i na to samo pozwolenie, które zostało udzielone w 2004 r. zezwalające na wypełnienie pustakiem i pokrycie blachą żelbetonowe fundamenty i stalowe konstrukcje słupów suwnicy spiętych u szczytu stalową konstrukcją wzdłużną i poprzeczną z 1983 r. do rozładunku płyt granitowych, a wykonanej przez S.P. w 2006 r. Nadto wskazał, iż wiata była elementem integralnym procesu powstawania wyrobu gotowego. Zwrócił także uwagę, że ze względu na zalanie budynku, w którym znajdowały się dokumenty związane z udzielonym pozwoleniem na budowę, istnieją nie dające się rozstrzygnąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności w odniesieniu do wybudowanego obiektu, pozwolenia na budowę, charakteru budowy, a w konsekwencji istnieniu niedających się usunąć wątpliwości, które winny być rozstrzygnięte na korzyść strony zgodnie z art. 81a § 1 "k.p.k.". Swoje wywody wspiera skarżący poprzez przywołanie kilku judykatów. 5.6. Na rozprawę w tej sprawie nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa). 6.2. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił skrótowca "k.p.a.", przyjdzie uznać – z racji nawiązania do treści uzasadnienia środka odwoławczego – że chodzi o stosowne przepisy K.p.a. 6.3. Zarzut niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji naruszenia przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie jest usprawiedliwiony. Trafnie sąd pierwszej instancji przyjął, że w toku postępowania administracyjnego wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. Ustalono dostatecznie jednoznacznie datę popełnienie samowoli budowlanej, ustalenie tych okoliczności oparto na stosownych środkach dowodowych. Z oświadczenia dzierżawcy nieruchomości inwestora, jak i wyjaśnień samego inwestora, wynika data podjętych robót budowlanych, dane ze Starostwa Powiatowego w [...] dowodzą, że skarżący kasacyjnie w tym czasie, tj. w 2004 r., nie ubiegał się o uzyskanie zgody budowlanej na wykonanie przedmiotowej wiaty. W skardze kasacyjnej nie wskazano na środki dowodowe, których zaniechać miały organy nadzoru budowalnego, a które dotyczyłyby istotnych okoliczności w sprawie. Zgody budowlanej w tym czasie nie mógł udzielać organ gminy, jako niewłaściwy w sprawie. 6.4. Zarzutu naruszenia przepisu art. 81 K.p.a., odnoszącego się do uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną, nie uzasadniono w skardze kasacyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa. 6.5. Oczywiście wadliwie sformułowano w uzasadnieniu zarzut naruszenia art. 81a § 1 "k.p.k.", nawet gdyby przyjąć, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło jednak nie o "k.p.k.", a o K.p.a., to zarzutu naruszenia art. 81a § 1 K.p.a. w podstawach kasacyjnych nie sformułowano. Sąd pierwszej instancji słusznie ponadto nie doszukał się "nie dających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego", skoro nie przedstawił inwestor stosownej zgody budowlanej, a w Starostwie Powiatowym w [...] nie odnaleziono jakichkolwiek dokumentów, z których wynikać miałoby, że inwestor o taką zgodę występował dla przedmiotowego obiektu. 6.6. W konsekwencji nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 138 § 2 w zw. z art. 15 K.p.a. Organ odwoławczy rozpoznał sprawę w jej całokształcie, a dochodząc do niewadliwego przekonania, że decyzja nakazowa PINB była prawidłowa, utrzymał w mocy tę decyzję. Brak było zatem podstaw do wydawania decyzji kasatoryjnej po myśli art. 138 § 2 K.p.a. 6.7. Finalnie, nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez sąd a quo przepisów art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa. Trafnie sąd pierwszej instancji oddalił skargę – stosując przepis art. 151 Ppsa – słusznie nie znajdując podstaw, aby zastosować drugi z przepisów – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa. 7. Z wyłożonych przyczyn i działając na podstawie art. 184 Ppsa, orzeczono jak w sentencji – o oddaleniu skargi kasacyjnej.