II OSK 1022/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1539/19 w sprawie ze skarg P. B., A. S., A. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla punkt II i IV zaskarżonego wyroku i oddala skargę A. S., A. S. i W. S., 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałym zakresie, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 15 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1539/19 odrzucił skargę P. B. (pkt I) oraz uwzględnił skargę A. S., A. S., W. S. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] października 2019 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji (pkt II). Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1.2. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] sierpnia 2019 r., na wniosek K. sp. z o.o. z siedzibą w K., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (cztery części nadziemne na wspólnym garażu podziemnym) wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] , [...] obr. [...] przy ul. [...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z [...] października 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. 1.3. Skargi na powyższą decyzję Kolegium wnieśli P. B. oraz A. S., A. S. i W. S., w której zarzucili naruszenie odpowiednich przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej upzp) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie). Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. 1.4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 1.5. Powołanym na wstępie wyrokiem z 15 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powyższą skargę skarżących uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. Jednocześnie skarga P.B. została odrzucona z przyczyn formalnych. Sąd Wojewódzki uwzględniając skargę w pierwszej kolejności dopatrzył się wadliwości w określeniu rodzaju zamierzenia inwestycyjnego, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy. Pierwotny wniosek inwestora dotyczył "budowy zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami podziemnymi". W toku postępowania inwestor zmienił nazwę zamierzenia na "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (cztery części nadziemne na wspólnym garażu podziemnym)". W ocenie Sądu zmieniona nazwa nie jest adekwatna do przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego. Po drugie, dla niektórych parametrów wiodącą rolę odegrała nie sama analiza urbanistyczna, lecz ustalenia zespołów urbanistycznych powołanych przez Prezydenta Miasta Krakowa. W dokumencie pt. "Wyniki Analizy Urbanistyczno-Architektonicznej" stanowiącym Załącznik nr 3 do decyzji PMK zaakcentowano, że wyniki analizy uwzględniają stanowisko Zespołu Urbanistycznego. Po trzecie, wskazano na wadliwości dotyczące parametrów i wskaźników zabudowy tj. brak wykazania w analizie dlaczego spośród różnych odległości wybrano nawiązanie do zabudowy na działkach nr [...] i [...], zlokalizowanej w odległości 5 m od granicy z działką drogową. Wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o zabudowę zlokalizowaną poza obszarem analizowanym należało uznać za niedopuszczalne. Z wyników analizy nie wynika też, dlaczego przyjęto wskaźnik w przedziale 31 % do 32%. Analiza potwierdziła tylko, że taka wielkość mieści się pomiędzy parametrami skrajnymi w obszarze analizowanym, tj. pomiędzy 5% a 39%. Nie można uznać, że omawiany parametr wyznaczony został na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. W odniesieniu do szerokości elewacji frontowej, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, brak jest w analizie uzasadnienia dla przyjętego parametru. Również nie znajduje uzasadnienia w analizie sposób wyznaczenia wysokości za pomocą rzędnych terenu. Oceniając spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp Sąd Wojewódzki stwierdził, że informacje, dokumenty gestorów sieci są adekwatne do pierwotnego określenia inwestycji (4 budynki wielorodzinne a nie wnioskowanego), treść aneksu do umowy drogowej nie pozwala natomiast stwierdzić, czy zawarcie przedmiotowej umowy ma znaczenie dla spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 upzp. 2. K. sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 3 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nieuzasadnione przyjęcie, że przeprowadzono wadliwie analizę architektoniczno - urbanistyczną oraz nie wyjaśniono w przedmiotowej sprawie w sposób należyty, czy inwestycja spełnia przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp; b) art. 61 ust. 1 pkt 2 (powinno być pkt 3 co wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej), poprzez błędną jego wykładnię przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nieuzasadnione przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, czy spełniona jest przesłanka istniejącego lub projektowanego uzbrojenie terenu; c) § 4 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nieuzasadnione przyjęcie, że organy administracji publicznej nieprawidłowo ustaliły linię zabudowy; d) § 5 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nieuzasadnione przyjęcie, że organy administracji publicznej nieprawidłowo ustaliły wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; e) § 6 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nieuzasadnione przyjęcie, że organy administracji publicznej nieprawidłowo ustaliły wskaźnik wielkości szerokości elewacji frontowej; 2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) poprzez błędne sporządzenie uzasadnienia wyroku w zakresie obejmującym wskazanie na wadliwość określenia rodzaju zamierzenia inwestycyjnego i nie wskazanie podstawy prawnej stanowiącej podstawę do przyjętego stanowiska przez Sąd Wojewódzki; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa poprzez błędne przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ odwoławczy było niepełne i nie wyczerpywało przesłanek prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, albowiem organ nie zebrał całego materiału dowodowego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia decyzji organów, pomimo braku podstaw do ich uchylenia; a także błędne wykazanie przez Sąd Wojewódzki, że naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, a naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna zawiera częściowo uzasadnione podstawy. 4.2. Skarga kasacyjna jest niezasadna w zakresie dotyczącym pkt I wyroku dotyczącego odrzucenia skargi P.B.. W tym zakresie skarga nie zawiera w istocie żadnych zarzutów i podlegała oddaleniu. 4.3. Zasadne są natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczące uwzględnienia skargi skarżących (pkt II wyroku). 4.4. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, jako wartość podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 upzp, uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu. Osoba dysponująca nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować dowolnie - w granicach wyznaczonych przepisami prawa. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. zabudowy usługowej) z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyroki NSA: 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 952/10, 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2618/18, ). 4.5. Uwzględnienie jako kluczowej zasady wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności oznacza odejście od rygorystycznej wykładni przepisów upzp (wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1131/17), a kontrola legalności ustalonych parametrów i wskaźników zabudowy powinna polegać nie tyle na formalistycznej i matematycznej weryfikacji tych parametrów, lecz ocenie czy realizują one zasadę kontynuacji i nie pozostają w konflikcie z istniejącym porządkiem urbanistycznym. W terenie o takim stopniu zurbanizowania jaki występuje w analizowanym obszarze nie sposób oczekiwać, aby nowa zabudowa w każdym wskaźniku zawsze miała wynikać z arytmetycznej średniej, w oderwaniu od konkretnych uwarunkowań urbanistycznych. W pewnych sytuacjach prowadziłoby to bowiem do ustaleń stanowiących w istocie zaprzeczenie ładu przestrzennego. W tym celu właśnie rozporządzenie daje możliwość pewnej elastyczności, o ile jest to oczywiście uzasadnione wynikami analizy. W zaskarżonym wyroku nacechowanym formalistyczną wykładnią przepisów zabrakło właśnie takie oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat istoty decyzji o warunkach zabudowy i jej funkcji w ramach prawa zagospodarowania przestrzeni. 