II OSK 1035/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. W. i A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 994/23 w sprawie ze skargi Z. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2023 r. znak DOA.7110.306.2022.ACK w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 listopada 2023 r., VII SA/Wa 994/23, oddalił skargę Z. W. i A. W. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 lutego 2023 r. znak DOA.7110.306.2022.ACK utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 12 września 2022 r. znak: WIR.VIII.7840.2.6.2022.AC w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Wrocławskiego z 16 maja 2012 r. nr 279/2012, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono J. P. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z niezbędnymi mediami infrastruktury technicznej, szambem szczelnym na działce nr ewid. [...] przy granicy z działką nr ewid. [...] obr. B., gmina B. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekli się przy tym przeprowadzenia rozprawy. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie polegające na: 1. naruszeniu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze do WSA; 2. naruszeniu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 107, 80 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób niedokładny, powielający stanowisko organu I instancji oraz dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w sprawie, wyprowadzenie z niego wadliwych wniosków w zakresie braku naruszenia prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności i w konsekwencji brak zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Na wstępie wskazania wymaga, że zarzuty skargi kasacyjnej powinny być formułowane pod adresem zaskarżonego wyroku, tymczasem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty stanowią powielenie zarzutów zawartych w skardze wniesionej do Sądu I instancji (na co z resztą wskazują sami skarżący kasacyjnie) i w istocie nie uwzględniają stanowiska Sądu I instancji, który w uzasadnieniu wyroku w sposób szczegółowy odniósł się do tych zarzutów, wyjaśniając obszernie kwestie akcentowane przez skarżących. Nie stanowiło to jednak przeszkody do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej, gdyż taki sposób sformułowania zarzutów nie uniemożliwiał ich oceny. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że powołany przepis k.p.a. odnosi się do kwestii uzasadnienia decyzji administracyjnej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone zostało zaś w sposób prawidłowy, w pełni odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, że uzasadnienie to zawiera ocenę stanu faktycznego przyjętego przez organ za udowodniony, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa i dokonaniem wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia – w szczególności odnoszących się do kwestii czy sporne pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Konkretnej wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżący kasacyjnie nie wskazali, co czyni zgłoszony zarzut nieusprawiedliwionym. Natomiast podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja (zdająca się być w istocie uzasadnieniem do powyższego zarzutu) wskazująca, że w ocenie skarżących kasacyjnie: "Sąd nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, nie ma możliwości zweryfikować skutecznie stanowiska Sądu co do wszystkich istotnych w sprawie zagadnień. Tak skonstruowane uzasadnienie nie spełnia swojej funkcji. Ogólnikowe, lakoniczne odniesienia Sądu, powoływanie przepisów i zasad ogólnych w sposób nie odnoszący się konkretnie i precyzyjnie do stanu faktycznego i realiów niniejszej sprawy, nie stanowią o rozpoznaniu zarzutów. Powyższe pozwala na postawienie zarzutu braku zrealizowania obowiązku pełnego, dokładnego rozpoznania sprawy – w szczególności, że oprócz powoływania się na zasady ogólne, wybiórczego i lakonicznego traktowania zarzutów skarżącej" nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji nie ma bowiem obowiązku odnosić się szczegółowo do każdego z argumentów, które w przekonaniu strony skarżącej świadczą o zasadności danego zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów Sądu wynika, dlaczego, w jego ocenie, doszło lub nie do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku (zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 p.p.s.a.) wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 4 maja 2021 r., I OSK 3093/18). Samo twierdzenie strony, że Sąd I instancji nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów skargi nie oznacza a priori konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarga kasacyjna nie wykazała bowiem, że gdyby Sąd I instancji odniósł się do wskazanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów skargi, to wynik sprawy mógłby być inny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie sposób zarzucić Sądowi I instancji lakoniczne i wybiórcze uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jak i ogólnikowe powoływanie przepisów i zasad ogólnych w sposób nieodnoszący się konkretnie i precyzyjnie do stanu faktycznego i realiów niniejszej sprawy. Sąd I instancji w sposób szczegółowy i wyczerpujący przeanalizował czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawidłowo uznając, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domagali się skarżący kasacyjnie, nie jest dotknięta żadną z wad wyliczonych w art. 156 k.p.a., które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności, a przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do jakichkolwiek innych uchybień, które uzasadniałyby jej eliminację z obrotu prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji zasadnie uznał, że w pełni odpowiada ono prawu i słusznie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na wadliwość zastosowania w tej sprawie powołanej normy procedury sądowoadministracyjnej w zw. z "art. 7, 77, 107 i 80" k.p.a. pozostają w okolicznościach tej sprawy nieusprawiedliwione. W tym miejscu wskazania wymaga, że przepisy art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. zawierają jednostki redakcyjne w postaci paragrafów. Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia tych przepisów uczynił to zatem w sposób nieprecyzyjny. Mając jednak na uwadze, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej stanowią w istocie powielenie zarzutów podniesionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyjąć należało, że dotyczą one odpowiednio art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Przechodząc zatem do oceny powyższego zarzutu stwierdzić należy, że nie sposób zarzucić organom dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz w sposób niewyczerpujący zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Na gruncie tego postępowania nie ujawniono naruszeń prawa materialnego jak i nie zaistniały okoliczności uzasadniające przyjęcie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Nie wykazano również wystąpienia wad kwalifikowanych, tzn. na tyle istotnych, aby można było stwierdzić nieważność decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze podane, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.