II OSK 1023/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Kr 189/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie samowoli budowlanej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II SAB/Kr 189/20, po rozpoznaniu skargi J. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie samowoli budowlanej, odrzucił skargę, a także zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący wadliwego działania organu dopatruje się w opóźnionym przekazaniu akt administracyjnych po prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, która to bezczynność nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa"). Ponadto z akt sprawy wynika, że aktualnie przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] nie toczy się żadne postępowanie w sprawie robót budowlanych, w ramach którego organ ten mógłby dopuścić się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, dlatego też skarga J. K. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. K.. Zaskarżając postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skargi, jako podstawy kasacyjne wskazał na naruszenie: 1) art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa w zw. z art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 12 i art. 35 § 1 kpa przez dokonanie błędnej i zawężającej w swojej istocie jego interpretacji; 2) art. 53 § 2, § 2a i § 2b oraz art. 149 § 1 pkt 3 ppsa w zw. z art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez brak istotnego orzeczenia w sprawie. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Należy podkreślić, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej odrzucenia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], autor skargi kasacyjnej nie wskazał w podstawie kasacyjnej na art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, który to przepis stanowił podstawę dla Sądu do odrzucenia skargi. Wskazał natomiast w podstawie kasacyjnej na art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, którego jednak Sąd pierwszej instancji w ogóle nie stosował, bowiem nie kontrolował przedmiotowej skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania merytorycznie, lecz odrzucił ją z przyczyn formalnych, uznając skargę za niedopuszczalną. W świetle powyższego, ocena zasadności skargi kasacyjnej jest niemożliwa, bowiem autor skargi kasacyjnej nie podważył w tak sformułowanych podstawach kasacyjnych stanowiska Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie ma natomiast kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, czy też wskazania, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, postanowił jak w sentencji.