4.6. Wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych by zarzucać wadliwość w określeniu nazwy inwestycji jako budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego (cztery części nadziemne na wspólnym garażu podziemnym). Jak zasadnie wskazuje się w skardze kasacyjnej, kwestia czy przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest budynek mieszkalny wielorodzinny określony jako cztery części naziemne na wspólnym garażu podziemnym, czy cztery budynki mieszkalne wielorodzinne, nie ma znaczenia dla dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli inwestor planuje wspólny fundament planowanych brył naziemnych, to był upoważniony do przyjęcia takiej nazwy, która z punktu widzenia planistycznego jest czytelna i jednoznaczna. Organ więc prawidłowo rozstrzygnął w zakresie określonym we wniosku, którym jest związany co do nazwy i rodzaju zamierzenia. Ponadto pojęcie "bryły budynku" czy "segmentu" jest powszechnie stosowane w prawie budowlanym od kilkudziesięciu lat i to, że nie zostało zdefiniowane w art. 3 Prawa budowlanego nie oznacza, że nie można się nim posługiwać. W procedurze zmierzającej do wydania decyzji o warunkach zabudowy oceniana była kwestia podzielenia planowanej inwestycji na cztery tzw. "segmenty", a dla każdej z brył wprowadzono warunek ograniczający maksymalną jej powierzchnię do 250 m2 – jako nawiązanie do cech zabudowy występującej w sąsiedztwie. W takich okolicznościach powoływanie się na samą semantyczną nazwę inwestycji nie może być przekonujące dla wykazania wady decyzji administracyjnej skoro z decyzji o warunkach zabudowy jasno wynika, że mamy do czynienia z czterema segmentami, co zasadniczo w okolicznościach tej sprawy było przedmiotem wnikliwej oceny organów planistycznych (wyrok NSA z 18 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 1813/18). 4.7. Należy też zgodzić się ze stroną skarżącą kasacyjnie, że nie narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia udział Zespołu Urbanistycznego oraz Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego w procedurze przygotowującej projekt decyzji o warunkach zabudowy. Wręcz przeciwnie, należy uznać za niezwykle wartościową sformalizowaną procedurę szerszej dyskusji i konsultacji wewnętrznych na etapie poprzedzającym sporządzenie analizy, przede wszystkim w celu uniknięcia arbitralności w rozstrzygnięciach organu. Transparentność tej wewnętrznej procedury gwarantują protokoły sporządzane z posiedzenia zespołu wraz z załącznikami. Zespół Urbanistyczno-Architektoniczny oraz jego posiedzenia, na których mogą wypowiadać się strony postępowania, stanowi swoistą platformę, na której można wypracować pewien kompromis dający gwarancje wpisania się inwestycji w lokalny porządek planistyczny (wyrok NSA z 15 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 1623/21). Materiał zgormadzony w aktach sprawy potwierdza, że podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy była analiza sporządzona przez osobę do tego uprawnioną, zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp. Za treść analizy oraz treść projektu decyzji o warunkach zabudowy odpowiedzialność ponoszą osoby, które pod tymi projektami złożyły podpis. Nie wpływa natomiast na ocenę prawidłowości samej analizy udział ww. zespołu, nawet w przypadku treściowej zbieżności obu dokumentów (por. wyroki NSA z: 14 lipca 2020 r. sygn. akt II OSK 326/20, 18 lipca 2023 r. sygn. akt II OSK 2696/20). W świetle powyższego zasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust.1 pkt 1 upzp w zw. z § 3 rozporządzenia. 4.8. Również dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp trzeba mieć na uwadze, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego i opiera się wyłącznie na przesłankach wynikających z art. 61 upzp. Biorąc zatem pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej, ustalanie dostępności terenu do infrastruktury przesyłowej zostało w sposób oczywisty wykazane informacjami i oświadczeniami gestorów sieci. Teren inwestycji ma bowiem możliwość przyłączenia poprzez budowę przyłącza wodociągowego, kanalizacyjnego, gazowego, odprowadzania wód opadowych i roztopowych jak i przyłączenia do sieci energetycznej. Kwestia, czy sama informacja gestorów sieci uzbrojenia dotyczy od strony formalnej ośmiu, czterech czy jednego budynku o czterech bryłach, w okolicznościach niniejszej sprawy i wskazanych parametrów infrastruktury dystrybucyjnej nie ma żadnego znaczenia. Przykładowo jeżeli w ulicy [...] istnieje kanał opadowy, który może stanowić odbiornik dla wód opadowych i ścieków dla 8 budynków, to tym bardziej dla jednego budynku o czterech bryłach. Teren ma również bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a zarządca drogi wydał pozytywną opinię w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz możliwości podłączenia do dróg publicznych. W związku z tym zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp jest również usprawiedliwiony. 4.9. Zasadne są również zarzuty naruszenia § 3, § 4, 5 i § 6 rozporządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie sposób zarzucić organowi oparcie się na wadliwej analizie, ponieważ analiza w sposób wystarczający wskazuje na zasadność przyjęcia poszczególnych parametrów. Istota kontroli legalności wskaźników nie sprowadza się zatem do matematycznej poprawności osiągniętego wyniku, ale oceny na ile wskaźnik pozostaje w zgodzie z zasadą kontynuacji. Kluczowe znaczenie ma to, że wyznaczone wskaźniki i parametry mieszczą się w zakresie wynikającym z analizy i zostały uzasadnione uwarunkowaniami urbanistycznymi i architektonicznymi w sąsiedztwie terenu inwestycji. Natomiast Sąd Wojewódzki dyskwalifikuje je od strony formalnej wskazując, że w istocie są tu ustalenia zespołu, a nie samodzielne ustalenia autora projektu decyzji. Nie można podzielić zastrzeżeń Sądu Wojewódzkiego tak co do ustalenia linii zabudowy, ponieważ okoliczność, że działki nr [...] i [...] częściowo wykraczają już poza ten obszar nie pozbawia ich przymiotu działek sąsiednich, do których może nawiązać planowana zabudowa. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ustalono w przedziale od 31% do 32%, który jest nieznacznie wyższy od wartości średniej w obszarze analizowanym wynoszącej około 24%, ale jednocześnie znacznie niższy od wartości maksymalnych wynoszących 39%. Okoliczność, że powiela on ustalenia Zespołu Urbanistycznego nie może automatycznie dyskwalifikować jego przyjęcia. W tym zakresie Sąd powinien przede wszystkim badać, czy taki parametr narusza ład przestrzenny, a nie dokonywać rygorystycznej formalistycznej wykładni § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ w sposób dostateczny uzasadnił sposób wyznaczenia przedmiotowego wskaźnika, na poparcie przyjętego wskaźnika odwołując się do sumy powierzchni zabudowy poszczególnych brył. Kluczowe znaczenie ma też stwierdzenie, że taka wielkość ww. wskaźnika nie zakłóci ładu przestrzennego w tym obszarze. Bezzasadnie Sąd I instancji podważa też wyznaczenie szerokości elewacji frontowej i zastosowanie przez organy § 6 ust. 2 rozporządzenia. Wyznaczenie tego wskaźnika w przedziale od 16,5 m do 18 m opierało się na założeniu, że szerokość elewacji budynków wielorodzinnych położonych zaledwie ok. 40 m od terenu inwestycji wynosi od ok. 19 do 22 m, przy średniej z obszaru wynoszącej ok. 13 m. Wskazano, że przyjęty przedział można uznać za niewpływający na zaburzenie ładu przestrzennego w obszarze analizowany, ponieważ wielkość ta mieści się w przedziale szerokości elewacji frontowych występujących wśród sąsiedniej zabudowy mieszkalnej. Z punktu widzenia ładu przestrzennego jest to wystarczające uzasadnienie takiego wyznaczenia tego wskaźnika, który nie przekracza wysokości maksymalnej w oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia. 4.10. Nieusprawiedliwiony jest natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. W przedmiotowej sprawie motywy, które legły u podstaw uwzględnienia skargi zostały przez Sąd dokładnie wyjaśnione. Natomiast w związku z zasadnością zarzutów naruszenia prawa materialnego odnoszenie się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa jest bezprzedmiotowe. 4.11. Skoro zaś istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 Ppsa, rozpoznał skargę skarżących na ww. decyzję Kolegium w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wypełnienie kluczowej dla dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy - zasady kontynuacji. W przedmiotowej sprawie obszar został wyznaczony zgodnie z parametrami wynikającymi wprost z § 3 ust. 2 rozporządzenia, a ustalenie wszystkich parametrów planowanej zabudowy zostało prawidłowo uzasadnione. Reasumując, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 Ppsa, dlatego też skargę oddalono na podstawie art. 151 Ppsa. 4.12. Naczelny Sąd Administracyjny ma świadomość, że spór w niniejszej sprawie ma głównie znaczenie historyczne z uwagi na wejście w życie z dniem 13 czerwca 2020 r. uchwały Rady Miasta Krakowa z 20 maja 2020 r. Nr XL/1004/20 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Malborska" (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 29 maja 2020 r., poz. 3568). Okoliczność ta nie czyni jednak niniejszej sprawy bezprzedmiotową. 4.13. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 Ppsa orzekł, jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną w pozostałym zakresie (tj. w zakresie pkt I zaskarżonego wyroku). Natomiast od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania odstąpiono w oparciu o art. 207 § 2 Ppsa.